Πριν γίνω ιερέας και Πνευματικός, τους πλέον γνωστούς εκ των λαϊκών, τους προέτρεπα να προσεύχονται πολύ, να διαβάζουν το Ψαλτήριο, να κάνουν μετάνοιες, να νηστεύουν, να συμφιλιώνονται μεταξύ τους και να εξομολογούνται στον Πνευματικό της Σκήτης. Τα πνευματικά μου παιδιά όμως, ήμουν υποχρεωμένος να τα διδάσκω περισσότερο με τα έργα και λιγότερο με τα λόγια μου. Όταν μ’ έβλεπαν να τρέχω στην προσευχή, να νηστεύω, να σιωπώ και να συμπεριφέρομαι μαζί τους με πραότητα, αναγκάζονταν και οι ίδιοι να κάνουν τα ίδια και ανώτερα έργα από μένα. Όταν χειροτονήθηκα, ήμουν υποχρεωμένος να προσπαθώ να τους ωφελήσω και με τα λόγια, διότι δεν ανταποκρινόμουν με την ζωή μου. Μόνο με την χάρη του Θεού προσπαθούσα να τους ειρηνεύσω όλους και να επιστρέψουν στα κελλιά τους ψυχικά αναπαυμένοι.

– Ποια ποιμαντική μέριμνα σας φαίνεται δυσκολότερη, των λαϊκών ή των μοναχών;

– Είναι δυσκολότερη η ποιμαντική καθοδήγηση των μοναχών και ιερέων από ό,τι των λαϊκών, επειδή αυτοί έχουν δώσει υποσχέσεις στον Θεό. Έχουν μεγάλη ευθύνη, διότι γνωρίζουν τον λόγο του Θεού και τους ιερούς Κανόνες κι όμως δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους συνειδητά. Δηλαδή αμαρτάνουν με την θέλησή τους κι έχουν επίγνωση του κακού. Ενώ οι λαϊκοί έχουν λιγότερη ευθύνη και πολλοί απ’ αυτούς σφάλλουν από άγνοια. Εδώ εκπληρώνεται ο λόγος του Ευαγγελίου που λέει ότι «σ’ αυτόν που του δίνεται πολύ, πολύ θα του ζητηθεί και σ’ αυτόν που του δίνεται λίγο, λίγο θα του ζητηθεί» (Λουκ. 12:47-48).

– Τι κανόνα μετανοίας βάζετε στους λαϊκούς, στους γονείς που έχουν παιδιά και στους νέους που πρόκειται να νυμφευθούν;

– Στους λαϊκούς βάζω κανόνα ανάλογα με τις περιστάσεις και την κατάσταση που βρίσκονται. Γι’ αυτούς που έχουν πολλά παιδιά, ο μεγαλύτερος κανόνας τους είναι να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με φόβο Θεού και να μη τα σκοτώνουν με τις εκτρώσεις ή κάνουν άλλες σκανδαλώδεις πράξεις.

Αυτοί που δεν έχουν δυνατότητες, δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν ελεημοσύνη. Αν είναι φτωχοί, να μη κλέβουν και να ζουν κοντά στην Εκκλησία.

Τους νέους τους συμβουλεύω να διατηρούν την σωφροσύνη και τιμή τους πριν και μετά από τον γάμο τους και να αποκτούν παιδιά, όσα τους δώσει ο Θεός. Να μη κάνουν εκτρώσεις, να μην αποφεύγουν την τεκνογονία με τεχνικά ή άλλα ιατρικά μέσα, να έχουν ένα Πνευματικό για εξομολόγηση και να εφαρμόζουν τους νόμους της Εκκλησίας περί νηστείας, εγκρατείας και λιτότητας.

– Πώς είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί η βδελυκτή αμαρτία της ακολασίας και πορνείας;

– Η ακολασία στους λαϊκούς έχει φθάσει στο κατακόρυφο. Αυτή, μαζί με την απιστία προς τον Θεό, γρήγορα οδηγούν στο τέλος του κόσμου. Η ακολασία κυριαρχεί στην γη, επειδή οι άνθρωποι δεν κρατούν τις νηστείες και απομακρύνθηκαν από τον Θεό. Όταν ελαττωθεί η πίστη, έρχεται στην θέση της η πορνεία, η μέθη, ο φόνος και κάθε κακία. Όλα αυτά είναι δυνατόν να καταπολεμηθούν με την καθαρή εξομολόγηση, την αποφασιστική διακοπή της αμαρτίας, την νηστεία, την προσευχή, και μ’ ένα λόγο με την λυτρωτική χάρη του Αγίου Πνεύματος.

