Γόνος ευσεβούς και αρχοντικής οικογενείας του Βυζαντίου η Ολυμπιάδα – γεννήθηκε μεταξύ 365 και 368 – έμεινε από μικρή ορφανή, γεγονός που τραυμάτισε την ευαίσθητη ψυχή της. Είχε ωστόσο την ευλογία να ανατραφή μέσα σε καλλιεργημένο περιβάλλον και να συναναστραφή με σεβαστές μορφές, όπως του Γρηγορίου Θεολόγου, όταν εκείνος διέμεινε στην Κωνσταντινούπολη (379-381), στο σπίτι της εξαδέλφης του Θεοδοσίας, που είχε αναλάβει την διαπαιδαγώγηση της μικρής Ολυμπιάδος. Πολύ τρυφερή η σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στα δύο πρόσωπα, όπως διαπιστώνεται και από την επιστολή που έστειλε ο πνευματικός πατήρ Γρηγόριος ως δώρο στον γάμο της κόρης του, όπως την αποκαλεί, Ολυμπιάδος, με – διαχρονικές – συμβουλές για μια επιτυχημένη συζυγία (βλ. Γρηγορίου Θεολόγου, Έπη, Παραινετικόν προς Ολυμπιάδα, 2, 6 PG 37, 1542-1550).

Οι θλίψεις, που συνοδεύουν συχνά την ζωή των πιστών, αποτελούσαν μόνιμο σύντροφο στην ζωή της Ολυμπιάδος. Ο σύζυγός της εκοιμήθη πολύ σύντομα και η ευσεβής και πλουσία κόρη, σε ηλικία μόλις 20 ετών, ήταν περιζήτητη νύφη για πολλούς επίδοξους γαμπρούς. Στον αυτοκράτορα, μάλιστα, Θεοδόσιο Α’, που την πίεζε ασφυκτικά να παντρευτή συγγενή του, δημεύοντας την περιουσία της, για να την εξαναγκάση να υποκύψη στο θέλημά του, απάντησε, με εξαιρετική τόλμη και ωριμότητα, ότι ακριβώς επειδή ο Θεός έκρινε ότι ήταν ανεπαρκής για τον συζυγικό βίο, γι’ αυτό την απάλλαξε, με τον θάνατο του συζύγου της, από τα δεσμά του γάμου, προκρίνοντας γι’ αυτήν «τον χρηστόν ζυγόν της εγκρατείας» (Παλλάδιος, Διάλογος ιστορικός περί βίου και πολιτείας Ιωάννου του Χρυσοστόμου, κεφ. Στ’ PG 47, 60-61). Η Ολυμπιάδα είχε πάρει την απόφασή της και κανείς επίγειος Βασιλιάς, όσο ισχυρός και εάν ήταν, δεν μπορούσε να πάη ενάντια στο θέλημα του Βασιλέως Χριστού και στην δική της βαθύτερη επιθυμία να αφιερωθή σε Κείνον.

* * *

Έτσι, λοιπόν, άνοιξε ο δρόμος για την θαυμαστή προσφορά της στην Εκκλησία, κυρίως μέσα από την κοινωνική διακονία και την ανακούφιση των πασχόντων αδελφών. Η Ολυμπιάδα έλαβε και επισήμως τον τίτλο της διακόνισσας και από την θέση αυτή βοήθησε σημαντικά στο έργο των αρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως, του Νεκταρίου και στην συνέχεια του Ιωάννου Χρυσοστόμου. Έγινε κυριολεκτικά το δεξί των χέρι και αξιοποίησε στο πλάι των, και ειδικώς του Χρυσοστόμου, όλα της τα προσόντα, την αγαπητική της διάθεση, την ευφυΐα και την πνευματική της ωριμότητα.

