Το 842 μετά τη δίνη της εικονομαχίας, η ειρήνη και η ενότητα της Εκκλησίας αποκαταστάθηκαν στη ζωή των μελών της.

Η ενότητα χαρακτηρίζει τη φύση της Εκκλησίας. Και όταν δεν έχουμε την ενότητα, δε ζούμε ως μέλη της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία δεν αποτελεί ανθρώπινο σωματείο, όπου η ενότητα μπορεί να είναι χρήσιμη, όχι όμως και τελείως απαραίτητη. Η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού. Και το σώμα του Χριστού δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς ενότητα. Ένας είναι ο Χριστός, μία η Εκκλησία του. Στο σύμβολο της πίστεως ομολογούμε πίστη «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν». Οι πολλές εκκλησίες, ή μάλλον οι πολλές χριστιανικές ομολογίες, είναι κατασκευάσματα ανθρώπων και όχι του Θεού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μία από τις πολλές Εκκλησίες, αλλά η μία και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού. Και είναι η μία και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού, όχι γιατί έτσι το θέλουν οι Ορθόδοξοι, αλλά γιατί έτσι προκύπτει από την κοινή χριστιανική παράδοση: «Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν… ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν… Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν» (Συνοδικόν Ζ’ Οικ. Συνόδου).

Η Ορθοδοξία στήριξε την Οικουμένη, γιατί ήταν πάντοτε οικουμενική. Και δεν μπορεί να παραμένει ως Ορθοδοξία, αν δεν παραμένει και οικουμενική. Η Ορθοδοξία δεν είναι μισαλλοδοξία· δεν είναι συντηρητισμός· δεν είναι κατεστημένο· δεν είναι εθνικισμός.

Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία, αλλά αλήθεια και ζωή. Σέβεται την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων, τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τα έθιμά τους. Όπως ο Χριστός με την ενανθρώπησή του προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, έτσι και η Εκκλησία του Χριστού, η Ορθόδοξη Εκκλησία, προσλαμβάνει καθετί το ανθρώπινο μέσα στην ιστορία. Αλλά και όπως ο Χριστός δεν προσέλαβε την αμαρτία, γιατί αυτή αποτελεί παρά φύση κατάσταση για τον άνθρωπο, έτσι και η Εκκλησία, ή καλύτερα όσοι θέλουμε ν’ ανήκουμε στην Εκκλησία, στο ακατάλυτο και αδιαίρετο σώμα του Χριστού, δεν πρέπει ν’ αφήνουμε να κυριαρχούν στη ζωή και τη σκέψη μας καταστάσεις αμαρτίας. Η ελευθερία που χαρίζει ο Χριστός δεν πρέπει να χρησιμοποιείται «εις αφορμήν τη σαρκί», αλλά να εκδηλώνεται με πνεύμα αγάπης και διακονίας (Γαλ. 5:13). Η ελευθερία αυτή δεν είναι ασυδοσία, αλλά πρόσκληση ν’ απαλλαγούμε ολοκληρωτικά από την πηγή της αμαρτίας και της διαιρέσεως, που είναι ο εγωισμός μας –ο ατομικός, ο οικογενειακός, ο εθνικός, ο ομολογιακός, ή ο οποιοσδήποτε άλλος εγωισμός μας– και να βρούμε την καθολικότητα της φύσεώς μας εν Χριστώ.

Ο στόχος, προς τον οποίο μας κατευθύνει διαρκώς η Εκκλησία, είναι η καταπολέμηση του εγωισμού με τις διάφορες μορφές του. Στον ίδιο στόχο αποβλέπει και η μετάνοια, που αποτελεί για το Χριστιανό έργο ζωής.

