Να μη λέμε εύκολα ότι έχουμε αγάπη. Χρειάζεται να πατήσουμε κάτω την υπερβολική αγάπη που έχουμε στον εαυτό μας. Γι’ αυτό λέει «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν». Τι να απαρνηθούμε; Αυτήν την αρρωστημένη λατρεία του εγώ μας. Πώς θα την απαρνηθούμε; Κάνοντας όχι αυτό που θέλουμε εμείς αλλά αυτό που θέλει ο Θεός.

Να από πού προκύπτουν οι εντολές, το τυπικό, η νηστεία και όλοι αυτοί οι ασκητικοί κανόνες της Εκκλησίας. Κόβεται το θέλημά μας και το λιβάνισμα του ειδώλου μας. Και μόλις προσπαθήσουμε να τηρήσουμε αυτά που θέλει ο Θεός, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αποτυχία μας. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να πει ότι τα τηρεί όλα. Όλοι κάπου σκοντάφτουμε: Τα καταφέρνεις στην προσευχή, στη νηστεία μπορεί να τα χάσεις. Τα καταφέρνεις και στη νηστεία, θα το βρεις παρακάτω που σε πιάνει η υποκρισία. Τα καταφέρνεις και δεν είσαι υποκριτής, δεν θα κάνεις εύκολα ελεημοσύνη. Τα καταφέρνεις και σ’ αυτό, κάπου αλλού θα έρχεται ο διάβολος και θα σου μαγαρίζει το νου με πονηριές.

Πάντα έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις πόσο τέλειος δεν είσαι. Πόσο ελλειμματικός είσαι. Κι αυτό σου δημιουργεί τη δυνατότητα αλλά και την αναγκαιότητα να ζητάς τον Θεό να έρθει να σε τελειοποιήσει, να βλέπεις τον Χριστό ως Εκείνον που έρχεται να σου δώσει ό,τι σου λείπει. Και γι’ αυτό τον λόγο να κινείσαι πλέον προς τον Θεό από ανάγκη, από φιλότιμο, από συμφέρον κι από χίλιους λόγους. Να Τον αποζητάς και να Τον αγαπάς.

Κι έτσι σιγά-σιγά βλέποντας ότι ο Χριστός δεν σου γυρίζει την πλάτη – έστω κι αν καμιά φορά έτσι φαίνεται – και σου δίνει ό,τι χρειάζεσαι, Τον πλησιάζεις, Τον αγαπάς, Τον γνωρίζεις. Βλέπεις τα γνωρίσματα της αγάπης Του, οδηγείσαι στην αγάπη και μέσα από την αγάπη στον Θεό οδηγείσαι στην αγάπη στον συνάνθρωπο. Και πλέον δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου όταν ξέρεις ότι δίπλα σου κάποιοι έχουν πολλές ανάγκες – υλικές, πνευματικές, συναισθηματικές, ανθρώπινες ανάγκες. Κοιμάσαι, ξυπνάς και έχεις μέσα σου μία έννοια, να προσπαθήσεις να δώσεις ό,τι καλύτερο μπορείς σε αυτούς που είναι δίπλα σου. Ξεκινάς από τους διπλανούς σου και απλώνεσαι και παραπέρα.

* * *

Αυτή είναι η αγάπη του Ευαγγελίου, αυτός είναι ο δρόμος της αγάπης. Οι άλλοι δρόμοι στους οποίους κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε, χωρίς να δεχόμαστε υποδείξεις γιατί θεωρούμε ότι ξέρουμε καλύτερα, δεν οδηγούν σε αγάπη, αλλά σε απύθμενη κακία, σε μίσος. Όμως, αυτό το μίσος ο πρώτος που το λαμβάνει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Η πορεία αυτή είναι αυτοκαταστροφική και δεν μας το λένε στην εποχή που ζούμε. Μας δείχνουν το τυρί και μας κρύβουνε τη φάκα, μας δείχνουν κάτι που γυαλίζει λέγοντας ότι είναι χρυσός αλλά είναι κάλπικη λίρα.

Αυτό το γευόμαστε πρώτοι εμείς. Γι’ αυτό στην εποχή μας την τόσο “αγαπητική”, την τόσο ασύδοτη και “ελεύθερη”, κυριεύει τις ψυχές των ανθρώπων η αθυμία, δηλαδή η έλλειψη διάθεσης να ζήσεις οτιδήποτε. Δεν θέλεις ούτε να χαρείς, ούτε να λυπηθείς, πέφτεις σε κατάθλιψη και βρίσκεσαι ένα σκαλί πριν την απελπισία. Θέλεις αν είναι δυνατόν να πεθάνεις τώρα να ησυχάσεις, αλλά φοβάσαι και τον θάνατο κι ούτε να πεθάνεις θέλεις. Δεν ξέρεις τι θέλεις, νομίζεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει αέρας να ανασάνεις. Αυτό ζει σήμερα ο κόσμος γιατί τον άφησαν απόλυτα ελεύθερο.

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 132 (αποσπάσματα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).

Ο δρόμος της αγάπης