Απορημένη η θεία ρώτησε αν τον είδε ο όσιος Γέροντας που ερχόταν. Εκείνος απάντησε αρνητικά και σύντομα πήγε στον όσιο, να δει τι τον θέλει. Μόλις έφθασε, πήρε την ευχή του. «Κοίταξε, εδώ στο χωράφι έχει τρεις κούπες (σωρούς) κοπριά, πάρε το δικράνι και σκόρπισέ την». Επειδή ήταν ντυμένος καλά, ζήτησε να πάει στο σπίτι της θείας του ν’ αλλάξει ρούχα, για να μη λερωθεί. Εκείνος όμως είπε: «Όχι, σκόνη επάνω σου δεν θα ‘ρθει. Μη φοβάσαι, καθόλου δεν θα λερωθείς».

«Αδύνατον να μην λερωθώ με τέτοια βρώμικη δουλειά», σκέφθηκε μέσα του. Έκανε υπακοή και άρχισε να κάνει δουλειά. Όταν είχε σκορπίσει περίπου τη μισή κούπα πήγε κοντά του και του είπε: «Σταμάτα, φτάνει τόσο». Εκείνος ήθελε να τελειώσει τη δουλειά, μα δεν τον άφηνε. Του παραπονέθηκε: «Μα γιατί με φώναξες τότε;». «Σε είδα όταν ήρθες; Όχι, όμως το ήξερα. Λοιπόν, ξέρω και τα υπόλοιπα…», του είπε και σιώπησε.

«Τώρα να πας στο καλό. Θα ‘ρθουν άλλοι και θα την σκορπίσουν». Έφυγε γεμάτος θαυμασμό και απορία γι’ αυτόν τον φτωχό ιερομόναχο με την απέραντη αγάπη.

Μία φορά, μετά την κοίμηση του οσίου Γεωργίου, στις 8 Σεπτεμβρίου, που εόρταζε η εκκλησία του χωριού, οι χωριανοί έκαναν φαγητά για τον κόσμο. Η επιτροπή έστειλε τη θεία του, να πάρει από το μοναστήρι κουτάλια και πιρούνια, που χρειάζονταν. Όσο όμως, αν και τραβούσε τα συρτάρια, δεν άνοιγαν. Πήγε πίσω και είπε πως είναι κλειδωμένα και δεν ανοίγουν. Εκείνοι της είπαν πως κανένας ποτέ δεν τα κλείδωσε. Ξαναπήγε και προσπαθούσε να τ’ ανοίξει. Τότε της παρουσιάσθηκε ολοζώντανος ο όσιος δίπλα της και της είπε:

«Κουμπάρα, γιατί παιδεύεσαι; Την καμπάνα του χωριού την χτυπήσατε για την γιορτή; Εδώ την καμπάνα γιατί δεν την χτυπήσατε; Όλες οι ντουλάπες είναι ανοιχτές, αλλά δεν ανοίγουν. Θέλεις να πάρεις κουτάλια, πιρούνια για τα φαγητά, ε; Να δες, άνοιξαν τώρα, αλλά να χτυπήσετε και την καμπάνα την δική μου…».

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 462.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: ο φτωχός ιερομόναχος με την απέραντη αγάπη

The post Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: ο φτωχός ιερομόναχος με την απέραντη αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι Άγιοι Πάντες, που εορτάζουμε σήμερα, είναι το αποτέλεσμα της Πεντηκοστής, της έλευσης του Παρακλήτου στον κόσμο. Ταυτόχρονα, όμως, είναι, λόγω της ένωσής τους με τον Θεό, και οι ίδιοι Πεντηκοστή, αντανακλούν το φως του Χριστού στον κόσμο, είναι μία αβίαστη ομολογία της αληθινής πίστης.

