– Εγώ ήμουνα μανιώδης καπνιστής, έλεγε κάποιος. Κάπνιζα αμέτρητα τσιγάρα κάθε μέρα, και κατάντησα ψυχοσωματικό ράκος. Έφτασα στο σημείο να περνώ σοβαρές κρίσεις μελαγχολίας. Από την τελειωτική καταστροφή με έσωσε η παρέμβαση του στάρετς Αμβροσίου. Ένα γράμμα, που μου έστειλε, ήταν για μένα σωσίβιο. Το φυλάω σαν πολύτιμο κειμήλιο. Το έχω μάθει απ’ έξω. Στην αρχή απαριθμούσε τις ζημιές που προξενεί ο καπνός στο σώμα και στην ψυχή. Και κατέληγε: «”Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό” (πρβ. Ματθ. 19:26)… Σας συνιστώ να θεραπεύσετε το πάθος σας με φάρμακα πνευματικά: Να εξομολογηθείτε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις αμαρτίες που διαπράξατε από την παιδική σας ηλικία μέχρι σήμερα. Να ετοιμαστείτε για να μεταλάβετε τα άχραντα Μυστήρια. Να διαβάζετε καθημερινά όρθιος ένα ή περισσότερα κεφάλαια του Ευαγγελίου. Και όταν σας πιάνει μελαγχολία, να διαβάζετε πάλι το Ευαγγέλιο, ώσπου να περάσει, ή να κάνετε τριάντα τρεις μεγάλες μετάνοιες, τιμώντας την επίγεια ζωή του Κυρίου και την Αγία Τριάδα…». Ακολουθώντας τις υποδείξεις του, καθάρισα και δυνάμωσα την ψυχή μου. Έτσι, σύντομα κατόρθωσα να νικήσω το πάθος.

Κάποιος χριστιανός ρώτησε τον όσιο Αμβρόσιο της Όπτινα:

– Πάτερ, όταν, χωρίς να το θέλω, περνούν από τον νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;

Κι εκείνος αποκρίθηκε:

– Άκουσε, παιδί μου! Κάποιαν ασκήτρια, την Αικατερίνα Σενέισκαγια, την ταλαιπωρούσαν για πολύν καιρό αισχροί λογισμοί. Τελικά εμφανίστηκε ο Χριστός και την απάλλαξε απ’ αυτούς. «Πού ήσουνα τόσον καιρό, Κύριέ μου;», Τον ρώτησε η Αικατερίνα. «Ήμουνα μέσα στην καρδιά σου”, της απάντησε Εκείνος. “Στην καρδιά μου; Μα αυτή ήταν γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς!». «Ήμουνα στην καρδιά σου, γιατί εσύ κανέναν από τους λογισμούς αυτούς δεν αποδέχθηκες. Απεναντίας, προσπαθούσες να τους διώξεις. Και επειδή δεν μπορούσες, υπέφερες. Χάρη στον αγώνα σου, με κράτησες στην καρδιά σου».

Ποιο είναι, λοιπόν, το συμπέρασμα; Όταν δεν συγκατανεύουμε στους κακούς λογισμούς, δεν αμαρτάνουμε.

Ο μοναχός της Όπτινα π. Γεννάδιος διηγόταν ένα μάθημα που πήρε από τον όσιο Αμβρόσιο για τους λογισμούς:

– Δέκα χρόνια μετά τον ερχομό μου στην Όπτινα ορίστηκα βοηθός του κηπουρού. Επειδή υπήρχε πολλή δουλειά στους κήπους, μας βοηθούσαν και κοσμικοί εργάτες, κυρίως γυναίκες, που πληρώνονταν από τη μονή. Είχα δέκα χρόνια να έρθω σε επαφή με κοσμικούς, και η συνεργασία μαζί τους μου προξενούσε λογισμούς. Μια μέρα πήγα μαζί με άλλους αδελφούς στο κελί του στάρετς Αμβροσίου, στη σκήτη. Όταν βγήκε από το δωμάτιό του, μας είδε όλους και μας ευλόγησε. Έπειτα έριξε ένα προσεκτικό βλέμμα σ’ εμένα. Λες και διάβασε την εσωτερική μου κατάσταση. Σήκωσε το χέρι του και με τον αντιβραχίονα σκέπασε πολλές φορές τα μάτια του. Δεν άργησα να καταλάβω τη σημασία της ενέργειάς του. Ήταν σαν να μου έλεγε: «Αν θέλεις να ησυχάσουν οι λογισμοί, να προσέχεις τα μάτια σου».

