Ο παπα-Ανδρέας, αφότου ήρθε για καλόγερος, δεν έστειλε μήνυμα στους δικούς του να τους ενημερώση πού βρίσκεται. Εκείνοι νόμιζαν ότι χάθηκε. Η μάννα του από διαίσθηση έλεγε: «Το παιδί μου δεν χάθηκε, αλλά είναι σε καλό τόπο». Μετά από κάποια χρόνια ξεμπάρκαρε στον Αρσανά ένα καράβι, που μέσα του ήταν ένας πατριώτης του. Τον αναγνώρισε και του μίλησε. Ο παπα-Ανδρέας του είπε να μην πη τίποτε και ας τον ψάχνουν. Αυτός όμως ενημέρωσε τους δικούς του και η μάννα του του έστειλε χαρούμενη γράμμα. Του έγραψε ότι θέλει να τον δη, γιατί είναι στα τελευταία της. Αυτός την ρώτησε με γράμμα:

–Εδώ θέλεις να με δης ή στην άλλη ζωή; Και σε αυτήν και την άλλη δεν γίνεται. Διάλεξε.

–Στην άλλη, παιδί μου.

Και έτσι εκοιμήθη, χωρίς να τον δη.

Αφού εκοιμήθη η μητέρα του, ήρθε ο πατέρας του να δη τον παπα-Ανδρέα, για να παρηγορηθή. Ήταν γεροντάκι και είχε σκοπό να μείνη λίγες μέρες και ύστερα να βγη να κάνη τα σαράντα της γυναίκας του. Πέρασαν οι μέρες και τον ρώτησε ο παπα-Ανδρέας:

–Δεν θα φύγεις;

–Όχι, εδώ θα μείνω, γιατί μου άρεσε.

Είχε μία κόρη ακόμη και είχε λόγους να γυρίση στον κόσμο, αλλά ήταν ευλαβής και είχε καλλιεργημένη ψυχή. Όταν έμαθε ο Ηγούμενος Σεραφείμ την απόφασή του να μείνη, τον ρώτησε:

–Μήπως θέλεις να σε κάνουμε καλόγερο;

–Αν θα με κάνετε αυτήν την δωρεά, «έτη πλείστα», απάντησε.

Έτσι τον έκαναν μοναχό σε ηλικία 88 ετών μετονομάσαντες αυτόν Συμεών. Παρ’ όλη την ηλικία του πήγαινε πρώτος στην Εκκλησία. Στην ανάγνωση, επειδή δεν άκουγε καλά, πήγαινε δίπλα στο δισκέλι να μη χάση καμμία λέξη. Το ίδιο και στην θεία Μετάληψη. Ο Ηγούμενος έλεγε για τον π. Συμεών: «Βλέπεις αυτό το κούτσουρο; Θα μας περάσει όλους».

Το 1960 εκοιμήθη ο Ηγούμενος Σεραφείμ και Ηγούμενος έγινε ο παπα-Ανδρέας. Τον επόμενο χρόνο αρρώστησε ο π. Συμεών και τον πήγαν στο γηροκομείο σε ηλικία 96 ετών. Τον ρώτησε ο παπα-Ανδρέας:

–Δεν σε βλέπω καλά. Να σε κοινωνήσουμε;

–Όπως νομίζετε, απάντησε.

Πήρε ο παπα-Ανδρέας Άγιο Άρτο, κατάφερε με δυσκολία να πη το «Πάτερ ημών» ο π. Συμεών και κοινώνησε. Τον ρώτησε:

–Πώς αισθάνεσαι;

–Σα να πάω σε γάμο.

Όταν ο παπα-Ανδρέας κατέβασε το άγιο Ποτήριο στην Εκκλησία και επέστρεψε στο γηροκομείο, ο π. Συμεών είχε ήδη κοιμηθή.

Ο παπα-Ανδρέας πήγε κάποτε να επισκεφθή τον γερω-Άνθιμο που ήταν στα τελευταία του στο Νοσοκομείο της Μονής. Τον ρώτησε: «Θέλεις να σου φέρουμε κάτι; Θέλεις να σου φέρουμε Πνευματικό; Τον γιατρό;». Αυτός δεν καταλάβαινε. Ακούμπησε τότε στο σίδερο του κρεββατιού και άρχισε νοερώς να λέγη τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Μόλις έφθανε στο «Χαίρε νύμφη, ανύμφευτε», έκανε τον σταυρό του το γεροντάκι. Μόλις τελείωσε τους Χαιρετισμούς, έκανε ο γερω-Άνθιμος τον σταυρό του τρεις φορές και εκοιμήθη ειρηνικά.