Η Ορθοδοξία δεν είναι καμιά αντικειμενοποιημένη αξία, που μπορεί να τη χρησιμοποιεί κανείς σύμφωνα με τις ορέξεις και τις επιθυμίες του. Δεν είναι κτήμα κανενός που νομίζει ότι την κατέχει. Δεν μπορεί να κατέχει κανείς την Ορθοδοξία. Μπορεί μόνο να κατέχεται από αυτήν. Δεν μπορεί να την εντάσσει κανείς στα σχέδιά του, για να κατακρίνει ή να πολεμάει τους άλλους, για να φανατίζει ή να φανατίζεται. Η αληθινή Ορθοδοξία, και όχι οι παραποιήσεις της, δεν εντάσσεται πουθενά, αλλά καλεί όλους σε καθολική ένταξη.

Όταν λοιπόν αισθανόμαστε ως μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ως μέλη του σώματος του Χριστού, τότε και οι διαιρέσεις του χριστιανικού κόσμου δεν μπορούν να μας είναι αδιάφορες. Ο πόνος για τις διαιρέσεις αυτές είναι και δικός μας πόνος. Και η φροντίδα για την άρση τους πρέπει να είναι φροντίδα όλων μας. Για να βοηθήσουμε όμως τους Χριστιανούς των άλλων ομολογιών, δε χρειάζεται να κάνουμε συμβιβασμούς στην πίστη μας. Με τέτοιους συμβιβασμούς προδίνουμε και τον εαυτό μας κι εκείνους, γιατί κι εκείνοι χρειάζονται ανόθευτη τη χριστιανική αλήθεια. Για να βοηθήσουμε τους Χριστιανούς των άλλων ομολογιών, ιδιαίτερα τώρα που οι περιστάσεις μάς φέρνουν πολύ πιο κοντά τους, χρειάζεται να στραφούμε στις ίδιες τις ρίζες μας, που είναι και δικές τους ρίζες, χρειάζεται να γνωρίσουμε καλύτερα την Ορθοδοξία μας και να ζήσουμε την καθολική και οικουμενική αλήθεια της.

Με τη διάθεση αυτή είχε πριν από καιρό διαδοθεί το σύνθημα «επιστροφή στους Πατέρες». Αυτό δεν θεωρήθηκε απόλυτα ικανοποιητικό, γιατί μπορούσε να ερμηνευτεί και ως οπισθοδρομικό. Γι’ αυτό αντιπροβλήθηκε το σύνθημα «μπροστά με τους Πατέρες». Με τα συνθήματα όμως αυτά δεν διατυπώνεται σωστά η θέση της Ορθοδοξίας. Η θέση της Ορθοδοξίας είναι: «Επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν» (*). Έπομαι δε σημαίνει ούτε επιστρέφω ούτε βαδίζω μπροστά. Έπομαι σημαίνει ακολουθώ. Και όποιος ακολουθεί δεν προσδιορίζει μόνος του την πορεία του, αλλά εντάσσεται στην πορεία αυτού ή αυτών που ακολουθεί. «Επόμενοι τοις αγίοις Πατράσι» λοιπόν σημαίνει: ακολουθώντας τους αγίους Πατέρες. Όχι επιστρέφοντας στο παρελθόν της ιστορικής παρουσίας τους, ούτε μεταφέροντάς τους ως αρχαιολογικούς θησαυρούς στο παρόν και το μέλλον. «Επόμενοι τοις αγίοις Πατράσι» σημαίνει: αποδεχόμενοι τη ζωντανή παρουσία των αγίων Πατέρων ως μελών του ενιαίου σώματος του Χριστού, στο οποίο κι εμείς ανήκουμε, και οδηγούμενοι από τη ζωή και τη διδασκαλία τους, από το ήθος και το φρόνημά τους. Αυτό είναι το μόνιμο χρέος των Ορθοδόξων.

(*) Με τη φράση αυτή εισάγεται ο όρος της Συνόδου της Χαλκηδόνος. Βλ. Mansi, τόμ. VII, 116.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ

Από το βιβλίο: Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη, Ορθόδοξη Πνευματική Ζωή, εκδ. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σ. 15 (αποσπάσματα).

