Εξαιρετικά και σωτήρια είναι τα έπαθλα της Αναστάσεως. Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, ώστε αυτός πλέον να μην ονομάζεται θάνατος αλλά κοίμηση και ύπνος. Κατάργησε την εξουσία του διαβόλου, που κρατούσε δεμένες στον άδη τις ψυχές των απ’ αιώνος νεκρών. Συνέτριψε τις χάλκινες πύλες του άδου και απελευθέρωσε τους νεκρούς. Ο Χριστός, λοιπόν, απέθανε πραγματικά και κατήλθε «στα κατώτερα μέρη της γης» (Εφ. 4:9, Α’ Πέτρ. 3:19, Ιω. 1:5), όχι ως αιχμάλωτος, αλλά ως νικητής του θανάτου με τον δικό Του θάνατο. Χωρίσθηκε η ψυχή από το Σώμα Του, αλλά με την Θεότητά Του παρέμεινε ενωμένος και με την ψυχή και με το Σώμα Του. Έτρεμαν τα καταχθόνια του άδου, όταν αισθάνθηκαν την θεϊκή Του παρουσία. Ανέσυρε από τα δεσμά του θανάτου το πλάσμα Του, τον πρωτόπλαστο Αδάμ και τους απογόνους Του.
Στον Χριστό δόθηκε μετά την Ανάσταση κάθε εξουσία στον ουρανό και στην γη. «Όποια εξουσία είχε αϊδίως ως Θεός, την παίρνει τώρα ως άνθρωπος» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).
Ο αναστημένος Χριστός έφερε στους ταραγμένους και φοβισμένους Μαθητές Του την ειρήνη, που διαλύει τον φόβο και διώχνει το μίσος.
«Πολλές φορές έδωσε ο Θεός ειρήνη στους ανθρώπους, όχι όμως αυτοπροσώπως, αλλά στέλνοντας τους Αγγέλους, τους Προφήτες, τους δικαίους ανθρώπους. Μόνο ο Σωτήρας φάνηκε ο Ίδιος και έδωσε ειρήνη. Οι Άγγελοι, λοιπόν, πρόσφεραν την ειρήνη, ποτέ, όμως, ο Κύριος των Αγγέλων. Αλλά με τους Αγγέλους έστελνε την ειρήνη, κρατούσε, όμως, για τον εαυτό Του την ευαγγελική ειρήνη. Και οι Προφήτες, επειδή δέχθηκαν πολλές φορές από τους Αγγέλους την ειρήνη, επιθυμούσαν πολύ να δεχθούν ειρήνη από τον Κύριο της ειρήνης. Γι’ αυτό και ο Ησαΐας φώναζε: “Κύριε, ο Θεός μας, δώσε μας ειρήνη”. “Όχι με άλλους αλλά εσύ ο ίδιος δώσε μας ειρήνη”. Έπειτα από την παράκληση αυτή ήρθε η απάντηση: “Σας δίνω την δική μου ειρήνη”» (Χρυσοστόμου).
«Στους Μαθητές Του έδωσε ειρήνη για τον υποπτευόμενο (από αυτούς) πόλεμο από τους Ιουδαίους και στις μαθήτριες (Μυροφόρες) έδωσε χαρά, διότι ήταν πολύ λυπημένες» (Ζιγαβηνού). Είναι μεγάλο αγαθό η ειρήνη που έφερε ο Χριστός στην γη με την Γέννηση και την Ανάστασή Του. «Όλο το έργο της παρουσίας Του (Χριστού) είναι η ειρήνη και γι’ αυτήν έκλινε τους ουρανούς, ώστε να κατέλθη στην γη. Έκανε τα δύο μέρη ένα, κατέλυσε το μεσότοιχο του φραγμού και κατάργησε την έχθρα με τον Σταυρό Του. Ολοκληρώνοντας ήδη την σωτήρια Οικονομία, έδωσε στους Αποστόλους Του ως κληρονομία την δική Του ειρήνη σ’ όλο τον κόσμο» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).
Ο αναστημένος Κύριος απέστειλε τους Μαθητές Του να διδάξουν τα Έθνη και να βαπτίζουν όσους πιστεύουν. «Δεν είπε μόνο να διδάσκετε, αλλά και να μαθητεύσετε όλα τα Έθνη. Διότι η μεν διδαχή είναι έργο των Αποστόλων σε εκτέλεση του προστάγματος, το να αποκτούν, όμως, μαθητές και να βαπτίζουν δεν είναι έργο μόνο των διδασκόντων, αλλά της χάριτος και δυνάμεως Αυτού που πρόσταξε» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).
