Και πολλοί Πατέρες, προχωρημένοι πνευματικά στο Άγιον Όρος κυρίως στα σπίτια ή στην έρημο περισσότερο, μόνο στην Λειτουργία πηγαίνουν, για να κοινωνήσουν. Όλες τις άλλες Ακολουθίες τις κάνουν με το κομποσχοίνι. Όταν λέμε με το κομποσχοίνι, εννοούμε ότι λένε συνεχώς την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και είναι αυτοί και ο Θεός. Έχουν μια πραγματικά συνεχή επικοινωνία με τον Θεό.

Και είδα κάποιον τέτοιον Πατέρα, που ζούσε αυτή την προσευχή. Ήταν στα Καρούλια. Έχει χρόνια πια, «κοιμήθηκε». Επιμέναμε πολύ, χτυπούσαμε την πόρτα, θέλαμε να τον δούμε. Αυτός, φαίνεται, έκανε προσευχή μέσα. Δεν μας είπε τίποτε, αλλά φάνηκε ότι προσευχόταν. Βγήκε έξω. Είχε δάκρυα στα μάτια του και έλαμπε το πρόσωπό του! Πολλή γαλήνη! Ήταν πολύ φωτεινός! Ναι, όταν τον είδαμε, δεν χορταίναμε να τον βλέπουμε. Δεν θέλαμε τίποτε άλλο. Να τον βλέπουμε μόνο θέλαμε. Και δεν μας είπε πολλά λόγια. Αλλά φύγαμε πετώντας από εκεί. Ήμασταν και παιδιά τότε. Μέσα στα βράχια στα Καρούλια πετούσαμε κυριολεκτικά (όσοι πήγαν στα Καρούλια ξέρουν), γιατί σταθήκαμε λίγο κοντά σε έναν άνθρωπο, που έζησε την προσευχή. Και αυτός δεν έκανε άλλη προσευχή, μόνο με το κομποσχοίνι «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ούτε βιβλία διάβαζε ούτε τίποτε. Αυτή την ευχή έκανε.

Αυτές οι λίγες λέξεις μάς βοηθούν να συγκεντρώσουμε τον νου μας και να σκεφτόμαστε μόνο τον Θεό, γιατί μεγάλη αδυναμία στην προσευχή είναι ο διασκορπισμός, να λες δηλαδή λόγια και να σκέφτεσαι άλλα. Να, θα έχετε προσέξει, όσοι διαβάζετε το Απόδειπνο, ότι πολλές φορές λέμε το «Πιστεύω» και μερικά χωρία από το «Πιστεύω» νομίζουμε ότι δεν τα είπαμε. Ή μέσα στην Εκκλησία τις Κυριακές, τις γιορτές, σκέφτεσαι και λες· «αυτό το είπαν;». Το άκουσες. Αλλά ήσουν αλλού. Το είπαν; Νομίζουμε ότι δεν το είπαν. Ναι, γιατί σωματικά μόνο βρισκόμασταν· η σκέψη μας είχε «πάει περίπατο». Άρα δεν μπορούμε έτσι να νιώσουμε την προσευχή, να ζήσουμε την προσευχή. Αλλά είπε κάτι ο όσιος Παΐσιος σε μια ψυχούλα που έκανε την ερώτηση: «Καλά, Πάτερ μου, εγώ έβγαλα το Δημοτικό. Δεν καταλαβαίνω». «Δεν καταλαβαίνεις; Ακούς την λέξη Παναγία μέσα στο τροπάριο», του είπε, «να σκέφτεσαι την Παναγία Θεοτόκο. Ακούς την λέξη Χριστός, να σκέφτεσαι τον Χριστό συνεχώς. Ακούς την λέξη Άγιος, να σκέφτεσαι τον Άγιο, τους Αγίους».

Και πραγματικά όταν έτσι κάνεις, το έχω προσέξει… Όταν ένα τροπάριο αναφέρεται στην Παναγία και όταν ακούγοντας κανείς την λέξη Παναγία, σκέφτεται την Παναγία, απλούστατα το μυαλό του είναι στην Παναγία, επικοινωνεί με την Παναγία. Ή είναι στον Χριστό, είναι στον Άγιο. Κάνει ό,τι κάνει και ο άλλος που καταλαβαίνει τα λόγια. Και μπορεί έτσι και προσεύχεται. Δεν σκέφτεται άλλα αντί άλλων, δεν ρεμβάζει, δεν διασκορπίζεται. Εάν όμως κάποιον τον αναπαύει η ατομική προσευχή, να την κάνει. Αλλά να προσπαθούμε να ζούμε και τις προσευχές της Εκκλησίας. Γιατί, όταν πραγματικά τις ζούμε, τότε δεν θα χρειάζεται να έχουμε ατομική προσευχή. Γιατί αυτή η προσευχή της Εκκλησίας θα είναι δικιά μας προσευχή.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 96.

