Υπήρχαν τότε ορισμένοι Χριστιανοί, οι οποίοι εκαυχώντο για διάφορα κοσμικά πράγματα. Άλλοι για την καταγωγή, άλλοι για τον πλούτο κλπ. Και πίστευαν ακόμα ότι έπρεπε να τηρούν και τα έθιμα του Μωσαϊκού Νόμου για να σωθούν. Έλεγαν ότι δεν αρκεί να είναι κανείς Χριστιανός και να πιστεύει στον Χριστό, και ότι σωτηρία χωρίς την τήρηση των τυπικών διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου, όπως είναι η περιτομή, δεν υπάρχει. Αυτοί ήσαν οι Ιουδαΐζοντες Χριστιανοί. Εναντίον αυτών των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών γράφει στην προς Γαλάτας επιστολή ο απόστολος Παύλος, καθώς διαβάσαμε σήμερα.

Τις δοξασίες των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών κατεδίκασαν και οι άλλοι Απόστολοι, καθώς και η Αποστολική Σύνοδος που έγινε το 48 μ.Χ. Ο απόστολος Παύλος γράφει, ότι για μένα τίποτα δεν υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο που να καυχηθώ, παρά μόνο ο Σταυρός του Χριστού· «εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», και προσθέτει «δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω». Δηλαδή, δια του Σταυρού του Χριστού ο κόσμος για μένα περιφρονήθηκε και πέθανε και εγώ πάλι πέθανα ως προς κάθε γήινο πράγμα.

Πράγματι, αδελφοί μου, για ποιο άλλο πράγμα μπορεί να καυχηθεί ο Χριστιανός, παρά μόνο για τον Σταυρό του Χριστού, στον οποίο φανερώνεται όλη η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο; Ένας Θεός σταυρώνεται, καρφώνεται, πεθαίνει, ατιμάζεται επάνω στον Σταυρό από αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Χριστός σταυρώνεται για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά επάνω στον Σταυρό. Τι μυστήριο αγάπης! Χάνει τον νου του ο άνθρωπος μπροστά σ’ αυτήν την αγάπη του Θεού και ούτε μπορεί να την καταλάβει, λόγω της αμαρτωλότητός του. Γι’ αυτό η μόνη καύχησή μας είναι ο Σταυρός του Χριστού. Ο Σταυρός είναι για τον κάθε Χριστιανό η μόνη χαρά, η μόνη ελπίδα, η μόνη παρηγοριά, η μόνη καύχηση.

Αλλ’ όμως να μη ξεχνάμε, ότι για χάρη του Σταυρού του Κυρίου μας πρέπει και εμείς να συσταυρωθούμε μαζί με τον Χριστό και να πεθάνουμε ως προς τις αμαρτίες μας και τον κόσμο, καθώς μας λέει σήμερα ο απόστολος Παύλος, ότι δια του Σταυρού του Χριστού «εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω».

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας βοηθήσει να αισθανθούμε το μυστήριο του Σταυρού Του, όπως και την Παναγία μας, που εορτάζουμε τα προοίμια της παγκοσμίου χαράς, το Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία μας πρώτη μετά τον Κύριο έζησε το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού. Άλλωστε εικονίζεται ισταμένη παρά τον Σταυρό του Χριστού. Αυτή στα δεξιά του σταυρωθέντος Κυρίου και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στα αριστερά.

(1981)

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 19.

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

The post Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Χωρίς Σταυρό γίνεται Ανάσταση; Χωρίς να σταυρωθεί ο άνθρωπος με την νηστεία, την προσευχή, την μετάνοια, την ταπείνωση, την άσκηση μπορεί να δει τον Θεό; Προηγείται ο Σταυρός στην ζωή του Χριστού και του χριστιανού, και έπεται η Ανάσταση και η Πεντηκοστή. Ενώ οι Πεντηκοστιανοί θέλουν Ανάσταση και χαρίσματα πνευματικά, χωρίς να σταυρώσουν τον εαυτό τους διά της μετανοίας, της ασκήσεως, της νηστείας, της υπακοής στην Εκκλησία. Και γι’ αυτό δεν αποτελούν αυτοί την Εκκλησία της Πεντηκοστής.

