Είχε την “άνωθεν γνώσιν”. Απήγγειλε άψογα τα κείμενα της Θείας Λατρείας, παρ’ όλο που ήταν γραμμένα στην αρχαία Ελληνική γλώσσα. Χαίρονταν όλοι να τον ακούν. Μάλιστα, ο ίδιος διηγείτο ότι, όταν ο πειρασμός κάποτε του παρουσιάστηκε και του είπε «τι ωραία που έψαλλες, Ιάκωβε» (προφανώς για να του δημιουργήση έπαρση), ο Γέροντας με ταπείνωση είπε: «Κι αν το έψαλλα καλά, για να δείξω την αγάπη μου στον Χριστό το έψαλλα!». Ήταν τόσο ταπεινός, είχε γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Είχε ζωντανή την παρουσία του Χριστού μέσα του και γι’ αυτό βοηθούσε πνευματικά τους άλλους.

Ο Γέροντας τόνιζε την μεγάλη αξία που έχει για την σωτηρία του ανθρώπου η προσευχή. «Καμμία προσευχή δεν πάει χαμένη», έλεγε. «Όλες οι προσευχές είναι άγιες, αλλά η νοερά προσευχή είναι η σπουδαιότερη απ’ όλες. Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Από αυτή την μικρή, αλλά παντοδύναμη προσευχή ξεκίνησαν όλοι οι άγιοι πατέρες. Να λέγης, παιδί μου, την ευχή αυτή συνέχεια ημέρα και νύκτα. Η ευχή θα τα φέρη όλα. Η ευχή περιέχει τα πάντα. Αίτηση, παράκληση, πίστη, ομολογία, θεολογία κ.λ.π. Η ευχή να λέγεται συνεχώς. Η ευχή θα φέρη την ειρήνη, την γλυκύτητα, την χαρά και τα δάκρυα. Η ειρήνη και η γλυκύτητα θα φέρουν περισσότερη ευχή και η ευχή θα φέρη μετά περισσότερη γλυκύτητα και ειρήνη. Πρώτα θα βρης με την ευχή γλυκύτητα, ειρήνη και χαρά και μετά εφ’ όσον θέλει ο Θεός, μπορεί να ζήσης κι άλλες καταστάσεις Χάριτος. Να ξέρης, παιδί μου, ότι όπου είναι το όνομα του Κυρίου, ευρίσκεται η Χάρις».

Όταν κάποια γνωστή μου παρακάλεσε τον π. Ιάκωβο να προσευχηθή για κάποιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπιζε, ο Γέροντας της είπε ότι δεν φθάνει μόνο η δική του προσευχή, αλλά πρέπει να προσεύχεται και εκείνη. Διαφορετικά, δεν θα την βοηθήση ο Θεός. Ο Θεός “ακούει” τις δεήσεις των Γερόντων, αλλά περιμένει και την καλή προαίρεση και προσευχή των άλλων ανθρώπων. Τότε μόνον θα ενεργήση η Χάρις του Θεού. Τότε θα γίνη και το θαύμα!

Όλη η ζωή του γέροντος Ιακώβου ήταν μία διαρκής προσευχή. Θυμάμαι, όταν πήγαινα στο μοναστήρι του Οσίου Δαυΐδ, τον έβλεπα συνεχώς με το κομποσχοίνι να προσεύχεται. Όση ώρα μου μιλούσε, προσευχόταν με το κομποσχοινάκι του.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 123. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Όλη η ζωή του αγίου Ιακώβου ήταν μία διαρκής προσευχή

The post Όλη η ζωή του αγίου Ιακώβου ήταν μία διαρκής προσευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Γέροντα, μόνον 50;

– Κάνε, τέκνον μου, προς το παρόν πεντήκοντα μετανοίας κι αργότερον γίνεται συνεννόησις και βλέπομε.

– Τι άλλο να κάνω, Γέροντα;

– Ξέρεις, τέκνον μου, γραμματάκια;

– Ξέρω!

– Ε! τότε να διαβάζης μία φορά την ημέρα τους Χαιρετισμούς ή την παράκληση της Παναγίας.

Εκτός απ’ την τεράστια ταπείνωση, ο Γέροντας Ιάκωβος διεκρίνετο και για την μεγάλη αθόρυβη άσκηση, κυρίως τη νηστεία. Κάποτε, μου συνέστησε:

– Για μερικά χρόνια, τέκνον μου, μην τρως ποτέ αρτύσιμα, αν θέλης να βοηθηθής…

– Γέροντα, επειδή είμαι 18 ετών και έχω αλωπεκία (φαλάκρα), μου σύστησαν αυτό το συμπλήρωμα διατροφής, την μαγιά της μπύρας, γιατί δυναμώνουν τα μαλλιά…

– Τέκνον μου, πέταξέ το αυτήν την στιγμή· θα σε βλάψη πολύ· εσύ έχεις ανάγκη από νηστεία.