Στο μεταξύ, η διακόνισσα Ολυμπιάδα προΐστατο μιας αδελφότητος 250 μοναζουσών, που έδρευε στην καρδιά της Βασιλεύουσας – μεταξύ Αγίας Ειρήνης και Αγίας Σοφίας –, χάρη στο έργο και στην στήριξη των οποίων και κυρίως χάρη στην δική της σταθερή και ανεξάντλητη προσφορά, ηθική και υλική, ανακουφίζονταν όχι μόνο οι εμπερίστατοι αδελφοί αλλά διεξαγόταν και το ιεραποστολικό έργο του Βυζαντίου, εντός και εκτός των συνόρων του, ακόμη και κατά την εξορία του αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου στην μακρυνή Αρμενία και στις όμορες περιοχές.

Η πικρία, όμως, και η απογοήτευση από την άδικη εξορία και τις συνεχιζόμενες διώξεις σε βάρος του αγαπημένου πνευματικού της διδασκάλου, Ιωάννη, πλήγωσαν ακόμη περισσότερο την διακόνισσα Ολυμπιάδα και προξένησαν μια διαρκή αθυμία στην ήδη πονεμένη της ψυχή. Επειδή, μάλιστα, αρνείτο να κοινωνήση με τον «διάδοχο» αρχιεπίσκοπο, που τοποθετήθηκε στην θέση του Χρυσοστόμου, και συνέχιζε να τον στηρίζη, υπέστη και η ίδια, όπως και τ’ άλλα πιστά πνευματικά του τέκνα, ύβρεις, συκοφαντίες, φυλάκιση, διώξεις και τέλος την οδυνηρή εξορία στην Νικομήδεια της Βιθυνίας, όπου και παρέδωσε στον Κύριο την κουρασμένη της ψυχή (408), λίγους μήνες μετά από την κοίμηση του Χρυσοστόμου (Σεπτέμβριος 407).

* * *

Ποια από τις αρετές της να πρωτοεπαινέση κανείς! «Η οικουμένη άπασα άδει σου τα κατορθώματα» (Επιστολή ΙΓ’ (Ζ’), SC 13, 190.1a.), γράφει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης σε μία από τις 17 συνολικά επιστολές που απηύθυνε από την εξορία «τη δεσποίνη, τη αιδεσιμωτάτη και θεοφιλεστάτη διακόνω Ολυμπιάδι», με σκοπό την παραμυθία και την απάλυνση του πόνου και της αθυμίας της. Πέλαγος αποκαλεί τις αρετές της, την υπομονή, την ελεημοσύνη, την εγκράτεια, την νηστεία, την σεμνότητα και το μέτρο στην περιβολή, ακόμη και στο βάδισμά της. Αλήθεια, πόσα στοιχεία από τα λόγια αυτά του Χρυσοστόμου μπορεί να αντλήση σήμερα μια σύγχρονη κοπέλα για τον δικό της οπλισμό με αντίστοιχες αρετές, όπως εκείνες της βυζαντινής αρχόντισσας!

Με τον τονισμό αυτό των αρετών της, μέσα από τις επιστολές του, προσπαθεί ο σοφός ποιμένας και διδάσκαλος Χρυσόστομος να άρη την δυσθυμία της και την απογοήτευσή της από τις πολλαπλές δυσκολίες και τα δεινά του βίου της. Την συμβουλεύει να καταπολεμήση το άλγος της ψυχής της με την ενθύμηση της εναρέτου πολιτείας της και με την ελπίδα της αποκτήσεως των μελλόντων αγαθών, τα οποία επιφυλάσσει ο Κύριος σε όλους τους αγαπημένους Του.