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 198, 204, 209.

Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα

The post Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η πόλη αυτή ήταν η πιο απομακρυσμένη και επιπλέον, βρισκόταν σε μια περιοχή όπου κυριαρχούσαν οι πιο χυδαίες ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες. Απ’ όπου κι αν περνούσε, ο άγιος Διονύσιος, βοηθούμενος από τη συνοδεία του, δηλαδή τον Ρουστικό και τον Ελευθέριο, καταδείκνυε την αλήθεια της χριστιανικής πίστεως με μεγάλα θαύματα. Οδηγούσε τους ειδωλολάτρες στον δρόμο του Θεού και τους έπειθε να γκρεμίσουν τα είδωλα και τους ναούς τους. Φθάνοντας στη Λουτετία, εγκαταστάθηκε στο Μονμορανσύ, λίγο έξω από την πόλη, σε μια οικία που του παραχώρησε ένας χριστιανός άρχοντας, ώστε να μπορούν οι χριστιανοί να συγκεντρώνονται κρυφά.

Όταν όμως πέρασε από τη Γαλατία ο αυτοκράτορας της Ρώμης, οι νόμοι που διέτασσαν τον διωγμό των μαθητών του Χριστού εφαρμόσθηκαν με ιδιαίτερη ωμότητα· οι πιστοί διώκονταν, υφίσταντο βιαιοπραγίες και θανατώνονταν με φρικτά βασανιστήρια. Παρά την προχωρημένη του ηλικία, ο Διονύσιος δίχως να φοβάται τον κίνδυνο, επισκεπτόταν τους καταδικασθέντες για να τους εμψυχώσει ώστε να μείνουν ακλόνητοι στη χριστιανική πίστη. Τον κατήγγειλαν και τον συνέλαβαν μαζί με τους δύο μαθητές του, Ρουστικό και Ελευθέριο, και τους υπέβαλαν σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Τον κάρφωσαν σε σταυρό, και εκείνος εξακολουθούσε να κηρύττει το μέγα μυστήριο των Παθών του Χριστού και της σωτηρίας του κόσμου.

Όταν τον ξαναπήγαν στη φυλακή του, ο άγιος επίσκοπος τέλεσε για τελευταία φορά τη θεία Λειτουργία για τους συντρόφους του στο μαρτύριο, εν μέσω ουρανίου φωτός. Στο τέλος, αποκεφάλισαν τον άγιο Διονύσιο μαζί με μεγάλο αριθμό άλλων μαρτύρων, στην κορυφή του λόφου που σήμερα ονομάζεται Μονμάρτρη (από το γαλλ. Mont des Martyrs, Λόφος Μαρτύρων). Αναφέρεται ότι μετά τον αποκεφαλισμό, ο άγιος έμεινε ορθός, και κρατώντας το κεφάλι του στα χέρια περπάτησε αρκετά χιλιόμετρα, μέχρι τον τόπο όπου αργότερα κτίσθηκε η βασιλική του Αγίου Διονυσίου και η ομώνυμη πόλη. Στην κρύπτη του ναού αυτού ενταφιάζονταν όλοι οι βασιλείς της Γαλλίας μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος δεύτερος, Οκτώβριος. Ίνδικτος, Αθήναι 2006, σελ. 107.

Ο άγιος Διονύσιος, πρώτος επίσκοπος Παρισίων

The post Ο άγιος Διονύσιος, πρώτος επίσκοπος Παρισίων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Φθάνοντας έξω από το περιφραγμένο κελλί του Γέροντος, συναντήσαμε απρόσμενα γνωστό θεολόγο από την Κύπρο, που περίμενε πριν από μας. «Τι γίνεται, Χ., πώς βρίσκεσαι εδώ;», ερωτήσαμε. «Με έστειλε ο Πνευματικός μου, π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, να συζητήσω με τον Γέροντα κάτι σοβαρό, που με απασχολεί», μας απάντησε. Μετά από λίγο, μας άνοιξε ο Γέροντας.

Είχα τόσα ακούσει στην Κύπρο γι’ αυτόν, που, να ειπώ την αλήθεια, με διακατείχε και κάποιος φόβος, ότι δηλαδή θα συναντούσαμε ένα αυστηρό, διορατικό Γέροντα, που θα αποκάλυπτε ευθέως τη ζωή μας κ.λπ.! Έτσι, μας έκανε μεγάλη εντύπωση η απλότητα, η προσήνεια, το πηγαίο χιούμορ, η μεγάλη οξύνοια, η ετοιμότητα λόγου, η ευφυΐα και οι ευφυολογίες του Γέροντος. Μα, προπάντων, η μεγάλη του πηγαία και έκδηλη αγάπη και αγαπητική προσέγγιση του άλλου. Πράγματα, τα οποία ασφαλώς βιώναμε σε κάθε ευλογημένη συνάντηση μαζί του.