– Τι κανόνα βάζετε σ’ αυτούς που αρνήθηκαν την πίστη τους στον αληθινό Θεό και κατόπιν επέστρεψαν εν μετανοία;

– Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό, ούτε εξομολογούνται, δεν τους δέχομαι ούτε εγώ. Αν όμως μετανοήσουν ειλικρινά, τους βάζω πρώτα να πουν το Σύμβολο της Πίστεως τρεις φορές. Κατόπιν τους φέρνω στην εκκλησία να προσκυνήσουν τις άγιες Εικόνες και τα Λείψανα των Αγίων μας. Μετά τους εξομολογώ, τους βάζω κανόνα κατά την δύναμή τους και, αν στο μέλλον αγαπήσουν την Εκκλησία, προσκυνούν και υπακούουν στους νόμους της, τους δίνω την ευλογία και την άδεια να κοινωνήσουν τον Χριστό. Αυτό εξαρτάται από την πίστη και τη μετάνοιά τους. Αν ακόμη έχουν αμφιβολίες για την πίστη, τους δίνω να διαβάσουν κατάλληλα βιβλία για να ενισχυθούν.

Από το βιβλίο: π. Κων. Κόμαν, Αρχιμ. π. Ιωαννικίου Μπάλαν, Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου, Πνευματικός του Γέροντος Κλεόπα Ηλίε (1897-1990). Μετάφραση-επιμέλεια υπό αδελφών Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Άγιον Όρος 1990.

Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου

The post Πνευματικές συμβουλές του π. Παϊσίου Ολάρου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Προσευχή. Σήμερα άναψε μια μεγάλη φωτιά και τα πάντα καίγονται. Γι’ αυτό μόνο η προσευχή απομένει. Προ ετών είχε ανάψει μεγάλη φωτιά εδώ στο Άγιον όρος. Άρχισε από τη Μονή Βατοπαιδίου και έφθασε στη Μονή Ιβήρων. Εκεί ήταν πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, οι οποίοι έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να τη σβήσουν χωρίς να κατορθώσουν τίποτε. Η φωτιά προχώρησε στη Μονή Φιλοθέου. Εκεί ήταν μόνο μερικά γεροντάκια (μοναχοί), τα οποία είπαν: Αφού τόσοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να την σβήσουν, εμείς τι να κάνουμε; Γι’ αυτό πήραν την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης. Έκαναν Παράκληση και η φωτιά ως εκ θαύματος υπεχώρησε.

– Η προσευχή πότε είναι ευπρόσδεκτη στο Θεό;

– Όταν την αισθανώμαστε. Εάν προσευχώμαστε για άλλους, να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνων και να παρακαλούμε με πόνο. Ο παπάς δεν αρκεί μόνο να βγάζη μερίδες στην αγία Πρόθεσι και να λέγη τα ονόματα τυπικά, αλλά να παρακαλή για τον καθένα με πόνο. Πρόσφατα πήγαν ένα δαιμονισμένο σ’ ένα παπά και τον παρεκάλεσαν να κάνη Θεία Λειτουργία. Εκείνος, όταν ήταν να βγάλη μερίδα στην αγία Πρόθεσι, είπε: «Βοήθησε, Κύριε, αυτό το πλάσμα Σου! Βλέπεις πόσο υποφέρει! Απάλλαξέ το από την επήρεια του δαίμονος! Μνήσθητι, Κύριε, του δούλου Σου, και του έβγαλε μερίδα. Τότε το δαιμόνιο δεν μπόρεσε να αντέξη, αλλά έφυγε και ο δαιμονιζόμενος ελευθερώθηκε.

– Γέροντα, τα πάθη πώς νικώνται;

– Με το πολυβόλο. (Πιθανώς εννοούσε την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό, η οποία λέγεται πολλές φορές συνεχώς.)

– Γέροντα, πώς να φερώμαστε στο Μοναστήρι;

– Ακούω μερικούς να επαινούν το Μοναστήρι τους καυχώμενοι και τους λέγω: Με αυτό που κάνετε, δίνετε όπλα στον διάβολο για να σας πολεμήση. Εάν σας ρωτήσουν για το Μοναστήρι σας, να λέτε: Καλό είναι. Τίποτε άλλο.

