Αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε γιατρούς και να κάνουμε διάφορες εξετάσεις και οι δυό μας, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Ο σύζυγός μου ο Χρήστος είναι φορτηγατζής και απουσίαζε όλη μέρα με τα δρομολόγια που κάνει. Η πεθερά μου είναι πολύ κοντά στην Εκκλησία, είναι θρησκευόμενη γυναίκα και γνώριζε τα Μοναστήρια και τους Πνευματικούς.

Μετά από παρότρυνση της πεθεράς μου το 1984 ή 1985 περίπου, αποφασίσαμε να πάμε στο Μήλεσι· εκεί θα βλέπαμε έναν γέροντα Πορφύριο που καθώς μας έλεγε, έχει βοηθήσει πολύ κόσμο με δύσκολα προβλήματα.

Στο Μοναστήρι, αφού περιμέναμε την σειρά μας, κάποια στιγμή μας δέχτηκε σε ένα δωμάτιο όπου ο Γέροντας ήταν ξαπλωμένος στο κρεββάτι του. Ο Χρήστος πέρασε πρώτος και εγώ ακολούθησα νευριασμένη για τον χρόνο που χάνουμε σε τέτοιες επισκέψεις χωρίς νόημα. Εάν δεν με πίεζε η πεθερά μου δεν θα είχα πάη.

– Καλώς τον Χρήστο, είπε ο Γέροντας.

– Γέροντα, από εδώ η γυναίκα μου, είναι πολύ νευρικιά.

– Γιατί, εσύ δεν είσαι; είπε και γέλασε.

Άρχισα να του μιλάω για την ατεκνία μας και την ταλαιπωρία με τους γιατρούς. «Δεν είστε άξιοι να μεγαλώσετε παιδιά· γι’ αυτό και δεν έχετε», είπε ο γέροντας Πορφύριος.

Φύγαμε και εγώ σκεφτόμουνα συνέχεια εκείνα τα τελευταία λόγια του. Γιατί δεν είμαστε άξιοι; Επίσης αναρωτιόμασταν πώς γνώριζε το όνομα του ανδρός μου.

Κάτι μας τραβούσε για να τον ξαναδούμε και έτσι σε λίγο καιρό ξαναπήγαμε, με την θέλησή μας αυτήν την φορά. Σε αυτήν την δεύτερη επίσκεψη μέσα στο δωμάτιο παρευρίσκονταν και ο γιατρός του αλλά και ένα αγοράκι. Ο Γέροντας καθόταν σε χαμηλή καρέκλα ή σκαμνάκι και ήταν λίγο σκυφτός. Μόλις μπήκαμε μέσα, είδα κάτι που πρώτη φορά έβλεπα στην ζωή μου. Γύρω από το κεφάλι του υπήρχε ένας φωτεινός δίσκος, όπως τα φωτοστέφανα στις άγιες εικόνες.

Ο Γέροντας μάς μίλησε για λίγο και είπε πως δεν πρέπει να στενοχωριώμαστε, γιατί σύντομα θα κάνουμε παιδί.

Όταν βγήκαμε έξω, ο σύζυγός μου μου είπε πως έβλεπε το κεφάλι του φωτεινό και σαν φως να εκπέμπεται γύρω του. Κατάλαβα πως δεν το έβλεπα μόνο εγώ αυτό το παράξενο φαινόμενο.

Μετά και από αυτή την επίσκεψη άλλαξε η ζωή μας. Αρχίσαμε να εκκλησιαζώμαστε τακτικά, να επισκεπτώμαστε Μοναστήρια, να νηστεύουμε και γενικά προσπαθήσαμε να έρθουμε πιο κοντά στον Θεό. Ο άντρας μου πήγε και στο Άγιον Όρος. Η γαλήνη και η ηρεμία επέστρεψε στο σπίτι μας και σε ένα χρόνο περίπου αποκτήσαμε αγοράκι.

Ο Χρήστος έχει διάφορες φωτογραφίες του αγίου Πορφυρίου στο φορτηγό και, όταν περνάη κοντά από το Μήλεσι, κορνάρει και ανασηκώνεται από το κάθισμά του, ως ένδειξη χαιρετισμού και ευλάβειας προς τον Άγιο.

Κάποτε σε ένα ταξίδι κινδύνεψε, διότι ένα φορτηγό ερχόμενο από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με μεγάλη ταχύτητα κατευθυνόταν κατευθείαν επάνω του. Τρόμαξε πάρα πολύ και αμέσως φώναξε: «Πορφύριε, σώσε με» και, χωρίς να το καταλάβη, πέρασε με το φορτηγό και έφυγε χωρίς την παραμικρή ζημιά.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Α’. Μαρτυρίες.  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 125.