Δεν είχε τότε άλλους, θυμάμαι, και ο Γέροντας στην αρχή «περίλαβε» τον θεολόγο, που προαναφέραμε! Πριν δηλ. αρχίσουμε να του ομιλούμε, απευθύνθηκε αυστηρά σ’ αυτόν και, ναι με αγάπη, αλλά του έκανε παρατηρήσεις (σημειώστε, τον γνώριζε από χρόνια, από το κελλί του Τιμίου Σταυρού, και τον αγαπούσε). «Τι είναι αυτά τα πράγματα, βρε Χ.;», του είπε. «Τι είναι αυτές οι ταμπέλλες, που ακούω ότι βάζεις για μένα εκεί κάτω στην Κύπρο και με διαφημίζεις»; Αυτά είπε ο Γέροντας, διότι πράγματι ο Χ. διηγείτο αρκετά στην Κύπρο περί του Γέροντος, ασφαλώς για ψυχική των άλλων ωφέλεια, αλλά μετά αυξάνονταν οι επισκέπτες του Γέροντος κι αυτός τα πληροφορήθηκε προφανώς από άλλους Κυπρίους, και δεν τον ανέπαυε τούτο. Κι αμέσως μας είπε να πάμε πιο πέρα, σε κάτι κούτσουρα στην άκρη της αυλής του, για να μην ακούμε τι έλεγε στον Χ. Το μόνο που βλέπαμε από εκεί ήταν ότι του μιλούσε έντονα ο Γέροντας, ασφαλώς για το καλό του! Βεβαίως, θα μίλησαν και για το θέμα, για το οποίο είχε έρθει.

Κατόπιν, έφυγε ο Χ. και μας κάλεσε κοντά ο Γέροντας. Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως! Βέβαια, μας ταπείνωσε κι εμάς ο Γέροντας με τρόπο, ως εξής: Πριν από εμάς, ήταν κοντά του ένα άλλο παιδί από την Κύπρο, με τον οποίο γνωριζόμαστε καλά (ήμασταν κάποτε μαζί στα κατηχητικά σχολεία), ένας πράγματι εξαίρετος αγνός νέος, με ήθος σπάνιο, αριστούχος στο σχολείο, φοιτητής τότε ιατρικής, ο Χ. Π., και τον οποίο είδαμε, που ερχόταν από τον Γέροντα. Ο Γέροντας δεν ήξερε ασφαλώς πως γνωριζόμαστε, και μας είπε: «Εσείς, δεν είστε τίποτα! Πριν λίγο, ήταν εδώ κάποιος πατριώτης σας. Αυτός είναι καλό παιδί, με ιδανικά, με αγάπη στον Χριστό και στην πατρίδα, με πόθο να προσφέρει!»

Θυμάμαι πως είχαμε πάρει στον Γέροντα για ευλογία κάτι ψώνια (ένα καρβέλι, κάτι παξιμάδια και λίγες ντομάτες, από όσο θυμάμαι) από ένα μαγαζί στις Καρυές. Αλλά αυτός μας κατσιάδασε: «Τι μου τα φέρατε όλα αυτά;» Πού να σκεφθούμε τότε εμείς τα παιδαρέλια, πως του χαλούσαμε το ασκητικό του πρόγραμμα;

Κατόπιν μας είπε διάφορα ψυχωφελή. Θυμάμαι, που, κατά παρότρυνση του παπα-Θανάση του Σιμωνοπετρίτη (του σημερινού Υμνογράφου· είχαμε προηγουμένως περάσει από την Σιμωνόπετρα), τον ερωτήσαμε ταπεινά για τους λεγομένους «αόρατους ασκητές» του Αγίου Όρους (νομίζω κι αν είναι επτά ή δώδεκα), και μας είπε ότι πράγματι υπάρχουν. Μας περιέγραψε δε και τη συνάντηση, που είχε με ένα από αυτούς και την εντύπωση που του προξένησε, και το πώς, με τι κουρέλια ήταν ντυμένος. Μας είπε πως φορούσε κάτι σαν σακούλα, πιασμένη στον λαιμό με μια ραφίδα (σακκοράφι). Αργότερα ο Γέροντας δημοσίευσε το γεγονός της συνάντησής του αυτής με τον άγνωστο εκείνο ασκητή στο βιβλίο του Αγιορείτες Πατέρες και Αγιορείτικα (εκδ. Ιερό Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Θεσσαλονίκη 1993, σσ. 46-47).