Αληθινά προσεγμένες και εύστοχες είναι οι επισημάνσεις του Χρυσοστόμου ότι η ευθυμία εξαρτάται όχι τόσο από την φύση των πραγμάτων, όσο από την γνώμη των ανθρώπων (Επιστολή Ι’ (Γ’), SC 13, 154.1c.). Επομένως, οι ίδιες καταστάσεις αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο από διαφορετικούς ανθρώπους και αυτό οφείλεται στην «γνώμη» των, στην ιδιοσυγκρασία και στον τρόπο, στην στάση με την οποία ο καθένας αντιμετωπίζει τα πράγματα. Στο σημείο αυτό ο Χρυσόστομος επισημαίνει στην μαθήτριά του και το μέγεθος της προσωπικής ευθύνης στο ξεπέρασμα των δυσκολιών, που συνίσταται στην υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο οποίος υπαγορεύει την υπομονή στις δοκιμασίες και στον πόνο. Προς ενίσχυση των λεγομένων του χρησιμοποιεί βιβλικά παραδείγματα και μάλιστα του πολύπαθου Ιώβ, ο οποίος άντεξε με καρτερία τα δεινά του και δεν βαρυθύμησε. Εξ άλλου, και ο Αδελφόθεος Ιάκωβος συνιστά: «Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, γιγνώσκοντες ότι το δοκίμιον υμών της πίστεως υπομονήν κατεργάζεται…», αλλά και: «μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι … έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος…» (Ιακ.1:2-3, 13-14).

Εάν, λοιπόν, ο Κύριος, λέει ο Ιωάννης στην Ολυμπιάδα, προκρίνει την συνέχιση των δικών του δεινών, των διώξεων και της εξορίας του, παρά την δική της επιθυμία να απαλύνη τα δεινά του και να τον φέρη κοντύτερα, αυτό το κάνει για να λάβουν και οι δύο μεγαλύτερο μισθό, διότι «όσω επιτείνεται τα της θλίψεως, τοσούτω πλεονάζει και τα των στεφάνων» (Επιστολή ΙΖ’ (Δ’), SC 13, 210.3a.). Όσο για την αθυμία, η οποία είναι η δυσχερέστερη («χαλεπώτερον») όλων των παθημάτων, ακόμη και αυτού του θανάτου («χαλεπώτερον αθυμία θανάτου»), έχει και εκείνη μεγάλη την ανταμοιβή, την «αντίδοσιν» (Επιστολή Ι’ (Γ’), SC 13, 167.9b.). Εάν όμως το άλγος κυριεύση την ψυχή, τότε εκείνη βλάπτεται και πλήττεται καίρια από τον διάβολο. Γι’ αυτό εφιστά και πάλι ο Χρυσόστομος στην μαθήτριά του την προσοχή της στην επίδειξη του μέτρου: «άλγει μεν, άλγει δε μέτρον επιθείσα τη λύπη» (Επιστολή Η’ (Β’), SC 13, 117.1d.), διότι είναι μεγάλη η αμαρτία από το υπερβολικό άλγος.

* * *

Με όλους αυτούς τους τρόπους προσπαθούσε ο συνετός ποιμήν και βαθύς ψυχογνώστης Χρυσόστομος να παρηγορήση την ψυχή της αλγούσης θυγατρός του, θυμίζοντάς της διαρκώς την πλούσια αντιμισθία της από την άσκησή της στην υπομονή και την εμπιστοσύνη της στο θέλημα του Θεού, ο οποίος παραχωρεί, κατά την ανθρώπινη έκφραση, τους πειρασμούς, διότι «όσω σφοδρότερος ο χειμών, τοσούτω και μείζονα τα βραβεία» (Επιστολή Γ’ (Θ’), SC 13, 97.1a.).

Αλλά και πόσα διδάγματα δεν αντλούμε όλοι μας σήμερα από τις συμβουλές του σοφού Πατρός και μεγάλου παιδαγωγού Χρυσοστόμου για την αντιμετώπιση του άλγους και της αθυμίας που έχουν καταλάβει τους ανθρώπους στις ημέρες μας; Εάν τα αξιοποιήσωμε και μεις καταλλήλως, όπως η αρχόντισσα Ολυμπιάδα, τότε αντί να δυσανασχετούμε ασκόπως για τα δεινά που προκαλεί ο Θεός, δηλαδή γι’ αυτά που προξενούμε οι ίδιοι με την αλαζονική μας συμπεριφορά στην φύση και στους συνανθρώπους μας, λόγω της αμαρτίας και της απομακρύνσεώς μας από το θέλημά Του, θα δοξολογούμε μάλλον τον Θεό για την μακροθυμία Του και τις συνεχιζόμενες ευκαιρίες που μας δίνει για επανευαγγελισμό και μετάνοια και θα τον υμνολογούμε και μεις, όπως ο άγιος Χρυσόστομος και η ευλογημένη του θυγατέρα, «πάντων ένεκεν».

