Μέσα στο κλίμα της γενικής αθεοφοβίας και απιστίας, σε πολύ λίγους γεννιέται η συναίσθησι της αμαρτωλότητος, ο νυγμός της συνειδήσεως, και ελάχιστοι νιώθουν την ανάγκη να εξιλεωθούν απέναντι του Θεού με τη θυσία του «συντετριμμένου πνεύματος» της μετάνοιας.

Σ’ αυτούς πάλι που δεν έχουν απορρίψει την πίστι ο πονηρός ματαιώνει πολλές φορές τη μετάνοια με δύο τρόπους. Άλλοτε με την παραπλανητική ελπίδα, ότι το έλεος του Θεού θα σώση στο τέλος όλους και επομένως δεν χρειάζεται περισσότερο να αγωνιούν, ή με την ψευδαίσθησι, ότι λέγοντας τα αμαρτήματά τους εμπρός σε μια εικόνα, αυτά συγχωρούνται δήθεν. Άλλοτε δε, αντιθέτως, με το φόβο της αβεβαιότητος και αμφιβολίας, που τους κάνει να διστάζουν από ντροπή με τις σκέψεις: «Άραγε συγχωρούνται τα τόσα και τόσο σοβαρά αμαρτήματά μου; Και αν συγχωρούνται, πού να βρω το θάρρος να τα πω; Και αν τα πω, ποιος μου εγγυάται ότι τα μυστικά μου δεν θα κοινολογηθούν;»

Σ’ αυτούς δε που ξεπερνούν όλα αυτά και δεν έχουν άλλο λόγο να αρνούνται τη μετάνοια, ο πονηρός χρησιμοποιεί το τελευταίο του όπλο, την αναβολή, η οποία συχνά οδηγεί στη ματαίωσι της μετανοίας. Η αναβολή έχει σχέσι με τις διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες, με τις οποίες το βήμα της μετανοίας διαρκώς μετατίθεται για «κάποια άλλη φορά».

Εκείνοι όμως που ποθούν αληθινά τον Κύριο και έχουν γνήσια μετάνοια, ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και φθάνουν στο εξομολογητήριο, στο πετραχήλι του ιερέως. Γιατί μόνο εκεί παρέχεται η άφεσι των αμαρτιών.

Όλοι οι άνθρωποι αμαρτάνουν, μικροί και μεγάλοι, επίσημοι και άσημοι, αξιωματούχοι και απλοϊκοί, άνδρες και γυναίκες. Η αμαρτία είναι η κοινή ασθένεια του ανθρωπίνου γένους. Γι’ αυτό και όλοι έχουν ανάγκη του φαρμάκου και της ιάσεως της μετανοίας.

Και όλες οι αμαρτίες γιατρεύονται με τη μετάνοια. Όχι μόνο οι μικρές, αλλ’ ακόμη και οι μεγαλύτερες και οι βαρύτερες. Δεν υπάρχει αμαρτία αθεράπευτη για τη μετάνοια. Κι αυτός ο Ιούδας που επρόδωσε τον Κύριο, αν μετανοούσε αληθινά και συντετριμμένος ζητούσε συγχώρησι από τον Εσταυρωμένο, θα είχε συγχωρηθή και αποκατασταθή στο αποστολικό αξίωμα.

Από το βιβλίο: ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ. Αρχιμανδρίτου Λ.Μ.Γ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη.

Να ξεπερνούμε τα εμπόδια της μετανοίας

The post Να ξεπερνούμε τα εμπόδια της μετανοίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εάν νομίζεις πως έχεις αρετές δεν έχεις τίποτα. Όποιος πει πως είναι άγιος δεν είναι. Οι Άγιοι ποτέ δεν είπαν ότι ήσαν άγιοι.

Αν είμαστε υπερήφανοι κι εγωιστές, ο Θεός θα μας ταπεινώσει, γιατί «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν».

Ο διάβολος φοβάται τον ταπεινό, ενώ τον υπερήφανο τον αγαπά γιατί είναι δικός του.

Αν κανείς έχει κάποιο χάρισμα να μην υπερηφανευτεί, γιατί θα του το πάρει ο Θεός για να ταπεινωθεί.

Όταν είμαστε ταπεινοί και πράοι, ο Θεός θα μας δώσει χαρίσματα. Γι’ αυτό να πιστεύομε και να λέμε πως είμαστε «αχρείοι δούλοι», όσα καλά κι αν έχουμε.

