– Γέροντα, τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε;
– Προσευχή. Σήμερα άναψε μια μεγάλη φωτιά και τα πάντα καίγονται. Γι’ αυτό μόνο η προσευχή απομένει. Προ ετών είχε ανάψει μεγάλη φωτιά εδώ στο Άγιον όρος. Άρχισε από τη Μονή Βατοπαιδίου και έφθασε στη Μονή Ιβήρων. Εκεί ήταν πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, οι οποίοι έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να τη σβήσουν χωρίς να κατορθώσουν τίποτε. Η φωτιά προχώρησε στη Μονή Φιλοθέου. Εκεί ήταν μόνο μερικά γεροντάκια (μοναχοί), τα οποία είπαν: Αφού τόσοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να την σβήσουν, εμείς τι να κάνουμε; Γι’ αυτό πήραν την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης. Έκαναν Παράκληση και η φωτιά ως εκ θαύματος υπεχώρησε.
– Η προσευχή πότε είναι ευπρόσδεκτη στο Θεό;
– Όταν την αισθανώμαστε. Εάν προσευχώμαστε για άλλους, να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνων και να παρακαλούμε με πόνο. Ο παπάς δεν αρκεί μόνο να βγάζη μερίδες στην αγία Πρόθεσι και να λέγη τα ονόματα τυπικά, αλλά να παρακαλή για τον καθένα με πόνο. Πρόσφατα πήγαν ένα δαιμονισμένο σ’ ένα παπά και τον παρεκάλεσαν να κάνη Θεία Λειτουργία. Εκείνος, όταν ήταν να βγάλη μερίδα στην αγία Πρόθεσι, είπε: «Βοήθησε, Κύριε, αυτό το πλάσμα Σου! Βλέπεις πόσο υποφέρει! Απάλλαξέ το από την επήρεια του δαίμονος! Μνήσθητι, Κύριε, του δούλου Σου, και του έβγαλε μερίδα. Τότε το δαιμόνιο δεν μπόρεσε να αντέξη, αλλά έφυγε και ο δαιμονιζόμενος ελευθερώθηκε.
– Γέροντα, τα πάθη πώς νικώνται;
– Με το πολυβόλο. (Πιθανώς εννοούσε την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό, η οποία λέγεται πολλές φορές συνεχώς.)
– Γέροντα, πώς να φερώμαστε στο Μοναστήρι;
– Ακούω μερικούς να επαινούν το Μοναστήρι τους καυχώμενοι και τους λέγω: Με αυτό που κάνετε, δίνετε όπλα στον διάβολο για να σας πολεμήση. Εάν σας ρωτήσουν για το Μοναστήρι σας, να λέτε: Καλό είναι. Τίποτε άλλο.
Να παρουσιαζώμαστε στον κόσμο είναι επικίνδυνο. Εάν όμως μας παρουσιάση ο Θεός, τότε αλλάζει το πράγμα, διότι τότε μπαίνει μπροστά η Χάρις του Θεού και μας προφυλάγει. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να εργάζεσθε όσο μπορείτε αφανείς. Οι μεγαλύτεροι να σηκώνετε το βάρος. Να βοηθάτε και να στηρίζετε τους νεώτερους. Έτσι γινόταν παλαιότερα. Υπήρχε σε κάθε διακόνημα ο διακονητής και είχε μαζί του νέους ως βοηθούς, τους οποίους καθοδηγούσε στο πού και στο πώς θα κάθωνται στην εκκλησία, πώς θα κάνουν τον κανόνα κλπ. Έκανε ο ίδιος τις περισσότερες εργασίες του διακονήματος και αυτούς τους έστελνε στο κελλί τους να διαβάσουν καμιά Παράκλησι και να ξεκουραστούν.
– Γέροντα, εγώ είμαι άρρωστος. Κάνε προσευχή να γίνω καλά.
– Δεν σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα. Αν κάνης υπομονή με πίστι στον Θεό, τότε θα πάρης σύνταξι από το Υγειονομικό που είναι μεγαλύτερη από του Ο.Γ.Α.! Κάποτε ένας άρρωστος παρακαλούσε τον άγιο Παντελεήμονα να τον κάνη καλά. Ο άγιος Παντελεήμων όμως δεν τον έκανε. Εκείνος επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια. Στο τέλος τον εθεράπευσε. Όταν αυτός πέθανε και πήγε στη άλλη ζωή, είδε ότι έχασε πολλά στεφάνια ένεκα της θεραπείας του. Τότε λέγει στον άγιο Παντελεήμονα: «Γιατί με έκανες καλά; Εσύ γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια, γι’ αυτό δεν έπρεπε να με θεραπεύσης». Έτσι βρήκε το μπελά του ο άγιος Παντελεήμων!
Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 25 (2000), σελ. 84.
