Η ευαγγελική περικοπή που αναγινώσκεται στον Εσπερινό της Μεγάλης Πέμπτης, προς το τέλος ομιλεί για την προδοσία, που έρχονται με τον Ιούδα επικεφαλής, ο οποίος παραδίδει και προδίδει τον διδάσκαλο με φίλημα. «Εγείρεσθε άγωμεν· ιδού ήγγικεν ο παραδιδούς με. Και έτι αυτού λαλούντος ιδού Ιούδας εις των δώδεκα, ήλθε και μετ’ αυτού όχλος πολύς μετά μαχαιρών και ξύλων, από των αρχιερέων και πρεσβυτέρων του λαού. Ο δε παραδιδούς αυτόν έδωκε σημείον λέγων· Ον αν φιλήσω, αυτός εστι· κρατήσατε αυτόν» (Ματθ. 26:46-48).
Δεν έρχονται απλώς όλοι εκείνοι οι κακοί άνθρωποι, οι άνθρωποι δηλαδή που προστατεύονται από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους και έρχονται ως εντεταλμένοι αυτών, αλλά μαζί τους και ο Ιούδας, για να μη γίνει κανένα λάθος. Δηλαδή για να τους πει μέσα στη νύχτα –διότι νύχτα έγιναν όλα αυτά– να τους πει ποιος είναι ακριβώς. Και θα σας τον φανερώσω ποιος είναι με φίλημα. « Ον αν φιλήσω, αυτός εστι· κρατήσατε αυτόν. Και ευθέως προσελθών τω Ιησού είπε· Χαίρε, ραββί, και κατεφίλησεν αυτόν. Ο δε Ιησούς είπεν αυτώ· Εταίρε, εφ’ ω πάρει; Τότε προσελθόντες επέβαλαν τας χείρας επί τον Ιησούν και εκράτησαν αυτόν» (Ματθ. 26:48-50). Και έχει στη συνέχεια, που ένας εκ των μαθητών έβγαλε μάχαιρα κλπ. και άλλα.
«Οι δε κρατήσαντες τον Ιησούν απήγαγον προς Καϊάφαν τον αρχιερέα, όπου οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι του λαού συνήχθησαν» (Ματθ. 26:57), για να τον δικάσουν.
Την ημέρα λοιπόν αυτή της Μεγάλης Πέμπτης γιορτάζουμε και την προδοσία, διότι ο Ιούδας επρόδωσε τον Κύριο και μάλιστα με φίλημα. Δεν είναι τυχαίο αυτό, δεν είναι απλώς ένα σημάδι, ας πούμε, για να καταλάβουν ποιος ήταν ο Χριστός. Το οικονόμησε νομίζω ο Θεός έτσι, για να έχουμε υπόψιν μας ότι είναι ενδεχόμενο, την ώρα που εμείς νομίζουμε ότι λατρεύουμε τον Θεό, την ώρα που εμείς νομίζουμε ότι είμαστε με τον Θεό, είμαστε φίλοι του Θεού, προσευχόμαστε και εκδηλώνουμε την λατρευτική μας διάθεση στον Θεό, μπορεί να τον προδίδουμε. Και προδοσία φυσικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι αμαρτίες μας, εφόσον ο Κύριος τα παθαίνει όλα αυτά για την αμαρτία μας, για να μας σώσει απ’ την αμαρτία. Όχι για άλλο λόγο ούτε απλώς διότι έπεσε σε κακούς ανθρώπους, αλλά διότι είμαστε αμαρτωλοί και θέλει να μας σώσει.
Όταν λοιπόν εσύ από το ένα μέρος προσεύχεσαι, λατρεύεις, εκδηλώνεσαι έτσι ή αλλιώς – πολλές φορές μάλιστα εύκολα κανείς μπορεί να δώσει χρήματα, μπορεί να δώσει είδος, ας πούμε, στην εκκλησία, να κάνει τάματα κλπ. – όμως με τη ζωή μας υπάρχει κίνδυνος να προδώσουμε τον Κύριο “με φίλημα”. Γι’ αυτό και λέμε εκεί, προπαντός όταν κοινωνούμε «ου φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας».
Την ώρα λοιπόν που εκδηλωνόμαστε έτσι, και δείχνουμε ότι αγαπούμε τον Χριστό και τον γνωρίζουμε τον Χριστό και είμαστε με τον Χριστό, είναι ενδεχόμενο να τον προδίδουμε. Διότι δεν χρειάζεται τίποτε άλλο να κάνουμε, εφόσον ο Κύριος έπαθε και παρεδόθη στους αρχιερείς και τους γραμματείς και στον Πιλάτο και σταυρώθηκε, απέθανε κλπ. –όλα αυτά για τις αμαρτίες μας– εάν εμείς, την ώρα που κάνουμε τα όποια καλά, δεν αφήνουμε και την αμαρτία, αλλά κάνουμε και τις αμαρτίες μας, τότε λοιπόν όχι απλώς προδίδουμε τον Κύριο, όχι απλώς παραδίδουμε τον Κύριο, αλλά με φίλημα τον παραδίδουμε, όπως και ο Ιούδας.
Ενώ φαίνεται φοβερό αυτό – να μας φυλάξει ο Θεός – αλλά από το άλλο μέρος πρέπει να είναι πολύ σύνηθες. Γι’ αυτό, βλέπετε, η Εκκλησία, όταν κοινωνούμε, έβαλε να ψάλλουμε αυτό το τροπάριο· «Του δείπνου σου του μυστικού σήμερον, Υιε Θεού, κοινωνόν με παράλαβε· ου μη γαρ τοις εχθροίς σου το μυστήριον είπω· ου φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας».
Ο Θεός να μας ελεήσει όλους και να μας φωτίσει τις άγιες αυτές ημέρες, τώρα και πάντοτε, καθώς είναι ταπεινός, καθώς είναι πράος, συγκαταβαίνει, εκδηλώνει την αγάπη του, πάσχει για μας, να μας βοηθήσει, να μας φωτίσει να γίνουμε και μεις συγκοινωνοί των παθημάτων και κοινωνοί της Αναστάσεώς του. Αμήν.
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου “Σταυροαναστάσιμα”, Β’ έκδοση, Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2003, σελ. 158.