Να παρουσιαζώμαστε στον κόσμο είναι επικίνδυνο. Εάν όμως μας παρουσιάση ο Θεός, τότε αλλάζει το πράγμα, διότι τότε μπαίνει μπροστά η Χάρις του Θεού και μας προφυλάγει. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να εργάζεσθε όσο μπορείτε αφανείς. Οι μεγαλύτεροι να σηκώνετε το βάρος. Να βοηθάτε και να στηρίζετε τους νεώτερους. Έτσι γινόταν παλαιότερα. Υπήρχε σε κάθε διακόνημα ο διακονητής και είχε μαζί του νέους ως βοηθούς, τους οποίους καθοδηγούσε στο πού και στο πώς θα κάθωνται στην εκκλησία, πώς θα κάνουν τον κανόνα κλπ. Έκανε ο ίδιος τις περισσότερες εργασίες του διακονήματος και αυτούς τους έστελνε στο κελλί τους να διαβάσουν καμιά Παράκλησι και να ξεκουραστούν.

– Γέροντα, εγώ είμαι άρρωστος. Κάνε προσευχή να γίνω καλά.

– Δεν σε συμφέρει να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα. Αν κάνης υπομονή με πίστι στον Θεό, τότε θα πάρης σύνταξι από το Υγειονομικό που είναι μεγαλύτερη από του Ο.Γ.Α.! Κάποτε ένας άρρωστος παρακαλούσε τον άγιο Παντελεήμονα να τον κάνη καλά. Ο άγιος Παντελεήμων όμως δεν τον έκανε. Εκείνος επέμενε και παρακαλούσε συνέχεια. Στο τέλος τον εθεράπευσε. Όταν αυτός πέθανε και πήγε στη άλλη ζωή, είδε ότι έχασε πολλά στεφάνια ένεκα της θεραπείας του. Τότε λέγει στον άγιο Παντελεήμονα: «Γιατί με έκανες καλά; Εσύ γνώριζες ότι θα χάσω τα στεφάνια, γι’ αυτό δεν έπρεπε να με θεραπεύσης». Έτσι βρήκε το μπελά του ο άγιος Παντελεήμων!

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 25 (2000), σελ. 84.

Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Γ’)

The post Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Γ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Να μην αργολογείτε, συζητάτε, και μεμψιμοιρείτε.

Την ευχή να λέτε για να βρούμε τον Θεό.

Πρέπει να κυνηγήσουμε τον Θεό, να μην αφήνουμε λεπτό να πηγαίνει χαμένο. Όσο το δυνατόν να πιάσετε τον Θεό, γιατί αυτές τις μέρες που περνούν θα τις αναζητούμε και δε θα τις βρίσκουμε. Με αγάπη και καλοσύνη να μιλάμε.

Είναι λυπηρό να στερούμαστε τη μακαριότητα, την γλυκύτητα του Θεού και την αγάπη Του ενώ βρισκόμαστε στο μοναστήρι. Να μην αμελούμε, να μην κάνουμε διακεκομμένη την προσευχή μας, για να την απολαμβάνουμε κι αυτή θα φέρει την ανάπαυση της ψυχής και την μακαριότητα.

Συνέχεια την ευχή. Να μην την αφήνουμε από την ψυχή μας. Να έχουμε προσοχή πώς να αρέσουμε στην Παναγία μας. Το βράδυ, που θα κάνουμε προσευχή, να σημειώνουμε τις αμαρτίες μας. Χρειάζεται πολλή υπομονή στη ζωή μας. Ο καθένας έχει τα ελαττώματα του, τα πάθη του και για κάθε ψυχή που πάσχει, που δεν ξέρει πώς να πολιτευθεί, να κάνουμε μια προσευχή για τη σωτηρία της και θα ‘ρθει η Θεία Μακροθυμία στην ψυχή μας.

Πιάστε την προσευχή να διορθώσετε τα πάθη και τα ελαττώματά σας.

Η προσευχή μάς γαληνεύει. Να συγκεντρώσουμε τον λογισμό μας καλά-καλά και να σκεφτόμαστε τον Θεό. Όλα τα άλλα είναι σκουπίδια, να τα πετάμε. Σημασία να μη δίνουμε στις παγίδες του διαβόλου. Τον εαυτό μας να βλέπουμε, πού λυπήσαμε τον Θεό, πού Τον ευαρεστήσαμε. Τότε θα πάμε μπροστά.