Ο χαρακτήρας της Ορθοδοξίας

The post Ο χαρακτήρας της Ορθοδοξίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αδιανόητες στον μέχρι τότε κόσμο οι αρετές που ζήτησε ο Μέγας Διδάσκαλος στη συγκεκριμένη ομιλία Του. Δεν θα ήμασταν εξωπραγματικοί αν λέγαμε ότι για τον μέχρι τότε κόσμο όσα πρόβαλε ο Κύριος δεν ήσαν καν αρετές-ιδανικά που όφειλε κανείς να κατακτήσει. Ήσαν δυστυχίες, ακούσιες βέβαια, στις οποίες άρμοζαν μόνο θρήνοι· να κλαίει κανείς τη μοίρα του. Όχι ευκταίες υψηλές καταστάσεις, αλλά απευκταίοι βυθοί κακών και συμφορών. «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι(!) ένεκεν δικαιοσύνης» (Ματθ. 5.10). «Μακάριοι οι κλαίοντες(!)» (Λουκ. 6.21) κ.ά.

Και αντίθετα «Ουαί υμίν τοις πλουσίοις(!)… ουαί υμίν οι γελώντες(!)… ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι(!)» (Λουκ. 6.24-26) κ.ά.

Σπάνια στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης υπέφωσκε η γνώση της μεταθανάτιας ζωής και ανταποδόσεως. Τότε ανέτελλε – επί Ιησού έλαμψε.

Θεωρούσαν πριν πως το άπαν ήταν ο εδώ βίος, οπότε η ευμάρεια, η δόξα, η υγεία, η μεγάλη και ευτυχισμένη οικογένεια και τα όμοια αποτελούσαν δείγμα ευλογίας από τον Πανάγαθο. Η αντίληψη αυτή έδινε τροφή στο πρόβλημα της «θεοδικίας», το οποίο ταλαιπωρούσε τους δικαίους. Γιατί δηλαδή να υποφέρει συχνά ο ευσεβής και να πεθαίνει κακήν κακώς; Το καυτό ζήτημα δεσπόζει στο βιβλίο του πολύαθλου Ιώβ, όπου δίνεται και η λύση του.

Λοιπόν η επί του Όρους ομιλία ανέτρεψε την πυραμίδα των αξιών και εισήγαγε έναν απροσδόκητο τύπο ανθρώπου, που έχει στόχο τον Ουρανό. Κατά συνέπεια σκέφτεται και φέρεται όχι απλώς διαφορετικά, αλλά αντίθετα από τον τύπο του σαρκικού ανθρώπου, που η σάρκα του, η «παχύτης» του, τον καθηλώνει στο χώμα.

Η παρουσίαση εκ μέρους του Σωτήρα των καινοφανών αξιών –καινούργιων, και με περιεχόμενο αιώνιας αξίας– θα παραξένεψε το παχυλό ιδεολογικό καθεστώς των συγχρόνων Του· σαν να έβλεπαν μια πυραμίδα αντεστραμμένη να ισορροπεί στηριζόμενη στην κορυφή της!

Εμείς θα σταθούμε στους δυο τελευταίους στίχους της περικοπής: «Αγαθοποιείτε… και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστιν επί τους αχαρίστους και πονηρούς. Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί», κάθε άλλο παρά σαν τους ψευδοθεούς του παγανισμού, τους σκληρούς, τους εκδικητικούς και εγωιστές. Τα χάνει κανείς ή μάλλον συγκλονίζεται από αγανάκτηση όταν διαβάζει στη Μυθολογία για το Δωδεκάθεο. Πώς ήταν δυνατό οι άνθρωποι να είχαν δημιουργήσει τέτοιους θεούς, με τόσο θανάσιμο μίσος αναμεταξύ τους, αντιζηλίες, πολέμους, πονηρίες, απάτες, ανηθικότητες! Θεός φιλαδελφίας και αγαθοσύνης δεν προβλεπόταν και δεν είχε χώρο μέσα στο αμέτρητο πάνθεο της ειδωλολατρίας. Τα φιλανθρωπικά ιδρύματα δεν είχαν τόπο ούτε στη φαντασία των αρχαίων. Είναι και τούτα αγαθά εισαγόμενα από τη χώρα του Ουρανού, άνθη κάρπιμα της διδασκαλίας του Θεανθρώπου.

