Με προτροπή της Ιεράς Συνόδου, σε πολλές πόλεις της Ρωσίας οργανώθηκαν μεγάλες λιτανείες. Στις 4 Φεβρουαρίου έγινε και στο Ομσκ λιτανεία, στην οποία πήραν μέρος όλες οι ενορίες της πόλης. Η συμμετοχή των χριστιανών ήταν αθρόα και το θέαμα εντυπωσιακό. Η λιτανεία, με επικεφαλής τον επίσκοπο Ομσκ και Παβλοντάρ Σίλβεστρο, τον κατοπινό άγιο ιερομάρτυρα, περνώντας απ’ όλους τους δρόμους της πόλης, σταματούσε μπροστά σε κάθε ναό. Εκεί ο φλογερός ιεράρχης, αφού τελούσε Παράκληση, απευθυνόταν στον λαό με λόγια παραινετικά και εμψυχωτικά. Καλούσε τους χριστιανούς να διατηρήσουν μέχρι θανάτου την ορθόδοξη πίστη τους και να υπερασπιστούν με αυτοθυσία τους ναούς, που απειλούνταν με κλείσιμο ή και κατεδάφιση.

Μια μέρα αργότερα, τα μεσάνυχτα της 5ης προς την 6η Φεβρουαρίου, κατέφθασε στο επισκοπείο ένα απόσπασμα οπλισμένων ναυτών. Άρχισαν να χτυπούν δυνατά την εξώπορτα. Σύμφωνα με εντολή του επισκόπου, δεν τους άνοιξαν, επειδή πολλές φορές τέτοια αποσπάσματα, με το πρόσχημα της έρευνας, προέβαιναν σε βιαιότητες και διαρπαγές. Οι ναύτες άρχισαν να φωνάζουν και να απειλούν ότι θα ανατίναζαν την πόρτα. Τότε ο οικονόμος του επισκοπείου Νικόλαος Τσίκουρ έδωσε εντολή να σημάνουν συναγερμό οι καμπάνες του καθεδρικού ναού της πόλης. Μόλις ακούστηκε η χαρακτηριστική καμπανοκρουσία, οι ναύτες το έβαλαν στα πόδια, ενώ στο επισκοπείο άρχισε να συγκεντρώνεται πλήθος λαού. Ο επίσκοπος Σίλβεστρος βγήκε για να τους ευλογήσει και να τους ενθαρρύνει. Τότε ήρθαν κάποιοι τρεχάτοι και είπαν ότι λεηλατούνταν το σπίτι του προϊσταμένου του καθεδρικού ναού. Οι περισσότεροι χριστιανοί έτρεξαν τότε προς τα εκεί. Ελάχιστοι είχαν μείνει μπροστά στο επισκοπείο, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε πάλι το ένοπλο απόσπασμα των ναυτών. Θορυβώντας με τα όπλα τους και βρίζοντας, φώναξαν άγρια:

– Πού είναι ο δεσπότης;

– Εδώ είμαι, αποκρίθηκε εκείνος ήρεμα και επιβλητικά.

Τον άρπαξαν, του κόλλησαν ένα περίστροφο στον κρόταφο και, μην αφήνοντάς τον να πάρει ούτε ένα πανωφόρι, τον οδήγησαν μέσα στην παγωνιά στο κτίριο του τοπικού Σοβιέτ. Πρωτύτερα, όμως, ο επικεφαλής του αποσπάσματος, για να εκφοβίσει το προσωπικό του επισκοπείου και τους άλλους χριστιανούς, πυροβόλησε εν ψυχρώ και σκότωσε τον οικονόμο Νικόλαο Τσίκουρ.