Μερικές ψυχές σε κάθε γενεά είναι μόνιμα και διαρκώς ενωμένες με τον Θεό. Αυτοί είναι οι Άγιοι. Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έλεγε: «Σώσε τον εαυτό σου και θα σώσεις άλλους χίλιους γύρω σου». Δηλαδή, γίνε εσύ κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και η άκτιστη χάρις που θα σε καλύπτει θα αλλοιώσει τις ψυχές όσων σε περιβάλλουν. Πράγματι, η χάρις του Αγίου Πνεύματος, αν και αόρατη, πληροφορεί τις ψυχές των ανθρώπων για την παρουσία της. Οι Άγιοι είναι το ζωντανό Ευαγγέλιο, είναι η απόδειξη ότι εάν τηρήσεις τις εντολές του Θεού στην εντέλεια, τότε ο Θεός κατοικεί μέσα σου κατά την αψευδή ρήση του. Δεν μπορείς από μόνος σου να αγιάσεις ασφαλώς, αλλά ο Θεός βλέποντας την προαίρεση καθενός ενεργεί αναλόγως. Η ζωή μας, δηλαδή, είναι μία προσπάθεια να προσελκύσουμε την χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Αβίαστη εκδήλωση της αγιότητας είναι η ομολογία του Θεού στους ανθρώπους. Ο Άγιος εκφράζει αυτό που ζει, την παρουσία του Θεού στην ζωή του και όλοι οι λόγοι του στόματός του είναι έκφραση της εμπειρίας του. Ο Άγιος ζει σε μια άλλη κατάσταση και οι ακροατές του γίνονται μέτοχοι σε ένα κόσμο όχι φανταστικά περιγραφόμενο αλλά εμπειρικά εκφραζόμενο. Ο Θεός δεν είναι περιγραφές και καταγραφές σε βιβλία μόνο. Μπορεί να είναι εμπειρία, δεδομένου ότι κοινωνεί με τον κόσμο δια των ακτίστων του ενεργειών. Οι Άγιοι είναι κοινωνοί και της θεοποιού ενέργειας του Θεού και η χάρη τους είναι τελεία. Κατά την έκφραση του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: «η ατέλεστος τελειότης των τελείων». Ατέλεστος, ασφαλώς, επειδή μόνο ο Θεός είναι τέλειος.

Όταν, λοιπόν, τιμούμε τους Αγίους τιμούμε την χάρη του Θεού που κατοικεί μέσα τους. Για τον λόγο αυτό τα λείψανα των Αγίων είναι πολλές φορές άφθαρτα και ευωδιάζουν. Αυτό συμβαίνει επειδή στα χοϊκά σώματα των Αγίων εγκατοίκησε ο Θεός και η παρουσία του μαρτυρείται και μετά τον θάνατό τους.

Έχουμε όλοι την πρόσκληση να γίνουμε Άγιοι. Το Ευαγγέλιο αναφέρει: «Άγιοι εστέ ότι άγιος ειμί». Η πορεία του ανθρώπου είναι μία πορεία προς την θέωση. Η πρόσληψη της ανθρώπινης φύσης στην μια υπόσταση του Θεού Λόγου οδοποιεί την δυνατότητα του ανθρώπου να ενωθεί με τον Θεό, να γίνει συγκάθεδρος του Θεού Λόγου, να γίνει κατά χάριν Θεός. Ο Θεός μάς έχει προορίσει για ευλογίες που ο νους δεν φαντάζεται και λόγος δεν μπορεί να τις εκφράσει. Χρειάζεται μόνο η δική μας μικρή, ειλικρινής, ατελής, όμως άδολη προσπάθεια. Εμείς καλύπτουμε ελάχιστη απόσταση και ο Θεός γεφυρώνει το τεράστιο άνοιγμα που χρειάζεται για να συναντηθούμε. Η αγάπη του Θεού προς το πλάσμα του είναι άπειρη και το σχέδιό του δεδομένο για την δυνατότητα θέωσης του ανθρώπου. Θα είναι αποτυχία να μη δεχθούμε την πρόσκληση του Θεού, επειδή η αγάπη προς τον εαυτό μας συσκοτίζει την διάνοιά μας και πράττουμε κατ’ ουσίαν κατά του εαυτού μας.

