Ο π. Ιωσήφ ήταν πράγματι πολύ φλογερός και προσεκτικός στο πνευματικό του έργο. Ουδέποτε γελούσε. Δεν ήξερε να μιλά ωραία, ούτε πολύ, ούτε με καλολογίες. Ήξερε όμως να προσεύχεται πολύ, να σιωπά και να διδάσκει τους άλλους νύκτα και ημέρα με τη ζωή του και τα έργα του.

Στην εξομολόγηση ζητούσε από τον καθένα βαθειά ταπείνωση, ομολογία της προσωπικής του ενοχής για όσα έκανε, δάκρυα, ειλικρινή εξαγόρευση και προπαντός αποφασιστικότητα να μην επαναλάβει τα ίδια. Μετά την εξομολόγηση, η οποία μπορούσε να διαρκέσει μέχρι δύο ώρες, έδινε στους εξομολογημένους τις κατάλληλες συμβουλές.

Συνήθως σ’ αυτόν πήγαιναν για εξομολόγηση άνθρωποι που ήταν ζυμωμένοι στα πνευματικά, απελπισμένοι, με βαριά αμαρτήματα και ασθενείς παντός είδους. Για τον καθένα έκανε το παν να τους βοηθήσει πνευματικά. Ήθελε και επεδίωκε όλοι τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους θεραπευμένοι και παρηγορημένοι. Μάλιστα, επειδή ήταν πολύ αυστηρός, τραβούσε κοντά του ανθρώπους που πάσχιζαν να βρουν ένα καλό και άξιο Πνευματικό.

Κάποτε ήλθε ένας χριστιανός από το χωριό Πιπιρίγκ. Ήταν στενοχωρημένος και ταραγμένος.

– Πανοσιώτατε πάτερ, ήλθα να πληρώσω να μου κάνεις μία ειδική θεία Λειτουργία. Είμαι ταραγμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω πρόβλημα με τον κακό γείτονά μου, ο οποίος δεν με καταλαβαίνει καθόλου. Πάντοτε μαλώνουμε. Πάντοτε με ονειδίζει. Πριν λίγες ημέρες έβαλε φωτιά σε μια θημωνιά με σανό για τα ζώα μου. Θέλω λοιπόν να πληρώσω να γίνει μία ειδική ακολουθία. Εάν είμαι εγώ ένοχος, να με παιδεύσει ο Θεός, ενώ, εάν είναι αυτός, να τον κατακεραυνώσει ο Θεός, όπως Εκείνος γνωρίζει…

– Αδελφέ, είναι μεγάλη αμαρτία να προσευχηθείς στον Θεό για την τιμωρία του πλησίον σου. Ο Θεός έδωσε εντολή ν’ αγαπούμε ο ένας τον άλλο, να συγχωρούμε ο ένας τον άλλο και να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο. Ποτέ δεν μας είπε να εκδικούμαστε τους άλλους.

– Δεν έχω ησυχία, πάτερ. Αυτός ο άνθρωπος θέλει να μου καταστρέψει το σπίτι, την περιουσία, την τιμή και την οικογένειά μου. Με απειλεί, με υβρίζει, μου στήνει ενέδρες. Θέλω να κάνω προσευχή να τον τιμωρήσει ο Θεός, διότι μόνο Αυτός είναι Δίκαιος.

– Αδελφέ, μείνε αυτή την νύκτα μαζί μου. Άλλωστε πλησιάζει να νυκτώσει. Μείνε στο διπλανό κελί. Θα προσευχηθούμε και οι δυό αυτή την νύκτα για τον εχθρό σου. Το πρωί, ό,τι θα μας φωτίσει ο Θεός, θα κάνουμε.

– Θα μείνω, πάτερ, του είπε ικανοποιημένος ο άνθρωπος αυτός.

Την νύκτα εκείνη αυτός ο άνθρωπος βασανιζόταν από τους λογισμούς του. Προσευχήθηκε. Έκανε και μετάνοιες, όπως του είχε πει ο π. Ιωσήφ. Στο όνειρό του είδε ένα φοβερό πράγμα. Πριν ακόμη ξημερώσει, κτυπούσε δυνατά την πόρτα του Γέροντα.

