– «Ποτέ δεν μετάνοιωσα που δεν μίλησα».

– «Όταν πάτε στο Άγιον Όρος να προσέξετε με τι ανθρώπους θα πάτε. Μερικοί πηγαίνουν και γυρνούν, κουτσομπολεύουν και σχολιάζουν».

– «Να προσέξετε να μην αγαπήσετε τα χρήματα, διότι θα χάσετε την ψυχή σας», έλεγε σε Ιερείς.

– «Η πείνα γρήγορα θα έρθει».

– «Να βοηθούμε και να προσευχώμαστε να γίνωνται χριστιανικές οικογένειες. Αν έχωμε οικογένειες θα έχομε και παιδιά».

– «Ποτέ μου δεν τιμώρησα Ιερέα, γιατί θα τιμωρούσα τα παιδιά του». Τους συμβούλευε κυρίως να μην συγκρούωνται με τον κόσμο.

– «Μην φέρνετε χρήματα στην Μητρόπολη. Να φτιάχνετε τις Εκκλησίες. Αν έρθη άλλος Δεσπότης μετά, θα πρέπει να δίνετε και κάτι στην Μητρόπολη», έλεγε στους Ιερείς. Έτσι ανακαινίστηκαν όλες οι Εκκλησίες.

– «Ο Πάπας είναι αιρετικός», έλεγε, και απορούσε που μερικοί δεν τον θεωρούν αιρετικό.

– «Για να σωθή ο άνθρωπος πρέπει να έχη αγάπη για τους εχθρούς του, να εξομολογήται και να κοινωνά».

Είπε σε γονείς που ανησυχούσαν για τα παιδιά τους: «Τα παιδιά μακρυά από τους γονείς μέσα στην κοινωνία, θα βρουν τα πάντα εκτός από αγάπη. Η αγάπη μπορεί, αν κάποτε τα παιδιά ξεφύγουν, να τα κάνη να ξαναγυρίσουν στο σπίτι τους, κοντά στους γονείς τους».

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Β’, Άγιον Όρος 2012, σελ. 330.

Συμβουλές του επισκόπου Σιατίστης Αντωνίου

The post Συμβουλές του επισκόπου Σιατίστης Αντωνίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Είχαμε στην Μ. Ασία, παιδιά μου, κτήματα, περιουσία, Μητροπολιτικούς ναούς, τ’ αφήσαμε.

Δεκατέσσερεις Αρχιμανδρίτες είχαμε στο σόι μας, Δεσποτάδες και, και, και πολλά. Τα σπίτια μας κλειδώσανε, δώσανε στον Τούρκο τα κλειδιά και φύγανε. Ήμουν ενάμισυ χρονών παιδάκι, μ’ έκρυψε η μάννα μου στην ποδιά της. Με σκέπασε να μην με σφάξουν οι Τούρκοι. Φύγαμε με σφαγή και με πολλή δυσκολία. Και είχε πάρει η μητέρα μου ένα σακκουλάκι με μια οκά σησάμι και λίγο ρακί, λέει: “Να δίνω τα παιδιά μου λίγο σησαμάκι στο στόμα τους”. Τι (άλλο) να πάρη; Γιατί (προηγουμένως) έγινε εξορία, πεθάναν οι παππούδες μας στην Άγκυρα και ήταν αγιασμένα μέρη. Άλλοι πεθάναν στην Άγκυρα, άλλοι σε άλλα μέρη (της Μ. Ασίας).

Κάποτε, βρήκα στον δρόμο μια χαλασμένη τριχιά από κάποιο γάιδαρο τριμμένη, πεταμένη, άχρηστη και την πήρα να παίξω, και η αγία μητέρα μου με μάλωσε πολύ!

– Να πας την τριχιά εκεί που την βρήκες. Ξένα πράγματα δεν αγγίζουμε.

– Μα, ήταν πεταμένη.

– Ας ήταν, δεν σου ανήκει, να την πας.

Και την πήγα. Αυτή ήταν η μητέρα μου, έτσι μας έμαθε.

Έρχονται πόσοι Δεσποτάδες εδώ στο Μοναστήρι να με δουν· (άλλοι) από περιέργεια, άλλοι να εξομολογηθούνε και άλλοι να με συμβουλευτούν. Όλους τους δέχομαι και τους λέω: «Τι να σας πω; Εγώ είμαι “γη και σποδός”, ένας άρρωστος σακατεμένος άνθρωπος». Εκείνοι, πάτερ μου, κοτζάμ Δεσποτάδες, μπορούν βουνά να μετακινήσουν με την προσευχή τους, όμως δεν το κάνουν και έρχονται σε μένα τον αμαρτωλό, άλλοι με πονηριά (ενν: από περιέργεια) να δουν ποιος είμαι, άλλοι να με ρωτήσουν να τους πω πώς να χειριστούν διάφορα θέματα στις Μητροπόλεις τους, άλλοι να εξομολογηθούν.