«Αγαθοποιείτε… ότι αυτός [ο Θεός] χρηστός εστιν… οικτίρμων εστί». Αγαθός, χρηστός, οικτίρμων. Τρία περίπου συνώνυμα, στα οποία θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και τα εύσπλαχνος και καλοσυνάτος.

Πρόκειται για κράμα αρετών, που αφορά τόσο στο άτομο καθ’ εαυτό, όσο και στις σχέσεις του με τον περίγυρο. Δηλαδή αγαπάει τους άλλους, αλλά και αν υποτεθεί πως δεν υπάρχουν άλλοι, πράγμα απίθανο, η αρετή του δεν χάνεται· την έχει και την απολαμβάνει ο ίδιος.

Η χρηστότητα συναπαρτίζεται από αρκετές επιμέρους εκφάνσεις της αγάπης, που κάνουν τον άνθρωπο αυτό που λέμε «χαριτωμένο», είτε αυτός είναι πατριάρχης είτε ο πιο απλός πιστός. Οι θυγατρικές αρετές της αγάπης είναι σαν χρώματα αιθέρια, που ο συνδυασμός τους καλλιτεχνεί πίνακα ζωγραφικό εξαίσιο και θεϊκό· απεικονίζει Ουρανό!

Θα περιορισθούμε να εξετάσουμε ιδίως τη διάθεση του καλοσυνάτου, ακροθιγώς δε την εξωτερίκευσή της, τις αγαθοεργίες του. Η διάθεσή του λοιπόν· μα έχει όλες αυτές τις αρετές που η «χημική ένωσή» τους παράγει το ευγενές μέταλλο της ψυχής και πολυτιμότατο. Διαθέτει τις ψυχικές αρετές που είναι ανώτερες των σωματικών, της νηστείας, της αγρυπνίας, της σκληραγωγίας κλπ.

Είναι μακρόθυμος και όχι ασυγκράτητος, πράος και όχι οργίλος, ακενόδοξος και όχι επιδεικτικός, μεταδοτικός και όχι συμφεροντολόγος, ταπεινόφρων και όχι οιηματίας, συμπονετικός στη λύπη του πλησίον και όχι ανάλγητος· χαρούμενος στην ευδοκίμησή του και όχι φθονερός, ειλικρινής και ανοιχτός, όχι καχύποπτος και πονηρός.

Καλύπτει και δεν πομπεύει, εύχεται και προσεύχεται για τον αδελφό, υπομένει, σηκώνει, ελπίζει. Τον δέχεται απλά και πηγαία, δεν του δείχνει σαν αγριόγατος τα νύχια, δεν τον βλέπει σαν κρυφό εχθρό και ραδιούργο, ούτε φυσικά δολοπλοκεί ο ίδιος εναντίον εκείνου. Είναι χαρίης στους τρόπους και «ευσχήμων», όχι αγροίκος και άξεστος. Είναι ιλαρός. Πρέπει δε να υπάρχει διαφορά μεταξύ του ιλαρός και του χαρωπός. Η ιλαρότητα θα είναι πιο εκλεπτυσμένη μορφή χαράς, ένα κλίμα ευφροσύνης, μα ήρεμης, βαθιάς ευγενούς ευφροσύνης. Απέχει πολύ από τις πληθωρικές εξωτερικεύσεις, από θορυβώδη γέλια και άτσαλες χειρονομίες και ορμητικές εκδηλώσεις, και απειθάρχητες ρηχότητες και αμετροέπειες, που ανέβηκαν με βιασύνη στα χείλη ξεφεύγοντας άκριτα από το έρκος των οδόντων. Η εσωτερική ειρήνη και γαλήνη και μειλιχιότητα του τύπου –και προτύπου μας– ξεχειλίζει, ξεχύνεται, διαχέεται και στην όψη του. Η ανάλαφρη ένδον ευφορία του θάλλει στο πρόσωπό του. Το όλο παρουσιαστικό και βεβαιότατα ο ψυχικός του πλούτος ξεκουράζει και παραδειγματίζει.