– Ευλόγησέ με, πάτερ Ιωσήφ.

– Τι είναι παιδί μου, πώς κοιμήθηκες;

– Είδα ένα φοβερό όνειρο. Είδα ότι ήμουν παντού τραυματισμένος και αιματωμένος, στο πρόσωπο, στις πλάτες, στο στήθος, στα χέρια… Μερικοί μαύροι και άγριοι άνθρωποι με κτυπούσαν δυνατά. Αντιλαμβάνομαι ότι έφταιξα ενώπιον του Θεού. Δεν θέλω πλέον να εκδικηθώ τον γείτονά μου, οτιδήποτε και να μου έκανε. Θέλω να συμφιλιωθώ μαζί του.

– Καλά, παιδί μου. Τώρα μπορείς να πας στο σπίτι σου εν ειρήνη.

Όταν κατέβηκε τα βουνά του Κυριακού για να φθάσει σπίτι του, συνάντησε τον γείτονά του. Του ζήτησε συγχώρηση και έτσι συμφιλιώθηκαν.

Παρόμοιες περιπτώσεις τού συνέβαιναν κάθε ημέρα. Κι αυτός δίδασκε τον καθένα, ανάλογα με την περίπτωσή του, και τους έστειλε στα σπίτια τους ειρηνικούς.

Όσοι από τους ασθενείς και δαιμονιζομένους δεν θεραπεύονταν αμέσως, ο π. Ιωσήφ δεν τους επέτρεπε να γυρίσουν σπίτια τους. Τους έδινε λίγο φαγητό και τους συμβούλευε να νηστεύουν και να προσεύχονται. Και ο ίδιος βέβαια νήστευε και προσευχόταν για την υγεία τους. Όσοι και πάλι παρέμεναν αθεράπευτοι, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού, τους έστειλε στα σπίτια τους με την εντολή να εκτελέσουν και κάποιο πνευματικό αγώνισμα. Κατόπιν τους έλεγε να επιστρέψουν πάλι σ’ αυτόν.

Στην κεντρική εκκλησία της Μονής ερχόταν αραιά. Στεκόταν όρθιος δίπλα στον τάφο του αγίου Παϊσίου Βελιτσκόβσκι. Δεν κοίταζε εδώ κι εκεί, αλλ’ ήταν απορροφημένος στην ευχή του Ιησού. Όταν τελούσε την θεία Λειτουργία, έβρεχε την Αγία Τράπεζα με τα δάκρυά του.

Δεν απέκτησε κανένα μαθητή, διότι είχε δοθεί ολοκληρωτικά σ’ όλη τη ζωή του στη βοήθεια των δυστυχισμένων και ασθενών, των ορφανών και πλανεμένων.

Ο γέροντας Ιωσήφ σ’ όλη τη ζωή του δεν αγάπησε τα χρήματα, τις περιουσίες και την κενή και ματαία δόξα του κόσμου. Ό,τι του έδιναν οι Χριστιανοί τα μοίραζε στους άλλους ή τα έδινε στο Μοναστήρι. Με χρήματα που έδινε κατά καιρούς στο Μοναστήρι έγιναν πολλές ανακαινίσεις, όπως στην εκκλησία, στο αρχονταρίκι και στο νοσοκομείο. Ακόμη με τις ελεημοσύνες του βοηθήθηκαν πολλά ορφανά, χήρες, φτωχοί και άλλοι πονεμένοι από διάφορες συμφορές.

Την άνοιξη του 1944, όταν είχε φθάσει ήδη στα 80 χρόνια του, μετά από μία ολιγοήμερη ασθένεια, πέρασε στην αιώνια ζωή, αφήνοντας πίσω του πολλούς ασθενείς να κλαίνε και να ρωτούν: Πού είναι τώρα ο πατέρας και γιατρός μας; Πού είναι ο ερημίτης από την σκήτη Παλαιά Εικόνα;

Πάτερ Ιωσήφ, προσεύχου στον Θεό υπέρ ημών. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγιασμένες μορφές της Ορθοδόξου Ρουμανικής Εκκλησίας. Μετάφραση – επιμέλεια υπό αδελφών της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Άθω, 2002.