Όταν ο γερω-Γρηγόριος ήταν στα τελευταία του, δεν μιλούσε. Είχε χάσει τις αισθήσεις του και ειδοποίησαν τον παπα-Ανδρέα να τον κοινωνήση. Τον κοινώνησε, αλλά δεν κατάπινε την θεία Κοινωνία. Τότε είπε να ετοιμάσουν ένα τσάι και σιγά-σιγά με το κουταλάκι του έδινε λίγο-λίγο, μέχρι που την κατάπιε. Τότε μίλησε ο γερω-Γρηγόριος και είπε στον παπα-Ανδρέα: «Ευχαριστώ πολύ, ο Θεός να στο πληρώση».

Έλεγε ο παπα-Ανδρέας για τους πατέρες που κοιμήθηκαν στο Μοναστήρι όσο αυτός ήταν εκεί: «Μόνο για δύο-τρεις δεν ξέρω πού πήγαν, αλλά όλοι οι άλλοι, τους οποίους πρόλαβα, πήγαν στην Βασιλεία των ουρανών».

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 203.

Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Γ’)

The post Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Γ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το πρόσωπο που μετά τον όσιο Αρσένιο επηρέασε ευεργετικά όλη του την ζωή ήταν η μητέρα του, προς την οποία αισθανόταν ιδιαίτερη αγάπη και την βοηθούσε όσο μπορούσε. Από αυτήν διδάχθηκε την ταπεινοφροσύνη. Τον συμβούλευε να μη θέλη να νικά τους συμμαθητές του στα παιχνίδια και ύστερα να υπερηφανεύεται, ούτε να επιδιώκη να μπαίνη πρώτος στην γραμμή, γιατί ήταν το ίδιο, είτε πρώτος είτε τελευταίος έμπαινε.

Επί πλέον του έμαθε την εγκράτεια· να μην τρώγη πριν από την ώρα του φαγητού. Την παράβαση την θεωρούσε πορνεία.

Επίσης τον βοήθησε να αποκτήση απλότητα, εργατικότητα, νοικοκυροσύνη και προσοχή στην συμπεριφορά του προς τους άλλους, και τον προέτρεπε να μην αναφέρη καθόλου το όνομα του πειρασμού (διαβόλου).

Δυο φορές την ημέρα όλη η οικογένεια προσευχόταν μπροστά στο εικονοστάσι. Η μητέρα του όμως συνέχιζε να προσεύχεται και όταν έκανε τις εργασίες του σπιτιού λέγοντας την ευχή.

Τέτοια ήταν η ευλάβεια των γονέων του, ώστε και στα αλώνια έπαιρναν μαζί τους αντίδωρο.

Ο μικρός Αρσένιος, με το ενδιαφέρον και την εξυπνάδα που είχε, εύκολα αφωμοίωνε ό,τι καλό άκουγε από τους γονείς του.

Ακολουθώντας το παράδειγμά τους έμαθε να νηστεύη, να προσεύχεται και να εκκλησιάζεται. Ήταν το πιο αγαπητό από όλα τα παιδιά της οικογενείας. «Ο μεν πατέρας μου», έλεγε αργότερα ο Γέροντας, «με αγαπούσε, γιατί είχα κλίση στα τεχνικά και έπιαναν τα χέρια μου, η δε μητέρα μου για την ψεύτικη (λίγη, μικρή) ευλάβεια που είχα».

Σύμφωνα με μαρτυρίες συμμαθητών του, ο Αρσένιος στο Δημοτικό σχολείο ήταν προσεκτικό, συνετό και αγαπητό παιδί, με ιδιαίτερη ευαισθησία στην συμπεριφορά του και ευλάβεια στα θρησκευτικά μαθήματα. Ήταν καλός μαθητής, έξυπνος, εύστροφος και φιλότιμος. Η συμπάθειά του για τους άλλους έφθανε μέχρι θυσίας. Είχε μάτια ζωηρά και εκφραστικά, τόσο φωτεινά, που τον αποκαλούσαν «Γουμπισία» στα φαρασιώτικα, που σημαίνει πυγολαμπίδα. Ο μικρός Αρσένιος τελείωσε το Δημοτικό με βαθμό οκτώ και διαγωγή κοσμιωτάτη. Δεν θέλησε όμως να συνεχίση τα γράμματα, επειδή στην Κόνιτσα δεν υπήρχε Γυμνάσιο, και επιθυμούσε να γίνη ξυλουργός, γιατί αγάπησε την τέχνη του Κυρίου μας.

