Αν το παιδί καταλάβει ότι ο γονεύς όντως το αγαπάει ειλικρινά, έτσι με την καρδιά του, για τον Θεό το αγαπάει και όχι για τον εαυτό του, θα αναπτυχθεί σωστά.

Άμα έχει αγάπη κανείς, ακόμη και όταν βλέπει τα μη σωστά, δεν επηρεάζεται, δεν παθαίνει τίποτε. Απλώς τα βλέπει, τα παρακολουθεί, αλλά δεν τον ερεθίζουν. Δεν πάει να τα κατατροπώσει, να τα κατακεραυνώσει. Τα αφήνει όπως είναι, γιατί δεν είναι αυτός που θα τα διορθώσει· ο Θεός είναι ο μεγάλος διορθωτής.

Οι γονείς να μην κόψουν ποτέ τη γέφυρα στη σχέση τους με τα παιδιά. Θα προσευχηθούν, θα συμβουλεύσουν έστω από μακριά, αλλά τη γέφυρα ποτέ να μην την κόψουν, για να έχει το κουράγιο το παιδί, όταν θα συνέλθει, να επιστρέψει στο σπίτι, να ζητήσει βοήθεια.

«Θεέ μου, πώς έπρεπε να είμαι εγώ τώρα και πώς αισθάνομαι και πώς λειτουργώ μέσα εδώ;» να πει μια σύζυγος, ένας σύζυγος. Και μόνο αυτό να πει, είναι μια ταπείνωση, ένας πόνος που περνάει από την ψυχή. Και ο πόνος είναι αυτός που την τορνεύει περισσότερο από κάθε άλλο μέσο, τη μαλακώνει, την εξανθρωπίζει και τη φέρνει πιο κοντά στον γάμο με τον Νυμφίο Χριστό.

Αν η γυναίκα κρατούσε τη φυσιολογική της θέση και δεν πήγαινε να βγει από τη φυσική, την υγιή και θεϊκή κατάσταση που είχε από την κατασκευή της, θα κρατιόνταν οι οικογένειες, θα κρατιόνταν οι κοινωνίες.

Σ’ αυτό το σημείο είμαστε όλες υπεύθυνες, όλες έχουμε ευθύνη, και δεν μας μένει τίποτε πέρα από την ταπείνωση. Και αυτό μπορεί να γίνει και τώρα ακόμη· δεν είναι αργά. Αν ο άνθρωπος πραγματικά μετανοήσει και ταπεινωθεί πολύ, ο Θεός κάνει θαύματα· μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Όπως ανατράπηκαν προς το κακό μέχρι στιγμής, μπορεί ο Θεός να τα ανατρέψει και να τα προωθήσει και να τα δρομολογήσει προς το καλό.

Όταν οι γονείς ρίχνουν την ευθύνη στον εαυτό τους για τον δρόμο που πήραν τα παιδιά τους, αρχίζουν μετά και παίρνουν άλλη τροπή τα πράγματα. Κατ’ αρχήν, αρχίζουν και διορθώνουν οι ίδιοι τη ζωή τους, διότι τέλειος δεν είναι κανείς. Και υπάρχει μεγάλη ελπίδα και τα παιδιά να αλλάξουν στάση βλέποντάς το αυτό.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 98 (αποσπάσματα).

Γάμος – Οικογένεια – Γονείς και παιδιά

The post Γάμος – Οικογένεια – Γονείς και παιδιά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη. Αγάπη Θεού είναι να βγαίνει κανείς από τον εαυτό του. Και η αγάπη προϋποθέτει να έχεις περάσει από μια σειρά άλλων αρετών. Δεν μπορεί να φτάσει κανείς στην αγάπη έξω από την ταπείνωση, τη μετάνοια και την υπακοή· υπακοή στο θέλημα του Θεού. Μόνο τότε φτάνει κανείς στην αγάπη.

Συνήθως οι αγάπες οι ιδιοτελείς καταλήγουν σε μίσος. Αν δεν υπάρχει αγάπη Θεού, η οποία ισορροπεί μέσα μας τα πράγματα – μαλακώνει την ψυχή, την τορνεύει, την ανεβάζει, την ελαφρύνει την ψυχή – όλα τα άλλα είναι – πώς να πούμε; – ψεύτικες και επικίνδυνες αγάπες.

Η αγάπη η αληθινή δεν παθαίνει τίποτε. Να μη μετανιώνουμε, λοιπόν, για την αγάπη που θα δείχνουμε. Αν την εκμεταλλευτεί ο άλλος, δικό του πρόβλημα. Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς. Εμείς αγαπούμε ειλικρινά, εμείς δίνουμε την ψυχή μας, είμαστε τακτοποιημένοι ενώπιον του Θεού; Αυτό μετράει. Το τι θα κάνει ο άλλος, δεν είμαστε εμείς που θα το κρίνουμε. Έχουμε τον Θεό μπροστά μας, αυτός αναλαμβάνει τον καθένα.

Όταν ο άλλος καταλαβαίνει ότι αυτό που λες το λες με λίγη εμπάθεια, με λίγα κρατούμενα μέσα σου, με μια διάθεση να τον υποτιμήσεις, να τον ταπεινώσεις, τότε δεν ακούει. Αν μπορούμε να έχουμε αγάπη, και πέτρες μπορούν να λιώσουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Αλλά το όλο θέμα είναι να μιλήσεις στον άλλο με αγάπη· αγάπη όχι φτιαχτή. Και η αληθινή αγάπη φαίνεται· βγαίνει μέσα από τον άνθρωπο ως βίωμα και σπάζει κόκαλα. Σ’ αυτή την αγάπη μπορεί να φτάσει κανείς, μόνο όταν έχει πολλή συναίσθηση της δικής του αμαρτωλότητος.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 96.