Χρειάζεται, λοιπόν, άσκηση για την απόκτηση της χάριτος. Η Ορθοδοξία είναι ασκητική και το βίωμά της είναι η τήρηση των εντολών και κάθε μορφής ασκητική προσπάθεια ώστε ο νους να καθυποτάξει το σώμα. Είναι στην ουσία η προσπάθεια να ζήσουμε κατά φύση και όχι παρά φύση, να πραγματώσουμε το «καθ’ ομοίωσιν». Ό,τι φαίνεται ακραίο ή εκζεζητημένο, είναι στην ουσία η προσπάθειά μας να αντιμαχήσουμε με το πνεύμα του κόσμου, να εγκαθιδρύσουμε μέσα στον κόσμο μία άλλη ανάγνωση, την εμπειρία του Θεού.

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

Οι Άγιοι είναι το ζωντανό Ευαγγέλιο – Κυριακή των Αγίων Πάντων

The post Οι Άγιοι είναι το ζωντανό Ευαγγέλιο (Κυριακή των Αγίων Πάντων) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το 1476, ο ηγεμόνας Ανδρέας Βασίλεβιτς του Ούγκλιτς, ο οποίος είχε γνωρίσει τους γονείς του, απευθύνθηκε στον Παΐσιο για να αναλάβει την ίδρυση μιας μονής στην ηγεμονία του. Ξεκινώντας προς αναζήτησιν ενός έρημου τόπου που να προσφέρεται για προσευχή, ο άνθρωπος του Θεού τον βρήκε στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Έκτισε εκεί ένα μικρό κελλί και ένα ευκτήριο αφιερωμένο στα Θεοφάνια· αλλά τα κτίσματα αυτά καταστράφηκαν μετά από λίγο λόγω πλημμύρας και ο όσιος χρειάστηκε να ξαναρχίσει το κτίσιμο λίγο πιο μακριά, όπου ανήγειρε ναό αφιερωμένο στην Αγία Σκέπη της Θεοτόκου. Δεν άργησαν να προσέλθουν κοντά του δέκα περίπου μοναχοί και, χάρις στις γενναιόδωρες προσφορές του ηγεμόνα και των χριστιανών του Ούγκλιτς, το μοναστήρι αναπτύχθηκε.

Αφού έλαβε την ιερωσύνη, ο όσιος Παΐσιος εξελέγη ηγούμενος, χωρίς ωστόσο να παραιτηθεί ούτε από τον ασκητικό βίο ούτε από τα μεγάλα παλαίσματα από κοινού με τους μοναχούς. Ο πρίγκηπας Ανδρέας έτρεφε μεγάλη εκτίμηση και σεβασμό για το πρόσωπό του και συχνά τον καλούσε για να συζητά μαζί του πνευματικά ζητήματα. Ως ευχαριστία στον Θεό για την γέννηση των δύο υιών του, μερίμνησε να ανεγερθεί για το μοναστήρι, που αριθμούσε τότε πενήντα μοναχούς, ένας πέτρινος ναός, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1482.

Με μεγάλη οδύνη έμαθε ο όσιος ότι ο πρίγκηπας Ανδρέας είχε φυλακισθεί μαζί με τους δύο γιους του με διαταγή του μεγάλου ηγεμόνος Ιωάννη Γ’ Βασίλεβιτς, ο οποίος είχε οργισθεί κατά του αδελφού του. Ο πρίγκηπας Ανδρέας πέθανε στην φυλακή το 1493 και ο γιος του Ιωάννης έγινε μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος.

Έχοντας αποκτήσει μεγάλη εύνοια παρά τω Θεώ με την ταπείνωση και τους ασκητικούς αγώνες του, ο όσιος Παΐσιος επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων. Όταν έφθαναν στο μοναστήρι ασθενείς ζητώντας από αυτόν να μεσιτεύσει για χάρη τους, μετά από την επίθεση των χειρών του τους οδηγούσε στον ναό όπου προσευχόταν και κατόπιν τους ράντιζε με αγιασμό και τους έχριε με έλαιο, σύντομα δε οι ασθενούντες έβρισκαν την υγεία τους. Μία ημέρα μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στην πόλη Ούγκλιτς. Ο όσιος Παΐσιος συγκέντρωσε τότε όλους τους μοναχούς της πόλεως και, επικεφαλής μεγάλης λιτανείας της εικόνας της Αγίας Σκέπης, σταμάτησε τις φλόγες.

