Ομιλώντας περί του αυτού θέματος στην αδελφότητα της Ι. Μονής μας, όταν το έτος 1987 μας είχε επισκεφθεί, ανέφερε ότι όταν κάποτε θέλησε να φυτέψει μια βερικοκιά, με το οποίο δεν συμφωνούσε ο Γέροντάς του, αυτή δε πρόκοψε, στα επτά χρόνια μόνο ένα λουλούδι έβγαλε.

«Εάν ολιγοπιστούμε ή δεν έχουμε πίστη στον Γέροντα, πρέπει να βιάσουμε τον εαυτό μας, για να αποκτήσουμε. Διότι η ευχή του Γέροντα θα μας σώσει. Εάν αυτός παύσει να προσεύχεται για μας, είμαστε για την κόλαση. Εάν δε αυτή η ολιγοπιστία διαρκέσει δύο-τρία χρόνια, τότε θα το ξεχάσουμε το μοναστήρι. Κινδυνεύουμε να φύγουμε από την Μονή, οπότε στο εξής θα την βλέπουμε από μακριά. Εάν αρχίζουμε κάποιο έργο, καλό είναι να βάζουμε κάποιον Άγιο αρωγό στην εκτέλεσή του, προηγείται όμως η ευλογία του Γέροντα. Τότε ας ξεκινούμε το έργο λέγοντας: «Δι’ ευχών του αγίου Γέροντά μου».

Τόνιζε επίσης την ευλάβεια και πίστη που πρέπει να έχουμε στον Γέροντα:

«Όσο περισσότερη ευλάβεια έχουμε στον Γέροντα, τόσο μεγαλύτερη ευλογία θα λαμβάνουμε. Είναι μεγάλη υπόθεση να αναπαύουμε την ψυχή του Γέροντα. Όταν λέμε το «Νάναι ευλογημένο» αναπαύεται η ψυχή του Γέροντα, αλλά και ο Χριστός. Ανέπαυσες τον Γέροντα, ανέπαυσες τον Χριστό. Λύπησες τον Γέροντα, λύπησες τον Χριστό. Το στόμα του, είναι το στόμα του Χριστού.

Στο Μοναστήρι που ήλθαμε, η Παναγία μας έφερε. Εδώ πρέπει να παραμείνουμε μέχρι τέλος και εδώ θα σωθούμε.

Η ψαλμωδία στην εκκλησία πρέπει να γίνεται προς δόξαν Θεού. Είναι απαράδεκτο να θέλουμε να ψάλλουμε μόνο τα πρώτα στις ακολουθίες. Αυτό είναι πάθος. Όποιος ψάλλει έτσι, δεν ψάλλει προς δόξαν Θεού αλλά προς δόξαν του εαυτού του.

Τον πόθο που είχαμε όταν πρωτοήλθαμε στο Μοναστήρι, να προσπαθήσουμε να τον διατηρήσουμε και να τον αυξήσουμε. Αν έχουμε κακή αρχή, θα έχουμε και κακό τέλος».

Δεν δεχόταν την θέση: «Εγώ αυτός είμαι, αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, δεν μπορώ να κάνω έτσι ή αλλιώς στην συγκεκριμένη περίπτωση». «Όχι», έλεγε. «Ο καθένας μας μπορεί να αλλάξει»

Όταν αδελφοί εξέρχονται του Αγίου Όρους για υποθέσεις της Μονής, συνιστούσε οι υπόλοιποι να κάνουν από ένα κομποσκοίνι και πέντε μετάνοιες, ώστε να τους σκεπάζει η θεία Χάρις. Όταν προ ετών ο ίδιος εξήλθε, διηγούνταν ότι έβλεπε ορατά μία νεφέλη να τον σκεπάζει, διότι άλλοι προσεύχονταν γι’ αυτόν.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 23 (1998), άρθρο «ΠΑΠΑ-ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ (Προσωπικές αναμνήσεις)», σελ. 97 (απόσπασμα).