Όποιοι είναι υπερήφανοι, θα επιτρέψει ο Θεός να πέσουν σε πολλές αμαρτίες για να ταπεινωθούν.

Όσες αρετές κι αν έχουμε, να μην φουσκώνει ο νους μας, μόνο να θεωρούμε τον εαυτό μας «αχρείο δούλο», που δεν έπραξε ούτε αυτά που όφειλε να πράξει.

Η ταπείνωση φυλάσσει το θησαυρό και η υπερηφάνεια τον σκορπά.

Χωρίς ταπείνωση δεν στεριώνει καμιά αρετή, γιατί δεν βρίσκει τόπο να πατήσει.

Να θεωρούμε τον εαυτό μας κατώτερο από όλους τους ανθρώπους, γιατί έτσι θέλει ο Θεός.

Να βάνομε την κεφαλή μας κάτω από τα πόδια όλων των ανθρώπων. Έτσι είν’ ωραία. Και να θεωρούμε όλους τους ανθρώπους ανώτερους από εμάς. Όχι όμως κατώτερους από τα ζώα, γιατί τα ζώα είναι χώμα και δεν έχουν αθάνατη ψυχή όπως ο άνθρωπος. Ζούνε μόνο τη φυσική ζωή τους και μετά πεθαίνουν και γίνονται χώμα.

Ο Θεός δεν θέλει να είμαστε νευρικοί και να έχουμε άγχος. Μας θέλει ήρεμους και πράους. Όταν είμαστε πράοι και ταπεινοί δεν μας ενοχλεί τίποτα.

Κάθε ταπεινός είναι και πράος, αλλά κάθε πράος μπορεί να μην είναι και ταπεινός.

Αυτός που θέλει ν’ αποκτήσει αρετές, να ξεκινά από την ταπείνωση. Χωρίς ταπείνωση θα γίνει περίγελως των δαιμόνων.

Ο ταπεινός έχει μέσα του τον Χριστό, και ο υπερήφανος τον διάβολο.

Ο υπερήφανος είναι άρρωστος και θέλει θεραπεία.

Άμα δεν έχεις ταπείνωση δεν έχεις καμιά αρετή.

Άμα σου έλθει λογισμός να κατακρίνεις κάποιον, να σκεφτείς πρώτα ότι εσύ είσαι πιο αμαρτωλός από αυτόν.

Όσο ταπεινώνεται ο άνθρωπος, τόσο αγιάζεται.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 4, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 196 (αποσπάσματα).

Ο άγιος Ευμένιος Σαριδάκης για την ταπείνωση

The post Ο άγιος Ευμένιος Σαριδάκης για την ταπείνωση appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

