Πρέπει λοιπόν κι εμείς σήμερα, αδελφοί μου, μαζί με όλους τους αγγέλους να πανηγυρίσουμε, να χαιρόμαστε και να δοξάζουμε τον φιλάνθρωπο Θεό μας.

Σήμερα σφραγίσθηκε το έγγραφο της συμφιλιώσεως μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Σήμερα ο άνθρωπος θεώθηκε, ο ουρανός αναγάλλιασε, οι άγγελοι σκίρτησαν, ενώ οι δαίμονες γεμάτοι από ντροπή δέθηκαν με αλυσίδες. Σήμερα όλη η γη είναι ντυμένη τα γιορτινά της, διότι ενώθηκε με τον ουρανό. Σήμερα το σώμα του Αδάμ τοποθετήθηκε στα δεξιά του Πατέρα.

Ω, τι απερίγραπτο είναι το θαύμα της αναλήψεως του Χριστού! Πόσο μεγάλο είναι το έλεος του Θεού! Έχασε ο άνθρωπος τον παράδεισο και βρήκε τη Βασιλεία των Ουρανών. Έχασε έναν κήπο φυλασσόμενο από τα Χερουβείμ και συνάντησε σε άλλη μορφή τη δόξα της άνω Ιερουσαλήμ.

Εκεί ήσαν καρποφόρα δένδρα, λουλούδια και πηγές, ενώ εδώ είναι ο θρόνος της Παναγίας Τριάδος, αγγελικές υμνωδίες και ανεκλάλητη δόξα. Εκεί μελωδίες των πτηνών, εδώ ψαλμωδίες των Χερουβείμ. Εκεί άνεμος δροσιστικός, εδώ παρήγορες πνεύσεις του Αγίου Πνεύματος. Εκεί ο τόπος της εργασίας, εδώ ο τόπος της αιώνιας ανάπαυσης. Εκεί το φως του ηλίου, εδώ η δόξα της Παναγίας Τριάδος.

Σήμερα οι νοεροί δράκοντες βασανίζονται, σήμερα ο Άδης στενάζει γιατί άδειασε. Σήμερα οι αλιείς του κόσμου κλαίνε αγαλλόμενοι. Σήμερα οι Χριστιανοί πανηγυρίζουν. Σήμερα οι Άγγελοι ψάλλουν ακαταπαύστως. Σήμερα «ο Κύριος εβασίλευσεν» αιώνια. Εβασίλευσε διότι εξαγόρασε τον άνθρωπο. Εβασίλευσε διότι ενεδύθη την παλαιά στολή Του. Εβασίλευσε διότι κάθισε στα δεξιά του Πατέρα Του. Άφησε τον χιτώνα του ανθρώπου και ενεδύθη τα ενδύματα του φωτός. Άφησε την περιπαικτική χλαμύδα κάτω και έλαβε την υπέρφωτη πορφύρα. Άφησε τα φτωχικά όρια της Γαλιλαίας και έγινε Βασιλεύς μέχρι τους ουρανούς. Σήμερα ο Χριστός ανήλθε στον ουρανό.

Τώρα ο Πιλάτος έμεινε με τη χλαμύδα, οι αρχιερείς με τα αργύρια στα χέρια, οι Γραμματείς με τα χαρτιά του νόμου, οι Φαρισαίοι με το μίσος στην καρδιά τους, και όλοι τους οι δυστυχείς με την απιστία.

Ερωτά ο Πιλάτος, τι είναι Αλήθεια; Μιλάτε εσείς, ω αρχιερείς, ποιος εβλασφήμησε, ο Χριστός ή εσείς; Λέγετε εσείς, δυστυχισμένοι, πού είναι ο Βαραββάς τον οποίο ζητήσατε να αθωωθεί;

Σήμερα εσείς εξαπατηθήκατε. Σήμερα «αλήθεια εκ της γης ανέτειλε και δικαιοσύνη εκ του ουρανού διέκυψε» (Ψαλμ. 84:12). Σήμερα «έλεος και αλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη και ειρήνη κατεφίλησαν» (Ψαλμ. 84:11). Ο ουρανός και η γη συμφιλιώθηκαν.