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

The post Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Πόσα παιδιά έχεις;

– Τέσσερα, Γέροντα. Τον Δημήτρη, την Αργυρή, την Φοίβη και την Μαρία.

– Τα βλέπω τα παιδιά σου… τα βλέπω… Την Φοίβη, την Αργυρή, τον Δημήτρη και την Μαρία.

Ο Γέροντας τα είπε με την σειρά ακριβώς που γεννήθηκαν ξεκινώντας από το μεγαλύτερο.

– Είδες, όταν μαλώνης την Αργυρή, πώς τρέχουν τα δάκρυά της;

Και σε λίγο προσθέτει:

– Γιατί αγαπάς την Μαρία περισσότερο από τα άλλα παιδιά;

Στο σημείο αυτό με συμβούλεψε να προσέχω πολύ και να μην κάνω διακρίσεις απέναντι στα παιδιά μου. Να δείχνω την ίδια αγάπη προς όλα, γιατί ζηλεύουν.

Στον φοιτητή της Ιατρικής είπε μετά τις σχετικές ερωτήσεις: «Ήταν ένας γιατρός στην Ζάκυνθο που ήταν πολύ απρόσεχτος και αμελής και οι ασθενείς μπαίνανε σε μεγάλες περιπέτειες και ήταν δύσκολες τότε και οι μετακινήσεις και ο κόσμος με την προχειρότητα του γιατρού εταλαιπωρείτο πολύ. Να προσέχης πολύ, όταν γράφης συνταγές. Να προσέχης τι φάρμακα γράφεις για την κάθε αρρώστια, για να μην δώσης λάθος συνταγή και ταλαιπωρηθή ο ασθενής».

– Τι γνώμη έχεις για την Μοριακή δυναμική;

– Δεν το ξέρω αυτό, Γέροντα, είπε ο φοιτητής.

– Σκέψου το, σκέψου τι είναι Μοριακή δυναμική;

– Μα δεν έχει σχέση με την Ιατρική αυτό. Δεν γνωρίζω.

– Σκέψου το, σκέψου κάτι και πες μου. Τι λέει το μυαλό σου; Τι είναι αυτό;

Ο φοιτητής προσπάθησε να δώση μία επεξήγηση και ο Άγιος τον άφησε να προσπαθή να σκεφτή τι είναι αυτό. Πίστεψε πως ήταν κάτι άσχετο με την επιστήμη του, αν και ο Άγιος του το είπε “έχει σχέση με το αντικείμενό σου”. Φύγαμε και ο φοιτητής πήρε το πτυχίο του το 1994 και 15 χρόνια μετά έκανε μεταπτυχιακά στο Λονδίνο, δίπλα στον διάσημο ιατρό Ντιέγκο Βεργάνι. Το αντικείμενό του ήταν η Ιατρική Φυσική και Ιατροδυναμική. Μία ημέρα του δώσανε ένα φάκελλο με το θέμα της μεταπτυχιακής εργασίας. Όταν άνοιξε τον φάκελλο, είδε πως έγραφε: “Μοριακή δυναμική”. Το σοκ ήταν τόσο έντονο και η συγκίνηση τόσο μεγάλη, που βγήκε έξω από την αίθουσα και έκλαιγε. Τηλεφώνησε στους γονείς και στα αδέρφια του αμέσως και τους το ανέφερε.

Ο ιατρός Δημήτριος Μ. είχε θέση Καθηγητού Ιατρού στο Λονδίνο με πολλές έρευνες, ανακαλύψεις, δημοσιεύσεις κ.ά. Σήμερα εργάζεται σε Ελληνικό Νοσοκομείο.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 135.