Το φωτοστέφανο του αγίου Πορφυρίου

The post Το φωτοστέφανο του αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όταν ήμουν στα νειάτα μου κατηχητής – διηγείται ο Π. Χ. – είχα ένα κατηχητόπουλο που το έλεγαν Δημήτρη. Προερχόταν από χριστιανική οικογένεια και ήταν πολύ καλό παιδί και καλός χριστιανός. Τον αγαπούσα πολύ, αλλά είχε πολλές ανησυχίες πνευματικές.

Τα χρόνια πέρασαν, τέλειωσα το Πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα και έχασα τα ίχνη του. Κάποια μέρα γυρίζοντας από την δουλειά μου τον συνάντησα στο λεωφορείο. Χαρήκαμε και οι δύο πολύ. Τον ρώτησα με τι ασχολείται και μου είπε ότι σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο, στο 2ο ή 3ο έτος (δεν ενθυμούμαι καλά), και ότι ήταν οπαδός του γκουρού Μαχαράτσι και κάνει αυτοσυγκέντρωση και τα άλλα που κάνουν οπαδοί τέτοιων δοξασιών. Στενοχωρήθηκα πολύ και του πρότεινα να πάμε να συναντήσουμε τον γέροντα Πορφύριο (ήταν δεκαετία του ’80), αφού προηγουμένως του εξήγησα μερικά πράγματα γι’ αυτόν. Συμφώνησε, με τον όρο ότι κάποια στιγμή θα πήγαινα κι εγώ, έστω μια φορά, σε κάποια από τις συναντήσεις που έκαναν οι οπαδοί αυτού του γκουρού, κάπου στον Λυκαβηττό.

Στην συνέχεια, μετά από λίγες μέρες, επισκεφθήκαμε τον π. Πορφύριο, που τότε ζούσε στο Μοναστήρι του στο Μήλεσι Ωρωπού. Στην συνάντηση εκείνη, που παραβρέθηκα κι εγώ, ο π. Πορφύριος τον ρωτούσε διάφορα πράγματα για το τι κάνει, πώς προσεύχεται, πώς κάνει αυτοσυγκέντρωση, αν βλέπη “φώτα” κλπ. κι αυτός απαντούσε διάφορα. Του είπε ότι αυτά που κάνει δεν είναι καλά και ν’ απομακρυνθή από εκεί. Μάλιστα εκ των υστέρων ο π. Πορφύριος μου είπε ότι αν δεν απομακρυνθή από εκεί, κινδυνεύει να τρελλαθή. Επίσης μου είπε ότι σε κάποια από αυτά που τον ρωτούσε, δεν του έλεγε την αλήθεια.

Αργότερα ο Δημήτρης μου ζήτησε να πάω κι εγώ σε μια συγκέντρωσή τους, πράγμα που έγινε, αφού προηγουμένως πήρα ευλογία από τον π. Πορφύριο. Φθάνοντας στον Λυκαβηττό, σε μια αίθουσα που είχαν, συνάντησα πολύ κόσμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους, νέους, έγκυες γυναίκες κλπ. Αφού βγάλαμε τα παπούτσια μας, μπήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα, στον ένα τοίχο της οποίας υπήρχαν δύο πολύ μεγάλες φωτογραφίες του γκουρού και μπροστά σε κάθε φωτογραφία έκαιγε μια μεγάλη λαμπάδα. Ανάμεσα στις δύο λαμπάδες υπήρχε ένα βάθρο και επάνω του ένα γραφείο. Όλοι οι άνθρωποι ήμασταν όρθιοι (δεν υπήρχαν καρέκλες). Εγώ στάθηκα πλάι σ’ έναν τοίχο και περίμενα να δω τι θα γίνη, ενώ μυστικά έλεγα την ευχή του Ιησού και παρακαλούσα τον γέροντα Πορφύριο για συμπαράσταση· ήξερα ότι και «βλέπει και ακούει».

Ανέβηκε κάποιος στο βάθρο και είπε μερικά λόγια για τον γκουρού και στην συνέχεια μας ανακοίνωσε ότι κάποιος (προϊστάμενος πιστεύω), μόλις είχε επιστρέψει από την Ιταλία, όπου τον είχε συναντήσει και έφερνε τις “ευλογίες” και τα νέα του. Πράγματι σε λίγο μπήκε ένας κύριος γύρω στα σαράντα και είπε πρώτα να γονατίσουμε όλοι και να “προσευχηθούμε” στον γκουρού και μετά θα μας έλεγε τα νέα του. Όλοι στην αίθουσα γονάτισαν, εκτός από εμένα που στεκόμουν όρθιος λέγοντας μυστικώς την ευχή και παρακαλώντας τον γέροντα Πορφύριο.

