Ο παπα-Ανδρέας μετά που επέστρεψε από την έρημο ήταν για είκοσι χρόνια εφημέριος στο Μοναστήρι μόνος του. Στην διακοπή πριν από την θεία Λειτουργία δεν κοιμόταν σε κρεββάτι αλλά καθήμενος στην καρέκλα για να μην του συμβή πειρασμός. Λειτουργούσε κάθε μέρα και ύστερα κατέβαινε στον Άγιο Τρύφωνα, στην Αμπελικιά, και ώργωνε με τα βόδια με το ξυλάλετρο. Εσπερινό έκανε ένας άλλος ηλικιωμένος ιερέας. Όλη την ημέρα ώργωνε ή πήγαινε στο βουνό στους υλοτόμους. Επέστρεφε αργά, πριν σουρουπώση, και το πρωί πάλι ακολουθία και Λειτουργία. Θυσίασε την ζωή του για το Μοναστήρι, γι’ αυτό τον αγαπούσαν όλοι οι πατέρες και αργότερα, όταν παρέστη ανάγκη, τον εξέλεξαν δύο φορές Ηγούμενο.
Ο παπα-Ανδρέας, αφότου ήρθε για καλόγερος, δεν έστειλε μήνυμα στους δικούς του να τους ενημερώση πού βρίσκεται. Εκείνοι νόμιζαν ότι χάθηκε. Η μάννα του από διαίσθηση έλεγε: «Το παιδί μου δεν χάθηκε, αλλά είναι σε καλό τόπο». Μετά από κάποια χρόνια ξεμπάρκαρε στον Αρσανά ένα καράβι, που μέσα του ήταν ένας πατριώτης του. Τον αναγνώρισε και του μίλησε. Ο παπα-Ανδρέας του είπε να μην πη τίποτε και ας τον ψάχνουν. Αυτός όμως ενημέρωσε τους δικούς του και η μάννα του του έστειλε χαρούμενη γράμμα. Του έγραψε ότι θέλει να τον δη, γιατί είναι στα τελευταία της. Αυτός την ρώτησε με γράμμα:
–Εδώ θέλεις να με δης ή στην άλλη ζωή; Και σε αυτήν και την άλλη δεν γίνεται. Διάλεξε.
–Στην άλλη, παιδί μου.
Και έτσι εκοιμήθη, χωρίς να τον δη.
Αφού εκοιμήθη η μητέρα του, ήρθε ο πατέρας του να δη τον παπα-Ανδρέα, για να παρηγορηθή. Ήταν γεροντάκι και είχε σκοπό να μείνη λίγες μέρες και ύστερα να βγη να κάνη τα σαράντα της γυναίκας του. Πέρασαν οι μέρες και τον ρώτησε ο παπα-Ανδρέας:
–Δεν θα φύγεις;
–Όχι, εδώ θα μείνω, γιατί μου άρεσε.
Είχε μία κόρη ακόμη και είχε λόγους να γυρίση στον κόσμο, αλλά ήταν ευλαβής και είχε καλλιεργημένη ψυχή. Όταν έμαθε ο Ηγούμενος Σεραφείμ την απόφασή του να μείνη, τον ρώτησε:
–Μήπως θέλεις να σε κάνουμε καλόγερο;
–Αν θα με κάνετε αυτήν την δωρεά, «έτη πλείστα», απάντησε.
Έτσι τον έκαναν μοναχό σε ηλικία 88 ετών μετονομάσαντες αυτόν Συμεών. Παρ’ όλη την ηλικία του πήγαινε πρώτος στην Εκκλησία. Στην ανάγνωση, επειδή δεν άκουγε καλά, πήγαινε δίπλα στο δισκέλι να μη χάση καμμία λέξη. Το ίδιο και στην θεία Μετάληψη. Ο Ηγούμενος έλεγε για τον π. Συμεών: «Βλέπεις αυτό το κούτσουρο; Θα μας περάσει όλους».
Το 1960 εκοιμήθη ο Ηγούμενος Σεραφείμ και Ηγούμενος έγινε ο παπα-Ανδρέας. Τον επόμενο χρόνο αρρώστησε ο π. Συμεών και τον πήγαν στο γηροκομείο σε ηλικία 96 ετών. Τον ρώτησε ο παπα-Ανδρέας:
–Δεν σε βλέπω καλά. Να σε κοινωνήσουμε;
–Όπως νομίζετε, απάντησε.
Πήρε ο παπα-Ανδρέας Άγιο Άρτο, κατάφερε με δυσκολία να πη το «Πάτερ ημών» ο π. Συμεών και κοινώνησε. Τον ρώτησε:
–Πώς αισθάνεσαι;
–Σα να πάω σε γάμο.
Όταν ο παπα-Ανδρέας κατέβασε το άγιο Ποτήριο στην Εκκλησία και επέστρεψε στο γηροκομείο, ο π. Συμεών είχε ήδη κοιμηθή.
Ο παπα-Ανδρέας πήγε κάποτε να επισκεφθή τον γερω-Άνθιμο που ήταν στα τελευταία του στο Νοσοκομείο της Μονής. Τον ρώτησε: «Θέλεις να σου φέρουμε κάτι; Θέλεις να σου φέρουμε Πνευματικό; Τον γιατρό;». Αυτός δεν καταλάβαινε. Ακούμπησε τότε στο σίδερο του κρεββατιού και άρχισε νοερώς να λέγη τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Μόλις έφθανε στο «Χαίρε νύμφη, ανύμφευτε», έκανε τον σταυρό του το γεροντάκι. Μόλις τελείωσε τους Χαιρετισμούς, έκανε ο γερω-Άνθιμος τον σταυρό του τρεις φορές και εκοιμήθη ειρηνικά.
Όταν ο γερω-Γρηγόριος ήταν στα τελευταία του, δεν μιλούσε. Είχε χάσει τις αισθήσεις του και ειδοποίησαν τον παπα-Ανδρέα να τον κοινωνήση. Τον κοινώνησε, αλλά δεν κατάπινε την θεία Κοινωνία. Τότε είπε να ετοιμάσουν ένα τσάι και σιγά-σιγά με το κουταλάκι του έδινε λίγο-λίγο, μέχρι που την κατάπιε. Τότε μίλησε ο γερω-Γρηγόριος και είπε στον παπα-Ανδρέα: «Ευχαριστώ πολύ, ο Θεός να στο πληρώση».
Έλεγε ο παπα-Ανδρέας για τους πατέρες που κοιμήθηκαν στο Μοναστήρι όσο αυτός ήταν εκεί: «Μόνο για δύο-τρεις δεν ξέρω πού πήγαν, αλλά όλοι οι άλλοι, τους οποίους πρόλαβα, πήγαν στην Βασιλεία των ουρανών».
Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 203.