Αποκαλύψεις και προρρήσεις του αγίου Πορφυρίου

The post Αποκαλύψεις και προρρήσεις του αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το μικρό χωριό δεν στάθηκε εμπόδιο στην ποιμαντική του διακονία. Λίγα χρόνια αργότερα, πήγαιναν δεκάδες άνθρωποι από μακριά ακόμη και από άλλες χώρες για να τον επισκεφθούν και να τον συμβουλευθούν. Η ταπείνωσή του προσείλκυε τον κόσμο. Όταν πήγαιναν μορφωμένοι να τον συμβουλευθούν, τους έλεγε χαρακτηριστικά: «Σ’ εμένα τον αμόρφωτο ήρθατε να ρωτήσετε;». Έτσι αισθανόταν, διότι είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό σχολείο!

Θυμάται την πρώτη θεία Λειτουργία: «Η πρώτη Λειτουργία, που έκανα, ήταν στο χωριό Κλωνάρι. Πήγαμε από το Σάββατο με την παπαδιά με το γαϊδούρι στον Εσπερινό και την Κυριακή λειτούργησα με 25 άτομα στην Εκκλησία».

Ο Ναός του χωριού του στο Κελλάκι τιμάται στον Άγιο Γεώργιο. Έλεγε ο π. Αιμιλιανός για την σχέση του με τον Άγιο: «Ο άγιος Γεώργιος είναι ο “μάστρος μου” (προϊστάμενός μου). Με θέλει άγιο. Τον αισθάνομαι πάρα πολύ. Μιλάμε μαζί. Ο σύνδεσμός μας είναι πολύ δυνατός. Παντρεύτηκα, έκανα παιδί και, όμως, η σχέση μου, η αγάπη μου με τον άγιο Γεώργιο είναι μοναδική, το κάτι άλλο. Κάθε βράδυ τον ασπάζομαι, του βάζω μετάνοια και του λέω “την ευχή σου, άγιέ μου Γεώργιε”. Δεν τα καταφέρνω, δεν αντέχω να πάω ταξίδια (προσκυνήματα). Πριν φύγω πηγαίνω εκεί στην εικόνα του και γονατίζω και κλαίω και με δυσκολία τα καταφέρνω να φύγω και περιμένω πότε να επιστρέψω πίσω». Όταν κάποτε προσκύνησε τον τάφο του Αγίου Γεωργίου στην Λύδα έψαλε με τόση κατάνυξη το απολυτίκιό του και πνευματικά αλλοιωμένος και φανερά συγκινημένος είπε προς όλους τους προσκυνητές: «Ζητείστε όλοι σας ό,τι θέλετε από τον άγιο Γεώργιο». Έζησε, όπως φαίνεται, έντονα την παρουσία του Αγίου.

Στον μεγάλο σεισμό, που έγινε στις 9 Οκτωβρίου του 1996, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Κελλάκι έπαθε μεγάλη ζημιά. Όταν γινόταν η επιδιόρθωση της Εκκλησίας, ο πατήρ είχε την όλη εποπτεία και ήταν συνεχώς στην Εκκλησία. Εξομολογούσε πάνω στον γυναικωνίτη, όπως πάντοτε, και είχε ανεβάσει επάνω όλες τις εικόνες, που υπήρχαν μέσα στον ναό, και επέβλεπε και τους μαστόρους, τους κερνούσε και τους περιποιόταν. Ο Γέροντας έδωσε το μισό χωράφι (οικόπεδο) για να ανοίξη τον δρόμο να έρχωνται αυτοκίνητα μέχρι τον ναό· παλιά μόνο γαϊδούρια ανέβαιναν (είναι λοφίσκος). Το αγόρασε και το άνοιξε με εκσκαφέα για να κάνη φαρδύ δρόμο γύρω από την Εκκλησία. Γι’ αυτό δεν έχουν μεγάλη αυλή στο σπίτι τους. Διηγείτο: «Για την επιδιόρθωση της Εκκλησίας πολλά λεφτά χρειάσθηκαν, πέρα από αυτά, που μας έδωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων, και δεν βγήκαμε να ζητήσωμε τίποτα. Τα κανόνισε ο Άγιος. Ο κόσμος προσέφερε, που έβλεπε ότι επιδιορθώνομε την Εκκλησία. Σε μία ημέρα έδωσαν, άλλος 100, 200, 300 λίρες».

