Άραγε ποιος σκέφθηκε ότι αυτή εδώ η ζωή είναι σαν ένας δραπέτης· και επίσης ότι είναι σαν ένας εξόριστος και άστατος, και σαν σκηνή που διαλύεται· και γι’ αυτό προφύλαξε από παντού την ψυχή του με σοφία, για να μην […]
Αδελφοί και πατέρες, θα ευχόμουν βέβαια να σιωπώ πάντοτε, διότι θα μπορούσα τότε και τις δικές μου αμαρτίες να κλαίω και να μην αναλαμβάνω ποτέ το έργο του διδασκάλου ή να κατηχώ την αγάπη σας ή να δείχνω έστω και ελάχιστα στους άλλους τους δρόμους της σωτηρίας, και αυτό, όχι επειδή το πράγμα είναι αντίθετο με την εντολή του Θεού, απεναντίας μάλιστα είναι και περισσότερο ευπρόσδεκτο απ' αυτόν, αλλά επειδή συμβαίνει να είμαι ανάξιος γι' αυτό το πνευματικό τόλμημα. Γι' αυτό και φοβούμαι ο άθλιος μήπως θα ειπωθεί πολύ εύστοχα και για μένα εκείνος ο λόγος του Δαβίδ: «Στον αμαρτωλό... Διαβάστε τη συνέχεια

