Μέλη δοξασμένα του αγίου αυτού Σώματος είναι η Κυρία Θεοτόκος και όλοι οι ‘Αγιοι.

Μέλη κατά χάριν του αγίου αυτού Σώματος είμαστε και εμείς οι αμαρτωλοί και πνευματικά ασθενείς, που όμως ελπίζουμε να θεραπευτούμε και σωθούμε, κοινωνούντες της θείας ζωής του Θεανθρώπου Χριστού.

Αυτή τη θεολογία και εμπειρία της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού παραλάβαμε στην αγία μας πίστη.

Τα μέλη του Σώματος του Χριστού αποτελούμε «κοινωνία αγίων», αδελφότητα, ενότητα προσώπων εν Χριστώ, σύναξη, λαό του Θεού άγιο, οίκο Θεού, οικοδομή Θεού.

Τα τέκνα του Θεού, που μετά το προπατορικό αμάρτημα ήταν διασκορπισμένα, ο καλός ποιμένας Ιησούς Χριστός «συνήγαγε εις εν», κατά τον άγιο Ευαγγελιστή Ιωάννη. Μας έκανε ένα σώμα, δικό Του σώμα, μία οικογένεια, μία Εκκλησία. Μας ένωσε μαζί Του με την Αγία Τριάδα, με τους αγίους Αγγέλους και μεταξύ μας.

Το ότι, παρά την αναξιότητά μας, είμαστε μέλη του αγίου Σώματος του Χριστού, της Αγίας μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μας.

Τι θα ήμασταν έξω από την Εκκλησία; Αποξενωμένες ατομικές υπάρξεις, χωρίς δυνατότητα ανοίγματος, κοινωνίας με τον Τριαδικό Θεό, την Παναγία, τους Αγίους, τους συνανθρώπους μας. Απομονωμένοι και κλειστοί στο Θεό και μεταξύ μας.

Λέγει κάπου ο άθεος υπαρξιστής φιλόσοφος Σαρτρ: «Σκότωσα το Θεό, γιατί με χώριζε από τους ανθρώπους, αλλά να που ο θάνατός του κάνει τελεσίδικο το χωρισμό».

Η αδυναμία κοινωνίας των ανθρώπων σήμερα, καθώς χάνουν την εκκλησιαστικότητα, μαρτυρεί για την αλήθεια αυτή.

Κάθε αίρεση κατά βάθος κτυπά τη δυνατότητα αυτής της θεανθρώπινης κοινωνίας και σωτηρίας των ανθρώπων.

Οι εικονοκλάστες π.χ. εστρέφοντο κατά των εικόνων που μας βοηθούν να έχουμε μία ζωντανή προσωπική κοινωνία με το Θεάνθρωπο Χριστό, τους Αγγέλους, την Παναγία και τους Αγίους.

Οι άγιες εικόνες μάς βεβαιώνουν σιωπηλά, ότι ο Χριστός έγινε όντως άνθρωπος διά της Κυρίας Θεοτόκου. Μας βεβαιώνουν, ότι η εκκλησία δεν είναι μία ιδεολογία, μία φιλοσοφία, ένα σύστημα, μία οργάνωση, αλλά πρώτα απ’ όλα είναι θεανθρώπινη κοινωνία προσώπων στο Σώμα του Χριστού.

Προσκυνούντες τιμητικώς τις άγιες εικόνες προσκυνούμε τα εικονιζόμενα πρόσωπα και έτσι τους δείχνουμε την αγάπη μας, ενώ και εκείνα μας μεταδίδουν κάτι από τη Χάρη και τον αγιασμό τους. Τους προσφερόμαστε και μας προσφέρονται. Πρώτοι αυτοί μας ανοίγονται και μετά εμείς τους ανοιγόμαστε.

Οι Ορθόδοξοι δεν προσκυνούμε την ύλη, αλλά τα εικονιζόμενα πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων. Τα υλικά όμως στοιχεία της εικόνας γίνονται σημεία και φορείς αγιασμού και Χάριτος.

Έτσι ο πιστός Ορθόδοξος ευλαβώς ασπάζεται τις άγιες εικόνες.

Αυτό που απλά, ταπεινά και χωρίς θεολογικές αναπτύξεις κάνει κάθε Ορθόδοξος από τα βρεφικά μέχρι τα γεροντικά του χρόνια, ανέπτυξε θεολογικά και κατοχύρωσε δογματικά η αγία Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος.

Διαβάζοντας τον Όρο (δογματική απόφαση) της Συνόδου ευχαριστούμε το Θεό, διότι για μια ακόμη φορά το ‘Αγιο Πνεύμα που επιστατεί στην Εκκλησία, φώτισε τους θεοφόρους Πατέρας να διατηρήσουν ακέραιη την ορθόδοξη πίστη και Εκκλησία.