Χαίρε σήμερα, κάθε άνθρωπε θνητέ. Αγάλλου, ω άνθρωπε, εόρταζε μέσα από τη χριστιανική σου καρδιά. Μην οδύρεσαι, Αδάμ. Χαρείτε, Απόστολοι. Χαίρε, Αειπάρθενε Μητέρα, διότι ο Υιός Σου ενεδύθη την στολή την πρώτη και με το φως της δόξας Του σκέπασε τη γύμνωση του Αδάμ!

Από το βιβλίο: Ο Γέροντας π. Υάκινθος Ουντσιουλεάκ, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πούτνα Μολδαβίας Ρουμανίας (1924-1998). Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, 2001.

Το θαύμα της Αναλήψεως του Χριστού

The post Το θαύμα της Αναλήψεως του Χριστού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Κύριος και μ’ εμάς θέλει κατ’ αυτόν τον ανθρώπινο τρόπο να κάνει διάλογο· και σ’ εμάς μπορεί και θέλει να δώσει το «ύδωρ το ζων». Αλλά βλέπετε, όλη αυτή η συζήτηση που γίνεται με την Σαμαρείτιδα, όλο αυτό το έργο που προχωρεί τόσο καλά, μπορούσε κάπου εκεί να σταματήσει, όταν της είπε: «Πήγαινε να φωνάξεις τον άνδρα σου».

Στο σημείο δηλαδή που μπλέκουν τα πράγματα· που θα μπορούσε να σκεφθεί να μην το αποκαλύψει, αλλά και να αντιδράσει μέσα της «α, όλα κι όλα· να τα πούμε έτσι, να τα πούμε αλλιώς, να συζητήσουμε ναι· αλλά τώρα ν’ αρχίσουμε να βγάζουμε τέτοια πράγματα στο φανερό;» και να σηκωθεί να φύγει, παρεξηγημένη, ενοχλημένη, παίρνοντας το δοχείο που είχε μαζί της αδειανό – γιατί δεν είχε βάλει μάλλον νερό – και να εξαφανισθεί.

Ακριβώς στο σημείο αυτό τρέπεται σε φυγή ο καθένας. Και ενώ ο Κύριος θέλει να μιλήσει μαζί του όπως με την Σαμαρείτιδα, και θέλει να δώσει την δωρεά του στον καθένα όπως στην Σαμαρείτιδα, θέλει να οδηγήσει την κάθε ψυχή μέχρι τέλους, και ν’ αξιωθεί κανείς να πάθει για τον Χριστό και να μαρτυρήσει ακόμη για τον Χριστό και να αγιασθεί, δεν γίνεται, διότι ακριβώς τα πράγματα σκοντάφτουν σ’ αυτό το σημείο.

«Πήγαινε, φώνησον τον άνδρα σου». Κι εκείνη είπε «άνδρα δεν έχω». «Καλώς είπες ότι δεν έχεις άνδρα – της απαντά ο Κύριος – διότι είχες πέντε και αυτόν που έχεις δεν είναι άνδρας σου…» Και αυτό ήταν το συγκλονιστικό.

Βλέπουμε ακόμη και όταν πήγε και είδε τους συμπατριώτες της, τους λέει: «Για, ελάτε να δείτε μήπως αυτός είναι ο Μεσσίας. Βρήκα έναν άνθρωπο ο οποίος μου τα είπε όλα όσα έκανα στη ζωή μου»· με την έννοια δηλαδή ότι αυτός ξέρει τα βαθύτερα των ψυχών, της κάθε μιας ψυχής, «για, ελάτε μήπως αυτός είναι ο Χριστός που περιμένουμε, ο Μεσσίας που περιμένουμε!»

Αλλά επίσης συγκλονίστηκαν και οι συμπατριώτες της καθώς άκουσαν αυτά τα λόγια και πήγαν και ζήτησαν από τον Κύριο να μείνει μαζί τους, και έμεινε. Αλλά έκανε σ’ όλους μεγάλη εντύπωση ότι ο Χριστός φανέρωσε την όλη ζωή της Σαμαρείτιδος.