Στο Σοβιέτ ο επίσκοπος Σίλβεστρος γνώρισε συνεχείς απειλές και χλευασμούς. Στο μεταξύ, οι καμπάνες όλων των ναών της πόλης χτυπούσαν ασταμάτητα. Στο άκουσμά τους πλήθη λαού γέμισαν τους δρόμους και τις πλατείες. Αγανακτισμένοι οι πιστοί ζητούσαν την απελευθέρωση του ποιμενάρχη τους…

Στις 8 Φεβρουαρίου, στις δώδεκα το μεσημέρι, ο επίσκοπος αφέθηκε ελεύθερος με τον όρο να μην απομακρυνθεί από την πόλη. Έτσι, δεν μπόρεσε να πάει στη Μόσχα και να συμμετάσχει στην Πανρωσική Σύνοδο. Στις 22 Απριλίου, ωστόσο, ο πατριάρχης Τύχων τον προήγαγε σε αρχιεπίσκοπο…

Τον Ιούνιο του 1918 ο Λευκός Στρατός απελευθέρωσε το Ομσκ και ολόκληρη σχεδόν τη Σιβηρία από τους μπολσεβίκους. Τον Οκτώβριο ο ναύαρχος των Λευκών Αλέξανδρος Β. Κολτσάκ οργάνωσε στο Ομσκ αντιμπολσεβικική κυβέρνηση, η οποία τον ανέδειξε Ανώτατο Κυβερνήτη της Ρωσίας. Τον Νοέμβριο οι αρχιερείς της ελεύθερης Σιβηρίας αποφάσισαν να συμπήξουν την Ανώτερη Προσωρινή Εκκλησιαστική Διοίκηση της Σιβηρίας, επικεφαλής της οποίας εξέλεξαν τον αρχιεπίσκοπο Σίλβεστρο…

Το φθινόπωρο του 1919 ο Λευκός Στρατός άρχισε να υποχωρεί κάτω από την πίεση του ισχυρότερου Κόκκινου. Τον Νοέμβριο οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν το Ομσκ, και η τοπική Εκκλησία τέθηκε πάλι σε διωγμό.

Ο αρχιεπίσκοπος Σίλβεστρος προτίμησε να παραμείνει στην πόλη, μολονότι ήξερε τι τον περίμενε, μη θέλοντας ν’ αποχωριστεί το ποίμνιό του. Οι μπολσεβίκοι τον συνέλαβαν αμέσως και τον έκλεισαν στη φυλακή. Εκεί για δύο ολόκληρους μήνες τον βασάνιζαν απάνθρωπα, ζητώντας του να αποκηρύξει τη χριστιανική του πίστη. Τελικά, βλέποντας ότι με κανέναν τρόπο δεν λύγιζε ο γενναίος ιεράρχης και ομολογητής του Χριστού, τον θανάτωσαν με τρόπο φρικτό: Αφού τον ξάπλωσαν στο ξύλινο πάτωμα και κάρφωσαν εκεί τα χέρια του σαν σε σταυρό, άρχισαν να καίνε όλο του το σώμα με πυρακτωμένα σουβλιά. Όταν μ’ ένα τέτοιο σουβλί του τρύπησαν την καρδιά, ο ιερομάρτυς άφησε την τελευταία του πνοή. Έτσι, παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Θεού και έλαβε το άφθαρτο στεφάνι του μαρτυρίου. Ήταν 26 Φεβρουαρίου του 1920.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 179.

Ιερομάρτυς Σίλβεστρος, αρχιεπίσκοπος Ομσκ και Παβλοντάρ

The post Ιερομάρτυς Σίλβεστρος, αρχιεπίσκοπος Ομσκ και Παβλοντάρ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γόνος ευσεβούς και αρχοντικής οικογενείας του Βυζαντίου η Ολυμπιάδα – γεννήθηκε μεταξύ 365 και 368 – έμεινε από μικρή ορφανή, γεγονός που τραυμάτισε την ευαίσθητη ψυχή της. Είχε ωστόσο την ευλογία να ανατραφή μέσα σε καλλιεργημένο περιβάλλον και να συναναστραφή με σεβαστές μορφές, όπως του Γρηγορίου Θεολόγου, όταν εκείνος διέμεινε στην Κωνσταντινούπολη (379-381), στο σπίτι της εξαδέλφης του Θεοδοσίας, που είχε αναλάβει την διαπαιδαγώγηση της μικρής Ολυμπιάδος. Πολύ τρυφερή η σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στα δύο πρόσωπα, όπως διαπιστώνεται και από την επιστολή που έστειλε ο πνευματικός πατήρ Γρηγόριος ως δώρο στον γάμο της κόρης του, όπως την αποκαλεί, Ολυμπιάδος, με – διαχρονικές – συμβουλές για μια επιτυχημένη συζυγία (βλ. Γρηγορίου Θεολόγου, Έπη, Παραινετικόν προς Ολυμπιάδα, 2, 6 PG 37, 1542-1550).