Ο διασκορπισμός στην προσευχή

The post Ο διασκορπισμός στην προσευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Επίσης έλεγε: «Παιδιά μου, με όση δύναμη έχετε, αγωνιστείτε για τη σωτηρία σας, γιατί, αν δείξουμε αμέλεια, θα έρθει καιρός που θα ελεεινολογούμε τους εαυτούς μας. Καθε μέρα λοιπόν, αδελφοί, η ψυχή ας απευθύνεται με φιλόσοφη διάθεση προς το βαρύ αυτό σώμα, και ας λέει στο κάθε μέλος του· “Όσο είμαι μαζί σου, ας ικετεύσουμε πρόθυμα τον Κύριό μας”. Στα χέρια ας λέει· “Θα έρθει ώρα που θα σταματήσουν οι κινήσεις σας, και πλέον η γροθιά δεν θα υπηρετήσει τον θυμό, ούτε θα απλωθείτε έτοιμα να αρπάξετε”. Και στα πόδια ας λέει· “Θα έρθει ώρα που δεν θα τρέχετε για την αδικία. Πριν λοιπόν μας χωρίσει και λύσει τον ζυγό μας ο θάνατος, ας λυθούμε από την αμαρτία· ας αγωνιστούμε· ας σταθούμε γενναία· ας προσκυνήσουμε ακούραστα τον Κύριο, ώσπου αυτός να έρθει πάλι και, επιδοκιμάζοντας τον πρόσκαιρο κόπο μας, να μας οδηγήσει στην αθάνατη ζωή”.«

»Ας λέει ακόμη η ψυχή προς το σώμα· “Δείξε, με τα δάκρυα, ότι έχεις αίσθηση. Φανέρωσε στον Κύριο την ελεύθερη δουλεία σου. Βάσταξέ με πρόθυμα, όταν δοξολογώ τον Θεό, και μη με πας στην αιώνια κόλαση με το να θέλεις να κοιμάσαι και να ξεκουράζεσαι. Γιατί θα έρθει καιρός που θα λάβεις πλουσιοπάροχη ανταπόδοση των αγαθών, αν έχεις επαγρύπνηση, ή, αντίθετα, κρίση και κόλαση, αν τώρα δείξουμε ραθυμία· και τότε θα σου πω με οδυρμούς: Αλίμονο που συνδέθηκα μ’ εσένα, και εξαιτίας σου καταδικάζομαι”.«

»Αν λοιπόν έτσι παρακινούμε, αδελφοί, κάθε μέρα τον εαυτό μας, πραγματικά θα γίνουμε ναός του Θεού και θα κατοικήσει μέσα μας το Πνεύμα το άγιο, και κανένα τέχνασμα του σατανά δεν θα μπορέσει να μας ξεγελάσει. Γιατί ο φόβος του Θεού είναι ανώτερος από μύριους παιδαγωγούς και δασκάλους, και όσα δεν μπορεί να καταλάβει ο ανθρώπινος νους, αυτά του τα διδάσκει το πανάγιο και σεβάσμιο και θείο Πνεύμα της άχραντης Θεότητας. Εμείς δηλαδή, όπως λέει ο απόστολος, δεν ξέρουμε ούτε τι ούτε πώς να προσευχηθούμε, αλλά το ίδιο το Πνεύμα μεσιτεύει για εμάς στον Θεό με στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις (Ρωμ. 8:26)».

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Θ’ (9). Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 142.

Από τον βίο του αγίου Παχωμίου

The post Από τον βίο του αγίου Παχωμίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Απέναντι στο εργαστήριό του ζούσε ένας Τούρκος, η θυγατέρα του οποίου κυριεύθηκε από ασελγή πόθο για τον νέο χριστιανό. Μία ημέρα, τον παρέσυρε δόλια στο σπίτι της, με το πρόσχημα ότι ήθελε να του παραγγείλει ένα χρυσό δαχτυλίδι. Ο Ιωάννης αντιστάθηκε στις προτάσεις της και εγκατέλειψε το σπίτι, και τότε η ύπουλη κόρη έβαλε τις φωνές, ότι δήθεν θέλησε να την ατιμάσει. Οι Τούρκοι της γειτονιάς συνέλαβαν αμέσως τον νέο αυτό Ιωσήφ (Γεν. κεφ. 39) και τον οδήγησαν στον δικαστή, ο οποίος τον έθεσε προ του διλήμματος: είτε να παντρευθεί την κόρη και να μεταστραφεί είτε να πεθάνει με βασανιστήρια. Ο Ιωάννης αποκρίθηκε ότι προτιμούσε χίλιες φορές τον θάνατο από το να αρνηθεί τον Χριστό.

Τον χτύπησαν τότε στα πόδια μέχρι που να του πέσουν τα νύχια και τον κρέμασαν κατόπιν από ένα σχοινί περασμένο κάτω από τις μασχάλες του. Το βράδυ τον έριξαν κρυφά σε ένα μπουντρούμι, όπου υπέμεινε τρομερά βασανιστήρια, δίχως, ωστόσο, να λυγίσει ούτε στιγμή. Οι δήμιοί του του έκοψαν τότε μία λουρίδα δέρμα από τον ομφαλό έως τον λαιμό και πέρασαν δαυλούς πάνω από την πληγή, αφού την πασπάλισαν με αλάτι. Εν συνεχεία στερέωσαν στους κροτάφους του δύο κότσια που τα συγκρατούσε σχοινί, το οποίο έσφιγγαν στρέφοντας δύο ράβδους, μέχρι την στιγμή που έφθασε η εντολή να θανατωθεί ο άγιος.