Αναμνήσεις από τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη (Β’)

The post Αναμνήσεις από τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη (Β’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Επειδή συμβαίνει σήμερα να έχεις την ονομαστική σου εορτή, σου εύχομαι κι εγώ πολλά χρόνια και όχι πολύ ευτυχισμένα, διότι η κοσμική ευτυχία δεν είναι η αληθινή και αιώνια. Όταν ο άνθρωπος είναι πολύ ευτυχισμένος σ’ αυτόν τον κόσμο, ξεχνά τον Θεό και τον θάνατο… Είδες τι έλεγε ο απόστολος Παύλος ότι έχαιρε με τα παθήματά του και ότι ο Θεός του έδωσε βαριά αρρώστια για να μην υπερηφανεύεται, παρότι τρεις φορές Τον παρεκάλεσε να τον θεραπεύσει. Ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού. Μπήκε στον παράδεισο. Άκουσε ακατανόητα ρήματα που δεν μπορούσε να τα καταλάβει άνθρωπος. Αλλά για τον εαυτό του δεν καυχιόταν, παρά μόνο για τις ασθένειες και τα βάσανά του (Β’ Κορ. 2:2-10). Ήταν ένας μεγάλος διώκτης του Χριστού. Μετεστράφη και έγινε φλογερός ζηλωτής του θείου κηρύγματος των Αποστόλων· ο πιο εκλεκτός μεταξύ των εκλεκτών. Κι όμως έλεγε: «Δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι Απόστολος» και ότι «είμαι ο μικρότερος των Αποστόλων»… Από διώκτης έγινε ένα ανεκτίμητο δοχείο της θείας Χάριτος. Διότι έτσι εργάζεται ο Θεός. Μπορεί έναν αμαρτωλό άνθρωπο να τον κάνει δια της μετανοίας και των δακρύων πιστό δούλο Του και κήρυκά Του και ευεργέτη των άλλων.

Έτσι να σε βοηθήσει ο Θεός, παιδί μου, από ένα ακατάλληλο δοχείο –όπως άλλωστε είμαι κι εγώ, φορτωμένος με πάθη και αμαρτίες που βοούν για εκδίκηση ενώπιον του Κυρίου– να γίνεις ένα καθαρό δοχείο, αξιοτίμητο και να υπηρετήσεις τον Κύριο κι εδώ και στο ουράνιο Θυσιαστήριο…

Εγώ δεν σου εύχομαι εδώ ούτε πολλή περιουσία, ούτε δόξα, ούτε πλούτο, διότι γνωρίζω ότι απ’ όλα αυτά προέρχονται όλα τα αγκάθια και οι πειρασμοί στον κόσμο. Αν θα έχεις με τη χάρη του Θεού αγάπη και άγιο πόθο, ακόμη κι από την άλλη ζωή θα είσαι για εμάς το παράδειγμα και η βοήθεια στην ζωή μας με τις άγιες ευχές σου. Αλλά, αν κάνεις το θέλημα του Θεού, κι εδώ θα ωφελήσεις τους άλλους, κι από την άλλη ζωή πέραν του τάφου θα έχεις αιώνια ευτυχία στους αιώνες των αιώνων. Θα χαιρόμαστε ακόμη περισσότερο στην άλλη ζωή, διότι δεν θα υπάρχουν δάκρυα, ούτε σκάνδαλα, ούτε στεναγμοί, αλλά ζωή ατελεύτητη. Αμήν.

Δεν μπορούμε να σωθούμε, αν αγαπήσουμε τις ομορφιές και απολαύσεις αυτού του κόσμου.

Από το βιβλίο: π. Κων. Κόμαν, Αρχιμ. π. Ιωαννικίου Μπάλαν, Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου, Πνευματικός του Γέροντος Κλεόπα Ηλίε (1897-1990). Μετάφραση-επιμέλεια υπό αδελφών Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Άγιον Όρος 1990.