Τον καιρό που δούλευε με τον αρχιμάστορα σε σπίτια, δεν έτρωγε μαζί του, αλλά με κάποια πρόφαση πήγαινε στο σπίτι του, έτρωγε γρήγορα και αμέσως επέστρεφε. Αργότερα κατάλαβε ο μάστορας-δάσκαλός του ότι το έκανε για να μη χαλάη τη νηστεία.

Όταν έμαθε καλά την τέχνη, έφτιαξε ένα ωραίο εικονοστάσι για το σπίτι τους και ένα Σταυρό, σαν εκείνον που έβλεπε στις εικόνες να κρατούν οι άγιοι Μάρτυρες.

Αργότερα άνοιξε δικό του ξυλουργείο. Έφτιαχνε κουφώματα, ταβάνια, πατώματα, εικονοστάσια, ακόμη και φέρετρα, από τα οποία όμως ποτέ δεν πήρε χρήματα, συμμετέχοντας στον πόνο των ανθρώπων.

Στην τέχνη του ήταν «χρυσοχέρης». Οι άνθρωποι ήταν αναπαυμένοι από την δουλειά του. Όλοι στην Κόνιτσα έλεγαν: «Τι παιδί έχει η κυρά-Ευλαμπία! Καλός τεχνίτης, συνεπής και γρήγορος, και στον χαρακτήρα δίκαιος και ειλικρινής». Γι’ αυτό τον προτιμούσαν. Έτσι οικονομούσε τα προς το ζην, βοηθούσε τους δικούς του και έδινε ελεημοσύνη.

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 43, 48.

Από την παιδική ηλικία του αγίου Παϊσίου

The post Από την παιδική ηλικία του αγίου Παϊσίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Πολυάριθμα περιστατικά δείχνουν πως τα ενεργήματα του Αγίου Πνεύματος εκδηλώνονταν στην ψυχή του περιφήμου ηγουμένου της Ι. Μ. Γρηγορίου Αθανασίου (1873-1953) σαν νοερό φως γνώσεως και αποκαλύψεως. Ο Γρηγοριάτης μοναχός Σωφρόνιος διηγήθηκε:

Στην αρχή της καλογερικής μου ζωής, συνεπαρμένος από ασκητικό ενθουσιασμό, επιχειρούσα πολλών ειδών ασκήσεις. Κάποτε φόρεσα μέσα από τα ρούχα μου σιδερένιες αλυσίδες. Και για να ταλαιπωρούμαι στον ύπνο, τοποθέτησα κάτω από το στρωσίδι μου χαλίκια. Έτσι νόμιζα ότι ευχαριστώ τον Θεό και ακολουθώ τα ίχνη των αρχαίων ασκητών. Για όλα αυτά βέβαια δεν είχα αναφέρει τίποτε σε κανένα. Κανένας δεν γνώριζε τις προκοπές μου. Ούτε και ο γέροντας. Κάποια μέρα όμως δέχθηκα στο κελλί μου την επίσκεψή του.

– Ε, τι κάνεις εδώ πάτερ Σωφρόνιε; Πώς τα περνάς;

– Με την ευχή σου, γέροντα, καλά είμαι.

– Μήπως κάνεις παραπανίσιες ασκήσεις; Το σώμα σου είναι ασθενικό και δεν αντέχει για πολλά.

– Εγώ, γέροντα, δεν ανήκω στους προκομμένους μοναχούς.

– Για να δούμε όμως, παιδί μου, τι έχεις βάλει κάτω από το στρωσίδι σου; Τι βλέπω εδώ; Χαλίκια! Να τα πάρεις και να τα πετάξεις.

Έμεινα κατάπληκτος! Σκέφθηκα ότι ανθρωπίνως ήταν αδύνατο να γνώριζε ο γέροντας την περίπτωση. Και συλλογιζόμουν: “Άραγε να ξέρη και για τις αλυσίδες;” Δεν πρόλαβα όμως να τελειώσω την σκέψη μου.

– Πάτερ Σωφρόνιε, μου λέει, για να δω τι φορείς επάνω στο σώμα σου… Τι πράγματα είναι αυτά; Να τις βγάλεις τις αλυσίδες αυτές. Δεν έχουν να σε ωφελήσουν σε τίποτε.