Από το βιβλίο: Ο πατήρ Αιμιλιανός Δημοσθένους. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2024, σελ. 33.

π. Αιμιλιανός Δημοσθένους, ο εργάτης του Αγίου Γεωργίου

The post π. Αιμιλιανός Δημοσθένους, ο εργάτης του Αγίου Γεωργίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Την εποχή εκείνη στο γειτονικό χωριό Ρουμκαβάκ, σε απόσταση 5,5 χιλιομέτρων από το Τασλίκ, είχε κτιστή καινούργιος ναός και ήρθε ο Δεσπότης για να κάνη τα εγκαίνια. Με την ευκαιρία έκανε και περιοδεία στα χωριά της Επαρχίας του. Ενώ βρισκόταν στο Ρουμκαβάκ πήγε επιτροπή από το Τασλίκ με τον πρόεδρο Αβραάμ Κιαγιά και άλλα μέλη, να παρακαλέσουν τον Δεσπότη να λύση την αργία του παπα-Βασίλη. Ο Δεσπότης δέχθηκε να έρθη στο Τασλίκ και να εξετάση επί τόπου την υπόθεση. Έφθασε με τον διάκο του πάνω στα άλογα, ως συνήθως, και κατέλυσε στο σπίτι του Χατζή-Ονυμφίου που ήταν ο πλουσιώτερος άνθρωπος του χωριού και επίτροπος της Εκκλησίας. Τον Δεσπότη υποδέχθηκε όλο το χωριό, του φίλησαν το χέρι, αλλά έδειχναν το παράπονό τους που τιμώρησε τον ιερέα τους. Από την υποδοχή έλειπε ο πατήρ ο οποίος ως τιμωρημένος απέφευγε τις εμφανίσεις και παρέμενε στο σπίτι του.

Ενώ γίνονταν οι ανακρίσεις, ειδοποίησαν τον Δεσπότη ότι το άλογό του είναι ξαπλωμένο κάτω, βογγάει, τρέμει ολόκληρο και κινδυνεύει να ψοφήση. Προσπάθησαν να το περιποιηθούν, του έδωσαν να φάη, έφεραν πρακτικούς γιατρούς αλλά χειροτέρευε. Ο Δεσπότης ανήσυχος στέλνει τον διάκο να διαβάση ευχή, αλλά δεν συνήλθε το άλογο. Κατεβαίνει και ο ίδιος ο Δεσπότης, διαβάζει ευχή αλλά η κατάσταση του ζώου χειροτέρευε.

Οι κάτοικοι του Τασλίκ ήξεραν ότι τέτοιες αρρώστιες θεραπεύονταν εύκολα από τον παπα-Βασίλη και πρότειναν στον Δεσπότη μέσω του Προέδρου να τον καλέσουν, αλλά ο Δεσπότης δεν δέχθηκε. Ο Πρόεδρος του λέγει τότε: «Ακούστε, Δέσποτα. Από τότε που ήρθε εδώ ο άνθρωπος αυτός ούτε τα ζώα μας ψόφησαν ούτε άνθρωποι πέθαναν από αρρώστιες. Η ευχή του όλους τους κάνει καλά».

Ο Δεσπότης συγκατατέθηκε να τον καλέσουν, αλλά ο πατήρ δεν πήγε λέγοντας στον απεσταλμένο: «Μπροστά στον Δεσπότη ευλογάει ο παπάς;». Στέλνουν άλλον άνθρωπο αλλά πάλι αρνήθηκε. Ο Δεσπότης τον περίμενε πλέον με αγωνία, γιατί έβλεπε τον κίνδυνο που διέτρεχε το άλογό του. Τότε πήγε ο ίδιος ο πρόεδρος Αβραάμ Κιαγιά και τον παρακάλεσε να έρθη· να δη ο Δεσπότης με τα μάτια του ότι ο παπα-Βασίλης υπηρετεί τον Θεό και όχι τον διάβολο, και να ανοίξη την Εκκλησία που παραμένει κλειστή και ο κόσμος αλειτούργητος.