Το γονάτισμα θα κράτησε 5 έως 10 λεπτά, κατά την διάρκεια των οποίων ο ομιλητής κατά καιρούς μου έριχνε κάποιες ματιές. Όταν σηκώθηκαν από το γονάτισμα όλοι, ο κύριος που με κοίταζε και που θα μας έλεγε τα νέα του γκουρού, κάτι είπε σε κάποιον διπλανό του κι έφυγε. Ο διπλανός του πήρε τον λόγο και είπε ότι ο κύριος τάδε (ο παρ’ ολίγον ομιλητής) ήταν πολύ κουρασμένος από το ταξίδι στην Ιταλία και δεν θα μας μιλούσε απόψε, αλλά κάποια άλλη φορά. Έτσι έληξε και διαλύθηκε η συγκέντρωση. Ο Θεός δια των ευχών του αγίου Πορφυρίου είχε κάνει το θαύμα του και δεν επέτρεψε στον άνθρωπο αυτόν να πη (τουλάχιστον εκείνη την φορά) τις πλάνες του.

Στην συνέχεια απομακρυνθήκαμε ο Δημήτρης κι εγώ, ο ένας από τον άλλο, κι έχασα πάλι τα ίχνη του. Αργότερα έμαθα ότι και οι γονείς του Δημήτρη πήγαν και συμβουλεύτηκαν τον π. Πορφύριο για το παιδί τους, αλλά απ’ όσο γνωρίζω, δεν ακολούθησαν τις συμβουλές του ώστε να βοηθηθή το παιδί τους. Τελικά, μετά από μερικά χρόνια έμαθα ότι ο Δημήτρης είχε εγκαταλείψει τα πάντα (γκουρού, σπουδές, αναζητήσεις κλπ.) και νοσηλευόταν κάπου με ψυχοφάρμακα, έχοντας τρελλαθεί, όπως είχε προείπει ο άγιος Πορφύριος.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Α’. Μαρτυρίες.  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 121.

Άγιος Πορφύριος: Αν δεν φύγης από κει, θα τρελλαθής

The post Άγιος Πορφύριος: Αν δεν φύγης από κει, θα τρελλαθής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Πόσα παιδιά έχεις;

– Τέσσερα, Γέροντα. Τον Δημήτρη, την Αργυρή, την Φοίβη και την Μαρία.

– Τα βλέπω τα παιδιά σου… τα βλέπω… Την Φοίβη, την Αργυρή, τον Δημήτρη και την Μαρία.

Ο Γέροντας τα είπε με την σειρά ακριβώς που γεννήθηκαν ξεκινώντας από το μεγαλύτερο.

– Είδες, όταν μαλώνης την Αργυρή, πώς τρέχουν τα δάκρυά της;

Και σε λίγο προσθέτει:

– Γιατί αγαπάς την Μαρία περισσότερο από τα άλλα παιδιά;

Στο σημείο αυτό με συμβούλεψε να προσέχω πολύ και να μην κάνω διακρίσεις απέναντι στα παιδιά μου. Να δείχνω την ίδια αγάπη προς όλα, γιατί ζηλεύουν.

Στον φοιτητή της Ιατρικής είπε μετά τις σχετικές ερωτήσεις: «Ήταν ένας γιατρός στην Ζάκυνθο που ήταν πολύ απρόσεχτος και αμελής και οι ασθενείς μπαίνανε σε μεγάλες περιπέτειες και ήταν δύσκολες τότε και οι μετακινήσεις και ο κόσμος με την προχειρότητα του γιατρού εταλαιπωρείτο πολύ. Να προσέχης πολύ, όταν γράφης συνταγές. Να προσέχης τι φάρμακα γράφεις για την κάθε αρρώστια, για να μην δώσης λάθος συνταγή και ταλαιπωρηθή ο ασθενής».

– Τι γνώμη έχεις για την Μοριακή δυναμική;

– Δεν το ξέρω αυτό, Γέροντα, είπε ο φοιτητής.

– Σκέψου το, σκέψου τι είναι Μοριακή δυναμική;

– Μα δεν έχει σχέση με την Ιατρική αυτό. Δεν γνωρίζω.

– Σκέψου το, σκέψου κάτι και πες μου. Τι λέει το μυαλό σου; Τι είναι αυτό;

Ο φοιτητής προσπάθησε να δώση μία επεξήγηση και ο Άγιος τον άφησε να προσπαθή να σκεφτή τι είναι αυτό. Πίστεψε πως ήταν κάτι άσχετο με την επιστήμη του, αν και ο Άγιος του το είπε “έχει σχέση με το αντικείμενό σου”. Φύγαμε και ο φοιτητής πήρε το πτυχίο του το 1994 και 15 χρόνια μετά έκανε μεταπτυχιακά στο Λονδίνο, δίπλα στον διάσημο ιατρό Ντιέγκο Βεργάνι. Το αντικείμενό του ήταν η Ιατρική Φυσική και Ιατροδυναμική. Μία ημέρα του δώσανε ένα φάκελλο με το θέμα της μεταπτυχιακής εργασίας. Όταν άνοιξε τον φάκελλο, είδε πως έγραφε: “Μοριακή δυναμική”. Το σοκ ήταν τόσο έντονο και η συγκίνηση τόσο μεγάλη, που βγήκε έξω από την αίθουσα και έκλαιγε. Τηλεφώνησε στους γονείς και στα αδέρφια του αμέσως και τους το ανέφερε.

