Υπάρχει μία τάξη ανθρώπων, η οποία φέρει σταυρό, τον οποίο δεν τον έφτιαξε η τάξη αυτή, αλλά τον επέτρεψε ο Θεός. Πόσοι τώρα είμαστε στην κατάσταση αυτή, δεν ξέρω.
Για να έχει τέτοιο σταυρό ο άνθρωπος, πρέπει να είναι τύπος Παύλου. Πρέπει να είναι τύπος Ιώβ. Ο Παύλος γράφοντας στους Εβραίους, λέει για τις θλίψεις αυτές· δεν είναι άξιος ο κόσμος για αυτές τις θλίψεις. Εμείς δεν είμαστε Παύλοι, τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους πειρασμούς. Τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους σταυρούς. Του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει άγγελος Σατάν, για να τον κολαφίζει, για να μην υπεραίρεται (υπερηφανεύεται) για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά ο Παύλος. Και όταν ανεβεί πνευματικά ψηλά ο άνθρωπος, επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό, ώστε να βρίσκεται σε μετριοφροσύνη. Να αναγκαστεί έπειτα να χαμηλώσει. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά και δεν πρέπει πολλές φορές να λέμε ότι φταίει ο Θεός. Δεν ξέρουμε, αν ένας σταυρός σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι. Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε, είναι ποιος τον έφτιαξε. Τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό. Θα σας πω ένα περιστατικό σχετικό με αυτό.
Στην Αθήνα ήταν μία μητέρα που είχε μία κόρη μόνο. Ο σύζυγος είχε πεθάνει. Η κόρη είχε τάλαντα από τον Θεό. Είχε και ομορφιά και ανάστημα και κυρίως καλή φωνή. Η μητέρα με την πεποίθηση ότι είχε ένα παιδί καναρίνι, μια αηδόνα, όπως θα λέγαμε, σκέφθηκε ότι πρέπει να τη δώσει στον κόσμο. Αυτή πρέπει να σπουδάσει στο εξωτερικό και μάλιστα στην Ιταλία. Την έβλεπε με τα σχέδιά της, πως μία ημέρα αυτή από την Σκάλα του Μιλάνου θα δρέπει εκατομμύρια χειροκροτήματα.
Ήταν μια κοπέλα γύρω στα είκοσι χρόνια και θα έφευγε μόνη της τώρα να πάει στην Ιταλία, για να γίνει καλλιτέχνης. Έχουμε 999 φορές φόβο και μία να επιτύχει. Ετοιμάσθηκαν τα πάντα, μέχρι και το ταξί είχε κανονισθεί που θα ερχόταν το πρωί να τους πάρει. Παρ’ ότι ήρθε το πρωί το ταξί να τους πάρει, δεν ήταν σε θέση να ταξιδεύσουν. Η κόρη δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Παράλυτη η 20χρονη κόρη στο κρεβάτι. Θρήνοι και κοπετοί! Καταλαβαίνετε τώρα όχι τόσο γιατί είναι άρρωστη η κόρη και δεν ξέρουμε τι έχει, όσο γιατί χάνει την καριέρα της. Έχασε τη μοναδική ευκαιρία που μπορούσε να μεσουρανήσει.
Η μητέρα αισθάνεται άσχημα. Αρνείται τον Θεό και αρχίζει να Τον βλασφημεί. Η κόρη από τη Σκάλα του Μιλάνου βρέθηκε στη Βούλα των Αθηνών, στο νοσοκομείο που είναι γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Έμεινε εκεί 4 μήνες. Κανένας γιατρός δεν βρήκε τι είχε. Ξαπλωμένη μια κόρη 1.80 χωρίς να μπορεί κανένας γιατρός να διαγνώσει ότι είχε αυτό.
Εκεί πήγαινε μια συντροφιά χριστιανών που μιλούσαν δύο λόγια παρηγοριάς γύρω από το Χριστό. Η κοπέλα αρχίζει να ακούει, ο δε Θεός, πολλές φορές βάζει το χέρι του μπροστά, για να γλυτώσει μια καταστροφή ολοκληρωμένη. Και σιγά σιγά άρχισε να μιλάει στην μητέρα της που συχνά την επισκεπτόταν: «Μαμά, μήπως μας το έκανε για καλό αυτό ο Θεός;» Αυτή με τον εγωισμό της δεν ήθελε να ακούει, επειδή θα ήταν η μητέρα αύριο της μεγάλης καλλιτέχνιδος, τραγουδίστριας κλπ. Δεν ήθελε να ακούει περί Θεού και μιλούσε πολύ σκληρά. Αυτή η συμπεριφορά έθλιβε το κορίτσι και μαζευόταν κάτω από το σεντόνι.