Ας πρεσβεύωμε, λοιπόν, στην «μεγάθυμο» (μεγαλόψυχη) Οσία του Θεού διακόνισσα Ολυμπιάδα, που εορτάζει, να μας ενισχύη και να μας ενδυναμώνη στον δικό μας προσωπικό και κοινωνικό αγώνα για την απόκτηση των μελλόντων αγαθών. Ας της κάνωμε όμως και μεις το δώρο να διδασκώμαστε από το δικό της παράδειγμα και τον δικό της αγώνα προς καταπολέμηση του άλγους της, οπλιζόμενοι με τις δικές της αρετές, την προσευχή, την νηστεία, την ελεημοσύνη, την εγκράτεια, για να κατανικήσωμε την δική μας αθυμία, προς δόξα Θεού και για την σωτηρία πάντων ημών. Αμήν! Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

Η «μεγάθυμος» διακόνισσα Ολυμπιάς

The post Η «μεγάθυμος» διακόνισσα Ολυμπιάς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Απ’ όπου περνούσε, καταπίεζε και παρενοχλούσε αφόρητα τον ορθόδοξο κλήρο. Πολλούς επισκόπους εξόρισε, άλλους τους θανάτωσε με φρικτά μαρτύρια, κατάσχεσε ναούς για να τους δώσει στους αρειανούς, εισέβαλλε σε εκκλησίες την ώρα της θείας Λειτουργίας και σκότωνε τους συγκεντρωμένους χριστιανούς. Οι κληρικοί συλλαμβάνονταν και υποβάλλονταν σε βασανιστήρια για να παραδώσουν τα τιμαλφή των ναών τους, και όσοι ενέδιδαν και τα παρέδιδαν, υποβάλλονταν σε ακόμη φρικτότερα μαρτύρια με το πρόσχημα ότι είχαν παραδώσει μέρος μόνο των τιμαλφών.

Η σκληρότητα των βαρβάρων δεν είχε όρια· επινοούσαν συνεχώς νέα βάσανα για να αναγκάσουν τους ορθόδοξους χριστιανούς να δεχθούν το βάπτισμα των αρειανών. Άλλους, αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες, οι δήμιοι τους άνοιγαν δια της βίας το στόμα με ξύλα και το γέμιζαν με δυσώδη λάσπη. Άλλους τους έδερναν χτυπώντας τους στο μέτωπο και στα γόνατα με μαστίγια από βούνευρα που έβγαζαν συριγμούς όταν χτυπούσαν. Πολλούς άλλους τους ανάγκαζαν να πιουν θαλασσινό νερό ή ξίδι από ασκούς που τους έβαζαν στο στόμα τους.

Τιμούμε σήμερα ιδιαιτέρως την μνήμη των πολλών ορθοδόξων πιστών που κάηκαν ζωντανοί από τους Βανδάλους μέσα στους ναούς, και οι οποίοι μέχρι την τελευταία τους αναπνοή ανέπεμπαν ύμνους και δοξολογούσαν τον Κύριο. Εορτάζουμε επίσης την ένδοξο μνήμη των τριακοσίων πιστών ορθοδόξων χριστιανών της Καρχηδόνας, που προτίμησαν τον θάνατο από τον ρύπο του βαπτίσματος των αρειανών. Μεταξύ αυτών, οι κληρικοί υπέφεραν τα πιο δεινά μαρτύρια. Δύο από αυτούς τους τεμάχισαν με πριόνι και σε εξήντα από αυτούς έκοψαν την γλώσσα· θαυματουργικώς όμως εξακολούθησαν να διακηρύσσουν την ορθόδοξη πίστη με φωνή που ακουγόταν.