Ο πατήρ πείσθηκε πλέον, πήρε το πετραχήλι, το Ευχολόγιο του ερημίτου και ακολούθησε τον Πρόεδρο. Πήγαν κατευθείαν στον σταύλο, ενώ το πλήθος του κόσμου περίμενε με αγωνία και, χωρίς να χαιρετήση, φθάνει στο άρρωστο άλογο. Άρχισε να διαβάζη την ευχή. Ο Δεσπότης περίεργος πηγαίνει πίσω από τον παπα-Βασίλη να δη τι ευχή διαβάζει. Ο παπάς κατά την διάρκεια της αναγνώσεως της ευχής διακόπτει τρεις φορές και σταυρώνει το άλογο ακουμπώντας το ελαφρά με το πόδι του.

Στο τέλος το άλογο τινάχθηκε όρθιο και μετά άρχισε να τρώη. Ο παπάς είπε “περαστικά” και έφυγε για το σπίτι του. Ο Δεσπότης από την χαρά του ξέχασε να τον ευχαριστήση. Όταν συνήλθε έτρεξε πίσω του και τον παρακάλεσε να τον ακολουθήση· τον έπιασε από το χέρι και τον ωδήγησε στο σπίτι που εφιλοξενείτο, ενώ ο κόσμος περίμενε έξω. Στην συνέχεια βγαίνει στον εξώστη μαζί με τον παπά και απευθυνόμενος στο πλήθος των Χριστιανών λέγει: «Αδελφοί μου, την ευχή που διάβασε ο παπα-Βασίλης την διάβασα και εγώ, την διάβασε και ο διάκονος. Ο Θεός τις δικές μας προσευχές δεν τις άκουσε. Άκουσε όμως τις προσευχές του παπα-Βασίλη. Κάτι πρέπει να συμβαίνη και οι προσευχές του γίνονται δεκτές από τον Θεό. Αυτόν λοιπόν εγώ θα τον εξομολογήσω». Βγάζει τους άλλους έξω και, αφού έκανε διάφορες ερωτήσεις στον παπα-Βασίλη και τον εξωμολόγησε, βγαίνει και λέγει στον κόσμο που περίμενε: «Ακούστε, αγαπητοί μου. Τώρα ο παπα-Βασίλης δεν θα ζητήσει συγχώρεση από εμένα. Εγώ θα ζητήσω συγχώρεση απ’ αυτόν, γιατί πίστεψα στις συκοφαντίες και τον τιμώρησα με αργία. Το χάρισμα τού έχει δοθή από τον Θεό και κανείς δεν μπορεί να το πάρη πίσω».

Μετά του διάβασε ευχή και τον έλυσε από την αργία. Την επόμενη ημέρα άνοιξαν την Εκκλησία του χωριού και όλοι μαζί ετέλεσαν την θεία Λειτουργία.

Αυτά είναι λίγα από τα πολλά θαύματα που έκανε ο παπα-Βασίλης ο Καππαδόκης σε Χριστιανούς και Τούρκους.

Κατά τους υπολογισμούς από τις μαρτυρίες των συγγενών του και των συγχωριανών του που ζουν σήμερα, εκοιμήθη γύρω στο 1900 και ετάφη εκεί στο χωριό που εφημέρευε, στο Τασλίκ της Καππαδοκίας.

Αιωνία του η μνήμη. Την ευχή του να έχουμε και οι πρεσβείες του να βοηθήσουν να λειτουργηθή και πάλι ο ναός του αγίου Γεωργίου στο Τασλίκ, που τώρα είναι τζαμί. Αμήν.

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 33.

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Γ’)

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

The post Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.