Λόγοι του π. Παϊσίου Ολάρου περί ευτυχίας

The post Λόγοι του π. Παϊσίου Ολάρου περί ευτυχίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε γιατρούς και να κάνουμε διάφορες εξετάσεις και οι δυό μας, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Ο σύζυγός μου ο Χρήστος είναι φορτηγατζής και απουσίαζε όλη μέρα με τα δρομολόγια που κάνει. Η πεθερά μου είναι πολύ κοντά στην Εκκλησία, είναι θρησκευόμενη γυναίκα και γνώριζε τα Μοναστήρια και τους Πνευματικούς.

Μετά από παρότρυνση της πεθεράς μου το 1984 ή 1985 περίπου, αποφασίσαμε να πάμε στο Μήλεσι· εκεί θα βλέπαμε έναν γέροντα Πορφύριο που καθώς μας έλεγε, έχει βοηθήσει πολύ κόσμο με δύσκολα προβλήματα.

Στο Μοναστήρι, αφού περιμέναμε την σειρά μας, κάποια στιγμή μας δέχτηκε σε ένα δωμάτιο όπου ο Γέροντας ήταν ξαπλωμένος στο κρεββάτι του. Ο Χρήστος πέρασε πρώτος και εγώ ακολούθησα νευριασμένη για τον χρόνο που χάνουμε σε τέτοιες επισκέψεις χωρίς νόημα. Εάν δεν με πίεζε η πεθερά μου δεν θα είχα πάη.

– Καλώς τον Χρήστο, είπε ο Γέροντας.

– Γέροντα, από εδώ η γυναίκα μου, είναι πολύ νευρικιά.

– Γιατί, εσύ δεν είσαι; είπε και γέλασε.

Άρχισα να του μιλάω για την ατεκνία μας και την ταλαιπωρία με τους γιατρούς. «Δεν είστε άξιοι να μεγαλώσετε παιδιά· γι’ αυτό και δεν έχετε», είπε ο γέροντας Πορφύριος.

Φύγαμε και εγώ σκεφτόμουνα συνέχεια εκείνα τα τελευταία λόγια του. Γιατί δεν είμαστε άξιοι; Επίσης αναρωτιόμασταν πώς γνώριζε το όνομα του ανδρός μου.

Κάτι μας τραβούσε για να τον ξαναδούμε και έτσι σε λίγο καιρό ξαναπήγαμε, με την θέλησή μας αυτήν την φορά. Σε αυτήν την δεύτερη επίσκεψη μέσα στο δωμάτιο παρευρίσκονταν και ο γιατρός του αλλά και ένα αγοράκι. Ο Γέροντας καθόταν σε χαμηλή καρέκλα ή σκαμνάκι και ήταν λίγο σκυφτός. Μόλις μπήκαμε μέσα, είδα κάτι που πρώτη φορά έβλεπα στην ζωή μου. Γύρω από το κεφάλι του υπήρχε ένας φωτεινός δίσκος, όπως τα φωτοστέφανα στις άγιες εικόνες.

Ο Γέροντας μάς μίλησε για λίγο και είπε πως δεν πρέπει να στενοχωριώμαστε, γιατί σύντομα θα κάνουμε παιδί.

Όταν βγήκαμε έξω, ο σύζυγός μου μου είπε πως έβλεπε το κεφάλι του φωτεινό και σαν φως να εκπέμπεται γύρω του. Κατάλαβα πως δεν το έβλεπα μόνο εγώ αυτό το παράξενο φαινόμενο.

Μετά και από αυτή την επίσκεψη άλλαξε η ζωή μας. Αρχίσαμε να εκκλησιαζώμαστε τακτικά, να επισκεπτώμαστε Μοναστήρια, να νηστεύουμε και γενικά προσπαθήσαμε να έρθουμε πιο κοντά στον Θεό. Ο άντρας μου πήγε και στο Άγιον Όρος. Η γαλήνη και η ηρεμία επέστρεψε στο σπίτι μας και σε ένα χρόνο περίπου αποκτήσαμε αγοράκι.

