Θαυμαστή υπήρξε, πράγματι, η πίστη τόσο του παραλυτικού όσο και των μεταφορέων του (Ματθ. 9:1-8). Ο πρώτος, αδυνατώντας να βοηθήση ο ίδιος τον εαυτό του, λόγω της ασθενείας του, τον εμπιστεύεται στα χέρια των αδελφών του και δέχεται με ταπείνωση […]
«Ουδείς αχαριστώτερος του ευεργετηθέντος» και μάλιστα «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος», έλεγαν οι σοφοί μας πρόγονοι, για να ψέξουν το πάθος της αχαριστίας και να τονίσουν την τάση του ευεργετημένου να διακόπτει, κάποτε, κάθε επικοινωνία με τον ευεργέτη του. Κι αυτό, για να μην χρειαστή να πη ευχαριστώ και να εκφράση την ευγνωμοσύνη του. Φτάνει δε ακόμη και στο σημείο να τον εχθρεύεται για την ανωτερότητά του! * * * Έτσι και στην περικοπή των δέκα λεπρών (Λουκ. 17:12-19). Μετά από την θεραπεία των από τον Κύριο μόνον ο ένας «θυμήθηκε» να επιστρέψη, για να Τον ευχαριστήση. Οι άλλοι εννέα... Διαβάστε τη συνέχεια

