«Άνθρωπός τις ην πλούσιος… ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς» με κατάληξη έπειτα από τον «εφήμερο» επίγειο βίο του, να φωνάζει σπαρακτικά προς τον προπάτορα Αβραάμ, που βρισκόταν αγεφύρωτα μακριά του, «οδυνώμαι εν τη φλογί ταύτη». Εμείς ας τρυφήσουμε όχι στις υλικές […]
Αν παίρναμε ως παράδειγμα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, θα βλέπαμε ότι χαρακτηριστικό της Θεότητος είναι η αγάπη. «Ο Θεός αγάπη εστίν». Επομένως, και ο άνθρωπος ο αληθινός, που είναι πρόσωπο και όχι άτομο, καλείται και αυτός να είναι αγάπη όπως ο Θεός. Και όταν λέμε αγάπη, εννοούμε δόσιμο. Δίνεται κανείς και, καθώς δίνεται, απελευθερώνεται από τον ατομισμό του. Πήγαιναν οι μάρτυρες στο μαρτύριο· τους σούβλιζαν, τους έκαιγαν, τους έριχναν στα θηρία, αλλά δεν πάθαιναν μέσα τους τίποτε, διότι αγαπούσαν πάρα πολύ τον Χριστό. Και όταν αγαπάει κανείς ειλικρινά τον Χριστό, αγαπάει και την εικόνα του Χριστού, τον άνθρωπο, τον... Διαβάστε τη συνέχεια