Ο Χρήστος έχει διάφορες φωτογραφίες του αγίου Πορφυρίου στο φορτηγό και, όταν περνάη κοντά από το Μήλεσι, κορνάρει και ανασηκώνεται από το κάθισμά του, ως ένδειξη χαιρετισμού και ευλάβειας προς τον Άγιο.

Κάποτε σε ένα ταξίδι κινδύνεψε, διότι ένα φορτηγό ερχόμενο από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με μεγάλη ταχύτητα κατευθυνόταν κατευθείαν επάνω του. Τρόμαξε πάρα πολύ και αμέσως φώναξε: «Πορφύριε, σώσε με» και, χωρίς να το καταλάβη, πέρασε με το φορτηγό και έφυγε χωρίς την παραμικρή ζημιά.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Α’. Μαρτυρίες.  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 125.

Το φωτοστέφανο του αγίου Πορφυρίου

The post Το φωτοστέφανο του αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κατά το έτος 1917-1918 πήγα στην Παροικία. Κάποιος πιστός χριστιανός ονομαζόμενος Πέτρος Μοστράτος με κάλεσε στο σπίτι του και αφού εξομολογήθηκε αυ­τός και η σύζυγός του, μου διηγήθηκε το κατωτέρω κατανυ­κτικό όραμα, το οποίο έγραψα για να δημοσιεύσω προς ωφέλεια των πιστών αναγνωστών χριστιανών.

Είχα –μου είπε– δύο τέκνα, ένα γιο και μια κόρη. Ως πατέρας φρόντισα και τα έμαθα γράμματα, και αφού τελείωσαν το Γυμνάσιο αποφάσισα να τα στείλω και τα δύο να σπουδάσουν στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο. Η κόρη, αν και μικρότερη κατά δύο χρόνια, υπερτερούσε κατά πολύ από τον αδελφό της στα γράμματα, στην επιμέλεια, στην αγάπη, ευσέβεια, πίστη, σύνεση, φρόνηση και τις άλλες αρετές. Όταν της πρότεινα να πάει στο Πανεπιστήμιο με τον αδελφό της, μου είπε: «Πατέρα, πάντοτε σε όλα σου έκανα υπακοή, σε αυτό δεν θα σου κάμω. Μου αρκούν τα γράμματα που έμαθα».

«Ε­γώ, κόρη μου», της είπα, «θέλω να σε στείλω να γίνεις επι­στήμονας». «Κι εγώ, πατέρα», μου απάντησε, «θεωρώ ότι μεγαλύτερη επιστήμη σε ένα κορίτσι δεν είναι άλλη από το να φυλάξει την εντολή του Θεού που λέει “Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται”, να αγαπήσει τους γονείς της, να τους υπηρετήσει και βοηθήσει στα γεράματά τους, όταν δεν έχουν άλλο παι­δί όπως εσείς, που τόσο κοπιάσατε για μένα και όταν ήμουν στην κοιλιά της μητέρας, και όταν ήμουν νήπιο και κατόπιν μικρό κορίτσι και μέχρι τώρα. Είναι αδύνα­το να σας αφήσω, και μάλιστα τώρα που γεράσατε».

Βλέποντας την επιμονή της, την άφησα· και βλέποντας την αγάπη και αφοσίωση, την περιποίηση και τη φροντίδα που είχε και σ’ εμένα και στη μητέρα της, χαιρόμασταν και νομίζαμε ότι είμαστε ευτυχείς και θα είμαστε για πάντα, και πολλοί μας μακάριζαν που είχαμε τέτοια χαριτωμένη κόρη, και λησμονήσαμε ότι η χαρά και η ευτυχία η διαρκής δεν είναι στην παρούσα πρόσκαιρη ζωή, αλλά στη μέλλουσα.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και αρρώστησε βαριά και οι γιατροί αποφάνθηκαν ότι θα πεθάνει. Η χαρά μας μεταβλήθηκε σε ανείπωτη λύπη. Στην απελπισία μου κατέφυγα στη γοργή βοήθεια, στην ελπίδα και προστασία και καταφυγή των Χριστιανών, στη σπλαχνικότατη Μητέρα του Θεού, την Παναγία τη Μεγαλόχαρη Ευαγγελίστρια. Πήγα στον ιδιόκτητο Ναό της, τον οποίο είχα κληρονομιά από τους γονείς μου, κοντά στο σπίτι μου, έπεσα στα γόνατα μπροστά στην εικόνα Της και Την παρακαλούσα με θερμά δάκρυα να σώσει την κόρη μου από τον θάνατο, ή να πάρει το αγόρι μου και να μου αφήσει το κορίτσι, που ήταν τόσο καλό. Η Παναγία δεν με άκουσε και πέθανε η κορούλα μου.