Με ένα λόγο είναι η παρηγοριά και η ενθάρρυνση του κόσμου. Δεν γίνεται αλλιώς, αφού όπου περνά η αγάπη ανθίζει η γη ουράνια!

Τέτοια διαμάντια είναι οι «εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι», ντυμένοι «σπλάγχνα οικτιρμού, χρηστότητα» (Κολ. 3.12). «Χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων» συμβούλευε ο Παύλος (Ρωμ. 12.15).

Ο καλοκάγαθος είναι συμπαθητικός, φιλάδελφος και συγκαταβατικός προς όλους, και προς τους εχθρούς ακόμη (Λουκ. 6.27) –να η «σπεσιαλιτέ» του Χριστιανισμού!– συγχωρητικός και υποχωρητικός, όχι ισχυρογνώμων και δύσκολος στη συνεργασία με τον άλλο, προσηνής, ειρηνοποιός.

Έχει καρδιά χρυσή, μαλακή, μεγάλη, πλατιά, «χύμα καρδιάς» (Γ’ Βασ. 5.9), «καρδιά περιβόλι». Είναι η αγαθή γη της παραβολής του σπορέως (Λουκ. 8.8), είναι ο στρογγυλός, για να εκφρασθούμε με τη μοναχική ορολογία· βότσαλο λείο. Μοιάζει με βελούδο. Η γλυκύτητά του τον καθιστά αγαπητό και ποθεινό.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον κακεντρεχή. Αυτός είναι πέτρωμα με αιχμηρές και οξείς απολήξεις, που όπως και να το πιάσεις θα σε κεντήσει. Είναι αγκάθι· όπου και να το ακουμπήσεις θα τρυπηθείς.

Λέμε ότι η ευγένεια στην επικοινωνία, η λεπτότητα, η προσήνεια και η ευπροσηγορία είναι βασικός εξοπλισμός της αγάπης. «Τα χείλη του στάζουν πλήρη σμύρνα» (Άσμα 5.13). Αλλά τούτο βέβαια δεν υπονοεί ότι όταν το καλέσει η ανάγκη δεν θα φανεί αυστηρός. Γνωρίζει πώς επιβάλλεται να φέρεται και να μιλάει κατά περίπτωση.

Ενίοτε λοιπόν ο λόγος του είναι στυπτικός σαν αλάτι – και αυτή την ιδιότητα έχει το αλάτι. Πλην όμως και τότε ο καλόγνωμος, ο άνθρωπος με «καλό λογισμό» κινείται από αγαθή προαίρεση, όχι με οργή έχοντας χάσει τον έλεγχο των πράξεών του. Ενεργεί όχι εκδικούμενος τυχόν, μα για να βοηθήσει τον παρεκτρεπόμενο.

«Η αγαθή ψυχή ευεργετεί τον πλησίον· και όταν αντιμετωπίζει την αγνωμοσύνη του, μακροθυμεί· και όταν πάσχει από αυτόν, υπομένει», διαπιστώνει ο φιλοκαλικός Θαλάσσιος (Περί αγάπης… Γ’ εκατοντάς, 43).