Εδώ είναι που τρέπεται κανείς σε φυγή, γιατί δεν έχει το κουράγιο να τον ελέγξει ο Κύριος, δηλαδή να ξεσκεπάσει την ψυχή του και να φανερώσει στα δικά του τα μάτια κυρίως την πραγματική του ταυτότητα.

Πόσα και πόσα πράγματα τα ‘χουμε απωθήσει, τα ‘χουμε σπρώξει βαθιά στην ψυχή μας και δεν θέλουμε ούτε εμείς να τα θυμηθούμε! Κι είναι αμαρτίες και αμαρτίες, είναι θάνατος της ψυχής μας· κι ο Κύριος θέλει να τα βγάλει στο φανερό, να τα ομολογήσουμε και να μας συγχωρήσει.

Δεν θα μας μαλώσει, όπως κι εδώ· δεν θα μας μαλώσει. Ναι, γι’ αυτό ήρθε, για να σώσει τον αμαρτωλό. Δεν ήρθε για να τον μαλώσει τον αμαρτωλό ή να τον καταδικάσει, αλλά όμως αφού ο αμαρτωλός βγάλει όλα αυτά τα κρύφια ανομήματα, αφού ο αμαρτωλός ομολογήσει.

Γι’ αυτό λέμε ότι, όταν εξομολογούνται σήμερα οι άνθρωποι κλπ., από δω το ‘χουν από κει το ‘χουν, μάλλον κουκουλώνουν την ψυχή τους, μάλλον δεν φανερώνουν τα της ψυχής τους, και αυτό δεν είναι εξομολόγηση.

Πώς θα γίνει έτσι, όταν υπάρχει αυτό το εμπόδιο, όταν δεν βγουν στο φανερό; Αν ποτέ σε πλησιάσει όντως ο Κύριος, αν ποτέ ο Κύριος αρχίσει να κάνει κάποια εργασία στην ψυχή σου, αν ποτέ σου εμπιστευθεί την Χάρι του, αν ποτέ ο Κύριος ως Κύριος θα μπορεί να συνεννοηθεί μαζί σου, το πρώτο-πρώτο που θα κάνει θα ‘ναι αυτό: να σου δώσει να εννοήσεις πόσο αμαρτωλός είσαι, τι φοβερές αμαρτίες έχεις, ότι αν δεν μετανοήσεις για τις αμαρτίες σου, αν δεν ομολογήσεις τις αμαρτίες σου, δεν μπορεί να γίνει τίποτε.

Και όσοι το δέχονται αυτό, και όσοι το αντέχουν αυτό, διότι πολλές φορές – εδώ με την Σαμαρείτιδα είπε δυο λόγια ο Κύριος και όλα βγήκανε – αλλά πολλές φορές πρέπει να πονέσει κανείς, πρέπει να ζοριστεί, στοιχίζει το ν’ αποφασίσει να φανερώσει τον εαυτό του, να αποφασίσει να δει την αμαρτία του, να αποφασίσει να μετανοήσει και να επιστρέψει στον Χριστό. Και κάνουν πίσω οι άνθρωποι, κάνουν πίσω.

Άλλοι με πολλή ευκολία, όπως εδώ η Σαμαρείτιδα, ξεσκεπάζουν την ψυχή και έρχεται η λύτρωση. Άλλοι βέβαια ζορίζονται και κάνουν πίσω. «Εγώ δεν μπορώ να τα πω. Εγώ δεν μπορώ ν’ αλλάξω. Α, εγώ δεν μπορώ να ξεπεράσω τον εαυτό μου» και κρατούν είτε συγκεκριμένες αμαρτίες και βιώματα αμαρτίας είτε αρρωστημένες καταστάσεις, που οφείλονται βέβαια στην αμαρτία, και μένει κανείς στο σκοτάδι.

Δεν δέχεται τελικά τον Χριστό, δεν έρχεται το φως του Χριστού, δεν παίρνει αυτό το «ύδωρ το ζων» που δίνει ο Χριστός και που γίνεται η ψυχή του ανθρώπου παράδεισος, επειδή ακριβώς μέσα του πλέον είναι ο Χριστός, μέσα του είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Χριστοποιείται ο άνθρωπος, γίνεται όπως ο Χριστός.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, Όπως φώτισε ο Θεός…, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1998, σελ. 398.