Η Εκκλησία δεν απογυμνώθηκε από τον κόσμο, το στολισμό της, που είναι τα εικονιζόμενα πρόσωπα του Χριστού και των Αγίων. Ούτε αποστερήθηκε την αποστολική της παράδοση, γιατί η αγία Σύνοδος βεβαίωσε και κατοχύρωσε, όχι μόνο την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων (εικονιζόμενων προσώπων), αλλά και όλα τα άγια δόγματα και όλη την αγία παράδοση της Εκκλησίας.

Η εικονομαχία κατά βάθος οδηγούσε σε αποσάρκωση του Χριστού και ιδεολογοποίηση της Εκκλησίας (Spiritualismus).

Η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος κράτησε το Χριστό ιστορικό πρόσωπο, Θεάνθρωπο, αληθινά και εν χρόνω σαρκωμένο και την εκκλησία ιστορική, λυτρωτική, εσχατολογική κοινότητα και κοινωνία.

Έτσι η Σύνοδος κατοχύρωσε πάλι, όχι μόνο την ορθόδοξη χριστολογία, αλλά και την ορθόδοξη ανθρωπολογία. Οι άγιες εικόνες μαρτυρούν για την ενανθρώπηση του Θεού και τη θέωση του ανθρώπου, δηλαδή τη δυνατότητα του ανθρώπου να αξιοποιήσει στο έπακρο την ανθρώπινη φύση του.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 1 (1996), άρθρο: «Η Κυρία Θεοτόκος ρίζα της ελευθερίας μας», σελ. 43.

Η αγία μας Εκκλησία και οι άγιες εικόνες

The post Η αγία μας Εκκλησία και οι άγιες εικόνες appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Υπήρχαν και τότε θεολόγοι και δραστήριοι άνθρωποι, οι οποίοι έκαναν θρησκευτική δράση μέσα στον κόσμο, αλλά αυτοί οι δύο ευλογημένοι άνθρωποι προτίμησαν να κρυφτούν στον Ναό του Σολομώντος, να ζήσουν μία αφανή κατά κόσμον ζωή, μία ζωή η οποία κατά το ανθρώπινο δεν απέδιδε τίποτα. Κανείς δεν μπορούσε να εκτιμήσει αυτό το οποίο έκαναν, αλλά αντιθέτως μπορεί να τους θεωρούσαν και κάπως ιδιορρύθμους ανθρώπους, οι οποίοι φοβούμενοι την ζωή κατέφυγαν στον Ναό για να ζήσουν εκεί μακριά από τις ευθύνες του κόσμου. Αυτοί όμως – σοφοί κατά Θεόν – γνώριζαν τι έκαναν. Έμεναν εκεί ταπεινά στον Ναό, εφαρμόζοντες και το ψαλμικό «εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μου μάλλον ή οικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών» (Ψαλμ. 83:11). Και εκεί σιωπηλά, μυστικά, ταπεινά, αφανώς, χωρίς αξιώματα – δεν ήταν ο άγιος Συμεών ούτε αρχιερεύς, ούτε ιερεύς· ήταν ένας απλός πιστός άνθρωπος– περνούσαν τις ημέρες τους λατρεύοντας τον Θεό, προσευχόμενοι και οραματιζόμενοι τον Μεσσία, τον οποίο από το Άγιο Πνεύμα φωτιζόμενοι ανέμεναν. Και όντως αυτή η άσκησή τους, αυτή η προσευχή τους, αυτή η σιωπή τους, αυτή η ησυχαστική ζωή τους, αυτή η λατρευτική τους προσφορά στον Θεό δεν πήγε χαμένη. Αυτό που δεν είδαν οι σοφοί, οι έχοντες τα αξιώματα, το είδαν αυτοί οι δύο ταπεινοί γέροντες. Και όχι μόνον είδαν τον Ιησού, αλλά και αξιώθηκε ο άγιος Συμεών και να τον δεχθεί στις αγκάλες του, και να προφητεύσει, και να δοξάσει, και να δοξολογήσει τον Θεό.

Μας κάνει εντύπωση ότι ο άγιος Συμεών όχι μόνον προφήτευσε περί του Ιησού, αλλά και απεκάλυψε αυτό το οποίο ήταν αντίθετο προς τις προσδοκίες του Ισραήλ της εποχής εκείνης. Ότι ο Μεσσίας δεν θα ήταν ένας εθνικός ήρωας, αλλά θα ήταν ένας Σωτήρας όλων των ανθρώπων. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνουμε, πόσο είχε φώτιση Θεού και πόσο είχε δεχθεί την Χάρη του Αγίου Πνεύματος ο άγιος Συμεών, ώστε να πει περί του Κυρίου, ότι είναι «φως εις αποκάλυψιν Εθνών» (Λουκ. 2:32). Αλλά και στην Παναγία μας είπε την γνωστή προφητεία: «σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. 2:35).