Σε κάθε θεία Λειτουργία στην Εκκλησία μας έχουμε Πεντηκοστή. Πώς ο άρτος και ο οίνος γίνονται Σώμα και Αίμα Χριστού; Δεν γίνονται με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος; Να η Πεντηκοστή! Κάθε Αγία Τράπεζα της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι και υπερώον της Πεντηκοστής. Σε κάθε Βάπτισμα Πεντηκοστή έχουμε. Με την χάρη του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος γίνεται χριστιανός και ενσωματώνεται στο Σώμα του Χριστού. Κάθε χειροτονία διακόνου, ιερέως και μάλιστα αρχιερέως είναι μία νέα Πεντηκοστή. Το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει και κάνει ένα άνθρωπο λειτουργό του Θεού.

Κάθε εξομολόγηση ενός χριστιανού είναι πάλι Πεντηκοστή. Την ώρα που ο χριστιανός γονατίζει στον Πνευματικό του με ταπείνωση και λέγει τις αμαρτίες του με μετάνοια και ο Πνευματικός του διαβάζει την συγχωρητική ευχή, συγχωρείται διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Κάθε σύναξη και κάθε μυστήριο της Εκκλησίας είναι συνέχεια της Πεντηκοστής, διότι τελειούνται με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό όλες σχεδόν οι πράξεις, οι προσευχές και τα μυστήρια της Εκκλησίας αρχίζουν με την προσευχή “Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας… ελθέ και σκήνωσον εν ημίν…”. Ζητούμε να έλθει ο Παράκλητος, ο Παρηγορητής, το Άγιον Πνεύμα. Και έρχεται. Όπου συνάγεται η Ορθόδοξος Εκκλησία, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, εκεί επιφοιτά και η χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Κάθε Άγιος της Εκκλησίας μας είναι ένας άνθρωπος πνευματέμφορος, γεμάτος από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, άνθρωπος της Πεντηκοστής.

Το αίτημα της Κυριακής προσευχής “ελθέτω η Βασιλεία σου” σημαίνει “ελθέτω η χάρις του Αγίου Σου Πνεύματος”. Η Βασιλεία του Θεού είναι η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Άρα και με το “Πάτερ ημών” ζητούμε το Άγιον Πνεύμα,

Η προσευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν” και αυτή γίνεται με την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Διότι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, “ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μη εν Πνεύματι Αγίω” (Α’ Κορ. 12:3). Κανείς δεν μπορεί να πει τον Ιησού Κύριο, παρά μόνον με την χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Να λοιπόν, ότι η Εκκλησία μας ζει διαρκώς την Πεντηκοστή.

Έχουμε, αδελφοί μου, την ευλογία μέσα στην αγία μας Εκκλησία να έχουμε την χάρη του Θεού. Έχουμε την δυνατότητα να οικειωθούμε και να λάβουμε εμπειρία της χάριτος του Θεού, να ενωθούμε με τον Θεό. Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας είναι δοκιμασμένος και ασφαλής δρόμος σωτηρίας. Είναι η Εκκλησία των Προφητών, των Αποστόλων, των Πατέρων, των Μαρτύρων, των Αγίων, μέχρι και των τελευταίων Αγίων, όπως του Αγίου και θαυματουργού Νεκταρίου, Είναι η Εκκλησία που κρατά την διδασκαλία του Ευαγγελίου ανόθευτη εδώ και δύο χιλιάδες περίπου χρόνια, αν και φοβεροί αιρετικοί την πολέμησαν.

Θυμηθείτε πόσοι αιρετικοί πολέμησαν την Εκκλησία μας διά μέσου των αιώνων. Και όχι εχθροί, σαν τους Πεντηκοστιανούς. Αυτοκράτορες με στρατιές, με κοσμικές δυνάμεις. Δεν μπόρεσαν όμως να γκρεμίσουν την Εκκλησία. Ούτε η εικονομαχία, που διήρκεσε εκατόν τριάντα χρόνια, μπόρεσε να γκρεμίσει την Ορθοδοξία. Χιλιάδες οι μάρτυρες της Εκκλησίας· και όμως η Εκκλησία ουδέποτε νικήθηκε, έστω και αν φαίνεται ότι καταβάλλεται. Και μάλιστα όσο πολεμείται τόσο δυναμώνει και λαμπρύνεται.