Ένας από τα παιδιά της ομάδας μας, ήταν ο Κύπριος Α., που κατόπιν έγινε και μοναχός. Πολύ εκδηλωτικός και συναισθηματικός ο Α., ζήτησε κάποια ευλογία από τον Γέροντα, και αυτός έδωσε σε όλους μας από ένα κομβοσχοινάκι, από εκείνα που έπλεκε συνομιλώντας με τους επισκέπτες του. Ο Α. όμως ήθελε κι άλλη, σπουδαιότερη ευλογία! Και, βγάζει ο Γέροντας απ’ την τσέπη του ένα απ’ αυτά τα παλαιότερα αργυρά ρολόγια τσέπης, που κλείνουν με καπάκι, και του το δίνει! Ενώ όμως συνομιλούσαμε με τον Γέροντα, ο Α., αφού περιεργάστηκε το ρολόι, πρόσεξε ότι δεν δούλευε, ήταν χαλασμένο! Και το είπε στον Γέροντα. Οπότε αυτός του απαντάει: «Βρε Α., τώρα είναι Μεγάλη Εβδομάδα, παιδί μου, είναι αργίες, και γι’ αυτό δεν δουλεύει το ρολόι!»

Κι όταν κατόπιν ο Α. άρχισε να ερωτά τον Γέροντα για πράγματα υψηλά, πώς έρχονται τα δάκρυα και η κατάνυξη, του απάντησε προσφυέστατα ο Γέροντας: «Άκου, βρε Α., αν θες κατάνυξη και δάκρυα, είναι εύκολο να τα αποκτήσεις. Πάρε ένα σακκί κρεμμύδια, κι άρχισε να τα καθαρίζεις, και θα έρθουν και τα δάκρυα!»…

Σημειώστε, μέχρι που να κοιμηθεί ο Γέροντας και, παρόλο που είχε γίνει μοναχός ο Α. και άλλαξε όνομα, όταν επισκεπτόταν τον Γέροντα, όπως πληροφορήθηκα, τον αποκαλούσε και πάλιν, βρε Α.! Γράφω τέτοιες λεπτομέρειες, γιατί μέσω αυτών διαφαίνεται και η διάκριση και ποιμαντική προσέγγιση του Γέροντα σε διαφόρους ανθρώπους, που τον πλησίαζαν και έπρεπε να βοηθήσει τον καθένα κατά την περίπτωσή του.

Φεύγοντας, μας έδωσε πίσω εκείνα τα λίγα τρόφιμα που του είχαμε πάρει και μαζί και άλλες τσάντες με φαγώσιμα, και μας είπε: «Εγώ, δεν έχω ανάγκη απ’ αυτά. Ξέρετε τον πατριώτη σας, τον γέρο-Ιωσήφ στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος;» (*) «Όχι, Γέροντα», απαντήσαμε. «Ευκαιρία να τον γνωρίσετε. Σ’ αυτόν να πάτε τα τρόφιμα αυτά, γιατί αυτός έχει πράγματι ανάγκη». Έτσι και κάναμε. Πριν αναχωρήσουμε όμως, ο Γέροντας έκοψε ένα κομματάκι από το καρβέλι που του πήγαμε και σταύρωσε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με το τεμάχιο εκείνο του ψωμιού. Μετά μας ρώτησε:«Προς τα πού πέφτει η Κύπρος»; Του δείξαμε, και στράφηκε προς την Ανατολή και σφράγισε και προς τα εκεί με το σημείο του σταυρού… Πήραμε την ευχή του Γέροντα και, ερωτώντας, ανακαλύψαμε την… τρώγλη, όπου οικειοθελώς ζούσε μόνος ο ευλογημένος εκείνος μοναχός, που χάρηκε πράγματι με την επίσκεψή μας. Και, φαίνεται, ο Γέροντας Παΐσιος θα έστελνε κατά καιρούς βοήθεια και στον παππού εκείνο, χωρίς όμως να το γνωρίζει αυτός. Γιατί, όταν ερωτήσαμε τον γέρο-Ιωσήφ αν γνώριζε τον Γέροντα Παΐσιο, που του έστελνε τα πράγματα, μας είπε πως δεν τον γνώριζε!

