Γνωρίζεις πόσο σε αγαπάει ο Θεός; Γνωρίζεις πόση είναι η αγάπη του Θεού για σένα; Αυτή η αγάπη τον έφερε από τον ουρανό στη γη. Περιτυλίχθηκε τα ράκη του ανθρωπίνου σώματος. Αντήλλαξε την δόξα του ουρανού με την ατιμία της γης. Αυτή η αγάπη τον ανέβασε στο ξύλο του Σταυρού. Φορτώθηκε στους αγίους του ώμους το βάρος των αμαρτιών όλων των αιώνων, το βάρος των δικών μου και δικών σου αμαρτιών. Χλευαζόμενος και εμπαιζόμενος σύρθηκε στα άχαρα μονοπάτια του Γολγοθά. Και από εκεί επάνω στο ικρίωμα του Σταυρού έδωσε και την τελευταία σταγόνα του αγίου του αίματος, δια του οποίου έπλυνε, καθάρισε, αγίασε τη λερωμένη συνείδηση όλων των αιώνων. Στον σταυρό δεν τον κρατούν τα καρφιά αλλά η αγάπη. Και επάνω στον σταυρό ήταν ο μέγας, ο παντοδύναμος Θεός.
Όποτε ήθελε κατέβαινε από τον σταυρό. Οι πληγές έκλειναν, τα τραύματα επουλώνονταν, και αυτός υποβασταζόμενος από αγγέλους ένδοξος και φοβερός ανέβαινε στους ουρανούς. Αλλά τότε, ω τότε! Η θυσία έμενε ημιτελής. Εμείς θα ήμασταν υπό την δουλεία των πνευμάτων του σκότους. Οι πύλες του παραδείσου ερμητικά κλεισμένες.
Στις ρίζες του Σταυρού γράφουν κύκλους, οι άσπονδοι, οι ανειρήνευτοι εχθροί του με την καρδιά γεμάτη από χαρά.
Τόση χαρά, τόση χαιρεκακία, όση μπορεί να βαστάξει μια ανθρώπινη καρδιά. Λίγο ακόμη και η καρδιά τους θα έσκαγε από χαρά! Τι χαρά! Γράφουν κύκλους και κοροϊδεύουν! «Ουά ο καταλύων τον ναόν και εν τρισίν ημέραις οικοδομών! Ει αληθώς ει ο Υιός του Θεού, κατάβα από του Σταυρού ίνα πιστεύσωμεν. Είπε γαρ, υιός Θεού ειμί». Και αυτός από το ύψος του σταυρού θα μπορούσε να τους έλεγε: «Αλλ’ ακριβώς επειδή είμαι Υιός του Θεού, γι’ αυτό είμαι επάνω στον Σταυρό. Αλλά ακριβώς επειδή είμαι Υιός του Θεού δεν κατεβαίνω από τον σταυρό».
Σκέφθηκες ποτέ αυτή την αγάπη του Θεού; Σε περιβάλλει με άπειρη αγάπη! Και όταν μας τιμωρεί με πόση αγάπη μας τιμωρεί!
Η αγάπη του Θεού, λέγει ένας άγιος, γεμίζει τη γη. Αλλά η γη δεν μπορεί να συγκρατήσει την αγάπη του Θεού. Ξεχύνεται στο άπειρο σύμπαν, το γεμίζει με την αγάπη του Θεού. Και ούτε το άπειρο σύμπαν μπορεί να περιχωρήσει την αγάπη του Θεού! Δεν νομίζεις ότι και εσύ πρέπει να ανταποκριθείς στην αγάπη του Θεού;
Πώς;
Με το να εφαρμόζεις τον νόμο του. Με το να αποφεύγεις, να βδελύσσεσαι την αμαρτία. Κάθε αμαρτία σου πληγώνει την καρδιά του Χριστού. Τον ανεβάζει πάλι στον σταυρό. Πονάει και υποφέρει για κάθε αμαρτία σου, όπως τότε που σταυρώθηκε για πρώτη φορά! Ω! Πόσο πόνεσε ο Κύριος επάνω στον σταυρό!
«Ωδίνες άδου ήλθον επ’ αυτόν», λέγει ο προφήτης. Πόνους φυσικούς από τα καρφιά, το αγκάθινο στεφάνι, τα μαστιγώματα, ήταν ένα πολτοποιημένο κρέας επάνω στο σταυρό! Δεν ομοίαζε με άνθρωπο· «εγώ ειμί σκώληξ και ουκ άνθρωπος, όνειδος ανθρώπων και εξουθένωμα λαού». Τόσο κακοποιημένος, που ο Νικόδημος και ο Ιωσήφ χρειάστηκε να ξοδέψουν εκατό λίτρες αρώματα για να πλύνουν τα αίματα, τις σκόνες, τα φτυσίματα, για να πάρει μια κάποια όψη ανθρώπου, προτού τον ενταφιάσουν. Πόνοι φυσικοί λοιπόν, και πόνοι ηθικοί από τις βρισιές των αρχιερέων και του ληστή.
Κάθε μας αμαρτία ανασταυρώνει τον Κύριο. Ας προσέξουμε λοιπόν! Μακριά από τη ζωή μας το βδέλυγμα της αμαρτίας.
Από το βιβλίο: † Αρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλου, Ένα κάθε μέρα. Έκδοση Φιλ. Σωματείου «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», Λάρισα 2015, σελ. 47.