Μέσα στην Εκκλησία μας λοιπόν υπάρχει η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Στην Εκκλησία μας υπάρχουν Άγιοι μέχρι σήμερα. Πολλών Αγίων τα σώματα διατηρούνται άθικτα, μυροβλύζουν, ευωδιάζουν, θαυματουργούν. Πού αλλού γίνεται αυτός Σε ποια αίρεση και σε ποια “εκκλησία” βγάζουν τους ανθρώπους από τον τάφο και ευωδιάζουν; Θα έχετε ακούσει ίσως ότι τα οστεοφυλάκια στο Άγιον Όρος ευωδιάζουν, διότι μεταξύ των οστών των πατέρων υπάρχουν οστά αγίων μοναχών. Αυτά συμβαίνουν λόγω της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος.

Επιπλέον μόνο ο αγιασμός των Ορθοδόξων διατηρείται άθικτος. Όσοι έχετε αγιασμό στο σπίτι σας, γνωρίζετε ότι, όσο χρόνο και να μείνει, ουδέποτε χαλά.

Αυτή είναι η πίστη μας, η αληθινή και ορθόδοξος!

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Γεωργίου, Καθηγουμ. Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου, ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Έκδ. Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου, Άγιον Όρος 1998, σελ. 29.

Η Εκκλησία ζει διαρκώς την Πεντηκοστή

The post Η Εκκλησία ζει διαρκώς την Πεντηκοστή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και όποιος έμπαινε θεραπευόταν από όποια αρρώστια και να είχε. Αλλά αυτός ο καημένος δεν είχε κανένα να τον βάλει μέσα. Οι άλλοι είχαν τους συγγενείς τους, τους φίλους τους κι έτσι έμπαιναν και γίνονταν καλά. Αλλά ο παράλυτος αυτός έμενε αθεράπευτος. Όταν πήγε ο Κύριος και τον συνάντησε, του είπε ο παράλυτος: «Άνθρωπον ουκ έχω, ίνα, όταν ταραχθή το ύδωρ βάλη με εις την κολυμβήθραν». Δεν έχω άνθρωπο. Αλλά ο Άνθρωπος ήλθε και είναι ο αληθής Άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός!

Και όταν ήλθε Εκείνος δεν χρειαζόταν να τον βάλει μέσα στο ιαματικό νερό της κολυμβήθρας. Γιατί; Διότι ο Ίδιος ήταν η πηγή των ιαμάτων, ο Δημιουργός και Πλάστης, ο Παντεχνήμων Λόγος, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας. Και γι’ αυτό θεράπευσε τον παράλυτο. Σηκώθηκε και ακόμη πήρε και το κρεβάτι του και επέστρεψε στο σπίτι του.

Αυτό ήταν ένα θαύμα, από τα πολλά που έκαμε ο Κύριος. Τα έκαμε όχι για να δείξει ότι είναι Θεός, διότι ο Κύριος ήταν ταπεινός. Τα έκαμε από αγάπη για τους ανθρώπους. Όταν έβλεπε τον πόνο των ανθρώπων ευσπλαγχνιζόταν. Και θεράπευε. Ανιστούσε τους νεκρούς και μάλιστα έλεγε: «Να μη το πείτε πουθενά». Δεν ήθελε να διαφημισθεί. Έκανε το αντίθετο απ’ αυτό που κάνουμε εμείς, που μας αρέσει η διαφήμιση και η τηλεόραση. Ο Κύριος ήθελε εν τω κρυπτώ.

Αυτό είναι ένα θαύμα. Ένα θαύμα λοιπόν, το οποίο κρύβει έναν βαθύτατο συμβολισμό. Αυτός ο παράλυτος που δεν είχε άνθρωπο συμβολίζει το ανθρώπινο γένος, το οποίο προ Χριστού δεν είχε άνθρωπο. Δεν είχε κάποιον να τον σώσει. Είχε δικαίους. Είχε ευλαβείς ανθρώπους, είχε προφήτες και σοφούς, αλλά τον όντως Άνθρωπο δεν τον είχε. Και Αυτός μόνο θα μπορούσε να αναστήσει την παράλυτη ανθρωπότητα. Και επί τέλους ήλθε Αυτός ο αναμενόμενος.