Και άρχισε να διηγήται:

«Ένα πνευματικό μου παιδί, γιατρός, μου έφερε μία μέρα μια ένεση. Μου λέγει, “πάτερ Ιάκωβε, να κάνης αυτήν την ένεση για να δυναμώσης· έχει όλες τις βιταμίνες”… Εγώ την άφησα, τέκνον μου, πάνω στο κομοδίνο, δεν την έκανα. Λέγω, “παίρνω πεντακόσια χάπια το μήνα, να κάνω κι άλλα;”.

Έρχεται, λοιπόν, στο κελλί μου ένα άλλο πνευματικό μου παιδί, γιατρός κι αυτός απ’ το Βόλο, την βλέπει και μου λέγει:

– Πάτερ Ιάκωβε, τι ένεση, πάτερ μου, είναι αυτή;

– Ένας γιατρός απ’ την Αθήνα μου την έδωσε, αλλά δεν την έκανα, του λέγω.

– Πάτερ μου, μην κάνης αυτήν την ένεση, γιατί θα βγάλης, πάτερ μου, μαλλιά σε όλο το σώμα και μετά δεν θα αντέξης, θα φύγης απ’ το μοναστήρι και θα ψάχνης να βρης καμμιά γυναίκα να αμαρτήσης…

Γι’ αυτό σου λέγω, τέκνον μου, το φάρμακο το δικό μας είναι η νηστεία. Δεν μας ενδιαφέρει ο κόσμος και οι επιθυμίες του κόσμου, αυτά είναι εφευρήματα του διαβόλου.

Οι Άγιοί μας μέσα στην υγρασία των σπηλαίων τους φύγανε όλα τα μαλλιά και μείνανε κρανία σκέτα, αλλά το βλέπαν με χαρά, το είχαν στολίδι ότι δεν έχουν μαλλιά και εμείς να παίρνωμε αυτά τα σκευάσματα; όχι, όχι, όχι και μία τρίχα να μείνη, ευλογία είναι, ξέρει ο Χριστός…»

Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες), σελ. 262. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Ο όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης και τα φάρμακα της Εκκλησίας

The post Ο όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης και τα φάρμακα της Εκκλησίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η κυρία Σταυρούλα Φίλιππα – διηγείται ο π. Γεώργιος Αυθίνος – είχε πολλές φιλίες οικογενειακές με την ανηψιά του Γέροντος στην Αθήνα. Ο Γέροντας αγαπούσε ιδιαίτερα την ανηψιά του, γιατί είχε μείνει από μικρή ορφανή, και κατά καιρούς, όταν κατέβαινε στην Αθήνα για γιατρούς, έμενε στο σπίτι της. Εκεί, τον γνώρισε η κυρία Φίλιππα και έγινε Πνευματικός της ιδίας, του ανδρός της και των τριών τέκνων της (δύο κορίτσια και ένα αγόρι).

Δύο χρόνια περίπου πριν κοιμηθή ο Γέροντας βρέθηκε στο σπίτι της ανηψιάς του και συγχρόνως και η κυρία Σταυρούλα Φίλιππα με τον άνδρα της. Τα παιδιά της δεν ήταν εκεί. Όταν μπήκαν στο σπίτι, βρήκαν τον Γέροντα να κάθεται στον καναπέ στο σαλόνι. Συνήθως, τους ρωτούσε με λεπτομέρειες για τα τρία παιδιά τους. Αυτή την φορά, όμως, ρώτησε με αγωνία μόνον για τον γυιό της, τον Θοδωρή. Εκείνοι του απάντησαν ότι είναι πολύ καλά. (Ο Θοδωρής ήταν τότε 11 χρόνων). Τότε ο Γέροντας ύψωσε τα χέρια στον ουρανό και λέει με πόνο ψυχής στην κυρία Σταυρούλα: «Αχ, Σταυρούλα, να πης στον Θοδωρή να προσέχη. Τ’ ακούς; Να του το πης. Να προσέχη πολύ». Και έμεινε με τα χέρια υψωμένα αρκετά λεπτά και το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά, την 1η Δεκεμβρίου του 2013, έπιασε στην Αθήνα μία ξαφνική θύελλα. Ο Θοδωρής, 35 ετών τότε, βγήκε για λίγο έξω από το σπίτι του να φτειάξη την κεραία της τηλεόρασης και ξαφνικά έκλεισε η εξώπορτα από τον αέρα. Το διαμέρισμα ήταν στον 3ο όροφο. Κλειδί δεν είχε επάνω του. Επιχειρεί να μπη από την βεράντα του διπλανού διαμερίσματος. Την ώρα που βρισκόταν έξω από τα κάγκελα της δικής του βεράντας, με τον δυνατό άνεμο και την βροχή, χάνει την ισορροπία του και πέφτει στο κενό. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος.

