Ήθελα, αδελφοί μου, και αγαπούσα να είχα τον καιρόν να σας εξομολογούσα όλους και άνδρας και γυναίκας να μου ελέγετε τα παράπονά σας, μα βλέπω το πολύ πλήθος και δεν ημπορώ. Μοναχά σας λέγω και σας φανερώνω τέσσερα μυστήρια, […]

Ο Γέροντας δεν έπαυσε να βοηθά τους ανθρώπους και μετά την κοίμησή του. Απαλλαγμένος πλέον από το φθαρτό και ευπαθές σαρκίο του μπορεί γρηγορώτερα και πιο άνετα να τρέχη «εις βοήθειαν των πίστει επικαλουμένων αυτόν», ενίοτε και αυτόκλητος σε πολλούς […]

 Το παιδί δεν μπορεί να έλθει στον δικό μας κόσμο· εμείς θα πάμε στον δικό του κόσμο. Έρχεται το παιδί σ’ αυτόν τον κόσμο που του είναι άγνωστος. Εμείς σκεπτόμαστε με το δικό μας το μυαλό, και, καθώς είναι άλλος […]

Το μόνο πράγμα που μπορεί να παρατηρήσει κανείς, αμέσως μόλις κοιτάξει τα πρόσωπα των ανθρώπων στις μέρες μας, είναι μία κατάθλιψη. Μόνο λίγα παιδάκια, όχι όλα κι όχι σ’ όλες τις ώρες, δείχνουν ξένοιαστα και χαρούμενα. Η κατάθλιψη βέβαια αυτή […]

 Προτού ο Κύριος παραδοθεί στο εκούσιο πάθος αποχαιρέτησε τους μαθητές του με ένα δείπνο. Αλλά τι δείπνο; Δείπνο πνευματικό, μυστηριακό, θείο. Τους έδωσε το σώμα Του και το αίμα Του. Και τους παρήγγειλε: «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν. Οσάκις […]

Ο γέροντας Λάζαρος Διονυσιάτης († 1974) κατέγραψε πολλές θαυμαστές και κατανυκτικές διηγήσεις συμμοναστών του από την Ιερά Μονή Διονυσίου. Παραθέτουμε δύο απ’ αυτές.             Διήγηση Ανθίμου Μοναχού Διονυσιάτου             Μεταξύ άλλων ο αδελφός Άνθιμος μου διηγήθηκε τα ακόλουθα: «Κατά την […]

Ο Κύριος ήλθε, έκανε ό,τι έκανε, και έφυγε από τον κόσμο αυτό. Ίδρυσε την Εκκλησία του και άφησε την Εκκλησία για τη σωτηρία των ανθρώπων. Και προκειμένου να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει να βαπτισθεί· δεν μπορεί να γίνει αλλιώς χριστιανός. […]

  «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν· ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον». Αυτό είναι το κοντάκιο της εορτής και θα ήθελα να σας το εξηγήσω, […]