Ο παράλυτος περίμενε 38 χρόνια. Τι είναι 38 χρόνια μπροστά στα χιλιάδες χρόνια που περίμενε ο άνθρωπος, πότε θα έλθει ο Άνθρωπος; Και ήλθε και ανέστησε το παράλυτο γένος των ανθρώπων με τον Σταυρό Του, με την ταφή και την ανάστασή Του. Τον πεσόντα Αδάμ, τον πεσόντα άνθρωπο συνανέστησε.

Σήμερα, και πάντοτε, όποιος θέλει να αναστηθεί εκ της παραλυσίας των παθών του παλαιού ανθρώπου, της αμαρτίας, του θανάτου, δεν έχει παρά να ενωθεί με τον Χριστό, τον Θεάνθρωπο. Και τότε βρίσκει πάλι την υγεία του, τη σωτηρία του, το φως του, τη δύναμή του. Πόσοι άνθρωποι από τότε μέχρι σήμερα δεν βρήκαν πάλι την υγεία τους και δεν αναγεννήθηκαν ενωθέντες με τον Χριστό;

Πριν από λίγους μήνες είχε έλθει ένας καλός άνθρωπος εδώ, ο οποίος ζούσε μακριά από τον Χριστό. Και, όταν γνώρισε τον Χριστό, είχε μία εμπειρία. Μου έλεγε: «Ήμουν νεκρός και ο Χριστός με ανέστησε». Αυτή είναι η εμπειρία όλων εκείνων, οι οποίοι ζουν, ίσως από άγνοια, χωρίς τον Χριστό, αλλά, όταν γνωρίσουν τον Χριστό, που είναι η ζωή, η ανάσταση, το Φως και η Οδός, τότε έχουν αυτή την εμπειρία ότι ο Χριστός τους ανέστησε. Λέγει ο άνθρωπος της μετανοίας: Μ’έβγαλε από τα πάθη, μ’ έβγαλε από τον εγωισμό μου, μ’ έβγαλε από το άγχος μου, μ’ έβγαλε από την θλίψη μου, από το κενό μου, από την απελπισία μου, από την αγωνία μου. Και μου έδωσε μια άλλη ζωή αναστημένη. Μια ζωή γεμάτη φως, χαρά και ειρήνη.

Έκτοτε λοιπόν, αφότου ο Κύριος ήλθε στη γη, εκατομμύρια άνθρωποι ήσαν νεκροί και ξανάζησαν από τον Χριστό μας. Και σήμερα πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, που γνωρίζουν τον Χριστό, ξαναζούν. Από πεθαμένοι γίνονται ζωντανοί και από παράλυτοι υγιείς. Και σηκώνουν και το κρεβάτι τους, δηλαδή σηκώνουν και τις δυσκολίες της ζωής τους. Άπαξ και σηκώθηκε πνευματικώς ένας άνθρωπος και βρήκε το νόημα της ζωής, μπορεί κατόπιν να αντιμετωπίσει ευχερώς και τις δυσκολίες της ζωής, όπως ο παράλυτος που σήκωσε το κρεβάτι του χαρούμενος.

Όμως υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι εξακολουθούν να αγνοούν τον Χριστό. Παραμένουν ακόμη παράλυτοι πνευματικώς και ανυποψίαστοι, του τι εστί ο Χριστός. Και περνάει η ζωή.

Και μακάρι σε κάποια στιγμή της ζωής τους να συναντήσουν τον Χριστό. Και να πουν στον Χριστό: «Κύριε, κι εγώ είμαι ένας παράλυτος. Δεν έχω άνθρωπο. Εσένα έχω μόνον. Ανάστησέ με. Δος μου φως, δος μου ελπίδα, δος μου χαρά, δος μου συγχώρηση, δος μου ανάπαυση». Και ο Χριστός που είναι γεμάτος από αγάπη, γεμάτος από φιλανθρωπία περιμένει από εμάς αυτή την πρόσκληση.

Και τρέχει. Έρχεται κοντά μας. Είναι ο Αδελφός μας. Πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς, λέγει ο λόγος του Θεού. Και έρχεται σαν Αδελφός μας και όχι σαν Κριτής μας. Και μας δίνει το χέρι του. Και μας λυτρώνει από την παραλυσία. Και μας σηκώνει και μας χαρίζει αιώνια ζωή.