Έτσι λοιπόν αισθανόμαστε και εμείς, ότι τρόπον τινά ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος και η αγία Άννα η Προφήτις είναι και οι προάγγελοι του μοναχικού βίου, διότι αυτά τα οποία έκαναν εκείνοι αυτά θέλουν και οι Μοναχοί να κάνουν. Οι Μοναχοί φεύγουν από τον κόσμο, αποτραβιούνται στα σκηνώματα του Θεού Ιακώβ, σε ναούς και σκηνώματα ιερά, τα οποία είναι ανώτερα από τον Ναό του Σολομώντος. Διότι εκείνος ο Ναός ήταν νομικός Ναός, ήταν υπό την σκιά του Νόμου, ενώ τούτα τα ιερά σκηνώματα τα δικά μας είναι της Χάριτος σκηνώματα και της Καινής Διαθήκης ιδρύματα. Και σε αυτά τα ιερά σκηνώματα ο Μοναχός αγωνίζεται, προσεύχεται, θέλει να λατρεύει αδιαλείπτως τον Θεό, και περιμένει κάτι. Τον Ιησού τον έχει βέβαια, τον γνωρίζει, αλλά θέλει και περισσότερο να τον χαρεί, θέλει περισσότερο να τον απολαύσει, θέλει να τον έχει μόνιμο κάτοικο στην καρδιά του. Και όντως, αν ο Μοναχός κάνει αυτή την υπακοή, αυτή την ταπείνωση, αυτή την ησυχία, αυτή την προσευχή, αξιώνεται να δέχεται στς αγκάλες του ως ο δίκαιος Συμεών τον Κύριο και να δοξάζει τον Θεό για το δώρο της Θεοφανείας και του εναγκαλισμού του γλυκυτάτου Σωτήρος Χριστού.

Ζητούμε τις ευχές των αγίων και δικαίων Συμεών του Θεοδόχου και Άννης της Προφήτιδος, οι οποίοι τρόπον τινά είναι και πρόδρομοι του ανδρικού και του γυναικείου μοναχισμού, να ευλογήσουν και εμάς τους Μονάζοντες, και όλους τους αδελφούς και αδελφές, και να μας αξιώσουν να γίνουμε μιμητές της ησυχαστικής τους ζωής και του θείου πόθου τους να απολαύσουν τον Μεσσία Χριστό.

(1989)

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές Αγίων (των ετών 1981-1991) Β’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 166.

Ομιλία στους αγίους και δικαίους Συμεών τον Θεοδόχο και Άννα την Προφήτιδα

The post Ομιλία στους αγίους και δικαίους Συμεών τον Θεοδόχο και Άννα την Προφήτιδα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Για μας σήμερα έχει μεταφορική σημασία. “Θύρας” εννοεί τις αισθήσεις. Πρέπει λοιπόν κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας να προσέχουμε τις αισθήσεις μας, ώστε να έχουμε τον νου μας δοσμένο στον Θεό, τα μάτια, την ακοή, τους λογισμούς μας. Και όχι μόνο κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, αλλά και κατά τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας. Και αυτό, αν πρέπει να το εφαρμόζη κάθε Χριστιανός, πολύ περισσότερο είναι απαραίτητο να το εφαρμόζουμε εμείς που είμαστε Μοναχοί. Γιατί αυτό θέλει ο διάβολος, ο εχθρός της σωτηρίας μας, και γι’ αυτό συνεχώς αγωνίζεται, πότε να μας βάλη λογισμούς και να μολύνη την ψυχή μας. Εκείνος μας τοξεύει με τα βέλη του, αλλά εμείς πρέπει αμέσως να τα παίρνουμε και να τα πετούμε πίσω. Γιατί αν τα αφήσουμε, κερδίζει έδαφος στην ψυχή μας. Να τα βγάζουμε αμέσως και να τα πετούμε, και τότε εκείνος πληγώνεται.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, πατέρες, σήμερα και πάντοτε να αγωνιζόμαστε πιο πολύ σ’ αυτό.

(1981)

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές του Τριωδίου και περί αρετών (των ετών 1981-1991) Γ’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2017, σελ. 223.