Ο θάνατος του Γενσέριχου (454) δεν προσέφερε παρά μια σύντομη ανάπαυλα· οι διάδοχοί του Ουνέριχος (477-484) και Γονθαμούνδος (484-497) συνέχισαν τους διωγμούς με ακόμη μεγαλύτερο μένος. Τέσσερεις χιλιάδες εννιακόσιοι εβδομήντα κληρικοί εκτοπίσθηκαν τότε στην έρημο, στους Μαυριτανούς, εν μέσω απερίγραπτων ταλαιπωριών.

Το 484 ο Ουνέριχος συγκάλεσε στην Καρχηδόνα όλους τους ορθοδόξους επισκόπους, τετρακόσιους εξήντα έξι τον αριθμό, για μια παρωδία θεολογικού διαλόγου με τους αρειανούς. Εκεί τους κατηγόρησε ότι προσπαθούν να αποφύγουν τον διάλογο και απαίτησε να ασπασθούν τον αρειανισμό ή να υποστούν βασάνους και τιμωρίες και να κατασχεθούν οι ναοί τους. Απογυμνωμένοι από κάθε τι, οι ιεράρχες κατάντησαν ανέστιοι και πένητες και μεγάλος αριθμός πιστών υπέστη τότε την θηριωδία των βαρβάρων, που επιδεινώθηκε από λιμό και φονικό λοιμό.

Για περισσότερο από έναν αιώνα, η χριστιανική Αφρική έζησε υπό τον ζυγό των Βανδάλων. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί βρήκαν σχετική ανακούφιση μόνον σε κάποια διαλείμματα των διωγμών και πήραν θάρρος εξαιτίας του ηρωισμού των επισκόπων και των ομολογητών· ξαναβρήκαν την πλήρη ελευθερία τους μόνο μετά την συντριβή των Βανδάλων από τα στρατεύματα του Ιουστινιανού (523-525). Ποτέ όμως η χριστιανοσύνη της Αφρικής δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλαιά της ζωντάνια και ακτινοβολία.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος τέταρτος, Δεκέμβριος. Ίνδικτος, Αθήναι, 2005, σελ. 77.

Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες

The post Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όσο έμεινε στη φυλακή ο Ευλόγιος ενθάρρυνε τους συντρόφους του να καρτερήσουν εκθέτοντάς τους τη δόξα που προορίζεται για τους μάρτυρες της πίστεως. Ακολουθώντας τις παραινέσεις του, δύο από τις παρθένες που ανήκαν στον κύκλο των μαθητών του υπέμειναν με γενναιότητα το μαρτύριο τον επόμενο χρόνο, και μόλις ο Ευλόγιος αποφυλακίσθηκε, συνέγραψε την αφήγηση του αγώνα τους για να παρακινήσει και άλλους χριστιανούς να τις μιμηθούν. Με τα συγγράμματα και τα κηρύγματά του κατόρθωσε να προφυλάξει από την αποστασία πολλούς χριστιανούς και συνέθεσε τρία βιβλία που περιείχαν τα Μαρτύρια των νεομαρτύρων αυτών.

Κατέστη έτσι η πιο αξιοσέβαστη προσωπικότητα της ισπανικής Εκκλησίας και εκλέχθηκε μητροπολίτης Κόρδοβας το 858. Αλλά προτού καν ενθρονιστεί, τον συνέλαβαν επειδή είχε διασώσει και έκρυψε μια νεαρή χριστιανή παρθένο, ονόματι Λεοκριτία, την οποία οι γονείς ήθελαν να εξισλαμισθεί πάλι. Τον κατηγορούσαν ότι παραπλάνησε και υφάρπασε την κόρη. Ο Ευλόγιος αποκρινόταν ότι ένας ιερέας δεν μπορεί να αρνηθεί βοήθεια σε όποιον τη ζητά, και ότι είχε χρέος να διδάξει την νεαρή κόρη να προτιμά τον Θεό από τους γονείς της. Έπειτα πρότεινε θαρραλέα στον μουσουλμάνο δικαστή να του αποδείξει την πλάνη του Μωάμεθ. Όταν τον οδήγησαν ενώπιον του βασιλικού συμβουλίου, συνέχισε να ομολογεί τον Χριστό και καταδικάσθηκε να αποκεφαλιστεί.