«Αυτήν την δύναμη εννοεί, όταν λέγη στους Μαθητές Του “καθώς με απέστειλε ο Πατέρας έτσι και εγώ στέλνω εσάς” (Ιω. 20:21) και όχι τον (όμοιο) τρόπο, διότι ο Ίδιος απεστάλη από τον ουράνιο Πατέρα Του ως Κύριος. Τους Αποστόλους, όμως, τους ενίσχυσε στην αποστολή τους με το Άγιο Πνεύμα που τους έδωσε, εμφυσώντας στα πρόσωπά τους. Δείχνει με το εμφύσημα ότι Αυτός είναι εκείνος που, όταν δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, “φύσησε στο πρόσωπό του και έγινε ο άνθρωπος ψυχή ζωντανή”· με την παράβαση, όμως, της εντολής ο άνθρωπος έχασε την χάρη. Θέλοντας, λοιπόν, να ανανεώση το δημιούργημά Του και να ξαναδώση το παλαιό δώρο, φύσησε στο πρόσωπο των Αποστόλων, ξαναδίνοντας στο δημιούργημά Του την παλαιά εκείνη δύναμη που του έδινε ζωή. Συγχρόνως εκπληρωνόταν και η προφητεία του προφήτου Ναούμ: “Ανέβηκε από την γη Εκείνος που φυσά στο πρόσωπό σου και σε απαλλάσσει από την θλίψη σου” (Ναούμ 2:2)» (Χρυσοστόμου).
Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο και δόξασε την ανθρώπινη φύση, καθιστώντας την ομόθρονη με τον Πατέρα, και «είναι ο μόνος που έγινε αρχή της μελλοντικής αναστάσεως όλων και ο μόνος που κατέστη απαρχή των νεκρών και Πρωτότοκος από τους νεκρούς και πατήρ του μέλλοντος αιώνος. Και όπως όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, πεθαίνουν δια του Αδάμ, έτσι δια του Χριστού θα ζωοποιηθούν όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, αλλά ο καθένας στην τάξη του» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).
Ο Κύριος το σώμα της ταπεινώσεώς μας θα το μετασχηματίση και θα το κάνη «ομοιόμορφο με το Σώμα της δόξας Του» (Φιλιπ. 3:20), «χωρίς να εννοήται η μεταβολή ως μετάβαση σε άλλη μορφή, αλλά μάλλον ως μετάβαση από την φθορά στην αφθαρσία» (Αγ. Δαμασκηνού).
Τέλος, η Ανάσταση του Κυρίου είναι αναζώωση και επάνοδος της ανθρωπίνης φύσεως, προς την αθάνατη ζωή του πρώτου Αδάμ. Είναι η δημιουργία, η αρχή και η αφετηρία μιας νέας ζωής, «άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχή». Είναι πραγματική μετάβαση και ανύψωση στο κρείττον και τέλειο. «Είναι άλλη γέννηση, άλλος βίος, άλλο είδος ζωής, είναι μεταστοιχείωση της φύσεώς μας» (Αγ. Γρηγ. Νύσσης). «Είναι ανάπλαση της φύσεώς μας, η οποία πλεονεκτεί από την διάπλαση του ανθρώπου στον παράδεισο, γενικά με την πλήρη ατρεψία των όλων και ειδικά με την κατά χάρη άρρητη θέωση των Αγίων» (Αγ. Μαξίμου).
Με την Ανάστασή Του ο Σωτήρ δεν έδειξε μόνο την δόξα Του, όπως στο Θαβώρ, αλλά μαζί με την δόξα Του – το άκτιστο φως – που ανέτειλε από τον κενό Τάφο, έδειξε στους Μαθητές Του το δοξασμένο Σώμα Του με τις νέες ιδιότητες της ζωής του μέλλοντος αιώνος. Έδειξε τον «καινό άνθρωπο». Καινός άνθρωπος είναι ουσιαστικά μόνον ο Θεάνθρωπος, και γίνονται (παρόμοιοι) όλοι όσοι ανήκουν στο σώμα Του και αποτελούν ενεργά μέλη της Εκκλησίας. Αυτός ο νέος, ο χριστοφόρος και χριστοειδής άνθρωπος είναι ο μόνος στο γένος των ανθρώπων αθάνατος, αιώνιος, που δεν γερνά, επειδή η αιωνιότητα και η θεανθρωπότητα δεν γερνούν (Αγ. Ιουστίνου, Δογματική). Στην ατελεύτητη Βασιλεία Του τα πάντα είναι επίσης καινά και «χρόνος ουκ έστι». Εκεί είναι η κοινωνία των κατά χάριν θεωμένων με την Αγία Τριάδα. Τότε τα αναστημένα σώματα θα είναι ντυμένα την ατρεψία, την αφθαρσία και την αθανασία.
Από το βιβλίο: «Η επίγεια ζωή του Χριστού». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Ιαματικά νάματα 11, Θεσσαλονίκη 2022, σελ. 135.