• Για να γίνει κανείς καλόγερος, δεν υπάρχει άλλη οδός από την εργασία και την προσευχή.
• Μοναδικός σκοπός του μοναχού είναι το πώς θα κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών.
• Ο σατανάς σπέρνει στον άνθρωπο λογισμούς, όπως ο γεωργός το σιτάρι στο χωράφι του. Οι σπόροι (λογισμοί) καρποφορούν, εάν ο άνθρωπος τους δέχεται με χαρά και ευχαρίστηση.
• Όταν οι λογισμοί βγάλουν ρίζες, δεν ξεριζώνονται με ευκολία.
• Η Παναγία δεν βλέπει τις αδυναμίες μας, αλλά την αγάπη μας προς τον Υιό Της. Τότε μας αγαπά κι αυτή. Μας επισκέπτεται και δεν απομακρύνεται από κοντά μας.
• Δεν έχουμε τίποτε σ’ αυτό τον κόσμο παρά μόνο τον Χριστό, την Παναγία μας και το Κελλί μας.
• Αγάπησα τις ακολουθίες, γι’ αυτό μέχρι σήμερα, με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας, δεν απουσίασα από καμία.
• Ο υποτακτικός που υπακούει στον Γέροντά του να πιστεύει ότι του μιλάει ο Κύριος.
• Το Άγιον Όρος είναι ο Παράδεισος του Θεού επί της γης.
• Χωρίς υπακοή δεν υπάρχει μοναχικός βίος.
• Με την υπακοή μάς βλέπει ο Θεός και μας στέλνει σαν δωρεά την ταπείνωση.
• Για να πολεμήσουμε τα ακάθαρτα πνεύματα χρειαζόμαστε υπακοή, εκκοπή του θελήματος και ταπεινοφροσύνη.
• Η προκοπή στη μοναχική ζωή εξαρτάται από την καθαρή εξομολόγηση.
• Οι κρατούντες της γης είναι οι υπεύθυνοι για τις παρανομίες των λαών τους.
• Το Άγιον Όρος είναι για τους βαπτισμένους μία καινούργια βάπτιση.
• Οι “απόστολοι” του Αντιχρίστου δεν θα εδραιωθούν, όσο υπάρχει η Ορθοδοξία.
• Οι εχθροί της Ορθοδοξίας ζητούν να μας διασπάσουν. Εμείς πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε με υπομονή και σύνεση.
• Να μην κρύβουμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
• Όσοι σήμερα υπομένουν και κρατούν την Ορθοδοξία είναι μάρτυρες του Χριστού!
• Ο Κύριος μάς αγαπά όλους και τον καθένα ξεχωριστά σαν σπλαχνικός πατέρας.
• Όπου και να πάει ο άνθρωπος, μακριά από τον Θεό, δεν θα βρει την εσωτερική του ανάπαυση.
• Όποιος φροντίζει για τη σωτηρία του, έχει οπωσδήποτε βοηθό τον Θεό.
• Όσο ψηλότερα ανεβαίνει ο άνθρωπος, τόσο σκληρότερα τον πολεμεί ο διάβολος με την υπερηφάνεια.
• Καλύτερος είναι ένας αμαρτωλός ταπεινωμένος, παρά ένας “άγιος” που έχει καλά έργα, αλλά είναι υπερήφανος.
• Οι δυσκολίες στη ζωή μας υπάρχουν διότι δεν έχουμε ταπείνωση.
• Αυτός που υπερηφανεύεται για τα έργα του κουράζεται τζάμπα και βερεσέ.
• Το θεμέλιο για κάθε πνευματική πρόοδο είναι η ταπείνωση.
• Αυτός που πιστεύει με την καρδιά του ότι είναι ανάξιος, εισακούεται από τον Θεό.
• Οι γονείς που λένε για τα λάθη των παιδιών τους “δεν πειράζει, δεν βαριέσαι”, απομακρύνονται όλοι τους από την Εκκλησία.
• Οι συμβουλές για τη σωτηρία μας είναι εύκολες, αλλά η τηλεόραση μάς αυξάνει τα πάθη μας και δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτές τις συμβουλές.
• Τα παιδιά για να σωθούν θα πρέπει ν’ αγαπήσουν την Ορθοδοξία και τις συμβουλές της Εκκλησίας.
• Το κακό γεννιέται στα παιδιά από τη μικρή τους ηλικία, διότι στέκονται στην τηλεόραση και βλέπουν τα πάντα, χωρίς την διακριτική επέμβαση των γονέων τους.
• Αν οι γονείς συμβουλεύουν ορθά τα παιδιά τους, θα έχουν πολύ μισθό από τον Θεό.
• Οι γονείς κρατούν τη χάρη του Θεού επάνω τους, όταν αγωνίζονται να μεγαλώνουν τα παιδιά τους χριστιανικά.
• Η βυζαντινή μουσική είναι η μουσική των αγγέλων.
• Η Ορθοδοξία και οι Χριστιανοί ψάλλουν εις δόξαν Θεού.
• Η μουσική της Εκκλησίας ανυψώνει τον νου του ανθρώπου στον Θεό.
• Ό,τι και να πάθει ο άνθρωπος στη ζωή του, πρέπει αμέσως να τρέξει στην Εκκλησία για εξομολόγηση και αγιασμό της ψυχής του.
• Η αγάπη είναι ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματα. Αν δεν έχεις αγάπη, όλα είναι άχρηστα.
• Θα είμαστε αληθινοί Χριστιανοί όταν αγαπούμε όλους, ακόμη και τους εχθρούς της πίστεώς μας, αλλά όχι την πλάνη τους.
• Ο Θεός μάς σκέπτεται πολύ, επειδή πολύ μας αγαπάει.
• Η ευχή του Ιησού είναι η μικρότερη σε έκταση προσευχή, αλλά η δυνατότερη απ’ όλες τις άλλες.
• Όταν λέμε την ευχή του Ιησού, να λέμε στο τέλος “τον αμαρτωλόν”, διότι πολύ πολεμιέται ο μοναχός από τα πονηρά πνεύματα, όταν έχει εγωισμό.
• Ο μοναχός, όσο προχωρημένος και να είναι στην αρετή, θα πρέπει να λέει ότι τίποτε το καλό δεν έκανε.
• Όποιος έχει ταπείνωση, μέσα του έχει όλες τις αρετές.
• Όταν αμαρτάνουμε, σταυρώνουμε τον Χριστό για δεύτερη φορά.
• Δεν θα με τιμωρήσει ο Θεός γιατί είμαι αμαρτωλός, αλλά θα με τιμωρήσει γιατί δεν μετανόησα.