Οι θλίψεις, που συνοδεύουν συχνά την ζωή των πιστών, αποτελούσαν μόνιμο σύντροφο στην ζωή της Ολυμπιάδος. Ο σύζυγός της εκοιμήθη πολύ σύντομα και η ευσεβής και πλουσία κόρη, σε ηλικία μόλις 20 ετών, ήταν περιζήτητη νύφη για πολλούς επίδοξους γαμπρούς. Στον αυτοκράτορα, μάλιστα, Θεοδόσιο Α’, που την πίεζε ασφυκτικά να παντρευτή συγγενή του, δημεύοντας την περιουσία της, για να την εξαναγκάση να υποκύψη στο θέλημά του, απάντησε, με εξαιρετική τόλμη και ωριμότητα, ότι ακριβώς επειδή ο Θεός έκρινε ότι ήταν ανεπαρκής για τον συζυγικό βίο, γι’ αυτό την απάλλαξε, με τον θάνατο του συζύγου της, από τα δεσμά του γάμου, προκρίνοντας γι’ αυτήν «τον χρηστόν ζυγόν της εγκρατείας» (Παλλάδιος, Διάλογος ιστορικός περί βίου και πολιτείας Ιωάννου του Χρυσοστόμου, κεφ. Στ’ PG 47, 60-61). Η Ολυμπιάδα είχε πάρει την απόφασή της και κανείς επίγειος Βασιλιάς, όσο ισχυρός και εάν ήταν, δεν μπορούσε να πάη ενάντια στο θέλημα του Βασιλέως Χριστού και στην δική της βαθύτερη επιθυμία να αφιερωθή σε Κείνον.

* * *

Έτσι, λοιπόν, άνοιξε ο δρόμος για την θαυμαστή προσφορά της στην Εκκλησία, κυρίως μέσα από την κοινωνική διακονία και την ανακούφιση των πασχόντων αδελφών. Η Ολυμπιάδα έλαβε και επισήμως τον τίτλο της διακόνισσας και από την θέση αυτή βοήθησε σημαντικά στο έργο των αρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως, του Νεκταρίου και στην συνέχεια του Ιωάννου Χρυσοστόμου. Έγινε κυριολεκτικά το δεξί των χέρι και αξιοποίησε στο πλάι των, και ειδικώς του Χρυσοστόμου, όλα της τα προσόντα, την αγαπητική της διάθεση, την ευφυΐα και την πνευματική της ωριμότητα.

Στο μεταξύ, η διακόνισσα Ολυμπιάδα προΐστατο μιας αδελφότητος 250 μοναζουσών, που έδρευε στην καρδιά της Βασιλεύουσας – μεταξύ Αγίας Ειρήνης και Αγίας Σοφίας –, χάρη στο έργο και στην στήριξη των οποίων και κυρίως χάρη στην δική της σταθερή και ανεξάντλητη προσφορά, ηθική και υλική, ανακουφίζονταν όχι μόνο οι εμπερίστατοι αδελφοί αλλά διεξαγόταν και το ιεραποστολικό έργο του Βυζαντίου, εντός και εκτός των συνόρων του, ακόμη και κατά την εξορία του αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου στην μακρυνή Αρμενία και στις όμορες περιοχές.