Ο εγκωμιαζόμενός μας τύπος ανθρώπου διακρίνεται για την ευθύτητά του – μόνο διακρίνεται; λάμπει! Δεν είναι «σκολιός», κατά τον χαρακτηρισμό που χρησιμοποιούν συχνά τα ιερά κείμενα (π.χ. Δευτ. 32.5), και που σημαίνει στρεβλός, πιο λαϊκά «στριμμένος» – επί τη ευκαιρία βλέπουμε ότι μεταχειριζόμαστε πολλούς όρους και παροιμίες της Γραφής.

Ακόμη στολίζεται με παιδική αθωότητα και ακακία, και ας είναι πανέξυπνος! Έχει αποτινάξει από πάνω του την πονηρία και την κρυψίνοια και την υστεροβουλία, την υποκρισία της αγάπης. Διαθέτει «απλό» ψυχικό οφθαλμό, με συνέπεια να είναι η ύπαρξή του πέρα για πέρα φωτεινή (Ματθ. 6.22).

Ευεργετεί και εξυπηρετεί καθαρά, κάθε άλλο παρά για να εφελκύσει την εκτίμηση του ισχυρότερού του, ούτε για να λύσει την έχθρα εκείνου «δωροδοκώντας» τον, ας πούμε, με διάφορες επιφάσεις καλοσύνης. Όμοια δεν προσφέρει εκδουλεύσεις μόνο και μόνο για να του ανταποδοθούν από τους ευεργετημένους, όταν τυχόν θα βρεθεί να έχει κάποτε την ανάγκη τους. Αγαπάει παράλληλα «δικούς» και ξένους.

Μας κατέστησε προσεκτικούς πάνω σε τούτα ο Κύριος: «Ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι. και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί το αυτό ποιούσι. και εάν δανείζητε παρ’ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν ίνα απολάβωσι τα ίσα» (Λουκ. 6.32-34).

Μερικοί βαυκαλίζονται και αποναρκώνουν τη συνείδησή τους λέγοντας και πιστεύοντας πως είναι εντάξει· αγαπούν την οικογένειά τους και τους φίλους τους. Μα στους εχθρούς σε θέλω, λέει ο Χριστός. Και τα ζώα και οι τελώνες «και οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι».

Σκέψου τώρα αν κάποιος δεν αγαπάει τους οικείους του και αυτούς που τον αγαπούν! Κατρακυλάει πιο κάτω και από το επίπεδο των ζώων…

Η χρηστότητα μάλιστα δεν εξαντλείται μόνο στους ανθρώπους. Έχει προεκτάσεις και σε αυτήν ακόμη την άψυχη φύση, που «συστενάζει και συνωδίνει» (Ρωμ. 8.22). Λ.χ. «ο δίκαιος λυπάται [και] τα κτήνη του» (Παρ. 12.10). Η αγαθοσύνη του μάλιστα δεν διαβαίνει αποκλειστικά στα δικά του ζώα, μα και στα ζώα εκείνου ο οποίος τον εχθρεύεται.

Έτσι δεν προστάζει ο λόγος του Θεού; «Εάν συναντήσεις το βόδι του εχθρού σου ή το υποζύγιό του να περιπλανώνται, θα του τα δώσεις γυρίζοντάς τα πίσω. Εάν δε ιδείς το υποζύγιο του εχθρού σου να έχει πέσει κάτω λόγω του φορτίου του, δεν θα το αντιπαρέλθεις, αλλά θα το σηκώσεις μαζί με εκείνον» (Έξ. 23.4-5).

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Αγαθοσύνη – Κυριακή Β’ Λουκά

The post Αγαθοσύνη – Κυριακή Β’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο σκοπός αυτής της ζωής είναι η ένωσή μας με τον Θεό. Όλες μας οι πράξεις, ο γάμος, η ανατροφή παιδιών, η εργασία μας, οι μεταξύ μας σχέσεις αποκτούν νόημα όταν γίνονται εν Χριστώ. Στον γάμο είναι τρεις, οι σύζυγοι και ο Χριστός. Τα παιδιά μας τα γνωρίζουμε στον Χριστό. Έχουν πατέρα και μητέρα, αλλά προσεύχονται «Πάτερ ημών». Ο Απόστολος Παύλος έβλεπε «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. 3:11).

