Και πολλοί Πατέρες, προχωρημένοι πνευματικά στο Άγιον Όρος κυρίως στα σπίτια ή στην έρημο περισσότερο, μόνο στην Λειτουργία πηγαίνουν, για να κοινωνήσουν. Όλες τις άλλες Ακολουθίες τις κάνουν με το κομποσχοίνι. Όταν λέμε με το κομποσχοίνι, εννοούμε ότι λένε συνεχώς την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και είναι αυτοί και ο Θεός. Έχουν μια πραγματικά συνεχή επικοινωνία με τον Θεό.

Και είδα κάποιον τέτοιον Πατέρα, που ζούσε αυτή την προσευχή. Ήταν στα Καρούλια. Έχει χρόνια πια, «κοιμήθηκε». Επιμέναμε πολύ, χτυπούσαμε την πόρτα, θέλαμε να τον δούμε. Αυτός, φαίνεται, έκανε προσευχή μέσα. Δεν μας είπε τίποτε, αλλά φάνηκε ότι προσευχόταν. Βγήκε έξω. Είχε δάκρυα στα μάτια του και έλαμπε το πρόσωπό του! Πολλή γαλήνη! Ήταν πολύ φωτεινός! Ναι, όταν τον είδαμε, δεν χορταίναμε να τον βλέπουμε. Δεν θέλαμε τίποτε άλλο. Να τον βλέπουμε μόνο θέλαμε. Και δεν μας είπε πολλά λόγια. Αλλά φύγαμε πετώντας από εκεί. Ήμασταν και παιδιά τότε. Μέσα στα βράχια στα Καρούλια πετούσαμε κυριολεκτικά (όσοι πήγαν στα Καρούλια ξέρουν), γιατί σταθήκαμε λίγο κοντά σε έναν άνθρωπο, που έζησε την προσευχή. Και αυτός δεν έκανε άλλη προσευχή, μόνο με το κομποσχοίνι «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ούτε βιβλία διάβαζε ούτε τίποτε. Αυτή την ευχή έκανε.

Αυτές οι λίγες λέξεις μάς βοηθούν να συγκεντρώσουμε τον νου μας και να σκεφτόμαστε μόνο τον Θεό, γιατί μεγάλη αδυναμία στην προσευχή είναι ο διασκορπισμός, να λες δηλαδή λόγια και να σκέφτεσαι άλλα. Να, θα έχετε προσέξει, όσοι διαβάζετε το Απόδειπνο, ότι πολλές φορές λέμε το «Πιστεύω» και μερικά χωρία από το «Πιστεύω» νομίζουμε ότι δεν τα είπαμε. Ή μέσα στην Εκκλησία τις Κυριακές, τις γιορτές, σκέφτεσαι και λες· «αυτό το είπαν;». Το άκουσες. Αλλά ήσουν αλλού. Το είπαν; Νομίζουμε ότι δεν το είπαν. Ναι, γιατί σωματικά μόνο βρισκόμασταν· η σκέψη μας είχε «πάει περίπατο». Άρα δεν μπορούμε έτσι να νιώσουμε την προσευχή, να ζήσουμε την προσευχή. Αλλά είπε κάτι ο όσιος Παΐσιος σε μια ψυχούλα που έκανε την ερώτηση: «Καλά, Πάτερ μου, εγώ έβγαλα το Δημοτικό. Δεν καταλαβαίνω». «Δεν καταλαβαίνεις; Ακούς την λέξη Παναγία μέσα στο τροπάριο», του είπε, «να σκέφτεσαι την Παναγία Θεοτόκο. Ακούς την λέξη Χριστός, να σκέφτεσαι τον Χριστό συνεχώς. Ακούς την λέξη Άγιος, να σκέφτεσαι τον Άγιο, τους Αγίους».

Και πραγματικά όταν έτσι κάνεις, το έχω προσέξει… Όταν ένα τροπάριο αναφέρεται στην Παναγία και όταν ακούγοντας κανείς την λέξη Παναγία, σκέφτεται την Παναγία, απλούστατα το μυαλό του είναι στην Παναγία, επικοινωνεί με την Παναγία. Ή είναι στον Χριστό, είναι στον Άγιο. Κάνει ό,τι κάνει και ο άλλος που καταλαβαίνει τα λόγια. Και μπορεί έτσι και προσεύχεται. Δεν σκέφτεται άλλα αντί άλλων, δεν ρεμβάζει, δεν διασκορπίζεται. Εάν όμως κάποιον τον αναπαύει η ατομική προσευχή, να την κάνει. Αλλά να προσπαθούμε να ζούμε και τις προσευχές της Εκκλησίας. Γιατί, όταν πραγματικά τις ζούμε, τότε δεν θα χρειάζεται να έχουμε ατομική προσευχή. Γιατί αυτή η προσευχή της Εκκλησίας θα είναι δικιά μας προσευχή.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 96.