Όταν πέθανε, κι εγώ και η σύζυγός μου είμασταν απαρηγόρητοι· τίποτε άλλο δεν κάναμε, μό­νο μέρα και νύχτα θρηνούσαμε τη δυστυχία μας. Επί δεκαπέντε μέρες έμενα κλεισμένος με τη σύζυγό μου στο σπίτι μας και κλαίγαμε διαρκώς. Αφού συμπληρώθηκαν δεκαπέντε μέρες πήγα στην Εκκλησία κοντά στο σπίτι μου και άναψα την κανδήλα της Πα­ναγίας. Θυμήθηκα τότε ότι Την παρακαλούσα να σώσει την κόρη μου και δεν την έσωσε, έσβυσα την κανδήλα και είπα προς την εικόνα της Παναγίας με θυμό: «Επειδή δεν με άκουσες, Παναγία, κι εγώ σου σβύνω την κανδή­λα», και πήγα στο σπίτι μου.

Μόλις πλάγιασα στο κρεβάτι μου, ήρθαν δύο αστραπόμορφοι νέοι, με παρέλαβαν, με έβγαλαν από το σπίτι και περπατούσαμε σε μια πεδιάδα. Φοβήθηκα και τους είπα: «Πού με πηγαί­νετε;» «Σε πηγαίνουμε», μου είπαν, «να δεις την κόρη σου». «Η κόρη μου», τους είπα, «είναι δεκαπέντε μέρες που πέθανε, δεν υ­πάρχει». Τότε με ύφος αυστηρό μου είπαν: «Άπιστε, ακό­μη δεν πιστεύεις; Έλα να τη δεις». Καί αφού προχωρήσαμε λίγο, φτάσαμε σε έναν κήπο θαυμάσιο που έμοιαζε με τον Παράδεισο. Στο μέσο του Παραδεί­σου ήταν ένα μεγαλοπρεπέστατο ανάκτορο κτισμένο από λαμπερό χρυσάφι. Μου έδειξαν μια μεγάλη πύ­λη χρυσή και μου λένε: «Μπες από αυτή την πύλη στο ανάκτορο, εκεί θα δεις την κόρη σου».

Μπήκα από την πύλη και βλέπω μια αίθουσα βασιλική απέραντη. Στην αίθουσα εκείνη ήταν μυριά­δες παρθένων, που κάθονταν σε θρόνους χρυσούς και δεξιά και αριστερά τους ήταν λαμπάδες. Τα πρόσωπα των παρθένων άστραφταν περισσότερο από τον ήλιο, το δε φως των λαμπάδων και γενικά οι θρόνοι των παρθένων, το κάλ­λος της αίθουσας και του ανακτόρου ήταν απερίγραπτο και ασύλληπτο. Παρατηρώντας τις παρθένες βλέπω την κόρη μου σε θρόνο χρυσό να αστράφτει από το κάλλος, αλλά οι λαμπάδες της ήσαν σβησμένες.

Μόλις την είδα, την αναγνώρισα. Τρέχω με χαρά να την αγκαλιάσω, να τη φιλήσω, αλλά μόλις πλησίασα, σηκώθηκε από τον θρόνο και με βλέμμα αυστηρό με κοίταξε και μου λέει: «Φύγε απ’ εδώ! Πώς τόλμησες και ήρθες κι εδώ να με ενοχλήσεις;» Και μ’ έβγαλε από την αίθουσα και κάθησε πάλι στον θρόνο της.