Ο ιατρός Δημήτριος Μ. είχε θέση Καθηγητού Ιατρού στο Λονδίνο με πολλές έρευνες, ανακαλύψεις, δημοσιεύσεις κ.ά. Σήμερα εργάζεται σε Ελληνικό Νοσοκομείο.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 135.

Αποκαλύψεις και προρρήσεις του αγίου Πορφυρίου

The post Αποκαλύψεις και προρρήσεις του αγίου Πορφυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Εκεί πέρα γνώρισα και έναν τσομπάνο και με αγαπάει, του πήρα και ένα ραδιόφωνο ηλιακό, να του πάω. Είναι ένα ραδιόφωνο που δεν του αλλάζεις στήλη, το βγάζεις μία ώρα στον ήλιο και κρατάει δύο εβδομάδες, είναι στερεοφωνικό, έχει πολύ ωραία φωνή. Και τώρα θα του το πάω για να πηγαίνη ότι ώρα θέλω για ψάρια. Πιο κάτω έχει έναν ψαρότοπο και μου φέρνει ψάρια. Και τα χειρότερα ψάρια να μου φέρη μου αρέσουν. Κάτι χάνοι και κάτι άλλα παλιόψαρα που είναι εδώ στον κόσμο δεν τα τρώνε, αλλά εκεί πέρα είναι γλύκισμα. Έχω τρία χρόνια που πηγαίνω, εκεί είναι και ένα εξωκκλήσι και το επιτελείο μου κοιμάται έξω και εγώ κοιμάμαι μέσα στο εξωκκλήσι. Έχω βρει ένα τροχόσπιτο, είναι 2½ μέτρα μήκος, 2,20 φάρδος και 1,60 ύψος, είναι χαμηλό. Και ξέρεις τι ωραία είναι εκεί! είναι πάρα πολύ ωραία. Εδώ δεν ξέρω πότε θα φάω, πότε θα κοιμηθώ. Εκεί πέρα δεν έχουμε ούτε τηλέφωνο, είναι πάρα πολύ ωραία. Και κάθε Κυριακή έρχεται ένα αυτοκίνητο και μας πάει σε ένα χωριό όχι κοντινό, πιο μακριά, να μην μας μάθουνε, και πάμε και μεταλαμβάνουμε. Και έχω πιάσει φιλία με έναν τσομπάνο, που στην αρχή τον απέφευγα για να μην έρχεται και μας ενοχλεί. Είναι με την γυναίκα του που είναι 75 χρονών και βοσκάει γίδια, σαν να είναι 20 χρονών. Είναι πάρα πολύ υγιεινό το κλίμα εκεί.

Εγώ από μικρός είχα δύο Γέροντες και είχα δεθή από μικρός στην υπακοή και δεν είχα διαβάσει, δεν ήξερα και να διαβάζω, αλλά σιγά–σιγά έμαθα και διάβαζα μόνο τα βιβλία της Εκκλησίας, Μηναία, Παρακλητική, αλλά Πατέρες δεν είχα δει (διαβάσει). Βασίλειο, Γρηγόριο, Χρυσόστομο καθόλου δεν είχα διαβάσει. Και έτσι τώρα τόσον καημό που έχω, παράγγειλα στην Θεσσαλονίκη όλα τα βιβλία των Πατέρων και μου τα στείλανε, μου φτειάξανε και μια βιβλιοθήκη και τα έχω δίπλα μου, αλλά ποιος να διαβάση. Εδώ από τις πέντε η ώρα έρχεται κόσμος βέβαια όλη την ημέρα. Ενώ εκεί (έχω συγκεκριμένη) ώρα να φάω, να κοιμηθώ, πότε θα πιώ νερό, (έχω) ανάπαυση, ησυχία, χωρίς επισκέψεις. Και άμα με πιάση καμμιά φορά και η φλυαρία, έχω και τα παιδιά που μου λένε «Γέροντα, δεν πρέπει να μιλάης» και έτσι με βάζουνε στην θέση μου, παρ’ όλο που ό,τι να πούμε θα είναι καλό και ωραίο.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 209.

Όσιος Πορφύριος: Διαμονή σε μέρος ερημικό

The post Όσιος Πορφύριος: Διαμονή σε μέρος ερημικό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.