Μεταξύ της Μ. Τεσσαρακοστής που τελείωσε προχθές, την Παρασκευή, και της Μ. Εβδομάδος που αρχίζει από σήμερα το βράδυ, παρεμβάλλονται αυτές οι δυο ημέρες, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαΐων, σαν μια ανάπαυλα.

Παρεμβάλλονται αυτές οι δυο ημέρες σαν μια ανάπαυλα, αλλά και σαν μια πρόγευση. Πρόγευση όλων αυτών που θα γίνουν την Μ. Εβδομάδα και πρόγευση αυτού που θα ακολουθήσει. Πρόγευση της Αναστάσεως, της καινούριας ζωής.

Ακούγαμε και χθες, ακούμε και σήμερα: «Την κοινήν ανάστασιν, προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός». Θα αναστηθεί ο Κύριος και θα αναστηθεί όχι για τον εαυτό του, αλλά για μας. Ανασταίνοντας τον Λάζαρο όμως, που είναι ένας κοινός άνθρωπος κι αυτός όπως εμείς, μας βεβαιώνει ότι όντως θ’ αναστηθούμε. Το πιστοποιεί αυτό και μας το βεβαιώνει με την ανάσταση του Λαζάρου. Κι είναι αυτό μια πρόγευση της Αναστάσεως του Κυρίου αλλά και της δικής μας αναστάσεως.

Όπως επίσης, το ότι ενώ ο Κύριος πηγαίνει στο πάθος και θα φτάσει στην άκρα ταπείνωση και θ’ ατιμωθεί εκεί και θα κολαφισθεί και θα εμπτυσθεί και τα πάντα θα υποστεί, όμως με τη σημερινή ημέρα – έτσι όπως τα οικονομεί η θεία Πρόνοια κι όπως τα έχει ορίσει η Εκκλησία μας – με τη σημερινή ημέρα ήδη μας το λέγει από πιο μπροστά η θεία Πρόνοια δια της Εκκλησίας ότι αυτός ο οποίος θα πάθει και θα τον καταντήσουν στην έσχατη κατάσταση και θα περιφρονηθεί από πάντας, θα είναι ο Βασιλεύς. Βασιλεύς του Ισραήλ, Βασιλεύς της ανθρωπότητος· δεν είναι απλώς αυτός που θα φανεί εκεί ταπεινωμένος, μέσα στα αίματα, πάνω στον σταυρό.

Ο Κύριος είναι αυτός που θα φτάσει στα έσχατα, αλλά είναι ο Θεός, είναι ο Βασιλεύς του Ισραήλ, είναι ο Βασιλεύς της ανθρωπότητος. Έτσι εμφανίζεται από το ένα μέρος, ως ο Βασιλεύς: Εισέρχεται θριαμβευτικώς στην πόλη, την Ιερουσαλήμ, και κινητοποιούνται – τα οικονομεί έτσι η θεία Πρόνοια – κινητοποιούνται μικροί, μεγάλοι και ψάλλουν και τον υποδέχονται ως Βασιλέα. Από το άλλο μέρος, εισέρχεται στην πόλη ως Βασιλεύς, αλλά επί πώλου όνου καθήμενος, πάνω σ’ ένα πουλάρι. Ενώ εάν δεν ελάμβανε υπόψιν κι αυτή την πλευρά, θα διάλεγε, ας πούμε έτσι, το καλύτερο μέσο που θα μπορούσε να βρει· αν όχι τίποτε άλλο, ένα ωραίο άλογο. Εισέρχεται επί πώλου όνου καθήμενος.

Ο Κύριος είναι Κύριος, είναι ο Θεός και άνθρωπος και γνωρίζει πάντοτε το μέτρο. Αλλά όλα αυτά είναι συγχρόνως και διδασκαλία για μας. Γενικότερα να είμαστε κι εμείς μετριόφρονες και προσεκτικοί, αλλά και ειδικότερα.