Κυριακή Σαμαρειτιδος. Ο Κύριος και σ’ εμάς θέλει να δώσει το «ύδωρ το ζων»

The post Κυριακή Σαμαρειτιδος. Ο Κύριος και σ’ εμάς θέλει να δώσει το «ύδωρ το ζων» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το έλεγε πάντοτε αυτό. Δηλαδή δεν σταματούσε απλώς στο ότι θα τον συλλάβουν και θα τον βασανίσουν αλλά πάντοτε προχωρούσε και στο ότι την τρίτη ημέρα θ’ αναστηθεί. Το είπε αυτό πολλές φορές ο Κύριος, και οπωσδήποτε δεν το άκουσαν αυτό μόνο οι μαθηταί αλλά το άκουσαν κι οι γυναίκες.

Έχουν ακούσει λοιπόν για την Ανάσταση. Οπωσδήποτε όταν μιλούσε ο Κύριος δεν αμφέβαλλαν μέσα τους. Αφού τα λέει ο Κύριος, έτσι θα είναι. Δεν εξεδήλωσαν ποτέ, κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε, την αμφιβολία, αλλά γενικότερα πίστευαν στον λόγο του Κυρίου και επομένως και σ’ όσα έλεγε για την Ανάστασή του. Τα ήξεραν λοιπόν αλλά και δεν τα ήξεραν. «Αγνοούσαι την ανάστασιν». Δεν γνώριζαν την Ανάσταση και γι’ αυτό λοιπόν προβληματίζονται.

Δεν έχει σημασία, αδελφοί μου, τι εμείς είμαστε, τι εμείς καταλαβαίνουμε, τι εμείς δεχόμαστε, τι παραδεχόμαστε, τι γνωρίζουμε, τι ζούμε, σε ποια κατάσταση είμαστε. Δεν έχει αυτό σημασία. Τα ανθρώπινα έτσι είναι.

Σημασία έχει τι κάνει ο Θεός, τι έκανε ο Θεός, και εάν ο άνθρωπος έχει τον τρόπο να περνάει τα όρια τα ανθρώπινα και να μπαίνει στα όρια του Θεού. Να περνάει ο άνθρωπος τα σκοτάδια τα ανθρώπινα, την γνώση την ανθρώπινη που ‘ναι ένα σκοτάδι στην περίπτωση αυτή, να τα περνάει και να μπαίνει στο φως του Θεού, μέσα στη γνώση του Θεού που ‘ναι φως, που ‘ναι λύτρωση, που ‘ναι χαρά, που ‘ναι ευτυχία, που ‘ναι Παράδεισος.

Οι γυναίκες, οι Μυροφόρες, ζουν αυτήν την κατάστασή τους, αλλά όμως ο Χριστός έκαμε αυτό που είχε να κάνει. Δεν επηρεάζεται ο Χριστός από την πεποίθηση των γυναικών. Δεν αλλοιώνεται η Ανάσταση του Χριστού, δεν μειώνεται η Ανάσταση του Χριστού, δεν εξαφανίζεται και δεν καταργείται η Ανάσταση του Χριστού, επειδή οι γυναίκες αγνοούν την Ανάσταση του Χριστού, δεν την ξέρουν και επομένως ανάλογα συμπεριφέρονται, ανάλογα ενεργούν.

Η Ανάσταση του Χριστού υπάρχει. Και ενόσω οι Μυροφόρες αγνοούν την Ανάσταση του Χριστού, πιέζονται και δυσκολεύονται και βρίσκονται σε απορία. Εάν δεν αγνοούσαν την Ανάσταση του Χριστού, εφόσον ο Χριστός το είχε πει, μπορούσαν να την γνωρίζουν. Δεν είναι δικαιολογημένες οι γυναίκες, και οι μαθηταί πιο μπροστά, αλλά και οι γυναίκες, ιδιαίτερα αυτές, δεν είναι καθόλου δικαιολογημένες ότι δεν ήξεραν. Όχι.