Αυτός είναι ο Χριστός. Τον ευχαριστούμε. Και τον παρακαλούμε να είναι πάντοτε κοντά μας. Πάντοτε να μας δίνει ζωή. Πάντα να μας ανασταίνει από τις παραλυσίες μας και πάντα να μας οδηγεί στο φως της ατελευτήτου ημέρας της Βασιλείας Του. Αμήν.

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (†)

Ομιλία για τον παράλυτο της Βηθεσδά

The post Ομιλία για τον παράλυτο της Βηθεσδά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το Ευαγγέλιο λοιπόν το παρέλαβε ο Απόστολος Παύλος κι αυτό παρέδωσε. Δεν μπορεί κανείς να παραδώσει κάτι αν δεν το παραλάβει. Πρέπει να παραλάβει για να παραδώσει.

Δεύτερον, αυτό το Ευαγγέλιο που παρέλαβε και παρέδωσε ο Απόστολος Παύλος, όπως και οι άλλοι άγιοι Απόστολοι, είναι Ευαγγέλιο το οποίο στηρίζει τους ανθρώπους στην ζωή τους. Δεν είναι μόνον για την μέλλουσα ζωή, αλλά είναι και για την παρούσα ζωή. Διότι ακολουθώντας κανείς το Ευαγγέλιο του Χριστού γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει γιατί ζει και γνωρίζει πως πρέπει να ζει, ώστε η ζωή του να είναι αξιοποιημένη.

 Αλλά είναι και το Ευαγγέλιο το οποίο σώζει και τον άνθρωπο διότι του χαρίζει την αιώνια ζωή. Αυτές λοιπόν οι τρεις ιδιότητες του Ιερού Ευαγγελίου που μας παραδίδει ο Απόστολος Παύλος ισχύουν μέχρι σήμερα. Αυτό το Ευαγγέλιο, το ίδιο Ευαγγέλιο κι εμείς παραλάβαμε στην αγία Εκκλησία από τους αγίους Αποστόλους και τους διαδόχους τους, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας και γι’ αυτό είμαστε και σίγουροι ότι αυτό το Ευαγγέλιο, είναι το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού. Διότι δεν το παραλάβαμε από ανθρώπους, οι οποίοι δίδασκαν διδασκαλίες και εντάλματα ανθρώπων, αλλά το παραλάβαμε από την αγία Εκκλησία, η οποία είναι και ο φύλαξ του Ευαγγελίου του Χριστού.

Γι’ αυτό κι εμείς στη Θεία Λειτουργία δείχνουμε ότι το κέντρο της ζωής μας είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού. Στη Αγία Τράπεζα που είναι και ο Γολγοθάς και ο κενός τάφος του Χριστού, το Ευαγγέλιο είναι στο κέντρο. Στη Μικρή Είσοδο το Ευαγγέλιο λιτανεύουμε και ο διάκονος ή ο ιερεύς λέγει: «Σοφία. Ορθοί», δηλαδή ότι αυτό το Ευαγγέλιο είναι η σοφία του Θεού. Το Ευαγγέλιο λιτανεύεται σε όλες τις λιτανείες της Εκκλησίας μας. Το Ευαγγέλιο, κατά τη λειτουργική Παράδοση της Εκκλησίας μας είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Προσκυνώντας το Ευαγγέλιο, τον Χριστό προσκυνούμε. Άρα λοιπόν η Εκκλησία μας είναι η κατεξοχήν Εκκλησία του Χριστού κι Αυτή κρατάει το Ευαγγέλιο. Αυτή παραδίδει το Ευαγγέλιο κι Αυτή σώζει εμάς διότι έχει το Ευαγγέλιο του Χριστού και όχι έτερον ευαγγέλιον, ανθρώπινο ευαγγέλιο.

Κι εδώ είναι κάτι που πρέπει εμείς οι ορθόδοξοι να το δούμε, να το προσέξουμε, να το χαρούμε και να ευχαριστήσουμε το Θεό, διότι αυτό το Ιερό Ευαγγέλιο που μας παραδίδει η αγία μας Εκκλησία σήμερα είναι ακαινοτόμητο. Είναι το ίδιο Ευαγγέλιο των Αποστόλων, των Πατέρων, των Συνόδων, των Αγίων. Αυτό είναι το αληθινό Ευαγγέλιο. Δεν έχει παρεκκλίνει η αγία μας Εκκλησία κατά ιώτα εν από το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Έρχονται βέβαια οι αιρετικοί και λένε ότι «εμείς έχουμε το αληθινό Ευαγγέλιο», αλλά τα πράγματα τους διαψεύδουν, διότι δεν μπορεί να υπάρχουν πολλά ευαγγέλια. Ένα Ευαγγέλιο υπάρχει μόνον, και οι αιρετικοί έχουν τόσα «ευαγγέλια», όσοι είναι οι αιρετικοί.