Και παρακαλώ την αγάπη σας, να δώσετε προσοχή, να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τα πράγματα. Μην κοιτάτε πώς ζούμε εμείς ως χριστιανοί δηλαδή. Καθένας όπως νομίζει, όπως θέλει, στον καθένα όπως έρχονται τα πράγματα. Δεν είναι έτσι. Και βέβαια κάνουμε καθένας ό,τι θέλουμε, γιατί, ενώ είμαστε χριστιανοί, δεν αφήνουμε τον Θεό να μας οδηγήσει. Βλέπουμε εδώ ο Χριστός, που είναι ο Υιός του Θεού, είναι ο ίδιος ο Θεός, και όλα, ακόμη και το ότι πηγαίνει στο Πάθος, «καθώς γέγραπται περί αυτού», όλα τα κάνει όπως τα έχει ορίσει η Πρόνοια του Θεού. Όχι με την έννοια ότι αναγκαστικά ο Χριστός κάνει ό,τι κάνει. Όχι. Εκουσίως κάνει ό,τι κάνει, αλλά όχι, ας πούμε, αυτοσχεδιάζοντας, αλλά όπως ο ουράνιος Πατήρ τα έχει ορίσει.

Όλη η ζημιά σε μας τούς χριστιανούς γίνεται, που, ενώ κατά τα άλλα έχουμε καλή διάθεση, όμως δεν σκεφθήκαμε ποτέ, δεν το καταλάβαμε έτσι ποτέ, δεν το πήραμε έτσι ποτέ, δεν το κάνουμε στην πράξη, να αφήσουμε, δηλαδή, τον Θεό να μας οδηγήσει. Να δίνουμε τον εαυτό μας στον Θεό, να μας οδηγήσει εκείνος, να μας φτιάξει εκείνος, να μας κυβερνάει εκείνος, να μας φτάσει εκείνος όπου είναι να φτάσουμε.

Εκείνος ο οποίος κάποτε θα θελήσει, μετά από την όποια πείρα έχει και αισθάνεται κι αποτυχημένος – και μακάρι να είναι έτσι, διότι μόνο έτσι ο άνθρωπος βάζει μυαλό και μόνο έτσι είναι ενδεχόμενο να σκεφθεί και να πει “τι κάνω, ας αφήσω τον Θεό να με οδηγήσει” – εκείνος ο οποίος θα τα καταλάβει έτσι τα πράγματα και θα αποφασίσει να δώσει τον εαυτό του στον Χριστό, να τον οδηγήσει ο Χριστός, θα περάσει τη μεγάλη του Τεσσαρακοστή, που η ζωή όλη μοιάζει με Μ. Τεσσαρακοστή, και θα ‘ρθουν αυτές οι δυο μέρες στη ζωή του, που μπορεί να είναι πολλές μέρες. Εδώ εν σμικρογραφία είναι τρόπον τινά τα πράγματα: Μ. Τεσσαρακοστή, οι δυο μέρες, Μ. Εβδομάδα, το Πάθος του Κυρίου, η Ανάσταση του Κυρίου.

Έρχεται ώρα μετά από τον αγώνα που κάνει κανείς, την άσκηση που κάνει, την προσευχή, τη νηστεία, τη στέρηση κι άλλα, έρχεται η ώρα που ο Κύριος μας οδηγεί σε μια τέτοια κατάσταση όπως, επαναλαμβάνω, είναι αυτές οι δυο μέρες κατά τις οποίες μας δίνει μια πρόγευση. Πρόγευση θα έλεγα και των παθών, αλλά και πρόγευση της αναστάσεως, πρόγευση της αιωνίου ζωής, πρόγευση της ζωής εκείνης που είναι ελεύθερη από την αμαρτία πια. Πρόγευση ότι κάποια μέρα όλα θα τελειώσουν, κάποια μέρα όλα θα τα ξεπεράσουμε, κάποια μέρα όντως όλα αυτά που λέγονται θα είναι αληθινά και για μας. Θα λυτρωθούμε από την αμαρτία, θα λυτρωθούμε από τον θάνατο, θα λυτρωθούμε από τον παλαιό άνθρωπο, θ’ αναστηθούμε πραγματικά, θα ζήσουμε εν Κυρίω. Αλλιώς δεν μπορεί να προχωρήσει η ψυχή.

Μας δίνει λοιπόν αυτή την πρόγευση ο Κύριος, αλλά συγχρόνως προσεκτικά όλα, γιατί ο άνθρωπος παίρνει αέρα. Ενόσω είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, καιροφυλακτεί μέσα μας η πέμπτη φάλαγγα, καιροφυλακτεί μέσα μας η αμαρτία. Στα ύψη, στα υψηλότερα ύψη ν’ ανέβει κανείς, όπως ο απόστολος Παύλος, που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού, όμως χρειαζόταν να έχει σκόλοπα για να ταπεινοφρονεί. Αλλιώς τα έχανε όλα, αυτός ο γίγαντας!