Ο Χριστός επανειλημμένως είχε μιλήσει όπως είπαμε και έπρεπε αυτά να τα κρατήσουν μέσ’ στην καρδιά τους, να τα ζεσταίνουν με την ελπίδα, με την πίστη ότι ο Κύριος τα είπε και, αφού τα είπε, έτσι είναι. Και τώρα την κατάλληλη ώρα, καθώς θα τα είχαν ζωντανά μέσα τους όλα αυτά τα οποία είπε ο Κύριος, την κατάλληλη ώρα λοιπόν έπρεπε να τα ζουν σαν μια πραγματικότητα, διότι ήταν πραγματικότητα. Αλλά μόνον δια της πίστεως θα ήταν και γι’ αυτές πραγματικότητα.

Αυτή καθεαυτή η Ανάσταση του Χριστού ήταν μια πραγματικότητα αλλά γι’ αυτές ήταν μη πραγματικότητα και μόνον δια της πίστεως, αν ενθυμούνταν τα λόγια του Χριστού και πίστευαν στα λόγια του Χριστού, άσχετα αν δεν έβλεπαν τον Χριστό, άσχετα αν δεν είδαν την Ανάσταση, μπορούσαν να πιστεύουν στην Ανάσταση και να την γνωρίζουν έτσι την Ανάσταση.

Και επομένως να μην στριμώχνονται, να μη φυλακίζονται μέσα στη δική τους γνώση και στα δικά τους ανθρώπινα όρια και να δυσκολεύονται, αλλά να ‘ναι πέρα απ’ αυτά τα όρια, πέρα απ’ αυτό το σκοτάδι, πέρα απ’ αυτή την άχαρη κατάσταση της ανθρώπινης γνώσης, μέσα στην απλωσιά του φωτός του Θεού, μέσα στην απλωσιά της Χάριτος του Θεού, που ‘ναι όπως είπαμε η λύτρωση, που ‘ναι η χαρά και η ευτυχία.

Είπαμε δεν δικαιολογούνται οι γυναίκες αλλά φαίνεται πως, επειδή αυτές ήταν οι πρώτες – ενώ για μας σήμερα έχουν περάσει δυο χιλιάδες χρόνια και όλα αυτά είναι μια πραγματικότητα – γι’ αυτές ήταν στην αρχή, ήταν οι πρώτες και είχαν και μια δικαιολογία.

Γι’ αυτό και ο Κύριος συγκαταβαίνει. Εμφανίζεται πρώτα ο άγγελος και έπειτα ο ίδιος ο Κύριος και βεβαιώνονται πλέον για την Ανάσταση του Χριστού και πανηγυρίζουν και οι ίδιες και μεταφέρουν το μήνυμα αυτό και στους μαθητές, κι όλοι μαζί πανηγυρίζουν.

Δεν τις άφησε ο Χριστός στην άγνοια, «αγνοούσας την Ανάστασιν». Δεν τις άφησε στο σκοτάδι αυτό, δεν τις άφησε απλώς μέσα στα ανθρώπινα περιθώρια και μέσ’ στην ανθρώπινη γνώση αλλά ο ίδιος ο Κύριος διεπέρασε αυτό το φράγμα, διεπέρασε αυτά τα όρια, ο ίδιος ο Κύριος εισήλθε ας πούμε στην άλλη πλευρά, στην ανθρώπινη, και εμφανίσθηκε ενώπιόν τους, οπότε διεπίστωσαν, βεβαιώθηκαν ότι ανεστήθη και πίστεψαν στην Ανάστασή του, δέχθηκαν την Ανάσταση, δέχθηκαν τον αναστημένο Κύριο, και έζησαν στο εξής ως μη αγνοούσαι την Ανάσταση. Έζησαν ως γνωρίζουσαι πλέον την Ανάσταση.