Η πικρία, όμως, και η απογοήτευση από την άδικη εξορία και τις συνεχιζόμενες διώξεις σε βάρος του αγαπημένου πνευματικού της διδασκάλου, Ιωάννη, πλήγωσαν ακόμη περισσότερο την διακόνισσα Ολυμπιάδα και προξένησαν μια διαρκή αθυμία στην ήδη πονεμένη της ψυχή. Επειδή, μάλιστα, αρνείτο να κοινωνήση με τον «διάδοχο» αρχιεπίσκοπο, που τοποθετήθηκε στην θέση του Χρυσοστόμου, και συνέχιζε να τον στηρίζη, υπέστη και η ίδια, όπως και τ’ άλλα πιστά πνευματικά του τέκνα, ύβρεις, συκοφαντίες, φυλάκιση, διώξεις και τέλος την οδυνηρή εξορία στην Νικομήδεια της Βιθυνίας, όπου και παρέδωσε στον Κύριο την κουρασμένη της ψυχή (408), λίγους μήνες μετά από την κοίμηση του Χρυσοστόμου (Σεπτέμβριος 407).

* * *

Ποια από τις αρετές της να πρωτοεπαινέση κανείς! «Η οικουμένη άπασα άδει σου τα κατορθώματα» (Επιστολή ΙΓ’ (Ζ’), SC 13, 190.1a.), γράφει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης σε μία από τις 17 συνολικά επιστολές που απηύθυνε από την εξορία «τη δεσποίνη, τη αιδεσιμωτάτη και θεοφιλεστάτη διακόνω Ολυμπιάδι», με σκοπό την παραμυθία και την απάλυνση του πόνου και της αθυμίας της. Πέλαγος αποκαλεί τις αρετές της, την υπομονή, την ελεημοσύνη, την εγκράτεια, την νηστεία, την σεμνότητα και το μέτρο στην περιβολή, ακόμη και στο βάδισμά της. Αλήθεια, πόσα στοιχεία από τα λόγια αυτά του Χρυσοστόμου μπορεί να αντλήση σήμερα μια σύγχρονη κοπέλα για τον δικό της οπλισμό με αντίστοιχες αρετές, όπως εκείνες της βυζαντινής αρχόντισσας!

Με τον τονισμό αυτό των αρετών της, μέσα από τις επιστολές του, προσπαθεί ο σοφός ποιμένας και διδάσκαλος Χρυσόστομος να άρη την δυσθυμία της και την απογοήτευσή της από τις πολλαπλές δυσκολίες και τα δεινά του βίου της. Την συμβουλεύει να καταπολεμήση το άλγος της ψυχής της με την ενθύμηση της εναρέτου πολιτείας της και με την ελπίδα της αποκτήσεως των μελλόντων αγαθών, τα οποία επιφυλάσσει ο Κύριος σε όλους τους αγαπημένους Του.

Αληθινά προσεγμένες και εύστοχες είναι οι επισημάνσεις του Χρυσοστόμου ότι η ευθυμία εξαρτάται όχι τόσο από την φύση των πραγμάτων, όσο από την γνώμη των ανθρώπων (Επιστολή Ι’ (Γ’), SC 13, 154.1c.). Επομένως, οι ίδιες καταστάσεις αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο από διαφορετικούς ανθρώπους και αυτό οφείλεται στην «γνώμη» των, στην ιδιοσυγκρασία και στον τρόπο, στην στάση με την οποία ο καθένας αντιμετωπίζει τα πράγματα. Στο σημείο αυτό ο Χρυσόστομος επισημαίνει στην μαθήτριά του και το μέγεθος της προσωπικής ευθύνης στο ξεπέρασμα των δυσκολιών, που συνίσταται στην υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο οποίος υπαγορεύει την υπομονή στις δοκιμασίες και στον πόνο. Προς ενίσχυση των λεγομένων του χρησιμοποιεί βιβλικά παραδείγματα και μάλιστα του πολύπαθου Ιώβ, ο οποίος άντεξε με καρτερία τα δεινά του και δεν βαρυθύμησε. Εξ άλλου, και ο Αδελφόθεος Ιάκωβος συνιστά: «Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις, γιγνώσκοντες ότι το δοκίμιον υμών της πίστεως υπομονήν κατεργάζεται…», αλλά και: «μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι … έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος…» (Ιακ.1:2-3, 13-14).