Ενόσω είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, χρειάζεται πάντοτε και η άλλη πλευρά. Γι’ αυτό ο Κύριος, δεν είναι απλώς ότι μας δίνει ένα καλό παράδειγμα ή μας δίνει μια καλή διδασκαλία. Αλλά θέλει να μας πει ότι αυτή είναι η ζωή, έτσι θα πάνε εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο τα πράγματα. Και την ώρα που εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα ως Βασιλεύς, εισέρχεται όμως επί πώλου όνου καθήμενος. Ταπεινά πάλι, ταπεινά, ταπεινά. Ο Βασιλεύς του ουρανού, όμως συγχρόνως ταπεινά.

Εκείνος που θ’ αξιωθεί να έχει αυτή την πρόγευση – και θα το κάνει ο Κύριος, το κάνει στον καθένα, δεν προχωρεί αλλιώς η ψυχή – θα έχει επίσης και κάποια άλλα πράγματα που θα τον κρατούν, θα τον προσγειώνουν, θα τον ταπεινώνουν, θα προλαμβάνουν τις τυχόν άσχημες ενέργειες που μπορεί να κάνει κανείς.

Και έτσι με τον Χριστό μαζί κανείς, έχοντας την πρόγευση που ο ίδιος ο Κύριος παραχωρεί, αλλά έχοντας επίσης και την ταπεινή κατάσταση μέσα του, προχωρεί μαζί με τον Χριστό. Προχωρεί στο Πάθος, προχωρεί στην Ανάσταση. Διότι μπορεί να ‘χει την πρόγευση και μπορεί έτσι πράγματι μέσα του κανείς να αισθάνεται – να αισθάνεται τον Χριστό, ότι έλαβε πείρα της άλλης ζωής. Δεν φτάνει όμως αυτό.

Αυτά έρχονται για να στηρίξουν τον άνθρωπο, για να ξεκουράσουν λίγο τον άνθρωπο, για να δώσουν κουράγιο στον άνθρωπο να προχωρήσει πλέον να ζήσει την Μ. Εβδομάδα. Να περάσει από την Μ. Εβδομάδα, να περάσει από τη σταύρωσή του ο καθένας, να σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό, να ταπεινωθεί μαζί με τον Χριστό. Αλλιώς αυτά έρχονται ξαναέρχονται, συμβαίνουν ξανασυμβαίνουν και εμείς είμαστε το ίδιο. Παραμένουμε το ίδιο, δεν αλλάζουμε.

Θα ευχόμουν λοιπόν έτσι, αδελφοί μου – τη σημερινή μέρα την έχουμε ακόμη – θα ευχόμουν, θα παρακαλούσα, να παρακαλέσουμε όλοι τον Θεό, να μας φωτίσει καταρχήν να καταλάβουμε λίγο έτσι τα πράγματα, και να βρει ο Κύριος τρόπο να κάνει την ψυχή μας να τα θελήσει έτσι, να τα πιστέψει έτσι, να δοθεί κανείς στην αλήθεια του Θεού. Να μας δώσει ο Κύριος όση πρόγευση μπορεί να μας δώσει, αλλά συγχρόνως να μας ασφαλίσει με το ταπεινό φρόνημα και με ό,τι άλλο χρειάζεται. Εκείνος ξέρει. Για να βαδίσουμε μαζί Του, να προχωρήσουμε από σήμερα το βράδυ στη Μ. Εβδομάδα και να μυηθούμε στο βαθύ μυστήριο αυτό του σταυρού, στο βαθύ μυστήριο αυτό της συσταυρώσεώς μας με τον Χριστό. Να συμπάθουμε με τον Χριστό…

Και εύχομαι και παρακαλώ, να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας βοηθήσει, αδελφοί μου – διότι γι’ αυτό ζούμε, γι’ αυτό υπάρχουμε, γι’ αυτό ήρθε και φέτος αυτή η περίοδος, γι αυτό από απόψε μπαίνουμε στην Μ. Εβδομάδα, γι’ αυτόν τον σκοπό όχι για άλλο – να ζήσουμε το μυστήριο του Σταυρού, να ζήσουμε το μυστήριο του Πάθους του Κυρίου. Και όντως μετά να φτάσουμε στην Ανάσταση και να αρχίσει η καινούρια ζωή.

11-4-1993

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου “Σταυροαναστάσιμα”, Β’ έκδοση, Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2003, σελ. 43 (αποσπάσματα).

Πρόγευση της Αναστάσεως