Μία Μεγάλη Παρασκευή την ώρα της Αποκαθηλώσεως, μόλις κατέβασε το Σώμα, ο Γέροντας Ιάκωβος έκλαιγε με μεγάλη συγκίνηση και δέος. Και μετά είπε: «Πατέρες μου, σήμερα δεν κατέβασα σώμα αγιογραφημένο, αλλά σώμα ανθρώπινο. Οι φλέβες Του χτυπούσαν στις δικές μου φλέβες. Η σάρκα Του ακούμπαγε στην δικιά μου σάρκα. Καταλάβαινα το αίμα να τρέχη στις φλέβες Του».

Λέω το πρωί του Αγίου: «Άγιέ μου Δαυΐδ, έχω τώρα τα πόδια, την δισκοπάθεια, την καρδιά μου, αν με βοηθήσης θα λειτουργήσω, αν δεν με βοηθήσης, βγες μόνος και λειτούργα». Μου λένε: «Πρόσεχε στην Λειτουργία, μην σε κόψη κανένας κρύος ιδρώτας και πέσης, ουαί και αλλοίμονό σου!» Εγώ όμως έκανα τον σταυρό μου και λέω, «περιμένουν αυτοί οι πονεμένοι άνθρωποι (βοήθεια)». Όταν μπήκα στην Λειτουργία, δεν ξέρω, δεν αισθανόμουνα κόπο, τίποτε, με βοηθά η Χάρις του Θεού. Η προσευχή στηρίζει τον άνθρωπο. Παιδιά μου, δεν λειτουργάω εγώ, άλλος λειτουργάει.

Αλλά, παιδιά μου, και εσείς έχετε ανάγκη. Να, χθες κάτι παιδιά από τον Καναδά ήρθανε, από την Αυστραλία ήρθανε, από το Λονδίνο ήρθανε, από την Γαλλία ήρθανε, κόσμος, άρρωστοι από τον καρκίνο με τις διάφορες τέτοιες αρρώστιες και όταν, παιδιά μου, έχουν τόση εμπιστοσύνη! Εγώ είμαι χοϊκός άνθρωπος, να σήμερα μπορεί να πεθάνω. Το σώμα θα πάη στο χώμα, μέσα όμως σ’ αυτό, κατοικεί ψυχή αθάνατος.

Ήρθε τις προάλλες ένα ιερωμένο πρόσωπο και μου είπε ότι ένας (γνωστός του) άνθρωπος είναι κατάκοιτος και δεν ομιλεί, ούτε ακούει, ούτε βλέπει. Και του έδωσε στα χέρια του 250 λίρες χρυσές για την Εκκλησία που χτίζουν στο χωριό τους. Σε ένα χαρτάκι του έγραψε: «Τα χρήματα αυτά είναι δικά μου. Τα μάζευα από νέος και θέλω να τα δώσω για την εκκλησία, για το καλό του κόσμου. Σου έχω εμπιστοσύνη και στα δίνω στα χέρια σου και δεν θέλω απόδειξη. Μόνο θέλω να μην γνωρίζη κανείς τίποτε. Τις λίρες τις δίνω για την ψυχή μου. Έχω και άλλα χρήματα και πάλι θα βοηθήσω».

Ορίστε, δεν είναι αυτοί άγιοι άνθρωποι;

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Α’. Διηγήσεις (αποσπάσματα). Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

The post Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πριν γίνω ιερέας και Πνευματικός, τους πλέον γνωστούς εκ των λαϊκών, τους προέτρεπα να προσεύχονται πολύ, να διαβάζουν το Ψαλτήριο, να κάνουν μετάνοιες, να νηστεύουν, να συμφιλιώνονται μεταξύ τους και να εξομολογούνται στον Πνευματικό της Σκήτης. Τα πνευματικά μου παιδιά όμως, ήμουν υποχρεωμένος να τα διδάσκω περισσότερο με τα έργα και λιγότερο με τα λόγια μου. Όταν μ’ έβλεπαν να τρέχω στην προσευχή, να νηστεύω, να σιωπώ και να συμπεριφέρομαι μαζί τους με πραότητα, αναγκάζονταν και οι ίδιοι να κάνουν τα ίδια και ανώτερα έργα από μένα. Όταν χειροτονήθηκα, ήμουν υποχρεωμένος να προσπαθώ να τους ωφελήσω και με τα λόγια, διότι δεν ανταποκρινόμουν με την ζωή μου. Μόνο με την χάρη του Θεού προσπαθούσα να τους ειρηνεύσω όλους και να επιστρέψουν στα κελλιά τους ψυχικά αναπαυμένοι.