Καθ’ οδόν προς το μαρτύριο, ένας ευνούχος τον ράπισε και πάραυτα ο Ευλόγιος γύρισε και την άλλη σιαγόνα, οπότε ο άπιστος τον ξαναχτύπησε. Έπειτα αφού προσευχήθηκε σιωπηλά έσκυψε το κεφάλι στον δήμιο για να λάβει τον στέφανο της νίκης [11 Μαρτίου 859]. Η αγία Λεοκριτία αποκεφαλίσθηκε την επομένη Τετάρτη.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος έβδομος, Μάρτιος. Εκδόσεις Ορμύλια, Μαρτίου ΙΑ’.

Ο άγιος ιερομάρτυρας Ευλόγιος Κορδούης

The post Ο άγιος ιερομάρτυρας Ευλόγιος Κορδούης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το αγόρι, που από νεαρή ηλικία έτρεφε θερμή ευλάβεια, εισήλθε με χαρά στην μονή και σε ηλικία δεκαέξι ετών ζήτησε να γίνει δεκτός ως δόκιμος. Σε αυτή τη μονή που τηρούσε αυστηρά την παράδοση του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ δοκιμάζονταν σκληρά οι υποψήφιοι σε διαφορετικά διακονήματα πριν την κουρά τους. Παρά την καλή του θέληση ο νέος Ζαχαρίας απέτυχε σε αρκετά διακονήματα μέχρις ότου ο ηγούμενος του εμπιστεύθηκε την περιποίηση του στάβλου, ενώ από μικρός φοβόταν τα άλογα. Τρομαγμένος έκανε υπακοή και με τη χάρη του Θεού και της αγίας υπακοής κατάφερε να νικήσει τον φόβο και να αγαπήσει τα άλογα που περιποιόταν τρυφερά.

Διδαγμένος στην αυστηρότητα της μοναχικής τάξεως και της εκκοπής του ιδίου θελήματος από τον γέροντά του μοναχό Γεράσιμο, προόδευσε γοργά στην πνευματική ζωή. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναγκάστηκε όμως να επιστρατευθεί μαζί με τους άλλους δοκίμους. Και αφού έμεινε έξι μήνες στα έλη της Λευκορωσίας, έπαθε έκζεμα που του προκαλούσε οδυνηρούς πόνους μέχρι το τέλος της ζωής του.

Μετά την αποστράτευσή του επέστρεψε στην Μονή Γκλινσκ, αλλά μετά από λίγο ο ηγούμενος συγκέντρωσε τους δοκίμους και τους ανήγγειλε ότι η πολιτική κατάσταση της χώρας προμηνύει διωγμούς για την Εκκλησία. Τους άφησε ελεύθερους να φύγουν, αλλά όλοι παρέμειναν και ενδύθηκαν το μοναχικό Σχήμα.

Κατά τον φοβερό εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την Επανάσταση του 1917, η μονή έμεινε ανοιχτή και ο νέος μοναχός Ζηνόβιος ήταν υπεύθυνος για την προμήθεια του σιταριού, διακόνημα που εκτελούσε κάθε φορά με κίνδυνο της ζωής του. Τελικά, το μοναστήρι κλείστηκε το 1922 και οι μοναχοί διασκορπίσθηκαν.