Ο γέροντας Ιάκωβος, εικοσιτέσσερα χρόνια πριν, είχε δει το τέλος του παλληκαριού.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 237. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης έβλεπε πολύ μακρυά

The post Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης έβλεπε πολύ μακρυά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Κάποια πλούσια κυρία πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία, αλλά δεν πρόσεχε καθόλου, και ο νους της γύριζε. Ομολόγησε: “Γύριζε ο νους μου απ’ την ώρα που μπήκα στην εκκλησία μέσα· είχα ένα σακκουλάκι και σκεφτόμουν ότι είναι καλό να βάλω την ζάχαρη του δελτίου. Με το σακκουλάκι αυτό, πέρασα όλη την Λειτουργία χωρίς να καταλάβω ούτε ένα γράμμα, τίποτε, ε!… πήρα αντίδωρο και σηκώθηκα κι έφυγα”.

»Ενώ η υπηρέτριά της, που ήταν θεία μου και από δέκα χρονών δούλευε υπηρέτρια, αλλά ήταν πολύ ευσεβής, αν και λόγω της δουλειάς δεν είχε πάει Εκκλησία, ήξερε ποιον Απόστολο και ποιο Ευαγγέλιο είπαν, διότι δουλεύοντας έκανε προσευχή και πνευματικά ήταν στην Εκκλησία.

»Βλέπετε, παιδιά μου, “όπου ο θησαυρός ημών εκεί και η καρδία ημών”, λέει ο Χριστός. Κανείς να προσηλώνεται στα Θεία, να προσεύχεται».

«Ευχόμεθα και δεόμεθα, πάντοτε να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια. Ας φωτίζη ο Θεός όλον τον κόσμο. Ευτυχώς υπάρχουν και καλοί Χριστιανοί. Αν (παλαιά) υπήρχαν οι δέκα, δεν θα καταστρέφονταν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, οι πόλεις, αλλά δεν υπήρχαν. Ε! τώρα υπάρχουν εδώ πολλοί Χριστιανοί πιστοί, ευλαβείς, κοντά στον Θεό … Βλέπω καθημερινώς πλήθη λαού περνάνε από το Μοναστήρι. Την περασμένη βδομάδα είχαν περάση επτά πούλμαν. Πολύς κόσμος, ο κάθε άνθρωπος είχε τον σταυρό του, άλλος είχε καρδιά, άλλος είχε τον καρκίνο, άλλος είχε το χέρι του, άλλος είχε το πόδι του, άλλος είχε, με συγχωρείτε, το κεφάλι του, πολλές αρρώστιες στον κόσμο, πάρα πολλές αρρώστιες αλλά με την βοήθεια του Θεού, με την προσευχή μας θα τις περάσουμε με πολλή υπομονή. Και όταν βλέπουμε τόσα και τόσα θαύματα που κάνει ο Θεός, πρέπει να πλησιάζουμε περισσότερο κοντά στον Θεό. Εγώ που ζω μέχρι σήμερα, είμαι ζωντανός από τους Αγίους, διότι οι Άγιοι έχουν παρρησία στον Θεό, πρεσβεύουν όπως ο άγιος Δαυΐδ, ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Τους τιμούμε, τους ευλαβούμεθα, γι’ αυτό ήρθατε σ’ αυτόν τον άγιο προορισμό και με την θεία Λειτουργία που κάνουμε, τιμούμε τον Θεό και τους Αγίους. Μου έλεγε ένας ιερομόναχος, ένας ευλαβέστατος Γέροντας: “Πάτερ, λέει, όταν τελήται θεία Λειτουργία σ’ έναν τόπο, όλος ο κόσμος εδώ αγιάζεται, όλη η περιφέρεια αγιάζεται από την θεία Λειτουργία”».

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Β’. Νουθεσίες, σελ. 103. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Γέροντας Ιάκωβος : Νουθεσίες προς λαϊκούς

The post Γέροντας Ιάκωβος : Νουθεσίες προς λαϊκούς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.