Τις στιγμές αυτές ο αρχάριος Γρηγοριάτης μοναχός δοκίμασε μέσα του ένα ιερό ρίγος. Αντιλήφθηκε ότι κάτι θαυμαστό συνέβαινε στον γέροντά του. Και προηγουμένως τον αγαπούσε και τον σεβόταν, αλλά τώρα αυξήθηκε υπερβολικά η ευλάβεια προς το πρόσωπό του. Μέσα στον γέροντά του κατοικούσε και ενεργούσε εμφανώς η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Η αποτυχημένη απόδραση

Ο γρηγοριάτης μοναχός Ε. αποφάσισε κάποτε να εγκαταλείψει το μοναστήρι του. Έτσι λοιπόν μια νύκτα, χωρίς κανείς να πάρει είδηση, αφού ετοίμασε τα πράγματά του, κρεμάσθηκε μ’ ένα σχοινί από το παράθυρο και βρέθηκε έξω από την μάνδρα.

Τότε όμως αντιλήφθηκε πως κάτι σπουδαίο ξέχασε στο κελλί του: Το προσευχητάρι του! Ένα βιβλίο που του χρειαζόταν πολύ. Γι’ αυτό κρύφτηκε μέσα στους θάμνους, πάνω από το προαύλιο της μονής, και περίμενε να ξημερώσει για να ανοίξει η πύλη. Έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει το προσευχητάρι.

Στην ορισμένη ώρα άνοιξε η πύλη και μερικοί από τους πατέρες βγήκαν για τις εργασίες τους. Ο μοναχός Ε. τους έβλεπε όλους, ενώ αυτόν δεν μπορούσε να τον δει κανείς. Σε μια στιγμή βγήκε και ο ηγούμενος Αθανάσιος. Προχώρησε αργά και σταθερά προς το προαύλιο. Έφθασε στην ευθεία που βρισκόταν ο μοναχός Ε. Σταμάτησε σ’ αυτό το σημείο, στράφηκε προς τα πάνω και με υψωμένη λίγο την φωνή του απευθύνθηκε προς τον κρυμμένο αδελφό:

– Πάτερ Ε., να κατεβείς γρήγορα! Έλα κάτω!

Ο π. Ε. έμεινε άναυδος. Σαστισμένος, ζαλισμένος και ντροπιασμένος, χωρίς να μπορεί ν’ αντιδράσει καθόλου κατέβηκε. Κατάλαβε πως κάτι το υπερφυσικό συνέβαινε εκείνη την στιγμή στον γέροντά του. Και μετανοημένος εγκαταστάθηκε πάλι στο κελλί του.

Από το βιβλίο: ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ. Τόμος πρώτος. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2008, σελ. 94, 97.

Από τον οσιακό βίο του ηγουμένου Αθανασίου Γρηγοριάτου

The post Από τον οσιακό βίο του ηγουμένου Αθανασίου Γρηγοριάτου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

 Ενώ αγωνιζόταν και αναλωνόταν στα διακονήματα ο παπα-Ανδρέας ένιωθε μία έλξη προς την ησυχία. Τότε στην έρημο ασκείτο ο π. Γεράσιμος Μενάγιας. Ήταν Κεφαλλονίτης και ερχόταν στον Άγιο Παύλο. Ο παπα-Ανδρέας γνωρίστηκε με τον Μενάγια και επεθύμησε να ζήση μαζί του στην έρημο του Αγίου Βασιλείου. Παρεκάλεσε πολύ τον Ηγούμενο Σεραφείμ και του έδωσε τελικά ευλογία. Το 1938 πήγε στον Άγιο Βασίλειο και έζησε δυόμισι χρόνια με τον ασκητή π. Γεράσιμο Μενάγια. Εκεί γνώρισε και άλλους ασκητές και τον γερω-Ιωσήφ τον ησυχαστή. Τον είχε σε ευλάβεια. Τον θεωρούσε άγιο και τον υπερασπιζόταν όταν άκουγε να τον κατηγορούν.

Το θεώρησε ευτύχημα που γνώρισε και τον π. Σωφρόνιο τον Ρώσσο (τώρα πλέον Όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ) με τον οποίον και συνδέθηκε πνευματικά. Κατενόησε τον πνευματικό πλούτο, την θεία χάρι που είχε ο τότε διακο-Σωφρόνιος· τον είχε σε μεγάλη ευλάβεια και επεδίωκε την επικοινωνία μαζί του.

Κατά το έτος 1939, κάποια μέρα μετά το μεσημέρι, είχαν βγη ο παπα-Ανδρέας και ο διακο-Σωφρόνιος να μαζέψουν σαλιγκάρια. Ξαφνικά βλέπουν μία σκια ανθρώπου σε απόσταση και παρατήρησαν ότι είναι σχεδόν γυμνός. Κατάλαβαν ότι είναι ένας από τους «γυμνούς» ασκητές και έτρεξαν να τον προλάβουν. Αυτός όμως, όταν τους αντιλήφθηκε, έτρεξε να κρυφθή. Ο διακο-Σωφρόνιος κουράστηκε και ο παπα-Ανδρέας που ήταν νεώτερος, τον ρώτησε:

–Να τρέξω να τον προλάβω;

–Αν μπορής, τρέξε, του είπε.