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη

The post Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.

Αν δεν καταλάβουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος – έχει δική του προσωπικότητα, δική του οντότητα, και δεν μπορούμε εμείς να τον αλλάξουμε – θα υποφέρουμε.

Να δεχόμαστε τους συνανθρώπους μας έτσι όπως είναι. Δεν θα τους μάθουμε εμείς το μάθημα· είναι ο Θεός πάνω από μας. Αυτός κάποια συγκεκριμένη στιγμή θα δώσει όλη την ευχέρεια και την ευκαιρία στον καθένα μας να αφυπνισθεί. Θα βρει τον τρόπο να μας αγγίξει όλους στο τέλος, όσοι φυσικά έχουμε καλή διάθεση. Δεν θα αφήσει κανέναν ο Θεός έξω από αυτή την πραγματικότητα, κανέναν που επιθυμεί τη σωτηρία.

Ο αληθινά χριστιανός ποτέ δεν πιστεύει ότι έφτασε σε υψηλά μέτρα. Αντίθετα, πιστεύει ότι είναι ένα τίποτε, και με πολλή συγκατάβαση, ταπείνωση, συμπόνοια, συμμετέχει στην όλη δυσκολία του πλησίον. Συγκαταβαίνει, βλέπει το πρόβλημα του πλησίον και προσπαθεί να κάνει το παν για να τον ειρηνεύσει, να τον βοηθήσει να βγει από το πρόβλημά του.

Να έχουμε την ικανότητα να εντοπίζουμε στον πλησίον – μέσα σε όλα τα άσχημα που βλέπουμε ότι έχει – και κάποια καλά στοιχεία· από εκεί να πιαστούμε. Αυτά είναι ψήγματα χρυσού, έχουν αξία.

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως. Επομένως, έχουμε υποχρέωση ο ένας να στηρίζει τον άλλο, να κατανοεί τον άλλο, να μπαίνει στη θέση του άλλου, και όλοι μαζί να έχουμε στόχο τη θεραπεία της ψυχής μας· θεραπεία που δίνεται δωρεάν τελείως από το πολύ έλεος, τη μεγάλη ευσπλαχνία του Θεού. Αυτήν να νιώσουμε.

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 99 (αποσπάσματα).

Ο ένας να στηρίζει τον άλλο

The post Ο ένας να στηρίζει τον άλλο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πήγαιναν οι μάρτυρες στο μαρτύριο· τους σούβλιζαν, τους έκαιγαν, τους έριχναν στα θηρία, αλλά δεν πάθαιναν μέσα τους τίποτε, διότι αγαπούσαν πάρα πολύ τον Χριστό. Και όταν αγαπάει κανείς ειλικρινά τον Χριστό, αγαπάει και την εικόνα του Χριστού, τον άνθρωπο, τον πλησίον, όποιος κι αν είναι αυτός.

Η πρώτη και τελευταία εντολή, που είναι η αγάπη, έχει δύο σκέλη: αγάπη στον Θεό και αγάπη στον πλησίον.

Αν αγαπάει κανείς τον Θεό, θα αγαπάει το θέλημα του Θεού και δεν θα του στοιχίζει τόσο πολύ το να κόβει το δικό του θέλημα. Ο ίδιος θα το διαθέτει, ο ίδιος θα το κόβει, καθώς θα βλέπει ότι δεν είναι συντονισμένος με το θέλημα του Θεού.

Και δεύτερο έρχεται το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Όχι απλώς να τον αγαπούμε τον πλησίον, αλλά να τον αγαπούμε όπως τον εαυτό μας. Για σκεφτείτε τώρα, πόση αγάπη οφείλουμε στον αδελφό, τη στιγμή που εμείς τόσα κρατούμενα έχουμε εσωτερικά εις βάρος του αδελφού, επειδή ακριβώς μας ενόχλησε κάποια στιγμή· έτσι, έχει μαγκωθεί η ψυχή μας και δεν μπορούμε ελεύθερα να πάμε να συνεργαστούμε!

Να έχουμε ψυχή Χριστού. Ξέρετε πόσα θαύματα μπορούν να γίνουν μετά; Θα αλλάξουν αυτά τα θαύματα όλη τη νοοτροπία και τακτική της οικογένειας, όλης της κοινωνικής ομάδος. Πότε; Αν αρχίσουμε έτσι, αν βάλουμε δηλαδή στόχο στη ζωή μας να αγαπούμε τον αδελφό όπως τον εαυτό μας.

Όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν οι άλλοι, να συμπεριφερθούμε και εμείς. Χωρίς να δίνουμε πιστοποιητικά αθώωσης στους άλλους – έχουν και εκείνοι τα προβλήματά τους, τις αρρωστημένες τους καταστάσεις, όπως έχουμε όλοι μας – ας κρίνουμε από τον εαυτό μας: Θα θέλαμε οι άλλοι να μας συμπεριφερθούν έτσι, δηλαδή να μας απορρίψουν, να μας κατακρίνουν, να μας καταδικάσουν;

Από το βιβλίο: Γερόντισσας Φιλοθέης, Η υπέρβαση του εαυτού μας στην καθημερινή πραγματικότητα. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2022, σελ. 94.

Αγάπη στον Θεό και αγάπη στον πλησίον

The post Αγάπη στον Θεό και αγάπη στον πλησίον appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.