Ο διασκορπισμός στην προσευχή

The post Ο διασκορπισμός στην προσευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Για επιχειρείστε το! Δύσκολο πράγμα. Αγώνας αιματηρός. Και όποιος το επιτύχει ας το μάθει και σε μας.

Εύκολο πράγμα… Διαφωνεί κάθετα ο όσιος Αγάθων. Δύσκολο πράγμα! Λέει ο αββάς: «Δεν υπάρχει άλλος κάματος όπως να προσευχηθείς στον Θεό, γιατί πάντοτε όταν θέλει ο άνθρωπος να προσευχηθεί, ο εχθροί θέλουν να τον ανακόψουν, γιατί γνωρίζουν ότι από πουθενά δεν εμποδίζονται, παρά από το να προσευχηθείς στον Θεό… Το να προσευχηθείς χρειάζεται αγώνα μέχρι τελευταίας αναπνοής» (Γεροντικό 9).

Ο αββάς Ζωσιμάς παρουσιάζεται πιο εφεκτικός και παρηγορητικός: «Το να προσευχηθούμε με βία και με υπομονή γεννάει το να προσευχηθούμε καθαρά [αφοσιωμένα] και με ανάπαυση. Και το μεν, με βία [να προσευχηθούμε, είναι] της προαιρέσεώς [μας], το δε με ανάπαυση, [είναι] της χάριτος» (Μέγα Γεροντικό Πανοράματος Α’ σελ. 200).

Δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η μικρή πρόταση, η ευχή. Όταν την αρχίζουμε, ο νους μας φεύγει πέρα-δώθε. Όπως μας φανέρωσε ο άγιος Αγάθων, οι δαίμονες εξουδετερώνονται από την προσευχή, ώστε κάνουν το παν ν’ αποσπάσουν τον νου και την καρδιά μας. Μας φέρνουν τον λεγόμενο «μετεωρισμό» του νου, την περιπλάνησή του. Και σε χειρότερη βαθμίδα, σκάλα προς τα κάτω, σε αμαρτωλές σκέψεις και επιθυμίες και μίση. Στην ώρα της προσευχής θυμόμαστε προβλήματα και καταστάσεις από καιρό, που έρχονται και ζητούν πιεστικά λύσεις και αντιμετωπίσεις. Πολλές φορές, τότε βρίσκουμε τις καλύτερες και φαεινότερες λύσεις – μας τις σερβίρει ο σκοτεινός σατανάς με το «στανιό». Ακόμα γίνονται πράγματα στον χώρο μας, που διασπούν την προσοχή μας. Χίλιες δυο δυσκολίες. Ο διάβολος φέρνει τα εμπόδια επειδή τον ζεματίζει το όνομα του Ιησού μας.

Εξηγεί ο Ιωάννης ο Καρπάθιος με μια παρομοίωση: «Όπως τον σίδηρο τον κάνει αψηλάφητο η ένωση με τη φωτιά, έτσι οι πυκνές προσευχές παρασκευάζουν τον νου δυνατότερο στον πόλεμο του εχθρού. Για τούτο πάση δυνάμει προσπαθούν [οι δαίμονες] να μας εμβάλλουν οκνηρία στην προσπάθεια της προσευχής, γνωρίζοντάς την ως επίβουλο μεν των εαυτών τους, υπέρμαχο δε του νου [μας]» (Κεφάλαια Παραμυθητικά 76).