– Ποια ποιμαντική μέριμνα σας φαίνεται δυσκολότερη, των λαϊκών ή των μοναχών;

– Είναι δυσκολότερη η ποιμαντική καθοδήγηση των μοναχών και ιερέων από ό,τι των λαϊκών, επειδή αυτοί έχουν δώσει υποσχέσεις στον Θεό. Έχουν μεγάλη ευθύνη, διότι γνωρίζουν τον λόγο του Θεού και τους ιερούς Κανόνες κι όμως δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους συνειδητά. Δηλαδή αμαρτάνουν με την θέλησή τους κι έχουν επίγνωση του κακού. Ενώ οι λαϊκοί έχουν λιγότερη ευθύνη και πολλοί απ’ αυτούς σφάλλουν από άγνοια. Εδώ εκπληρώνεται ο λόγος του Ευαγγελίου που λέει ότι «σ’ αυτόν που του δίνεται πολύ, πολύ θα του ζητηθεί και σ’ αυτόν που του δίνεται λίγο, λίγο θα του ζητηθεί» (Λουκ. 12:47-48).

– Τι κανόνα μετανοίας βάζετε στους λαϊκούς, στους γονείς που έχουν παιδιά και στους νέους που πρόκειται να νυμφευθούν;

– Στους λαϊκούς βάζω κανόνα ανάλογα με τις περιστάσεις και την κατάσταση που βρίσκονται. Γι’ αυτούς που έχουν πολλά παιδιά, ο μεγαλύτερος κανόνας τους είναι να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με φόβο Θεού και να μη τα σκοτώνουν με τις εκτρώσεις ή κάνουν άλλες σκανδαλώδεις πράξεις.

Αυτοί που δεν έχουν δυνατότητες, δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν ελεημοσύνη. Αν είναι φτωχοί, να μη κλέβουν και να ζουν κοντά στην Εκκλησία.

Τους νέους τους συμβουλεύω να διατηρούν την σωφροσύνη και τιμή τους πριν και μετά από τον γάμο τους και να αποκτούν παιδιά, όσα τους δώσει ο Θεός. Να μη κάνουν εκτρώσεις, να μην αποφεύγουν την τεκνογονία με τεχνικά ή άλλα ιατρικά μέσα, να έχουν ένα Πνευματικό για εξομολόγηση και να εφαρμόζουν τους νόμους της Εκκλησίας περί νηστείας, εγκρατείας και λιτότητας.

– Πώς είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί η βδελυκτή αμαρτία της ακολασίας και πορνείας;

– Η ακολασία στους λαϊκούς έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Αυτή, μαζί με την απιστία προς τον Θεό, γρήγορα οδηγούν στο τέλος του κόσμου. Η ακολασία κυριαρχεί στην γη, επειδή οι άνθρωποι δεν κρατούν τις νηστείες και απομακρύνθηκαν από τον Θεό. Όταν ελαττωθεί η πίστη, έρχεται στην θέση της η πορνεία, η μέθη, ο φόνος και κάθε κακία. Όλα αυτά είναι δυνατόν να καταπολεμηθούν με την καθαρή εξομολόγηση, την αποφασιστική διακοπή της αμαρτίας, την νηστεία, την προσευχή, και μ’ ένα λόγο με την λυτρωτική χάρη του Αγίου Πνεύματος.

– Τι κανόνα βάζετε σ’ αυτούς που αρνήθηκαν την πίστη τους στον αληθινό Θεό και κατόπιν επέστρεψαν εν μετανοία;

– Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό, ούτε εξομολογούνται, δεν τους δέχομαι ούτε εγώ. Αν όμως μετανοήσουν ειλικρινά, τους βάζω πρώτα να πουν το Σύμβολο της Πίστεως τρεις φορές. Κατόπιν τους φέρνω στην εκκλησία να προσκυνήσουν τις άγιες Εικόνες και τα Λείψανα των Αγίων μας. Μετά τους εξομολογώ, τους βάζω κανόνα κατά την δύναμή τους και, αν στο μέλλον αγαπήσουν την Εκκλησία, προσκυνούν και υπακούουν στους νόμους της, τους δίνω την ευλογία και την άδεια να κοινωνήσουν τον Χριστό. Αυτό εξαρτάται από την πίστη και τη μετάνοιά τους. Αν ακόμη έχουν αμφιβολίες για την πίστη, τους δίνω να διαβάσουν κατάλληλα βιβλία για να ενισχυθούν.

Από το βιβλίο: π. Κων. Κόμαν, Αρχιμ. π. Ιωαννικίου Μπάλαν, Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου, Πνευματικός του Γέροντος Κλεόπα Ηλίε (1897-1990). Μετάφραση-επιμέλεια υπό αδελφών Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Άγιον Όρος 1990.

Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου

The post Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Προσευχή. Σήμερα άναψε μια μεγάλη φωτιά και τα πάντα καίγονται. Γι’ αυτό μόνο η προσευχή απομένει. Προ ετών είχε ανάψει μεγάλη φωτιά εδώ στο Άγιον όρος. Άρχισε από τη Μονή Βατοπαιδίου και έφθασε στη Μονή Ιβήρων. Εκεί ήταν πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, οι οποίοι έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να τη σβήσουν χωρίς να κατορθώσουν τίποτε. Η φωτιά προχώρησε στη Μονή Φιλοθέου. Εκεί ήταν μόνο μερικά γεροντάκια (μοναχοί), τα οποία είπαν: Αφού τόσοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να την σβήσουν, εμείς τι να κάνουμε; Γι’ αυτό πήραν την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης. Έκαναν Παράκληση και η φωτιά ως εκ θαύματος υπεχώρησε.

– Η προσευχή πότε είναι ευπρόσδεκτη στο Θεό;

– Όταν την αισθανώμαστε. Εάν προσευχώμαστε για άλλους, να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνων και να παρακαλούμε με πόνο. Ο παπάς δεν αρκεί μόνο να βγάζη μερίδες στην αγία Πρόθεσι και να λέγη τα ονόματα τυπικά, αλλά να παρακαλή για τον καθένα με πόνο. Πρόσφατα πήγαν ένα δαιμονισμένο σ’ ένα παπά και τον παρεκάλεσαν να κάνη Θεία Λειτουργία. Εκείνος, όταν ήταν να βγάλη μερίδα στην αγία Πρόθεσι, είπε: «Βοήθησε, Κύριε, αυτό το πλάσμα Σου! Βλέπεις πόσο υποφέρει! Απάλλαξέ το από την επήρεια του δαίμονος! Μνήσθητι, Κύριε, του δούλου Σου, και του έβγαλε μερίδα. Τότε το δαιμόνιο δεν μπόρεσε να αντέξη, αλλά έφυγε και ο δαιμονιζόμενος ελευθερώθηκε.

– Γέροντα, τα πάθη πώς νικώνται;

– Με το πολυβόλο. (Πιθανώς εννοούσε την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό, η οποία λέγεται πολλές φορές συνεχώς.)

– Γέροντα, πώς να φερώμαστε στο Μοναστήρι;

– Ακούω μερικούς να επαινούν το Μοναστήρι τους καυχώμενοι και τους λέγω: Με αυτό που κάνετε, δίνετε όπλα στον διάβολο για να σας πολεμήση. Εάν σας ρωτήσουν για το Μοναστήρι σας, να λέτε: Καλό είναι. Τίποτε άλλο.

Να παρουσιαζώμαστε στον κόσμο είναι επικίνδυνο. Εάν όμως μας παρουσιάση ο Θεός, τότε αλλάζει το πράγμα, διότι τότε μπαίνει μπροστά η Χάρις του Θεού και μας προφυλάγει. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να εργάζεσθε όσο μπορείτε αφανείς. Οι μεγαλύτεροι να σηκώνετε το βάρος. Να βοηθάτε και να στηρίζετε τους νεώτερους. Έτσι γινόταν παλαιότερα. Υπήρχε σε κάθε διακόνημα ο διακονητής και είχε μαζί του νέους ως βοηθούς, τους οποίους καθοδηγούσε στο πού και στο πώς θα κάθωνται στην εκκλησία, πώς θα κάνουν τον κανόνα κλπ. Έκανε ο ίδιος τις περισσότερες εργασίες του διακονήματος και αυτούς τους έστελνε στο κελλί τους να διαβάσουν καμιά Παράκλησι και να ξεκουραστούν.

– Γέροντα, εγώ είμαι άρρωστος. Κάνε προσευχή να γίνω καλά.

– Δεν σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα. Αν κάνης υπομονή με πίστι στον Θεό, τότε θα πάρης σύνταξι από το Υγειονομικό που είναι μεγαλύτερη από του Ο.Γ.Α.! Κάποτε ένας άρρωστος παρακαλούσε τον άγιο Παντελεήμονα να τον κάνη καλά. Ο άγιος Παντελεήμων όμως δεν τον έκανε. Εκείνος επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια. Στο τέλος τον εθεράπευσε. Όταν αυτός πέθανε και πήγε στη άλλη ζωή, είδε ότι έχασε πολλά στεφάνια ένεκα της θεραπείας του. Τότε λέγει στον άγιο Παντελεήμονα: «Γιατί με έκανες καλά; Εσύ γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια, γι’ αυτό δεν έπρεπε να με θεραπεύσης». Έτσι βρήκε το μπελά του ο άγιος Παντελεήμων!

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 25 (2000), σελ. 84.

Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Γ’)

The post Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Γ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.