Πηγή: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, “Αυθεντικές μαρτυρίες Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών για την προσωπικότητα του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή”. Ομιλία στο Μοναχικό συμπόσιο προς τιμήν τού οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου, Αγιορείτη ησυχαστή. Ιάσιο Ρουμανίας, 12-15 Νοεμβρίου 2015. (Απόσπασμα.)

Διδαχές του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου

The post Διδαχές του οσίου Γέροντα Διονυσίου του Ρουμάνου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν σας εύχομαι εδώ στην γη ν’ αποκτήσετε ούτε δόξα, ούτε περιουσία, ούτε κάθε τι το μάταιο και φθαρτό. Αλλά να κάνετε το θέλημα του Θεού για να έχετε κι εδώ πολύ όφελος και στην άλλη ζωή την αιώνια μακαριότητα.

Να μη ξεχνάτε τον θάνατο, διότι στην ζωή μας αυτός είναι ο καλύτερος διδάσκαλος. Όλοι, όσοι ακολούθησαν την ανθρώπινη δόξα και εξαπατήθηκαν από τις κοσμικές μέριμνες, στο τέλος της ζωής τους, λυπήθηκαν πολύ, αλλά ήταν αργά.

Να έχετε τον φόβο του Θεού και κάθε ημέρα να βάζετε καινούργια αρχή. Ό,τι ελλείψεις έχετε να τις διορθώνετε. Αν βλέπετε ότι δεν έχετε, τότε να φυλάγεσθε να μη πέσετε. Είναι εύκολο να ζήσετε, αλλά είναι πολύ δύσκολο να πεθάνετε. Οι άνθρωποι ξεχνούν την ώρα του θανάτου, κατά την οποία θα δουν με τα μάτια τους αυτά που έκαναν, κακά ή καλά, στην ζωή τους.

Κάποτε βρέθηκα στο κρεβάτι κάποιου ετοιμοθανάτου, ο οποίος ήταν απροετοίμαστος, βασανιζόταν και κραύγαζε σε μένα απελπισμένος: «Μη με αφήνεις, πάτερ Παΐσιε, μη με αφήνεις». Σηκώθηκε από το κρεβάτι, ήθελε να φύγει, να γλυτώσει και φώναζε: «Μη με αφήνεις, πάτερ Παΐσιε». Πέθανε σ’ αυτή την κατάσταση· ο Θεός να τον συγχωρήσει.

Ένας άλλος, που ήταν ασθενής, είχε ειρηνικό θάνατο. Εξομολογήθηκε, κοινώνησε τ’ άχραντα Μυστήρια και ζήτησε να τον διαβάσουν μεγαλόσχημο μοναχό. Ο Θεός παίρνει τους νέους για να μην αμαρτήσουν άλλο, και αφήνει τους γέροντες για να μετανοήσουν. Δοξασμένο τ’ όνομα του Θεού, που ανέχεται και μένα ακόμη για να ζήσω και να μετανοήσω.

Από το βιβλίο: π. Κων. Κόμαν, Αρχιμ. π. Ιωαννικίου Μπάλαν, Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου, Πνευματικός του Γέροντος Κλεόπα Ηλίε (1897-1990). Μετάφραση-επιμέλεια υπό αδελφών Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Άγιον Όρος 1990.

Κατανυκτικοί λόγοι του π. Παϊσίου Ολάρου

The post Κατανυκτικοί λόγοι του π. Παϊσίου Ολάρου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.