Το αποτέλεσμα, όσο περνούσαν οι ημέρες γιγάντωνε μέσα της η πεποίθηση ότι αυτό που συνέβη, έγινε για καλό. Αυτό της έγινε κτήμα και άρχισε να το πιστεύει. Πλησίαζαν τότε οι ημέρες του Πάσχα και λέει στη μητέρα της: «Μαμά, φέτος λες ότι θα κάνεις μόνη σου Πάσχα; Εγώ σου λέω ότι θα κάνουμε μαζί Πάσχα. Αν εσύ, μητέρα, δεχτείς αυτό που επέτρεψε ο Θεός, τα πράγματα θα αλλάξουν. Εγώ θα γίνω καλά χωρίς θεραπεία. Θα ακολουθήσω μια άλλη καριέρα εδώ πιο ασφαλή, πιο σίγουρη και όχι τόσο επικίνδυνη». Διότι πρέπει να ξέρετε ότι όσο οι άνθρωποι ανεβαίνουν ψηλά, ευκολότερα πέφτουν. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να βρίσκεται κανείς χαμηλότερα και να ανεβαίνει σιγά σιγά, παρά ψηλά και επικίνδυνα.
Μετά από μερικές προσπάθειες της κόρης, η μητέρα άρχισε να το κυκλοφορεί στο μυαλό της, ο εγωισμός της όμως δεν την άφηνε. Της υπέδειξε ότι χθες ήρθε πνευματικός εδώ και εμείς εξομολογηθήκαμε (ήταν το Σάββατο του Λαζάρου), εσύ, μητέρα, πήγαινε έξω και βρες και τακτοποιήσου. Τελικά τη Μεγάλη Τετάρτη πήγε και εξομολογήθηκε η μητέρα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά τον επιτάφιο πήρε ένα κερί να το πάει στην κόρη της. Η κόρη της είχε κοινωνήσει τη Μεγάλη Πέμπτη. Τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι που πήγε η μητέρα της στο νοσοκομείο, ήταν η κόρη της πίσω από την πόρτα όρθια και την περίμενε. Και αντί να της αφήσει το κερί για την Ανάσταση, την πήρε και πήρανε το εξιτήριο και κάνανε το Πάσχα μαζί στο σπίτι τους. Έβαλε ο Θεός το χέρι Του στην περίπτωση αυτή.
Άλλο περιστατικό. Πετούσε ένα αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη προς Αθήνα. Μέσα στους επιβάτες που θα μετέφερε ήταν και ένας Ταγματάρχης με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Ο στρατιώτης οδηγός άργησε να πάει με το τζιπ να τους πάρει από το σπίτι για το αεροδρόμιο. Μόλις έφτασαν στο αεροδρόμιο, το αεροπλάνο πετούσε. Ο Ταγματάρχης βλαστήμησε την Παναγία και τον Χριστό του στρατιώτη λέγοντας: «Θα βγάλω το πιστόλι να σε σκοτώσω» και άλλα απρεπή. Ο φαντάρος μαζεύτηκε και δημιουργήθηκε κατάσταση. Ζήτησε το λόγο από τους υπευθύνους ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να καθυστερούσαν το αεροπλάνο έστω δύο λεπτά, εφόσον ήξεραν ότι βρισκόταν σε υπηρεσία.
Δεν είχε τελειώσει αυτός ο αναβρασμός και έρχεται τηλεγράφημα ότι το αεροπλάνο έπεσε στη Μαλακάσα στην Αθήνα. Έγινε σαν λεμόνι ο Ταγματάρχης. Δεν επέτρεψε ο Θεός να πάει, ήθελε την επιστροφή του. Το αποτέλεσμα ήταν πως, όταν είδε ότι το θεωρούμενο κακό ήταν για καλό, άλλαξαν τα πράγματα.
Έχουμε λοιπόν και τέτοιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό αν μας συμβεί κάποιος πειρασμός, κάποια ανέχεια, κάποια ασθένεια, εμείς έχουμε υποχρέωση να μην πούμε ότι ήμαστε άγιοι, ήμαστε Παύλοι, ήμαστε Ιώβ. Να πούμε ότι ήμαστε αμαρτωλοί και εξαιτίας των αμαρτιών μας παιδευόμαστε. Και να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να δούμε, πού και τι στραβό έχουμε κάνει, πού σφάλλουμε και μας πιάνει. Και όπως ο πατέρας και η μητέρα δεν πιάνουνε χωρίς λόγο το μικρό από το αυτί, αλλ’ όταν φταίει, όταν θέλουν να το βάλουν στο σωστό δρόμο, να το βάλουν πάνω από το βιβλίο του, πάνω από τη δουλειά του, έτσι παιδαγωγός πολλές φορές είναι και ο Θεός στον άνθρωπο. Και χαρά στον άνθρωπο, όπως λέει ο Δαβίδ, τον οποίο εκπαιδεύει ο Κύριος σε αυτόν εδώ τον κόσμο και να πει, εγώ υποφέρω λόγω των αμαρτιών μου και φέρω αυτό το σταυρό που έχω.
Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 170 (απόσπασμα).
Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός
