Να μην ασχολούμαστε με τα μπερδεμένα πράγματα του εαυτού μας. Ούτε να προσπαθούμε να τα καταλάβουμε και να τα αναλύσουμε με τη δική μας λογική και με τις δικές μας αισθήσεις. Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού. Ο Θεός είναι ικανός τα πάντα να τα ανατρέψει μέσα μας, αρκεί να πιστεύουμε. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να μας κάνει αγίους. Αγίους όχι με την έννοια να μας βάλει φωτοστέφανο και να μας κάνουν εικόνες, αλλά να καθαρίσει την ψυχή μας.

Ο Θεός ξέρει πόσο αμαρτωλός είναι ο καθένας μας. Εμείς αρκεί να εμπιστευόμαστε και να ελπίζουμε με όλη μας την καρδιά ότι η λύτρωση, η σωτηρία θα έρθει από τον Θεό. Αν γίνει αυτό σιγά-σιγά μέσα μας βίωμα, μετά δεν θα ασχολούμαστε με τον εαυτό μας, και δεν θα μας απασχολεί κατά πόσο οι άλλοι έχουν καλή ιδέα για εμάς· θα παύσει να μας βασανίζει αυτό. Εμείς θα έχουμε μέσα μας τη βαθιά πεποίθηση ότι ο Θεός μας δέχεται, μας δικαιώνει, μας σώζει έτσι όπως είμαστε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα μείνουμε αδρανείς. Αλλά τι; Ναι, εντάξει, είμαστε αμαρτωλοί, αλλά εν μετανοία.

Να καταλάβει κανείς ότι δεν είναι τίποτε, ότι μόνος του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Αν το καταλάβει αυτό, λύθηκαν όλα τα προβλήματά του. Τα αναθέτει όλα στον Θεό: «Θεέ μου, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Ό,τι να σκεφθώ, όπως να ενεργήσω, όπως να τα διαπραγματευτώ, τίποτε δεν βγαίνει. Ανάλαβέ τα όλα και κάν’ τα όπως εσύ νομίζεις». Και τότε θα γίνουν όχι απλώς καλύτερα· θα γίνουν τέλεια, άριστα.

Όταν εμπιστευθεί κανείς τον εαυτό του εν λευκώ στον Θεό, τότε ανοίγει ο νους του, τότε συλλαμβάνει τα ουράνια μηνύματα και τότε καταργεί τη δική του λογική και μπαίνει στη λογική του Θεού.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 27.

Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού

The post Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν το παιδί καταλάβει ότι ο γονεύς όντως το αγαπάει ειλικρινά, έτσι με την καρδιά του, για τον Θεό το αγαπάει και όχι για τον εαυτό του, θα αναπτυχθεί σωστά.

Άμα έχει αγάπη κανείς, ακόμη και όταν βλέπει τα μη σωστά, δεν επηρεάζεται, δεν παθαίνει τίποτε. Απλώς τα βλέπει, τα παρακολουθεί, αλλά δεν τον ερεθίζουν. Δεν πάει να τα κατατροπώσει, να τα κατακεραυνώσει. Τα αφήνει όπως είναι, γιατί δεν είναι αυτός που θα τα διορθώσει· ο Θεός είναι ο μεγάλος διορθωτής.

Οι γονείς να μην κόψουν ποτέ τη γέφυρα στη σχέση τους με τα παιδιά. Θα προσευχηθούν, θα συμβουλεύσουν έστω από μακριά, αλλά τη γέφυρα ποτέ να μην την κόψουν, για να έχει το κουράγιο το παιδί, όταν θα συνέλθει, να επιστρέψει στο σπίτι, να ζητήσει βοήθεια.

«Θεέ μου, πώς έπρεπε να είμαι εγώ τώρα και πώς αισθάνομαι και πώς λειτουργώ μέσα εδώ;» να πει μια σύζυγος, ένας σύζυγος. Και μόνο αυτό να πει, είναι μια ταπείνωση, ένας πόνος που περνάει από την ψυχή. Και ο πόνος είναι αυτός που την τορνεύει περισσότερο από κάθε άλλο μέσο, τη μαλακώνει, την εξανθρωπίζει και τη φέρνει πιο κοντά στον γάμο με τον Νυμφίο Χριστό.

Αν η γυναίκα κρατούσε τη φυσιολογική της θέση και δεν πήγαινε να βγει από τη φυσική, την υγιή και θεϊκή κατάσταση που είχε από την κατασκευή της, θα κρατιόνταν οι οικογένειες, θα κρατιόνταν οι κοινωνίες.

Σ’ αυτό το σημείο είμαστε όλες υπεύθυνες, όλες έχουμε ευθύνη, και δεν μας μένει τίποτε πέρα από την ταπείνωση. Και αυτό μπορεί να γίνει και τώρα ακόμη· δεν είναι αργά. Αν ο άνθρωπος πραγματικά μετανοήσει και ταπεινωθεί πολύ, ο Θεός κάνει θαύματα· μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Όπως ανατράπηκαν προς το κακό μέχρι στιγμής, μπορεί ο Θεός να τα ανατρέψει και να τα προωθήσει και να τα δρομολογήσει προς το καλό.