Όσο λοιπόν κι αν είμαστε χριστιανοί, εάν μείνουμε εκεί που είμαστε, απλώς στα ανθρώπινα μέτρα, και είναι η όλη ζωή μας έτσι σαν να αγνοούμε την Ανάσταση, είναι αμφίβολη και άχαρη η χριστιανική μας ζωή. Βέβαια άμα μας πει κάποιος “Χριστός Ανέστη” θ’ απαντήσουμε “Αληθώς Ανέστη”, αν συζητούμε με κάποιον θα του πούμε, ναι ο Χριστός ανεστήθη αλλά κι αυτά μέσα σε ανθρώπινα περιθώρια.

Δεν μπορεί να περάσει ο άνθρωπος με τίποτε από τα ανθρώπινα όρια στα όρια του Θεού, παρά αν κάνει το άλμα της πίστεως και βρεθεί στον χώρο της αλήθειας του Θεού, όπου εκεί βλέπει ζωντανά πλέον την Ανάσταση, όντως εκεί γνωρίζει την Ανάσταση, όντως πια είναι ο άνθρωπος της Αναστάσεως και ζει ως ο άνθρωπος της Αναστάσεως, ως ο γνωρίζων την Ανάσταση. Δεν μπορεί να περάσει μ’ άλλο τρόπο παρά με την πίστη. Πιστεύει κανείς.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, Όπως φώτισε ο Θεός…, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1998, σελ. 374 (αποσπάσματα).

Οι Μυροφόρες και η Ανάσταση

The post Οι Μυροφόρες και η Ανάσταση appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αποκρίνεται ο συμποσιάρχης Χριστός: «Πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι [και ήδη άνοιξε η πόρτα της Ορθοδοξίας σε λευκούς και εγχρώμους] και ανακλιθήσονται [στο δείπνο] μετά Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών, οι δε [πατροπαράδοτα] υιοί της βασιλείας εκβληθήσονται εις το σκότος το εξώτερον» (Ματθ. 8.11-12).

Λοιπόν όταν ο Κύριος κρούει τη θύρα μας και καλεί, δεν μένει παρά να βρίσκει ανταπόκριση, την απόκρισή μας «Αμήν, ναι… Κύριε Ιησού!» (Αποκ. 22.20).

Με την ευκαιρία της Κυριακής του Θωμά, ας απλώσουμε τον λόγο στα εμπόδια που υψώνονται σαν τείχη και μας χωρίζουν από τον Θεό.

Το πρώτο εμπόδιο που δεν μας αφήνει ν’ ακούμε και ν’ αποδεχόμαστε την κλήση του Θεού είναι ο νους, η λογική, ο σκεπτικισμός –όπου βλέπουμε ότι σκάλωσε και ο απόστολος Θωμάς.

Δεύτερος φράχτης –μετά από τον υπερφίαλο νου– στήνεται η ανυπόστατη αυτοϊκανοποίηση μιας μερίδας ανθρώπων του τύπου «Είμαι καλός! Δεν σκότωσα, δεν έκλεψα. Όλα καλά. Δεν μου χρειάζεται τίποτε»! Τέτοια χονδροειδής αυτοεξέταση αυτοχορηγεί αμέσως «πιστοποιητικό γνησιότητος».

Εφησυχασμένες υπάρξεις του είδους αυτού δεν θα δυσκολευθούν να πάνε σε αγιογράφο και να «ποζάρουν» για να τους κάνει εικόνα! Ούτε καν υποψιάζονται το πεδίο των λογισμών, το πεδίο του αενάου πολέμου των σκέψεων, έστω και αν ο άνθρωπος κατόρθωσε να έχει υπό έλεγχο τις εξωτερικεύσεις του, λόγια και έργα. Πού τέτοια λεπτότητα γι’ αυτούς;!

Πρότυπο «δικαίων» και «γεμάτων», ανενδεών, και άρα ακατάδεχτων να έρθουν στον Χριστό, ενσάρκωναν οι Φαρισαίοι, οι πιο αρμόδιοι στα μεσσιανικά πράγματα, που προσδοκούσαν τον Χριστό. Ωστόσο για αυτούς και τους ομοίους τους είπε «Ουκ ήλθον καλέσαι [αυτονομιζόμενους] δικαίους, αλλά αμαρτωλούς» (Μαρκ. 2.17).