Φθάνοντας σε βαθιά γεράματα ο όσιος Παΐσιος προείπε την καταστροφή του Ούγκλιτς και της μονής του, καθώς και το μαρτύριο των μοναχών του – γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν κατά τους Χρόνους των Ταραχών (1605-1613) –, κατόπιν δε επέλεξε νέο ηγούμενο και αποσύρθηκε για να αφιερωθεί όλος στην προσευχή· όσο όμως τον κρατούσαν τα πόδια του συνέχισε να τελεί την θεία Λειτουργία, τις Κυριακές και τις εορτές.

Αναπαύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1504 σε ηλικία 107 ετών. Καθώς τα λείψανά του επιτελούσαν πλήθος θαυμάτων προς παραμυθίαν του λαού του Θεού, η τιμή του αναγνωρίσθηκε επισήμως το 1610.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος δέκατος, Ιούνιος. Ίνδικτος, Αθήναι 2008, σελ. 76.

Ο όσιος Παΐσιος του Ούγκλιτς

The post Ο όσιος Παΐσιος του Ούγκλιτς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Με προτροπή της Ιεράς Συνόδου, σε πολλές πόλεις της Ρωσίας οργανώθηκαν μεγάλες λιτανείες. Στις 4 Φεβρουαρίου έγινε και στο Ομσκ λιτανεία, στην οποία πήραν μέρος όλες οι ενορίες της πόλης. Η συμμετοχή των χριστιανών ήταν αθρόα και το θέαμα εντυπωσιακό. Η λιτανεία, με επικεφαλής τον επίσκοπο Ομσκ και Παβλοντάρ Σίλβεστρο, τον κατοπινό άγιο ιερομάρτυρα, περνώντας απ’ όλους τους δρόμους της πόλης, σταματούσε μπροστά σε κάθε ναό. Εκεί ο φλογερός ιεράρχης, αφού τελούσε Παράκληση, απευθυνόταν στον λαό με λόγια παραινετικά και εμψυχωτικά. Καλούσε τους χριστιανούς να διατηρήσουν μέχρι θανάτου την ορθόδοξη πίστη τους και να υπερασπιστούν με αυτοθυσία τους ναούς, που απειλούνταν με κλείσιμο ή και κατεδάφιση.

Μια μέρα αργότερα, τα μεσάνυχτα της 5ης προς την 6η Φεβρουαρίου, κατέφθασε στο επισκοπείο ένα απόσπασμα οπλισμένων ναυτών. Άρχισαν να χτυπούν δυνατά την εξώπορτα. Σύμφωνα με εντολή του επισκόπου, δεν τους άνοιξαν, επειδή πολλές φορές τέτοια αποσπάσματα, με το πρόσχημα της έρευνας, προέβαιναν σε βιαιότητες και διαρπαγές. Οι ναύτες άρχισαν να φωνάζουν και να απειλούν ότι θα ανατίναζαν την πόρτα. Τότε ο οικονόμος του επισκοπείου Νικόλαος Τσίκουρ έδωσε εντολή να σημάνουν συναγερμό οι καμπάνες του καθεδρικού ναού της πόλης. Μόλις ακούστηκε η χαρακτηριστική καμπανοκρουσία, οι ναύτες το έβαλαν στα πόδια, ενώ στο επισκοπείο άρχισε να συγκεντρώνεται πλήθος λαού. Ο επίσκοπος Σίλβεστρος βγήκε για να τους ευλογήσει και να τους ενθαρρύνει. Τότε ήρθαν κάποιοι τρεχάτοι και είπαν ότι λεηλατούνταν το σπίτι του προϊσταμένου του καθεδρικού ναού. Οι περισσότεροι χριστιανοί έτρεξαν τότε προς τα εκεί. Ελάχιστοι είχαν μείνει μπροστά στο επισκοπείο, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε πάλι το ένοπλο απόσπασμα των ναυτών. Θορυβώντας με τα όπλα τους και βρίζοντας, φώναξαν άγρια:

– Πού είναι ο δεσπότης;

– Εδώ είμαι, αποκρίθηκε εκείνος ήρεμα και επιβλητικά.