Η φλογερή προσευχή ατσαλώνει τον νου κατά των αντικειμένων αφ’ ενός, ενώ αφ’ ετέρου αυτοί δεν τολμούν να τον αγγίξουν, οπότε ούτε και οι μηχανορραφίες τους κατά της προσευχής. Αληθινά, ο χριστιανός που ανάβει την ευχή – και ανάβεται από την ευχή – γίνεται πυρακτωμένο σίδερο.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…»

The post Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ας σηκωθούμε και ας ακούσουμε την ιερή αυτή βασίλισσα των αρετών να φωνάζει προς εμάς με δυνατή φωνή και να λέει: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε κι είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω. Σηκώστε πάνω σας τον ζυγό μου και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας – και θεραπεία στις πληγές σας. Γιατί ο ζυγός μου είναι απαλός – και μεγάλων πταισμάτων θεραπευτικός» (Ματθ. 11:28-30).

Όσοι πηγαίνουμε να σταθούμε μπροστά στον Βασιλέα και Θεό και να μιλήσουμε μαζί Του, ας μην προχωρούμε χωρίς να είμαστε προετοιμασμένοι, μη τυχόν μας δει από μακριά να μην έχουμε όπλα και στολή που αρμόζουν για την παρουσία ενώπιον Βασιλέως, και διατάξει τους υπηρέτες και λειτουργούς Του να μας δέσουν και να μας εξορίσουν μακριά από το πρόσωπό Του, και τις δεήσεις μας να τις σχίζουν και να τις πετούν στο πρόσωπό μας.

Όταν ξεκινάς να σταθείς ενώπιον του Κυρίου, ας είναι ο χιτώνας της ψυχής σου όλος υφασμένος με το νήμα, ή μάλλον με το λήμμα (κέρδος), της αμνησικακίας. Ειδεμή, τίποτε δεν θα ωφεληθείς από την προσευχή. Όλο το ύφος της προσευχής σου ας είναι ανεπιτήδευτο, διότι ο τελώνης και ο άσωτος με έναν μόνο λόγο συμφιλιώθηκαν με τον Θεό.

Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, ΚΛΙΜΑΞ. Λόγος εικοστός όγδοος, Περί προσευχής, §§ 1-4.

Απόδοση για την Κ.Ο.

Η ιερή προσευχή, η μητέρα των αρετών

The post Η ιερή προσευχή, η μητέρα των αρετών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όταν θέλης να προσευχηθής, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι. Τότε, μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός… Να κράζης στον Θεό, μ’ όλη τη δύναμή σου, από το βάθος της καρδιάς. Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτεί. Μετά από τις 12 την νύκτα, μέχρι στις 3:30 , τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος, όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι’ αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον.

Η προσευχή πρώτα έρχεται στον λάρυγγα, μετά ανεβαίνει στον νουν, ύστερα κατέρχεται στην καρδιά. Ε, και τότε, τότε στα μάτια έρχονται τα δάκρυα. Από εδώ και πέρα τίποτε δεν λέγεται. Είναι αλήθεια ότι στην αρχή θα συναντήσης δυσκολίες. Θα πηγαίνεις να προσευχηθής και πότε δεν θα μπορής, πότε θα έχης λογισμούς και πειρασμούς, και πότε δεν θα μπορής να ξυπνήσης την νύκτα. Συ να επιμένης. Και ο Κύριος που θα βλέπη την διάθεσή σου θα σε ενισχύη και θα σε βγάλη από τους πειρασμούς. Την νύκτα όμως δεν πρέπει να την χαραμίζωμαι όλη στον ύπνο, διότι τότε ο σατανάς μας κάνει ό,τι θέλει.

Εγώ από μικρό παιδί μ’ άρεσε να προσεύχωμαι. Πήγαινα σε τόπο ήσυχο και έκραζα εις τον Θεόν, Τον διψούσε η καρδιά μου. Είχα μάθει και τους Χαιρετισμούς απ’ έξω και τους έλεγα. Τι ευφροσύνη, αγαλλίαση και ειρήνη που είχα στην καρδιά! Ό,τι και αν ζητούσα από την καλή Παναγία μας μου το έδινε…

Η Παναγία πολύ με βοήθησε. Τώρα έχω αυξήσει τους Χαιρετισμούς. Όσο τους λέω, τόσο και περισσότερο γλυκαίνεται η καρδιά μου…

(Από σημειώσεις Ιεράς Γυναικείας Μονής “Ευαγγελισμός της Θεοτόκου” Ορμύλιας Χαλκιδικής)

Από το βιβλίο: ΠΑΠΑ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ (Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, 1902-1975). Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1975, σελ. 397.

Ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης ομιλεί περί προσευχής

The post Ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης ομιλεί περί προσευχής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.