Εγώ άρχισα να παραπο­νούμαι και να της λέω: «Κόρη μου, γιατί δεν με δέχεσαι; Δεν ξέρεις πόσο σε αγαπούσα; Εγώ παρακαλούσα την Παναγία να πεθάνει ο αδελφός σου για να ζήσεις εσύ, να σ’ έχω μαζί μου, και συ με διώχνεις;» «Πάψε», μου λέει, «να λες ότι με αγαπάς, γιατί αν με αγαπούσες, έπρεπε να χαιρόσουν με την ευτυχία μου, τη δόξα μου, την τι­μή μου και όχι να λυπάσαι. Έπρεπε να ευχαριστείς τον Θεό και την Παναγία που με αξίωσαν τέτοιας ευτυχίας και δόξας και όχι να γογγύζεις».

Τότε της λέω: «Κό­ρη μου, γιατί των άλλων παρθένων οι λαμπάδες είναι αναμμένες, ενώ οι δικές σου είναι σβυσμένες;» Μου απά­ντησε: «Εσύ και η μητέρα μου μου τις σβύσατε με τα δά­κρυά σας, και αν δεν πάψετε να κλαίτε, να μη λέτε ότι είμαι κόρη σας».

Αυτή τη στιγμή ξύπνησα και στοχαζόμενος εκείνα τα μεγαλεία που είδα και τη δόξα των παρθένων και της κόρης μου και το ανείπωτο κάλλος, έμεινα αρκετή ώρα εκστατικός. Αφού συνήλθα, διηγήθηκα στη σύζυγό μου τα όσα είδα και παρηγορήθηκε αρκετά.

Στο μεταξύ έγινε μέρα και τρέχω στην Εκκλησία, πέφτω στα γόνατα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και με δάκρυα με­τάνοιας και χαράς ζητούσα συγχώρηση: «Παναγία μου, παρηγορήτριά μου και προστασία και εμού και όλων των Χριστιανών, συγχώρησέ με για τα άσκοπα και ά­πρεπα λόγια που σου είπα. Η πολλή θλίψη μού προξένησε παραφροσύνη. Σ’ ευχαριστώ μυριάδες φορές, σ’ ευχαρι­στώ και θα σ’ ευχαριστώ μέχρι το τέλος της ζωής μου και θα σου ανάβω το καντήλι μέρα και νύχτα».

Επέστρεψα στο σπίτι μου, φόρεσα τα γιορτινά μου και βγήκα στην αγορά περπατώντας χαρούμενος στον κεντρικό δρόμο. Μόλις με είδαν οι άνθρωποι, έτρεχαν να με συλλυπηθούν. Εγώ τους έλεγα: «Δεν δέχομαι συλλυπητήρια. Δέχομαι συγχα­ρητήρια».

Μερικούς από τους φίλους και γνωστούς τούς άκουσα να ψιθυ­ρίζουν και να λένε: «Τι κρίμα! Ο μπάρμπα-Πέτρος τα έχασε από την πολλή λύπη». Εγώ τους πλησίασα και τους είπα: «Όχι, δεν τα έχασα· πριν να δω την κόρη μου τα είχα χάσει, αλλά τώρα που την είδα, είδα ότι ζει και βρίσκεται σε μεγάλη δόξα, τιμή και ευτυχία· είναι στον χορό των παρθένων, στον ουράνιο Νυμφώνα, έγινε νύμφη του Ουράνιου Βασιλιά. Έχω χαρά μεγάλη και θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή, διότι έχω κόρη νύμφη του Ουράνιου Νυμφίου».

Από το βιβλίο: Μοναχού Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2007

Το κατανυκτικό όραμα του Πέτρου Μοστράτου

The post Το κατανυκτικό όραμα του Πέτρου Μοστράτου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.