(*) Πρόκειται για έναν απλούστατο μοναχό από το Ριζοκάρπασο της Κύπρου, που διήλθε μόνος του εκουσίως χρόνια πολλά, σχεδόν τυφλός και ανήμπορος, σ’ ένα κελλάκι στην ως άνω Σκήτη, με τελεία πτωχεία και εγκατάλειψη ανθρώπινη, και εκοιμήθη νομίζω σε ηλικία 107 ετών. Έχουν γράψει γι’ αυτόν και σε αγιορειτικά περιοδικά.

Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιωακείμ

Από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου

Αναμνήσεις από συναντήσεις μου με τον όσιο Γέροντα Παΐσιο (Α’)

The post Αναμνήσεις από συναντήσεις μου με τον όσιο Γέροντα Παΐσιο (Α’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος αποκρίθηκε: «Εγώ σου είπα, ηγεμόνα, ότι ποτέ δεν αγάπησα τη μολυσμένη πίστη σας, αλλά με βία και ακούσια μου έκαναν περιτομή, και εδώ είναι πολλοί ομόπιστοί σου που το ξέρουν και ας μαρτυρήσουν την αλήθεια. Το να αρνηθώ εγώ την πίστη μου την αληθινή και να πιστέψω τη δική σας την ψεύτικη, αυτό δεν θα το κάνω ποτέ, να αφήσω το φως να έρθω στο σκοτάδι».

Ο ηγεμόνας του είπε: «Δεν βλέπεις τη βασιλεία που έχουμε, τη δόξα, την εξουσία και τα πλούτη; Αν η πίστη μας δεν ήταν καλή, αυτά ο Θεός δεν θα μας τα έδινε».

Ο Άγιος απάντησε: «Ο Δεσπότης μου Χριστός δεν μας υποσχέθηκε εδώ πρόσκαιρη βασιλεία ούτε δόξα ούτε εξουσία ούτε πλούτη, γιατί όλα αυτά είναι πρόσκαιρα και χάνονται γρήγορα· αλλά μας υποσχέθηκε επουράνια Βασιλεία, να συμβασιλεύουμε με αυτόν πάντοτε. Εσύ όμως μην υπερηφανεύεσαι για την πρόσκαιρη βασιλεία που έχετε αποκτήσει άδικα, γιατί αφανίζεται γρήγορα· το ίδιο και η δόξα και η εξουσία και ο πλούτος που έχει συγκεντρωθεί από αδικία. Όλα αυτά είναι πρόσκαιρα και χάνονται όπως ο ιστός της αράχνης, και εσάς τους ασεβείς σας περιμένει η αιώνια φωτιά της ατέλειωτης κόλασης, να οδύρεστε αιωνίως ανώφελα. Και τι καλό έχει η πίστη σας, που είναι όλη πλάνη, μύθοι, ψεύδος και φλυαρίες και γεμάτη από κάθε ακαθαρσία; Ποιος γνωστικός πιστεύει τέτοια πίστη;»

* * *

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο ηγεμόνας θύμωσε πολύ και πρόσταξε να κρεμάσουν τον Άγιο από τις μασχάλες έτσι που μόλις να βρίσκουν τα άκρα των δακτύλων των ποδιών του στη γη, ώστε να θέλει να πατήσει και να μη μπορεί, και μια φορά τη μέρα να τον κατεβάζουν και να τον δέρνουν.

Αφού έκανε σ’ αυτό το βάσανο σαράντα μέρες, πρόσταξε ο ηγεμόνας και τον έφεραν μπροστά του και του είπε: «Άραγε σωφρονίστηκες από αυτη την τιμωρία και κατάλαβες το συμφέρον σου να ασπαστείς την πίστη μας ή ακόμη βρίσκεσαι στο πείσμα σου;»

Ο Άγιος αποκρίθηκε: «Πολύ καλά σωφρονίστηκα και κατάλαβα το συμφέρον μου, γιατί από αυτό το μαρτύριο έμαθα να υπομένω κάθε βάσανο».

