Πριν από είκοσι χρόνια, όταν ζούσε ο Ιωάννης ο πράγματι ευσεβέστατος και ανώτερος στη φιλοθεΐα από αυτούς που τώρα κατέχουν τη θέση του, ο λεγόμενος Βοστρηνός, (1) που έγινε χαρτουλάριος (2) στη Δαμασκό και έφερε στις άγιες εκκλησίες ειρήνη και όχι ταραχή, συνέβη να σταλεί σε υπηρεσία από τον τότε λεγόμενο σύμβουλο στην περιοχή της Αντιόχειας της Συρίας. Εκεί υπήρχαν τέσσερις κοπέλες δαιμονισμένες που έλεγαν πολλά με την ενέργεια του διαβόλου, τις οποίες οι εντόπιοι τις έφεραν στον μακαριστό Ιωάννη που προαναφέραμε.
Αυτός, όταν άκουσε τους δαίμονες να λένε πολλά με το στόμα αυτών των κοριτσιών στα συριακά, τις ρώτησε για πολλά και διάφορα θέματα που συντελούν στην ωφέλεια της ψυχής, δηλαδή για την πτώση τους από τον ουρανό, για τον παράδεισο, για τον καρπό που έφαγε ο Αδάμ, για το φίδι και για πολλά άλλα, που δεν είναι ανάγκη να τα αναφέρουμε λόγω της αδυναμίας των πολλών. Δυο όμως θέματα θα τα αναφέρω, επειδή είναι εποικοδομητικά για όλους.
Τις ρώτησε λοιπόν ο μακάριος εκείνος άνθρωπος αν φοβούνται τις προσευχές «Πάτερ ημών», «Ο κατοικών εν βοηθεία του Υψίστου» (Ψαλμ. 90) και «Μεθ’ ημών ο Θεός» (ευχή Μεγάλου Αποδείπνου). Και αποκρίθηκαν: «Είναι ωφέλιμες αυτές οι προσευχές σας». Στη συνέχεια θέλησε να ρωτήσει για το «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού» (Ψαλμ. 67:2)· μόλις όμως άρχισε να το λέει, φώναξαν οι δαίμονες και του είπαν: «Μην πεις αυτά τα λόγια, γιατί δεν θα σου αποκριθούμε τίποτε άλλο. Διότι σε όλη τη Γραφή δεν υπάρχει άλλος λόγος που να εξουδετερώνει τη δύναμή μας όπως αυτός».
Αλλάζοντας τότε θέμα ο μακάριος, τους ρώτησε: «Ποια πράγματα φοβάστε από τους Χριστιανούς;» Του λένε εκείνοι: «Όντως έχετε τρία πράγματα μεγάλα· ένα που φοράτε στον λαιμό σας, ένα που λούζεστε στην εκκλησία και ένα που τρώτε στη σύναξη».
Κατάλαβε βέβαια ο δούλος του Θεού, ο Ιωάννης, ότι εννοούν τον τίμιο σταυρό, το άγιο βάπτισμα και την αγία κοινωνία, και τους ξαναρώτησε: «Από αυτά τώρα τα τρία πράγματα, ποιο φοβάστε περισσότερο;» Τότε και εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Πράγματι, αν φυλάγατε καλά αυτό που μεταλαβαίνετε, κανένας από μας δεν θα μπορούσε να κάνει κακό σε Χριστιανό».
Δοξάζοντας τον Θεό για τα λεχθέντα ο ευσεβής Ιωάννης, πάλι τους ρώτησε: «Ποια πίστη αγαπάτε από όλες αυτές που υπάρχουν στον κόσμο σήμερα;» Του λένε: «Αυτών που δεν έχουν κανένα από τα τρία πράγματα που σου είπαμε, ούτε ομολογούν Θεό ή Υιό Θεού τον γιο της Μαρίας».
Αποκρίθηκε ο Ιωάννης και είπε: «Και πώς εσείς τον ομολογήσατε Υιό Θεού όταν του φωνάζατε, “Τι έχουμε κοινό με σένα, Υιέ του Θεού;” (Μαρκ. 5:7);» Σώπασαν τότε για λίγο και του είπαν: «Χωρίς να μας αρέσει ή να το θέλουμε, αλλά επειδή μας ανάγκαζε η δύναμή του φωνάξαμε ότι είναι Υιός του Υψίστου, για να ντροπιαστούν οι Ιουδαίοι που έλεγαν βλασφημίες σε βάρος του και τον αποκαλούσαν άνομο».
Αυτά και πολλά άλλα είπαν με το στόμα εκείνων των γυναικών οι δαίμονες μπροστά σε λαό και πολύ πλήθος που άκουε, από τους οποίους πολλοί ζουν ακόμη και μαρτυρούν γι’ αυτά που τα είδαν με τα μάτια τους.
(1) Από την πόλη Βόστρα της Αραβίας.
(2) Χαρτουλάριος: υπεύθυνος των αρχείων του κράτους· υψηλή θέση της εποχής.
Από το βιβλίο: Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 67.