Αλλιώς ξεφεύγουμε. Ταπείνωση όσο το δυνατόν.

Τελευταίος άνθρωπος να γίνουμε. Αυτός θα πάει μπροστά.

Να αποφεύγουμε τα λόγια, τις μεμψιμοιρίες. Δεν ταπεινωθήκαμε, δεν θα σωθούμε. Πρέπει να έχουμε μια δυναμικότητα στον εαυτό μας να στεκόμαστε καλά απέναντι στο Θεό.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 9, Σεπτ. – Δεκ. 2003, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 58.

Συμβουλές της Γερόντισσας Μακρίνας

The post Συμβουλές της Γερόντισσας Μακρίνας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μέσα στο κλίμα της γενικής αθεοφοβίας και απιστίας, σε πολύ λίγους γεννιέται η συναίσθησι της αμαρτωλότητος, ο νυγμός της συνειδήσεως, και ελάχιστοι νιώθουν την ανάγκη να εξιλεωθούν απέναντι του Θεού με τη θυσία του «συντετριμμένου πνεύματος» της μετάνοιας.

Σ’ αυτούς πάλι που δεν έχουν απορρίψει την πίστι ο πονηρός ματαιώνει πολλές φορές τη μετάνοια με δύο τρόπους. Άλλοτε με την παραπλανητική ελπίδα, ότι το έλεος του Θεού θα σώση στο τέλος όλους και επομένως δεν χρειάζεται περισσότερο να αγωνιούν, ή με την ψευδαίσθησι, ότι λέγοντας τα αμαρτήματά τους εμπρός σε μια εικόνα, αυτά συγχωρούνται δήθεν. Άλλοτε δε, αντιθέτως, με το φόβο της αβεβαιότητος και αμφιβολίας, που τους κάνει να διστάζουν από ντροπή με τις σκέψεις: «Άραγε συγχωρούνται τα τόσα και τόσο σοβαρά αμαρτήματά μου; Και αν συγχωρούνται, πού να βρω το θάρρος να τα πω; Και αν τα πω, ποιος μου εγγυάται ότι τα μυστικά μου δεν θα κοινολογηθούν;»

Σ’ αυτούς δε που ξεπερνούν όλα αυτά και δεν έχουν άλλο λόγο να αρνούνται τη μετάνοια, ο πονηρός χρησιμοποιεί το τελευταίο του όπλο, την αναβολή, η οποία συχνά οδηγεί στη ματαίωσι της μετανοίας. Η αναβολή έχει σχέσι με τις διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες, με τις οποίες το βήμα της μετανοίας διαρκώς μετατίθεται για «κάποια άλλη φορά».

Εκείνοι όμως που ποθούν αληθινά τον Κύριο και έχουν γνήσια μετάνοια, ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και φθάνουν στο εξομολογητήριο, στο πετραχήλι του ιερέως. Γιατί μόνο εκεί παρέχεται η άφεσι των αμαρτιών.

Όλοι οι άνθρωποι αμαρτάνουν, μικροί και μεγάλοι, επίσημοι και άσημοι, αξιωματούχοι και απλοϊκοί, άνδρες και γυναίκες. Η αμαρτία είναι η κοινή ασθένεια του ανθρωπίνου γένους. Γι’ αυτό και όλοι έχουν ανάγκη του φαρμάκου και της ιάσεως της μετανοίας.

Και όλες οι αμαρτίες γιατρεύονται με τη μετάνοια. Όχι μόνο οι μικρές, αλλ’ ακόμη και οι μεγαλύτερες και οι βαρύτερες. Δεν υπάρχει αμαρτία αθεράπευτη για τη μετάνοια. Κι αυτός ο Ιούδας που επρόδωσε τον Κύριο, αν μετανοούσε αληθινά και συντετριμμένος ζητούσε συγχώρησι από τον Εσταυρωμένο, θα είχε συγχωρηθή και αποκατασταθή στο αποστολικό αξίωμα.

Από το βιβλίο: ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ. Αρχιμανδρίτου Λ.Μ.Γ. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη.

Να ξεπερνούμε τα εμπόδια της μετανοίας

The post Να ξεπερνούμε τα εμπόδια της μετανοίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.