Ο Ζηνόβιος διέσχισε τα Καυκάσια όρη και έφθασε στο Σουχούμι, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερομόναχος το 1925 και υπηρέτησε στον ναό του Αγίου Νικολάου μέχρι το 1936. Τότε, αφού βρήκε και άλλους μοναχούς εξόριστους, αναχώρησαν στα όρη της Αμπχαζίας όπου έκτισαν μια σκήτη. Και ενώ η πνευματική ακτινοβολία του πατρός Ζηνοβίου άρχισε να ελκύει πολλούς πιστούς, οι κομμουνιστές τους ανακάλυψαν και τους διασκόρπισαν.

Τότε ο Ζηνόβιος πήγε σε μια περιοχή που ανέκαθεν κατοικούνταν από Έλληνες. Έμαθε τα ελληνικά και διήγε πλάνητα βίο από χωριό σε χωριό, φιλοξενούμενος από πιστούς για να αποφύγει τις Αρχές. Μία ημέρα, όπου ανήγγειλαν ότι θα γινόταν αιφνίδιος έλεγχος των διαβατηρίων, έφυγε στο δάσος και βρήκε ένα διάσελο που φαινόταν ιδανικό καταφύγιο, αλλά δεν αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για φωλιά μιας αρκούδας των Ιμαλαΐων, φημισμένης για την αγριότητά της. Το θηρίο πλησίασε όταν νύχτωσε, αλλά μόλις ο άγιος ανακάτωσε λίγο τη φωτιά, εκείνο απομακρύνθηκε λίγο, χωρίς να πειράξει τον άνθρωπο του Θεού.

Πήγε έπειτα στο Ροστώφ του Ντον, όπου ανέλαβε τη διακονία της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας. Συλληφθείς το 1936, έμεινε φυλακισμένος επτά μήνες στο Ροστώφ, όπου ασθένησε με ελονοσία, ενώ οι δεκατέσσερεις άλλοι συγκρατούμενοί του κληρικοί εστάλησαν στην Τασκένδη, όπου πέθαναν από εξάντληση. Μόνο ο πατέρας Ζηνόβιος στάλθηκε στα Ουράλια, χάρις στην επέμβαση ενός Εβραίου γιατρού. Τον έβαλαν ως συνήθως στο ίδιο κελλί μαζί με εγκληματίες, κατόρθωσε όμως να κερδίσει τον σεβασμό τους και όλοι οι φυλακισμένοι τον αποκαλούσαν «πάτερ». Τελούσε εκεί από μνήμης όλες τις Ακολουθίες και εξομολογούσε.

Μετά από τέσσερα χρόνια και οκτώ μήνες απελευθερώθηκε και αφού δεν είχε διαβατήριο για το Σουχούμι πήγε στην Τιφλίδα, όπου από το 1942 έως το 1947 υπηρέτησε στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως και ήταν πνευματικός πατήρ του κοινοβίου της Αγίας Όλγας. Κατά την περίοδο αυτή εστάλη στην ενορία του Κίροβο στην Αρμενία και έπειτα στην εκκλησία του Αγίου Πνεύματος στο Βατούμι στην νοτιοανατολική Γεωργία, όπου αναζωογόνησε την πνευματική ζωή του χειμαζόμενου λαού. Τελικά διορίσθηκε προϊστάμενος του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι στην Τιφλίδα, όπου έμεινε μέχρι την κοίμησή του.

Μετά την αποκατάσταση της κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών Γεωργίας και Ρωσίας (1950) διορίσθηκε υπεύθυνος όλων των ρωσικών ενοριών στην Γεωργία και Αρμενία. Δείχνοντας μετριοπάθεια και σύνεση μέσα στις εθνικιστικές εντάσεις, τόνιζε ότι αυτό που προέχει είναι το ότι όλοι ανήκουμε στον νέο περιούσιο λαό του Θεού.