Εάν, λοιπόν, ο Κύριος, λέει ο Ιωάννης στην Ολυμπιάδα, προκρίνει την συνέχιση των δικών του δεινών, των διώξεων και της εξορίας του, παρά την δική της επιθυμία να απαλύνη τα δεινά του και να τον φέρη κοντύτερα, αυτό το κάνει για να λάβουν και οι δύο μεγαλύτερο μισθό, διότι «όσω επιτείνεται τα της θλίψεως, τοσούτω πλεονάζει και τα των στεφάνων» (Επιστολή ΙΖ’ (Δ’), SC 13, 210.3a.). Όσο για την αθυμία, η οποία είναι η δυσχερέστερη («χαλεπώτερον») όλων των παθημάτων, ακόμη και αυτού του θανάτου («χαλεπώτερον αθυμία θανάτου»), έχει και εκείνη μεγάλη την ανταμοιβή, την «αντίδοσιν» (Επιστολή Ι’ (Γ’), SC 13, 167.9b.). Εάν όμως το άλγος κυριεύση την ψυχή, τότε εκείνη βλάπτεται και πλήττεται καίρια από τον διάβολο. Γι’ αυτό εφιστά και πάλι ο Χρυσόστομος στην μαθήτριά του την προσοχή της στην επίδειξη του μέτρου: «άλγει μεν, άλγει δε μέτρον επιθείσα τη λύπη» (Επιστολή Η’ (Β’), SC 13, 117.1d.), διότι είναι μεγάλη η αμαρτία από το υπερβολικό άλγος.

* * *

Με όλους αυτούς τους τρόπους προσπαθούσε ο συνετός ποιμήν και βαθύς ψυχογνώστης Χρυσόστομος να παρηγορήση την ψυχή της αλγούσης θυγατρός του, θυμίζοντάς της διαρκώς την πλούσια αντιμισθία της από την άσκησή της στην υπομονή και την εμπιστοσύνη της στο θέλημα του Θεού, ο οποίος παραχωρεί, κατά την ανθρώπινη έκφραση, τους πειρασμούς, διότι «όσω σφοδρότερος ο χειμών, τοσούτω και μείζονα τα βραβεία» (Επιστολή Γ’ (Θ’), SC 13, 97.1a.).

Αλλά και πόσα διδάγματα δεν αντλούμε όλοι μας σήμερα από τις συμβουλές του σοφού Πατρός και μεγάλου παιδαγωγού Χρυσοστόμου για την αντιμετώπιση του άλγους και της αθυμίας που έχουν καταλάβει τους ανθρώπους στις ημέρες μας; Εάν τα αξιοποιήσωμε και μεις καταλλήλως, όπως η αρχόντισσα Ολυμπιάδα, τότε αντί να δυσανασχετούμε ασκόπως για τα δεινά που προκαλεί ο Θεός, δηλαδή γι’ αυτά που προξενούμε οι ίδιοι με την αλαζονική μας συμπεριφορά στην φύση και στους συνανθρώπους μας, λόγω της αμαρτίας και της απομακρύνσεώς μας από το θέλημά Του, θα δοξολογούμε μάλλον τον Θεό για την μακροθυμία Του και τις συνεχιζόμενες ευκαιρίες που μας δίνει για επανευαγγελισμό και μετάνοια και θα τον υμνολογούμε και μεις, όπως ο άγιος Χρυσόστομος και η ευλογημένη του θυγατέρα, «πάντων ένεκεν».

Ας πρεσβεύωμε, λοιπόν, στην «μεγάθυμο» (μεγαλόψυχη) Οσία του Θεού διακόνισσα Ολυμπιάδα, που εορτάζει, να μας ενισχύη και να μας ενδυναμώνη στον δικό μας προσωπικό και κοινωνικό αγώνα για την απόκτηση των μελλόντων αγαθών. Ας της κάνωμε όμως και μεις το δώρο να διδασκώμαστε από το δικό της παράδειγμα και τον δικό της αγώνα προς καταπολέμηση του άλγους της, οπλιζόμενοι με τις δικές της αρετές, την προσευχή, την νηστεία, την ελεημοσύνη, την εγκράτεια, για να κατανικήσωμε την δική μας αθυμία, προς δόξα Θεού και για την σωτηρία πάντων ημών. Αμήν! Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

