Στις μοναχές που είχαν συγκεντρωθεί κοντά της, η αγία Συγκλητική έλεγε:
Εναντίον των εχθρών πρέπει να οπλιζόμαστε με κάθε μέσο, γιατί και από έξω επιτίθενται, και από τα μέσα πολεμούν. Και όπως ακριβώς το πλοίο άλλοτε καταποντίζεται από τα εξωτερικά κύματα και άλλοτε βουλιάζει επειδή κάνει μέσα νερά, έτσι και η ψυχή: άλλοτε κινδυνεύει από τις εξωτερικές επιθέσεις των πνευμάτων και άλλοτε προδίδεται από τους εσωτερικούς λογισμούς.
Πρέπει λοιπόν και τις εξωτερικές επιθέσεις των πνευμάτων να επιτηρούμε, και τα εσωτερικά πάθη να ανιχνεύουμε, τα οποία εκδηλώνονται με τους λογισμούς. Και κυρίως για τους λογισμούς να επαγρυπνούμε, γιατί συνεχώς επιτίθενται και μας οδηγούν στην απώλεια χωρίς να το καταλάβουμε. Γιατί σε περιπτώσεις εξωτερικής τρικυμίας πολλές φορές φωνάζουν οι ναυτικοί και τους σώζουν πλοία που βρίσκονται κοντά· όταν όμως υπάρχει κάποιο ρήγμα και οι ναυτικοί τύχει να κοιμούνται, μπαίνει θάλασσα και χωρίς να είναι τρικυμία και βυθίζει το πλοίο.
Επομένως, η προσοχή μας πρέπει να είναι πιο έντονη στον αγώνα κατά των λογισμών. Γιατί ο εχθρός, καθώς θέλει να γκρεμίσει την ψυχή σαν ένα σπίτι, ή την καταστρέφει από τα θεμέλια, ή αρχίζει από την οροφή και την κατεδαφίζει όλη, ή μπαίνει από τα παράθυρα, δένει πρώτα τον οικοδεσπότη και έπειτα λεηλατεί τα πάντα. Θεμέλιο είναι τα καλά έργα, οροφή η πίστη, παράθυρα οι αισθήσεις· με όλα μας πολεμά ο εχθρός. Γι’ αυτό εκείνος που θέλει να σωθεί πρέπει να είναι όλος μάτια.
Σε αυτόν τον κόσμο δεν μπορούμε να είμαστε αμέριμνοι. Η Γραφή λέει: «Ας προσέχει να μην πέσει όποιος νομίζει ότι στέκεται καλά στα πόδια του» (Α’ Κορ. 10:12). Η ζωή μας είναι μια θάλασσα. Άλλα μέρη της θάλασσας έχουν υφάλους, άλλα είναι γεμάτα θηρία, ενώ άλλα είναι γαλήνια και με λίγο κύμα.
Εμείς θεωρούμαστε ότι πλέουμε στα γαλήνια μέρη αυτής της θάλασσας, ενώ οι κοσμικοί στα επικίνδυνα. Και εμείς πλέουμε μέρα, καθώς οδηγούμαστε από τον Ήλιο της δικαιοσύνης (τον Χριστό), ενώ εκείνοι πλέουν νύχτα, καθώς άγονται και φέρονται από την άγνοια.
Πολλές φορές όμως είναι ενδεχόμενο ο κοσμικός, καθώς βρίσκεται στο σκοτάδι και την κακοκαιρία, να φωνάξει, να μείνει άγρυπνος και να σώσει το σκάφος του, ενώ εμείς που βρισκόμαστε σε γαλήνη, να βυθιστούμε από αμέλεια, επειδή αφήσαμε το πηδάλιο της αρετής.
Αυτός λοιπόν, που νομίζει ότι στέκεται ορθός, ας προσέχει να μην πέσει. Γιατί όποιος έπεσε μια φροντίδα έχει, να σηκωθεί· αυτός όμως που στέκεται, ας προσέχει να μην πέσει.
Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση Θ’ (9), σελ. 69. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2006.
Ο αγώνας κατά των λογισμών