Ακόμη ένα κώλυμα που αποτρέπει την πορεία προς τον Λυτρωτή είναι η αδιαφορία και η ανατολίτικη νωχέλεια, ο «ωχαδερφισμός», κατά τη λαϊκή έκφραση. «Δε βαριέσαι· είμαι βολεμένος. Πού να μπω σε μπελάδες και περιπέτειες».

Συνιστούν χαρακτήρες «ήσσονος προσπαθείας», του ό,τι πιο λίγου· έχουν διαγράψει από το λεξιλόγιό τους την πρόοδο και την προκοπή. Φυτοζωούν χάριν της οκνηρίας τους. Ξέρουν το σωστό, το δέον, το αναγνωρίζουν, μα δεν αποφασίζουν να ταράξουν «τα κακώς [ευ] κείμενα» μη ενοχληθεί η νωθρότητά τους.

* * *

Άλλο οδόφραγμα συγκροτούν οι προκαταλήψεις. «Θρησκεία, πίστη, Εκκλησία, προσευχές, νηστείες! Τι μεσαιωνικοί και βυζαντινισμοί είναι τούτα»;

Προσπάθησε ύπουλα και συστηματικά η Δύση να προβάλει μόνο τα σκιερά σημεία του Βυζαντίου και ν’ αποσιωπήσει ή διαστρεβλώσει την πνευματική προσφορά και ακτινοβολία του. Επιδίωξε να μας πείσει πως το Βυζάντιο μοιάζει με τον δικό της Μεσαίωνα, έστω και χωρίς Ιερά Εξέταση. Οι ξένοι της Διαφωτίσεως ή καλύτερα διασκοτίσεως δεν ίσχυσαν ή δεν θέλησαν να διακρίνουν πως άλλο το Βυζάντιο και άλλο ο Μεσαίωνας.

Χωρίς το Βυζάντιο θα υπήρχε αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ του αρχαίου και του νεώτερου ελληνικού πολιτισμού. Χωρίς το Βυζάντιο θα είχε καθυστερήσει –άγνωστο πόσο– η μεταλαμπάδευση όχι μόνο της πίστεως, αλλά και του πολιτισμού σε πλειάδα λαών, μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται και οι λαοί αυτών που το συκοφαντούν τώρα…

Τα μοναστήρια, π.χ., στο Βυζάντιο ήσαν κέντρα επιστημών, γραμμάτων και τεχνών. Το ότι έχουμε εμείς τους αρχαίους φιλοσόφους, το οφείλουμε κυρίως στα αντιγραφικά εργαστήριά τους. Είναι αποκαλυπτικό το ότι χάθηκαν πολλά κείμενα ορισμένης κατηγορίας και κατευθύνσεως –εννοούμε τα γραφτά των ηδονιστικών φιλοσόφων.

Από τα έργα του Αριστίππου, του ιδρυτή της ηδονιστικής φιλοσοφίας, δεν σώθηκε κανένα. Επιφανέστερος όμως ηδονιστής υπήρξε ο Επίκουρος, «εκ των πολυγραφωτέρων συγγραφέων της αρχαιότητος», αν μη ο πολυγραφώτερος. Από τα πάμπολλα συγγράμματά του σώθηκαν ελαχιστώτατα, μετρημένα κυριολεκτικά στα δάχτυλα! (πρβλ. Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου λ. Επίκουρος).

Γιατί αυτό; Ποια η ερμηνεία του φαινομένου; Είναι αυτονόητη, δεδομένου ότι οι μοναχοί «καλλιγράφοι» δεν τα αντέγραφαν, αφού η ηδονοθηρία αντίκειται απόλυτα στα ασκητικά ιδεώδη.

Κατάφεραν, λέμε, οι δυτικοί να παροχετεύσουν και στους Νεοέλληνες σε αρκετό βαθμό τη δική τους νοοτροπία και αντίληψη περί Βυζαντίου. Αυτούς τους πικρούς καρπούς τρυγάμε τώρα: «Πού να πάμε στην πίστη, στην Εκκλησία… Είναι του παρελθόντος».

«Μα δεν είναι», μας φωνάζει η Περεστρόικα και η κατάρρευση του κομμουνισμού και των διαφόρων βερολίνιων τειχών του αίσχους. Του παρελθόντος είναι το αντίθετο!»