Η «μεγάθυμος» διακόνισσα Ολυμπιάς

The post Η «μεγάθυμος» διακόνισσα Ολυμπιάς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Απ’ όπου περνούσε, καταπίεζε και παρενοχλούσε αφόρητα τον ορθόδοξο κλήρο. Πολλούς επισκόπους εξόρισε, άλλους τους θανάτωσε με φρικτά μαρτύρια, κατάσχεσε ναούς για να τους δώσει στους αρειανούς, εισέβαλλε σε εκκλησίες την ώρα της θείας Λειτουργίας και σκότωνε τους συγκεντρωμένους χριστιανούς. Οι κληρικοί συλλαμβάνονταν και υποβάλλονταν σε βασανιστήρια για να παραδώσουν τα τιμαλφή των ναών τους, και όσοι ενέδιδαν και τα παρέδιδαν, υποβάλλονταν σε ακόμη φρικτότερα μαρτύρια με το πρόσχημα ότι είχαν παραδώσει μέρος μόνο των τιμαλφών.

Η σκληρότητα των βαρβάρων δεν είχε όρια· επινοούσαν συνεχώς νέα βάσανα για να αναγκάσουν τους ορθόδοξους χριστιανούς να δεχθούν το βάπτισμα των αρειανών. Άλλους, αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες, οι δήμιοι τους άνοιγαν δια της βίας το στόμα με ξύλα και το γέμιζαν με δυσώδη λάσπη. Άλλους τους έδερναν χτυπώντας τους στο μέτωπο και στα γόνατα με μαστίγια από βούνευρα που έβγαζαν συριγμούς όταν χτυπούσαν. Πολλούς άλλους τους ανάγκαζαν να πιουν θαλασσινό νερό ή ξίδι από ασκούς που τους έβαζαν στο στόμα τους.

Τιμούμε σήμερα ιδιαιτέρως την μνήμη των πολλών ορθοδόξων πιστών που κάηκαν ζωντανοί από τους Βανδάλους μέσα στους ναούς, και οι οποίοι μέχρι την τελευταία τους αναπνοή ανέπεμπαν ύμνους και δοξολογούσαν τον Κύριο. Εορτάζουμε επίσης την ένδοξο μνήμη των τριακοσίων πιστών ορθοδόξων χριστιανών της Καρχηδόνας, που προτίμησαν τον θάνατο από τον ρύπο του βαπτίσματος των αρειανών. Μεταξύ αυτών, οι κληρικοί υπέφεραν τα πιο δεινά μαρτύρια. Δύο από αυτούς τους τεμάχισαν με πριόνι και σε εξήντα από αυτούς έκοψαν την γλώσσα· θαυματουργικώς όμως εξακολούθησαν να διακηρύσσουν την ορθόδοξη πίστη με φωνή που ακουγόταν.

Ο θάνατος του Γενσέριχου (454) δεν προσέφερε παρά μια σύντομη ανάπαυλα· οι διάδοχοί του Ουνέριχος (477-484) και Γονθαμούνδος (484-497) συνέχισαν τους διωγμούς με ακόμη μεγαλύτερο μένος. Τέσσερεις χιλιάδες εννιακόσιοι εβδομήντα κληρικοί εκτοπίσθηκαν τότε στην έρημο, στους Μαυριτανούς, εν μέσω απερίγραπτων ταλαιπωριών.

Το 484 ο Ουνέριχος συγκάλεσε στην Καρχηδόνα όλους τους ορθοδόξους επισκόπους, τετρακόσιους εξήντα έξι τον αριθμό, για μια παρωδία θεολογικού διαλόγου με τους αρειανούς. Εκεί τους κατηγόρησε ότι προσπαθούν να αποφύγουν τον διάλογο και απαίτησε να ασπασθούν τον αρειανισμό ή να υποστούν βασάνους και τιμωρίες και να κατασχεθούν οι ναοί τους. Απογυμνωμένοι από κάθε τι, οι ιεράρχες κατάντησαν ανέστιοι και πένητες και μεγάλος αριθμός πιστών υπέστη τότε την θηριωδία των βαρβάρων, που επιδεινώθηκε από λιμό και φονικό λοιμό.