Δυο λόγια για τη νήψη

The post Δυο λόγια για τη νήψη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Έτσι λοιπόν και ο άγιος Ανδρέας, ο σήμερον εορταζόμενος, και τιμήθηκε από τον Χριστό, αλλά και θυσιάστηκε για τον Χριστό. Και όχι μόνο θυσιάστηκε, αλλά και σταυρώθηκε θάνατο σταυρικό φρικτό, όπως γνωρίζουμε, σε σταυρό χιαστί και ανάποδα. Είμαστε και εμείς τέκνα του αποστόλου Ανδρέα, διότι είναι και ιδρυτής και της μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, στην οποία υπαγόμαστε. Αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος συνιδρυτής με τον απόστολο Παύλο, διότι εκ του κηρύγματός του επίστευσε η πόλη των Πατρών. Είναι δηλαδή μεγάλο το έργο του στον ελλαδικό χώρο.

Γι’ αυτό και εμείς και τον ευλαβούμαστε και τον τιμούμε σήμερα, αλλά και θερμώς τον ικετεύουμε να βοηθήσει και εμάς να αντιληφθούμε την μεγάλη σημασία της επί γης παρουσίας του Κυρίου. Τι θα πει το ότι από αγάπη ο Άγιος Θεός γίνεται άνθρωπος, και τόσο απλά έρχεται ανάμεσά μας, περπατεί στην γη, ζει μαζί μας, γίνεται ένας εξ ημών, για να μας οδηγήσει κοντά Του; Αλλά να παρακαλέσουμε τον άγιο Ανδρέα, όπως Εκείνος έζησε αυτή την ευλογία να είναι κοντά στον Ιησού, να μας αξιώσει και εμάς να έχουμε αυτή την αίσθηση, ότι αυτή η ζωή που περνάμε, η ζωή μας μέσα στην Εκκλησία, όλα αυτά που καθημερινά ζούμε, η θεία Λειτουργία, η ακρόαση του ιερού Ευαγγελίου, των ιερών αποστολικών αναγνωσμάτων, των πατερικών κειμένων, όλα αυτά είναι μία συναναστροφή με τον Θεάνθρωπο Χριστό, είναι μία Θεοφάνεια. Να μη τα συνηθίσαμε, αλλά να εκπλησσόμαστε. Η ζωή μας, ει δυνατόν κάθε λεπτό, να είναι μία ιερή έκπληξη από αυτά που πνευματικώς βλέπουμε μπροστά μας – όπως τα έβλεπαν και οι άγιοι Απόστολοι – και ζούμε κάθε ημέρα μέσα στην μοναχική και χριστιανική μας ζωή.

Επειδή μας δόθηκε αυτή η χάρη, και εμείς να έχουμε τον Χριστό ανάμεσά μας, και εμείς να είμαστε μαθητές Του, έχουμε και την ευθύνη να ανταποδώσουμε και εμείς, και τον πόθο μας, και την αγάπη μας, και τον αγώνα μας, και την θυσία μας, για τον Σωτήρα Χριστό. Και ο Κύριος να δώσει σε όλους αυτή την χάρη και ευλογία, δια πρεσβειών του αγίου ενδόξου αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου. Και ιδίως να δώσει και στον λαό μας την χάρη, τώρα που τόσο βαριά δοκιμάζεται από το μαύρο και σκοτεινότατο και πυκνότατο σύννεφο της αποστασίας που επέπεσε στην Ελληνική μας πατρίδα. Να δώσει ο Θεός την χάρη Του στους ευσεβείς Χριστιανούς να μείνουν ευσεβείς και ομολογητές, και να μη χαθεί η ομολογία και η πίστη του Χριστού από τον τόπο αυτό, τον οποίο και το αίμα του αγίου αποστόλου Ανδρέου αγίασε.

Ευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει και την ψυχή του μακαριστού γέροντα Ανδρέα. Είναι η πρώτη φορά που εορτάζει ο πατήρ Ανδρέας, χωρίς να είναι σωματικώς εν μέσω ημών. Ο πατήρ Ανδρέας, τον οποίο όλοι είχαμε γνωρίσει και του οποίου η εκδημία λύπησε όλους μας, πιστεύω – έχουμε κάποιες ενδείξεις στην ψυχή μας – ότι έχει αναπαυθεί η ψυχή του και ότι τώρα είναι εκεί κοντά στον Χριστό, τον οποίο και αυτός τόσο αγάπησε και τόσα χρόνια πιστά εδώ στο Μοναστήρι μας υπηρέτησε. Αλλά και σε μας έδειξε την αγάπη του, και ιδίως σ’ εμένα, και γι’ αυτό και εγώ του είμαι ευγνώμων. Μετά την τράπεζα εγώ θα τελέσω τρισάγιο στον τάφο του πατρός Ανδρέα, και αν κανείς θέλει να έρθει, ας έρθει.

(1988)

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές Αγίων (των ετών 1981-1991) Β’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 95.

Ο πανεύφημος Απόστολος του Χριστού Ανδρέας

The post Ο πανεύφημος Απόστολος του Χριστού Ανδρέας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.