Αποκεφαλίσθηκε λαμβάνοντας τον διπλό στέφανο του μαρτυρίου και της παρθενίας, την 14η Μαΐου 1802.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ένατος, Μάιος, σελ. 169. Ίνδικτος, Αθήναι 2007.

Ο άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο χρυσοχόος

The post Ο άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο χρυσοχόος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Πρέπει οπωσδήποτε να το πούμε και μάλιστα δύο και τρείς φορές. Όταν όμως ο Γέροντας επιμένη, τότε να κάνουμε εκείνο που μας λέγει. Λόγου χάριν, εγώ έχω ένα πνευμόνι και ο Γέροντας μου λέγει να κάνω μια δύσκολη εργασία. Εάν δεν του πω την περίπτωσί μου και πάω, θα πεθάνω. Τότε εγώ θα πάω στον Παράδεισο, ο Γέροντας όμως θα κλαίη και θα έχη τύψεις συνειδήσεως. Θα πρέπει λοιπόν να του το πω. Εάν εκείνος επιμένη, θα πρέπει να πάω και ο Κύριος θα με δυναμώση. Εάν όμως πεθάνω, αυτό θα είναι το θέλημα του Θεού και ίσως τότε μου δώση και την Χάρι των ιαμάτων.

– Γέροντα, πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους επαίνους και τις κατηγορίες;

– Διά της υπομονής έρχεται η Χάρις του Θεού και έτσι καταπολεμείται ο διάβολος. Εκείνος όμως που δεν κάνει υπομονή, καταστρέφει τον εαυτό του. Τις κατηγορίες των ανθρώπων πρέπει να τις δεχώμαστε με χαρά, διότι αυτές μας κάνουν καλό και μετρούν ενώπιον του Θεού, ενώ οι έπαινοι μας χρεώνουν. Κάποτε περπατούσα στο δρόμο και μερικοί λαϊκοί έλεγαν για μένα: Αυτός είναι άγιος και έκαναν και το σταυρό τους. Βέβαια εγώ άγιος δεν είμαι, αλλά αυτοί έλαβαν αγιότητα από την ταπείνωσι που έδειξαν. Πηγαίνοντας πιο πέρα, ένας άλλος με ρώτησε: Έχεις ησυχία στο κελλί που είσαι τώρα; Κι εγώ του απάντησα: Εγώ όπου και να πάω, δεν μπορώ να βρω ησυχία. Και εκείνος είπε: Εάν δεν διορθώσης αυτό (κι έδειξε το κεφάλι), δεν θα ησυχάσης. Δηλαδή με έβγαλε τρελλό. Τον καημένο τον λυπήθηκα και τον πόνεσα πολύ.

Ο προφήτης Δαβίδ λέγει «Φύλαξόν με από συκοφαντίας ανθρώπων». Και ο Κύριος «Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν». Αυτά τα είπαν για την ανθρώπινη ασθένειά μας. Βέβαια κι εμείς δεν πρέπει να επιζητούμε πειρασμούς, αλλά εάν έλθουν, τότε να τους δεχώμαστε με χαρά, διότι αυτοί μας ωφελούν παρά οι έπαινοι.

Ο Θεός δεν θέλει να έχουμε ανυπομονησία και αγωνία. Δεν πρέπει όμως και να κοιμώμαστε, αλλά να έχουμε την αγία ανησυχία. Εάν κοιμώμαστε, τότε οι εχθροί της σωτηρίας θα μας χρησιμοποιούν για να κάνουν τα σκοτεινά έργα τους. Λόγου χάριν, θα μας δίνουν ένα τσουβάλι γεμάτο και θα μας λένε ότι έχει μέσα υλικά να τα ανεβάσουμε πάνω στο βουνό για να επιδιορθώσουμε το εκκλησάκι. Αυτό όμως το τσουβάλι έχει δυναμίτες και μπορεί να είναι ο ίδιος ο διάβολος μέσα και τα κέρατά του να μας τσιμπάνε στην πλάτη. Αυτοί θα μας καθησυχάζουν λέγοντας ότι τα τσιμπήματα αυτά είναι από τις μελιτζάνες, πού είναι μέσα για να φάμε επάνω στο βουνό! Έτσι εμείς μεταφέρουμε το τσουβάλι και ανατινάζεται το εκκλησάκι στο αέρα. Πρέπει λοιπόν να έχουμε την αγία ανησυχία και συγχρόνως να μη πελαγοδρομούμε, αλλά να ελπίζουμε στη Χάρι του Θεού, διότι πάντοτε τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 25 (2000), σελ. 82.

Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Β’)

The post Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Β’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.