Για περισσότερο από έναν αιώνα, η χριστιανική Αφρική έζησε υπό τον ζυγό των Βανδάλων. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί βρήκαν σχετική ανακούφιση μόνον σε κάποια διαλείμματα των διωγμών και πήραν θάρρος εξαιτίας του ηρωισμού των επισκόπων και των ομολογητών· ξαναβρήκαν την πλήρη ελευθερία τους μόνο μετά την συντριβή των Βανδάλων από τα στρατεύματα του Ιουστινιανού (523-525). Ποτέ όμως η χριστιανοσύνη της Αφρικής δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλαιά της ζωντάνια και ακτινοβολία.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος τέταρτος, Δεκέμβριος. Ίνδικτος, Αθήναι, 2005, σελ. 77.

Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες

The post Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όσο έμεινε στη φυλακή ο Ευλόγιος ενθάρρυνε τους συντρόφους του να καρτερήσουν εκθέτοντάς τους τη δόξα που προορίζεται για τους μάρτυρες της πίστεως. Ακολουθώντας τις παραινέσεις του, δύο από τις παρθένες που ανήκαν στον κύκλο των μαθητών του υπέμειναν με γενναιότητα το μαρτύριο τον επόμενο χρόνο, και μόλις ο Ευλόγιος αποφυλακίσθηκε, συνέγραψε την αφήγηση του αγώνα τους για να παρακινήσει και άλλους χριστιανούς να τις μιμηθούν. Με τα συγγράμματα και τα κηρύγματά του κατόρθωσε να προφυλάξει από την αποστασία πολλούς χριστιανούς και συνέθεσε τρία βιβλία που περιείχαν τα Μαρτύρια των νεομαρτύρων αυτών.

Κατέστη έτσι η πιο αξιοσέβαστη προσωπικότητα της ισπανικής Εκκλησίας και εκλέχθηκε μητροπολίτης Κόρδοβας το 858. Αλλά προτού καν ενθρονιστεί, τον συνέλαβαν επειδή είχε διασώσει και έκρυψε μια νεαρή χριστιανή παρθένο, ονόματι Λεοκριτία, την οποία οι γονείς ήθελαν να εξισλαμισθεί πάλι. Τον κατηγορούσαν ότι παραπλάνησε και υφάρπασε την κόρη. Ο Ευλόγιος αποκρινόταν ότι ένας ιερέας δεν μπορεί να αρνηθεί βοήθεια σε όποιον τη ζητά, και ότι είχε χρέος να διδάξει την νεαρή κόρη να προτιμά τον Θεό από τους γονείς της. Έπειτα πρότεινε θαρραλέα στον μουσουλμάνο δικαστή να του αποδείξει την πλάνη του Μωάμεθ. Όταν τον οδήγησαν ενώπιον του βασιλικού συμβουλίου, συνέχισε να ομολογεί τον Χριστό και καταδικάσθηκε να αποκεφαλιστεί.

Καθ’ οδόν προς το μαρτύριο, ένας ευνούχος τον ράπισε και πάραυτα ο Ευλόγιος γύρισε και την άλλη σιαγόνα, οπότε ο άπιστος τον ξαναχτύπησε. Έπειτα αφού προσευχήθηκε σιωπηλά έσκυψε το κεφάλι στον δήμιο για να λάβει τον στέφανο της νίκης [11 Μαρτίου 859]. Η αγία Λεοκριτία αποκεφαλίσθηκε την επομένη Τετάρτη.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος έβδομος, Μάρτιος. Εκδόσεις Ορμύλια, Μαρτίου ΙΑ’.

Ο άγιος ιερομάρτυρας Ευλόγιος Κορδούης

The post Ο άγιος ιερομάρτυρας Ευλόγιος Κορδούης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.