Ο ηγεμόνας του απάντησε: «Δεν ξέρεις ότι αυτό το βάσανο που δοκίμασες είναι μια μικρή σκιά μπροστά σ’ εκείνα τα βάσανα που έχεις να δοκιμάσεις;»

«Ας ετοιμαστούν γρήγορα», είπε ο Άγιος. «Πού είναι τα ξίφη, τα τηγάνια, οι λέβητες, πού είναι οι σχάρες, οι τσουγκράνες, πού είναι οι τροχοί, το καμίνι και τα ατίθασα θηρία, και όλα εκείνα τα τιμωρητικά όργανα που μπορεί να σου υποδείξει ο πατέρας σου ο διάβολος;»

* * *

Ο ηγεμόνας πρόσταξε τότε να κατεβάσουν κατακέφαλα τον Άγιο, δεμένο από τα πόδια, στο “κουίν”, το οποίο είναι ένα ξεροπήγαδο βαθύ και σκοτεινό, και μια φορά τη μέρα να τον βγάζουν από εκεί, να τον δέρνουν και να τον τιμωρούν και έπειτα να τον κατεβάζουν πάλι. Και αφού έκανε ο Άγιος σ’ αυτόν τον βασανισμό ενενήντα ήμερες, μια νύχτα κατέβηκε θείο φως από τον ουρανό στο ξεροπήγαδο, ακούστηκαν και ψαλμωδίες αγγέλων και ευωδία θαυμάσια.

Εκεί παρών βρισκόταν και ο πατέρας τού Αγίου συνεργός σε όλες τις τιμωρίες, ο οποίος πήγε και έσκυψε να δει μέσα στο ξεροπήγαδο και αμέσως έπεσαν τα μάτια του και έμεινε τυφλός ως το τέλος της ζωής του. Μέσα εκεί στο ξεροπήγαδο βρισκόταν και ένας αγαρηνός για κάποιο σφάλμα και βλέποντας το θαύμα του θείου φωτός πίστεψε στον Χριστό, και αργότερα μαρτύρησε στην Κιουτάχεια.

Όταν έμαθε ο ηγεμόνας για το θαύμα που έγινε στο ξεροπήγαδο, έστειλε να φέρουν τον Άγιο και τον ρώτησε: «Τι φως ήταν εκείνο που κατέβηκε στο κουίν και τι ψαλμωδίες ήταν εκείνες που ακούστηκαν και τι ήταν η θαυμάσια ευωδία;»

Του λέει ο Άγιος: «Όποιος πιστεύει στον Χριστό, όχι μόνο τέτοια μπορεί να δει, αλλά και άλλα μεγαλύτερα». Και άρχισε να λέει από την αγία Γραφή, την οποία διδάχθηκε στο Άγιο Όρος, ενώ τον άκουγαν με προσοχή οι αγαρηνοί που βρίσκονταν εκεί.

* * *

Ο ηγεμόνας, επειδή φοβήθηκε μήπως αυτοί πιστέψουν στον Χριστό, έβγαλε απόφαση να πάρουν τον Άγιο και να τον βγάλουν έξω από τη Προύσα σ’ ένα χείμαρρο, κι εκεί να τον φονεύσουν. Τον πήραν λοιπόν σύμφωνα με την προσταγή του άρχοντα και τον πήγαν στον χείμαρρο.

Εκεί πρώτα τον λιθοβόλισαν, και έπειτα οι δήμιοι έκοψαν την αγία κεφαλή του στις έξι Οκτωβρίου (1590). Αμέσως ακολούθησαν αστραπές, βροντές και ταραχή μεγάλη, που λίγο έλειψε να φονεύσει τους δήμιους, βρήκαν όμως τόπο και φυλάχτηκαν.

Το λείψανο του Αγίου έμεινε άταφο στον χείμαρρο, και έβλεπαν οι πιστοί κάθε νύχτα που κατέβαινε σ’ αυτό από τον ουρανό θείο φως. Μερικοί Χριστιανοί πήγαν και το πήραν κρυφά και το ενταφίασαν, και μετά από αυτά το μοίρασαν. Έστειλαν την αγία κάρα στο Άγιο Όρος στη Σκήτη της Αγίας Άννας, όπου ασκήτευε· πήρε και η μητέρα του μέρος από αυτόν και καθιέρωσαν την αγία Τράπεζα της Αγίας Τριάδας στην πατρίδα του· έμειναν και μερικά στην Προύσα, τα οποία αναβλύζουν ευωδία και θαύματα εις δόξαν Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Από το βιβλίο «Νέον Λειμωνάριον», Βενετία 1819, σελ. 265. Διασκευή για την Κ.Ο.

Ο άγιος οσιομάρτυρας Μακάριος από την Κίο (Α’)

Ο άγιος οσιομάρτυρας Μακάριος από την Κίο (Β’)

The post Ο άγιος οσιομάρτυρας Μακάριος από την Κίο (Β’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.