Θα φέρω ένα παράδειγμα: Υπάρχει μία αίρεση στη Ελλάδα, αλλά και στο κόσμο ολόκληρο, η οποία κάνει και πολλή θραύση. Αυτοί λοιπόν οι Πεντηκοστιανοί, που ισχυρίζονται ότι έχουν το αληθινό ευαγγέλιο και ότι είναι η αληθινή «εκκλησία» της Πεντηκοστής, είναι στην Ελλάδα περί τις 20 παραφυάδες, περί της 20 και πλέον ομάδες, κοινότητες. Δεν είναι μία ομάδα, και μεταξύ τους δεν έχουν καμία κοινωνία. Πού είναι λοιπό το αληθινό ευαγγέλιο το οποίο έχουν και ποια ομάδα απ’ αυτές έχει το αληθινό Ευαγγέλιο;

Γι’ αυτό εμείς ευχαριστούμε το Θεό διότι παραλάβαμε το Ευαγγέλιο, το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού, κι αυτό πρέπει να το κρατήσουμε ως κόρην οφθαλμού. Αφού κι εμείς το παραλάβαμε από τους ευσεβείς μας γονείς, από τους ευσεβείς Πνευματικούς μας πατέρες, από αγίους επισκόπους και κληρικούς. Αυτό το Ευαγγέλιο κι εμείς να το παραδώσουμε στους μεταγενεστέρους για να μη χαθεί η ελπίδα του κόσμου. Διότι, αν χαθεί το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού ο κόσμος δεν θα έχει ελπίδα και οι άνθρωποι θα βυθίζονται στο βαθύ σκοτάδι. Αλλά αυτό το Ευαγγέλιο δεν μπορούμε να το παραδώσουμε, αν πρώτα δεν το ζήσουμε.

Ο Απόστολος Παύλος είδε τον Χριστό, συνομίλησε με τον Χριστό, είχε τον Χριστό μέσα του. Κι εμείς ενόσω έχουμε δει τον Χριστό με τα μάτια της ψυχής μας, ενόσω έχουμε γνωρίσει τον Χριστό και ενόσω ζούμε τον Χριστό μέσα μας θα ζούμε το αληθινό Ευαγγέλιο και θα μπορούμε να το παραδώσουμε και στους δικούς μας.

Ο πατέρας και η μητέρα θα πρέπει να παραδώσουν το Ευαγγέλιο στα παιδιά τους, στους οικείους τους. Ο καθένας θα πρέπει να παραδώσει το Ευαγγέλιο του Χριστού, τον Χριστό δηλαδή, σ’ αυτούς με τους ο οποίους συναναστρέφεται.

Η παράδοση του Ευαγγελίου είναι υποχρέωση και καθήκον κάθε βαπτισμένου χριστιανού και όχι μόνο των κληρικών και των ιεραποστόλων. Κάθε βαπτισμένος χριστιανός πρέπει να ζει το Ευαγγέλιο και να παραδίδει το Ευαγγέλιο. Κι έτσι όλη η Εκκλησία μας είναι Εκκλησία ιεραποστολική, Εκκλησία η οποία πρέπει να ζει το Ευαγγέλιο και πρέπει να παραδίδει το Ευαγγέλιο για να μείνει η αληθινή πίστη στον κόσμο, για να μείνει η αληθινή ελπίδα στους ανθρώπους.

Μ’ αυτές τις ταπεινές σκέψεις, παρακαλώ τον Θεό να μας βοηθήσει όλους να ζούμε αληθινά το Ευαγγέλιο του Χριστού και με τη ζωή μας και με τη διακονία μας, ο καθένας εκεί που τον έταξε ο Θεός και να παραδίδουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αμήν.

(Από ομιλία στην τράπεζα της Μονής, Κυριακή 17 Αυγ. 1998)

Η παράδοση του Ευαγγελίου

The post Η παράδοση του Ευαγγελίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.