Σε συνάρτηση και εξάρτηση των υπόψη προκαταλήψεων βρίσκεται και μια άλλη δυσκολία για προσέγγιση στον Χριστό. Υπολογίζουμε το κόστος στην υπόληψή μας, την αρνητική τοποθέτηση της κοινής γνώμης. «Τι θα πει ο κόσμος;»…

Ας θυμηθούμε το γνωστό παραμύθι (του Άντερσεν) για τα καινούργια ρούχα του βασιλιά.

Κάποτε έφθασαν στο παλάτι ενός βασιλιά δυο ξένοι απατεώνες, δήθεν ράφτες, και ανάγγειλαν πως θα του έκαναν μια περίτεχνη, χρυσοστόλιστη, αριστουργηματική στολή, η οποία θα ήταν τόσο αστραφτερή και λαμπρή, που μόνο οι βλάκες δεν θα την έβλεπαν. Αφού λοιπόν ζήτησαν και πήραν πολλά χρήματα για την αγορά υλικών, για πολλές ημέρες έραβαν δήθεν τη στολή κουνώντας μόνο τα χέρια τους, και τέλος την παρουσίασαν δήθεν: ήταν βέβαια σκέτος αέρας. Οι παλατιανοί για να μη θεωρηθούν ανόητοι παίνεψαν τα ρούχα, παρασύροντας ο ένας τον άλλο.

Ο ματαιόδοξος αυτοκράτορας ζαλίστηκε από το παραλήρημα των ψευδολόγων, και στο τέλος συμφώνησε και αυτός πως η στολή ήταν υπέροχη.

Θα γινόταν τότε μια παρέλαση. Γνωστοποιήθηκε ότι ο αυτοκράτορας θα ήταν με την καινούργια του φορεσιά. Πράγματι ο κόσμος μαζεύτηκε και ο μεγαλειότατος παρουσιάσθηκε καμαρωτός. Όλοι «εντυπωσιάζονταν» από τη στολή του, ώσπου ένα παιδάκι ξεφώνισε με απορία: «Μπαμπά, γιατί ο βασιλιάς είναι γυμνός;»

Γιατί αναφέραμε το παραμύθι; Η ωφέλεια είναι η ακόλουθη: Υπάρχουν μερικοί επιτήδειοι, που για σκοτεινούς σκοπούς υποβάλλουν τεχνηέντως κάτι στον όχλο, ο δε όχλος χαρακτηρίζεται για την αγελαία συμπεριφορά του. Μη μας παρασύρει λοιπόν η μάζα. Όχι «Τι θα πει ο κόσμος;» αλλά «Τι θα πει ο Θεός;»! «Η φιλία του κόσμου έχθρα του Θεού εστιν» (Ιακ. 4.4).

Ωστόσο ο φοβερότερος αγκαθωτός φράχτης που δεν υπερπηδάται εύκολα για να πάρουμε τον δρόμο προς τον Χριστό είναι τα ελαττώματά μας. Ραθυμούμε να τα θυσιάσουμε για να πλησιάσουμε τον πανάσπιλο και πανάρετο Χριστό μας. Όταν πολιορκούμαστε στενά από τα πάθη μας, απαιτείται ηρωισμός για να πραγματοποιήσουμε την έξοδο και την έκβαση από τον κακό εαυτό μας προς τον πανάρετο Κύριο. Και ο ηρωισμός δεν βρίσκεται στον δρόμο…

* * *

Όλοι σε στιγμές της ζωής μας ήμασταν λειψοί στην πίστη ή και ισχυρογνώμονες, μοιάσαμε του Θωμά. Ας του μοιάζουμε και στη διακήρυξη «Χριστέ μου, Συ είσαι “ο Κύριός μου και ο Θεός μου”, ο Αναστάς, η Ζωή, το παν»! Αμήν!

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Τα τείχη που μας χωρίζουν από τον Θεό – Κυριακή του Θωμά

The post Τα τείχη που μας χωρίζουν από τον Θεό – Κυριακή του Θωμά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.