Αν παίρναμε ως παράδειγμα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, θα βλέπαμε ότι χαρακτηριστικό της Θεότητος είναι η αγάπη. «Ο Θεός αγάπη εστίν». Επομένως, και ο άνθρωπος ο αληθινός, που είναι πρόσωπο και όχι άτομο, καλείται και αυτός να είναι αγάπη όπως ο Θεός. Και όταν λέμε αγάπη, εννοούμε δόσιμο. Δίνεται κανείς και, καθώς δίνεται, απελευθερώνεται από τον ατομισμό του.
Πήγαιναν οι μάρτυρες στο μαρτύριο· τους σούβλιζαν, τους έκαιγαν, τους έριχναν στα θηρία, αλλά δεν πάθαιναν μέσα τους τίποτε, διότι αγαπούσαν πάρα πολύ τον Χριστό. Και όταν αγαπάει κανείς ειλικρινά τον Χριστό, αγαπάει και την εικόνα του Χριστού, τον άνθρωπο, τον πλησίον, όποιος κι αν είναι αυτός.
Η πρώτη και τελευταία εντολή, που είναι η αγάπη, έχει δύο σκέλη: αγάπη στον Θεό και αγάπη στον πλησίον.
Αν αγαπάει κανείς τον Θεό, θα αγαπάει το θέλημα του Θεού και δεν θα του στοιχίζει τόσο πολύ το να κόβει το δικό του θέλημα. Ο ίδιος θα το διαθέτει, ο ίδιος θα το κόβει, καθώς θα βλέπει ότι δεν είναι συντονισμένος με το θέλημα του Θεού.
Και δεύτερο έρχεται το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Όχι απλώς να τον αγαπούμε τον πλησίον, αλλά να τον αγαπούμε όπως τον εαυτό μας. Για σκεφτείτε τώρα, πόση αγάπη οφείλουμε στον αδελφό, τη στιγμή που εμείς τόσα κρατούμενα έχουμε εσωτερικά εις βάρος του αδελφού, επειδή ακριβώς μας ενόχλησε κάποια στιγμή· έτσι, έχει μαγκωθεί η ψυχή μας και δεν μπορούμε ελεύθερα να πάμε να συνεργαστούμε!
Να έχουμε ψυχή Χριστού. Ξέρετε πόσα θαύματα μπορούν να γίνουν μετά; Θα αλλάξουν αυτά τα θαύματα όλη τη νοοτροπία και τακτική της οικογένειας, όλης της κοινωνικής ομάδος. Πότε; Αν αρχίσουμε έτσι, αν βάλουμε δηλαδή στόχο στη ζωή μας να αγαπούμε τον αδελφό όπως τον εαυτό μας.
Όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν οι άλλοι, να συμπεριφερθούμε και εμείς. Χωρίς να δίνουμε πιστοποιητικά αθώωσης στους άλλους – έχουν και εκείνοι τα προβλήματά τους, τις αρρωστημένες τους καταστάσεις, όπως έχουμε όλοι μας – ας κρίνουμε από τον εαυτό μας: Θα θέλαμε οι άλλοι να μας συμπεριφερθούν έτσι, δηλαδή να μας απορρίψουν, να μας κατακρίνουν, να μας καταδικάσουν;
Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 94.
Αγάπη στον Θεό και αγάπη στον πλησίον