Όταν οι γονείς ρίχνουν την ευθύνη στον εαυτό τους για τον δρόμο που πήραν τα παιδιά τους, αρχίζουν μετά και παίρνουν άλλη τροπή τα πράγματα. Κατ’ αρχήν, αρχίζουν και διορθώνουν οι ίδιοι τη ζωή τους, διότι τέλειος δεν είναι κανείς. Και υπάρχει μεγάλη ελπίδα και τα παιδιά να αλλάξουν στάση βλέποντάς το αυτό.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 98 (αποσπάσματα).

Γάμος – Οικογένεια – Γονείς και παιδιά

The post Γάμος – Οικογένεια – Γονείς και παιδιά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη. Αγάπη Θεού είναι να βγαίνει κανείς από τον εαυτό του. Και η αγάπη προϋποθέτει να έχεις περάσει από μια σειρά άλλων αρετών. Δεν μπορεί να φτάσει κανείς στην αγάπη έξω από την ταπείνωση, τη μετάνοια και την υπακοή· υπακοή στο θέλημα του Θεού. Μόνο τότε φτάνει κανείς στην αγάπη.

Συνήθως οι αγάπες οι ιδιοτελείς καταλήγουν σε μίσος. Αν δεν υπάρχει αγάπη Θεού, η οποία ισορροπεί μέσα μας τα πράγματα – μαλακώνει την ψυχή, την τορνεύει, την ανεβάζει, την ελαφρύνει την ψυχή – όλα τα άλλα είναι – πώς να πούμε; – ψεύτικες και επικίνδυνες αγάπες.

Η αγάπη η αληθινή δεν παθαίνει τίποτε. Να μη μετανιώνουμε, λοιπόν, για την αγάπη που θα δείχνουμε. Αν την εκμεταλλευτεί ο άλλος, δικό του πρόβλημα. Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς. Εμείς αγαπούμε ειλικρινά, εμείς δίνουμε την ψυχή μας, είμαστε τακτοποιημένοι ενώπιον του Θεού; Αυτό μετράει. Το τι θα κάνει ο άλλος, δεν είμαστε εμείς που θα το κρίνουμε. Έχουμε τον Θεό μπροστά μας, αυτός αναλαμβάνει τον καθένα.

Όταν ο άλλος καταλαβαίνει ότι αυτό που λες το λες με λίγη εμπάθεια, με λίγα κρατούμενα μέσα σου, με μια διάθεση να τον υποτιμήσεις, να τον ταπεινώσεις, τότε δεν ακούει. Αν μπορούμε να έχουμε αγάπη, και πέτρες μπορούν να λιώσουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Αλλά το όλο θέμα είναι να μιλήσεις στον άλλο με αγάπη· αγάπη όχι φτιαχτή. Και η αληθινή αγάπη φαίνεται· βγαίνει μέσα από τον άνθρωπο ως βίωμα και σπάζει κόκαλα. Σ’ αυτή την αγάπη μπορεί να φτάσει κανείς, μόνο όταν έχει πολλή συναίσθηση της δικής του αμαρτωλότητος.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 96.

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη

The post Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.

Αν δεν καταλάβουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος – έχει δική του προσωπικότητα, δική του οντότητα, και δεν μπορούμε εμείς να τον αλλάξουμε – θα υποφέρουμε.

Να δεχόμαστε τους συνανθρώπους μας έτσι όπως είναι. Δεν θα τους μάθουμε εμείς το μάθημα· είναι ο Θεός πάνω από μας. Αυτός κάποια συγκεκριμένη στιγμή θα δώσει όλη την ευχέρεια και την ευκαιρία στον καθένα μας να αφυπνισθεί. Θα βρει τον τρόπο να μας αγγίξει όλους στο τέλος, όσοι φυσικά έχουμε καλή διάθεση. Δεν θα αφήσει κανέναν ο Θεός έξω από αυτή την πραγματικότητα, κανέναν που επιθυμεί τη σωτηρία.

Ο αληθινά χριστιανός ποτέ δεν πιστεύει ότι έφτασε σε υψηλά μέτρα. Αντίθετα, πιστεύει ότι είναι ένα τίποτε, και με πολλή συγκατάβαση, ταπείνωση, συμπόνοια, συμμετέχει στην όλη δυσκολία του πλησίον. Συγκαταβαίνει, βλέπει το πρόβλημα του πλησίον και προσπαθεί να κάνει το παν για να τον ειρηνεύσει, να τον βοηθήσει να βγει από το πρόβλημά του.

Να έχουμε την ικανότητα να εντοπίζουμε στον πλησίον – μέσα σε όλα τα άσχημα που βλέπουμε ότι έχει – και κάποια καλά στοιχεία· από εκεί να πιαστούμε. Αυτά είναι ψήγματα χρυσού, έχουν αξία.

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως. Επομένως, έχουμε υποχρέωση ο ένας να στηρίζει τον άλλο, να κατανοεί τον άλλο, να μπαίνει στη θέση του άλλου, και όλοι μαζί να έχουμε στόχο τη θεραπεία της ψυχής μας· θεραπεία που δίνεται δωρεάν τελείως από το πολύ έλεος, τη μεγάλη ευσπλαχνία του Θεού. Αυτήν να νιώσουμε.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 99 (αποσπάσματα).

Ο ένας να στηρίζει τον άλλο

The post Ο ένας να στηρίζει τον άλλο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.