Καθώς ωριμάζει κανείς πνευματικά, κάνει τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ. Το να προσπαθήσεις να φτιάξεις έναν κόσμο χωρίς τον Χριστό είναι ουτοπία. Το κάνεις για να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του Θεού. Να αυτοθεωθείς, να αυτολυτρωθείς. Ό,τι δηλαδή έκανε ο Εωσφόρος, ο λαμπρός Αρχάγγελος που έγινε ο Διάβολος. Αυτός είναι ο ορισμός της αμαρτίας. Κάνω κάτι χωρίς τον Θεό, πίσω από την πλάτη του Θεού.

Δεν υπάρχει στο σύμπαν ένα στίγμα που δεν βρίσκεται ο Θεός. Άρα, ό,τι κάνεις χωρίς Αυτόν είναι μάταιο. Αν θεωρείς τον Θεό βαρετό σ’ αυτήν την ζωή, δεν πρόκειται να τον συμπαθήσεις στην άλλη. Και εκεί θα τον βαριέσαι. Δεν θα ζήσεις, λοιπόν, στην βασιλεία Του.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 51, 91).

Τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ

The post Τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να μην ασχολούμαστε με τα μπερδεμένα πράγματα του εαυτού μας. Ούτε να προσπαθούμε να τα καταλάβουμε και να τα αναλύσουμε με τη δική μας λογική και με τις δικές μας αισθήσεις. Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού. Ο Θεός είναι ικανός τα πάντα να τα ανατρέψει μέσα μας, αρκεί να πιστεύουμε. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να μας κάνει αγίους. Αγίους όχι με την έννοια να μας βάλει φωτοστέφανο και να μας κάνουν εικόνες, αλλά να καθαρίσει την ψυχή μας.

Ο Θεός ξέρει πόσο αμαρτωλός είναι ο καθένας μας. Εμείς αρκεί να εμπιστευόμαστε και να ελπίζουμε με όλη μας την καρδιά ότι η λύτρωση, η σωτηρία θα έρθει από τον Θεό. Αν γίνει αυτό σιγά-σιγά μέσα μας βίωμα, μετά δεν θα ασχολούμαστε με τον εαυτό μας, και δεν θα μας απασχολεί κατά πόσο οι άλλοι έχουν καλή ιδέα για εμάς· θα παύσει να μας βασανίζει αυτό. Εμείς θα έχουμε μέσα μας τη βαθιά πεποίθηση ότι ο Θεός μας δέχεται, μας δικαιώνει, μας σώζει έτσι όπως είμαστε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα μείνουμε αδρανείς. Αλλά τι; Ναι, εντάξει, είμαστε αμαρτωλοί, αλλά εν μετανοία.

Να καταλάβει κανείς ότι δεν είναι τίποτε, ότι μόνος του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Αν το καταλάβει αυτό, λύθηκαν όλα τα προβλήματά του. Τα αναθέτει όλα στον Θεό: «Θεέ μου, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Ό,τι να σκεφθώ, όπως να ενεργήσω, όπως να τα διαπραγματευτώ, τίποτε δεν βγαίνει. Ανάλαβέ τα όλα και κάν’ τα όπως εσύ νομίζεις». Και τότε θα γίνουν όχι απλώς καλύτερα· θα γίνουν τέλεια, άριστα.

Όταν εμπιστευθεί κανείς τον εαυτό του εν λευκώ στον Θεό, τότε ανοίγει ο νους του, τότε συλλαμβάνει τα ουράνια μηνύματα και τότε καταργεί τη δική του λογική και μπαίνει στη λογική του Θεού.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 27.

Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού

The post Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.