Τον άρπαξαν, του κόλλησαν ένα περίστροφο στον κρόταφο και, μην αφήνοντάς τον να πάρει ούτε ένα πανωφόρι, τον οδήγησαν μέσα στην παγωνιά στο κτίριο του τοπικού Σοβιέτ. Πρωτύτερα, όμως, ο επικεφαλής του αποσπάσματος, για να εκφοβίσει το προσωπικό του επισκοπείου και τους άλλους χριστιανούς, πυροβόλησε εν ψυχρώ και σκότωσε τον οικονόμο Νικόλαο Τσίκουρ.

Στο Σοβιέτ ο επίσκοπος Σίλβεστρος γνώρισε συνεχείς απειλές και χλευασμούς. Στο μεταξύ, οι καμπάνες όλων των ναών της πόλης χτυπούσαν ασταμάτητα. Στο άκουσμά τους πλήθη λαού γέμισαν τους δρόμους και τις πλατείες. Αγανακτισμένοι οι πιστοί ζητούσαν την απελευθέρωση του ποιμενάρχη τους…

Στις 8 Φεβρουαρίου, στις δώδεκα το μεσημέρι, ο επίσκοπος αφέθηκε ελεύθερος με τον όρο να μην απομακρυνθεί από την πόλη. Έτσι, δεν μπόρεσε να πάει στη Μόσχα και να συμμετάσχει στην Πανρωσική Σύνοδο. Στις 22 Απριλίου, ωστόσο, ο πατριάρχης Τύχων τον προήγαγε σε αρχιεπίσκοπο…

Τον Ιούνιο του 1918 ο Λευκός Στρατός απελευθέρωσε το Ομσκ και ολόκληρη σχεδόν τη Σιβηρία από τους μπολσεβίκους. Τον Οκτώβριο ο ναύαρχος των Λευκών Αλέξανδρος Β. Κολτσάκ οργάνωσε στο Ομσκ αντιμπολσεβικική κυβέρνηση, η οποία τον ανέδειξε Ανώτατο Κυβερνήτη της Ρωσίας. Τον Νοέμβριο οι αρχιερείς της ελεύθερης Σιβηρίας αποφάσισαν να συμπήξουν την Ανώτερη Προσωρινή Εκκλησιαστική Διοίκηση της Σιβηρίας, επικεφαλής της οποίας εξέλεξαν τον αρχιεπίσκοπο Σίλβεστρο…

Το φθινόπωρο του 1919 ο Λευκός Στρατός άρχισε να υποχωρεί κάτω από την πίεση του ισχυρότερου Κόκκινου. Τον Νοέμβριο οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν το Ομσκ, και η τοπική Εκκλησία τέθηκε πάλι σε διωγμό.

Ο αρχιεπίσκοπος Σίλβεστρος προτίμησε να παραμείνει στην πόλη, μολονότι ήξερε τι τον περίμενε, μη θέλοντας ν’ αποχωριστεί το ποίμνιό του. Οι μπολσεβίκοι τον συνέλαβαν αμέσως και τον έκλεισαν στη φυλακή. Εκεί για δύο ολόκληρους μήνες τον βασάνιζαν απάνθρωπα, ζητώντας του να αποκηρύξει τη χριστιανική του πίστη. Τελικά, βλέποντας ότι με κανέναν τρόπο δεν λύγιζε ο γενναίος ιεράρχης και ομολογητής του Χριστού, τον θανάτωσαν με τρόπο φρικτό: Αφού τον ξάπλωσαν στο ξύλινο πάτωμα και κάρφωσαν εκεί τα χέρια του σαν σε σταυρό, άρχισαν να καίνε όλο του το σώμα με πυρακτωμένα σουβλιά. Όταν μ’ ένα τέτοιο σουβλί του τρύπησαν την καρδιά, ο ιερομάρτυς άφησε την τελευταία του πνοή. Έτσι, παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Θεού και έλαβε το άφθαρτο στεφάνι του μαρτυρίου. Ήταν 26 Φεβρουαρίου του 1920.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 179.

Ιερομάρτυς Σίλβεστρος, αρχιεπίσκοπος Ομσκ και Παβλοντάρ

The post Ιερομάρτυς Σίλβεστρος, αρχιεπίσκοπος Ομσκ και Παβλοντάρ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.