Είχε στενές πνευματικές σχέσεις με τον πατριάρχη της Γεωργίας Καλλίστρατο ο οποίος διασώθηκε από θάνατο χάρις στις προσευχές του και ο οποίος ζήτησε στη διαθήκη του να χειροτονηθεί επίσκοπος ο πατέρας Ζηνόβιος. Αυτή η πρώτη χειροτονία Ρώσου επισκόπου στην Εκκλησία της Γεωργίας έγινε το 1956. Ορίσθηκε πρώτα στην επαρχία Στεπάνοβαν και έπειτα στο Τετρί-Τσκάρο (Λευκή Πηγή), πόλη που βρίσκεται δυο ώρες δρόμο νότια της Τιφλίδος. Το 1972 τον προήγαγαν σε μητροπολίτη.

Δείχνοντας μεγάλη αγάπη για τη Γεωργία και τον λαό της, ο άγιος ιεράρχης συνέχιζε με ακρίβεια την ασκητική του βιοτή, διατηρώντας σχέσεις με τη Μονή Γκλινσκ και αναλαμβάνοντας μερικούς μοναχούς της όταν έκλεισαν εκ νέου τη μονή το 1961.

Κατά τα τριάντα πέντε χρόνια της διακονίας του στον ναό του Αλεξάνδρου Νέφσκι, ο άγιος Ζηνόβιος διέμεινε σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στον ναό που ήταν συγχρόνως κελλί και γραφείο. Αυστηρός σε όλες τις απαιτήσεις της μοναχικής ζωής, τήρησε απόλυτη ακτημοσύνη, μοιράζοντας αυθημερόν όλες τις ελεημοσύνες που του έδιναν. Σηκωνόταν στη μία τη νύχτα και έκανε τον κανόνα του πολλές ώρες, κυρίως με τη μονολόγιστη ευχή, και αν λόγω υγείας δεν μπορούσε να συμμετάσχει στις καθημερινές ακολουθίες τις έλεγε από μνήμης στο κελλί.

Διατηρώντας σε κάθε περίσταση μια υπερφυσική χαρά που αντλούσε από την νοερά προσευχή, δεχόταν όλους τους επισκέπτες ευμενώς και τους δίδασκε περισσότερο με την παρουσία του παρά με τα λόγια. Στις διδαχές του τόνιζε την σημασία της υπομονής, της ταπεινώσεως και της θερμής προσευχής σε όλες τις δοκιμασίες της ζωής. Όσοι προσέρχονταν με πίστη λάμβαναν όχι μόνον τις γεμάτες διάκριση συμβουλές του, αλλά και πολλές φορές είχαν διαπιστώσει τη θαυματουργική δύναμη της προσευχητικής μεσιτείας του.

Εκτός από τα ποιμαντικά του καθήκοντα και τη διδασκαλία των πιστών που συγκεντρώθηκαν γύρω του σαν πνευματική οικογένεια, ο άγιος Ζηνόβιος ήταν πνευματικός πατέρας περισσότερων από πεντακοσίων μοναζουσών στη Γεωργία και στη Ρωσία, και πλην του κοινοβίου της Αγίας Όλγας καθοδηγούσε τις εν κρυπτώ μονάζουσες σε μονή του Μπέγοροντ, κοντά στο Βορονέζ.

Ασθένησε σοβαρά το 1984 και την παραμονή της κοιμήσεώς του είπε σε αυτούς που του συμπαραστέκονταν: «Εγώ φεύγω, αλλά εκεί θα προσεύχομαι για σας!» Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, ενώ διάβαζαν την Ακολουθία σε ψυχορραγούντα, στις 8 Μαρτίου (23 Φεβρουαρίου) 1985. Κατά την επιθυμία του, τελέστηκε η νεκρώσιμος Ακολουθία εις μοναχόν ενώ το σκήνωμά του ήταν περικυκλωμένο από μέγα πλήθος των πνευματικών του τέκνων.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος έκτος, Φεβρουάριος. Εκδόσεις Ορμύλια, σελ. 266.

Ο άγιος Ζηνόβιος, μητροπολίτης Τετρί-Τσκάρο

The post Ο άγιος Ζηνόβιος, μητροπολίτης Τετρί-Τσκάρο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.