Έτρεξε και όταν έφθασε στα δύο μέτρα τον φώναξε:

–Στάσου, άνθρωπέ μου, να με ευλογήσης, αν δεν είσαι δαίμων, δώσε μου την ευχή σου.

Τον έφθασε και τον έπιασε από το χέρι.

–Αν αγαπάς τον Θεό, άσε με, του είπε ο Ασκητής.

–Επειδή αγαπώ τον Θεό, γι’ αυτό έτρεχα να σε προλάβω.

Είδε να φορά στην μέση ο Ασκητής ένα τσουβάλι τρίχινο φθαρμένο, και τίποτε άλλο, ούτε παπούτσια ούτε κάλτσες, και ήταν Μάρτιος μήνας. Του λέει:

–Πώς είσαι έτσι; Να σου φέρω ρούχα;

–Δεν θέλω.

–Θες παξιμάδι ή τίποτα άλλο;

–Όχι.

–Να σου φέρω κάτι; Έτσι για ευλογία…

–Φέρε μου λίγο αλάτι.

–Πού να σου το φέρω;

–Άστο σε κείνη την πέτρα.

Την άλλη μέρα πήγαν το αλάτι, το άφησαν στην πέτρα και παραφύλαγαν. Το αλάτι έμενε εκεί και ο Ασκητής δεν ξαναφάνηκε.

Ο παπα-Ανδρέας διηγήθηκε και το εξής: «Ο Μενάγιας ήταν προσωπικός φίλος του αγίου Νεκταρίου, ο οποίος του είχε χαρίσει μία φωτογραφία του και ένα κομποσχοίνι. Τότε εκεί στον Άγιο Βασίλειο μερικοί αμφισβητούσαν την αγιότητα του αγίου Νεκταρίου. Ο Μενάγιας για να τους αποδείξη ότι είναι άγιος ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, πήρε μία λεκάνη, έβαλε αλεύρι και νερό, τα ανακάτεψε, από πάνω έβαλε το κομποσχοίνι του αγίου Νεκταρίου και από μόνο του χωρίς προζύμι φούσκωσε».

«Εγώ άλλη απόδειξη δεν θέλω», έλεγε ο παπα-Ανδρέας.

Ο παπα-Ανδρέας στον Άγιο Βασίλειο γνώρισε τότε πολλούς μεγάλους ασκητές, ωφελήθηκε από το παράδειγμά τους και ο ίδιος αγωνιζόταν πολύ. Είχε επικοινωνία με το Μοναστήρι του όλο αυτό το διάστημα και μετά από δυόμισι χρόνια πάλι επέστρεψε στην μετάνοιά του. Είπε τότε στον Ηγούμενο Σεραφείμ: «Εκεί πολλούς αγίους γνώρισα, αλλά και έναν άγιο διάκο. Αν τον καταφέρουμε να τον φέρουμε εδώ για Πνευματικό θα μας βοηθήσει πολύ». Ο Ηγούμενος συμφώνησε. «Βεβαίως, αφού το λες εσύ, θα το κάνουμε». Πήγαν και τον παρακάλεσαν. Ο διακο-Σωφρόνιος ήθελε την ησυχία. Όμως θεώρησε ότι ήταν από την θεία πρόνοια αυτή η πρόταση, διότι ο άγιος Σιλουανός του είχε πει: «Όταν σου ζητήσουν βοήθεια να μην αρνηθής. Ως πνευματικός, να είσαι διακριτικός να μην κάνης υπερβολές». Έτσι θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθή αυτό. Της Υπαπαντής του 1941 τον χειροτόνησαν ιερέα, έμεινε άλλο ένα χρόνο στα Καρούλια και μετά ήρθε και έμενε στην Αγία Τριάδα. Το Μοναστήρι του έδινε κουμπάνια, αυτός έδινε τις εικόνες που έκανε και εξωμολογούσε τους πατέρες. Βοήθησε πολύ και έσωσε το Μοναστήρι από πολλούς κινδύνους τότε στα δύστυχα χρόνια της Κατοχής από τους Γερμανούς. Και αυτό χάρι στην διορατικότητα του παπα-Ανδρέα.

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 199.

Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτηςβ

The post Ηγούμενος Ανδρέας Αγιοπαυλίτης (Β’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.