Και η Παναγία, που ακούει αυτή την καλή είδηση από τον αρχάγγελο Γαβριήλ και που είναι τόσο πιστή στον Θεό και τόσο ταπεινή, ως άνθρωπος έχει απορία. Όπως ο Κύριος αργότερα ως άνθρωπος μέσα στον κήπο της Γεθσημανή θα πει: «Πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» (Ματθ. 26:39)· και φαίνεται σ’ αυτά τα λόγια του, σ’ αυτή τη στάση του πέρα για πέρα ότι είναι άνθρωπος. Έτσι και η Παναγία είναι άνθρωπος, δεν είναι φάντασμα. Και ως άνθρωπος, παρ’ όλη την πίστη της, παρ’ όλη την ταπείνωσή της ρωτά τον άγγελο: «Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Και ο άγγελος απαντά: «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι» (Λουκ. 1:34-35). Ναι, έχεις δίκιο – σαν να λέει στην Παναγία ο άγγελος – δεν μπορεί να γίνει αυτό. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο με τις ανθρώπινες δυνάμεις. Όσο καθαρός κι αν είναι ο άνθρωπος, όσο άγιος κι αν είναι, ακόμη και σ’ εσένα δεν μπορεί να γίνει αυτό ανθρωπίνως, μόνο από την ανθρώπινη πλευρά. Θα έρθει Πνεύμα Άγιο σ’ εσένα και θα σε επισκιάσει δύναμις υψίστου. Ο Θεός είναι που γίνεται άνθρωπος, αλλά ο Θεός πάλι είναι εκείνος που δια του Πνεύματος του Αγίου θα πραγματοποιήσει αυτό το θαυμαστό γεγονός: να γίνει άνθρωπος.

Και τότε η Παναγία, ως πολύ πιστή που ήταν και πολύ αφοσιωμένη στον Θεό και πολύ έτοιμη, δεν ήθελε να ακούσει περισσότερα. Της έφτανε που είχε τις δύο διαβεβαιώσεις· αφ’ ενός ότι όντως θα γίνει Μητέρα του Θεού και αφ’ ετέρου ότι αυτό θα γίνει με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Και απάντησε: «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ. 1:38). Μέχρι αυτή τη στιγμή το όλο γεγονός είναι στον δρόμο του, πάει να γίνει. Αλλά χωρίς το ναι της Παναγίας, δεν μπορούσε να γίνει. Όταν είπε το ναι η Παναγία, «ο Λόγος σαρξ εγένετο» (Ιω. 1:14).

Εκείνο που ο Θεός, αδελφοί μου, θέλει να κάνει στον καθένα μας είναι περίπου αυτό το οποίο έγινε στην Παναγία. Εάν ήρθε το Πνεύμα το Άγιο και «ο Λόγος σαρξ εγένετο», ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος και γεννήθηκε από την Παναγία, αυτό έγινε για να έρθουμε όλοι οι άνθρωποι, οι πάντες σε κοινωνία με τον Θεό· για να πραγματοποιηθεί μέσα μας αυτό το ασύλληπτο, το ακατάληπτο γεγονός – που δεν μπορεί να το καταλάβει ο ανθρώπινος νους – να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας ο Χριστός. Και ο κάθε άνθρωπος να μην είναι απλώς άνθρωπος που, έστω, έχει μια κάποια βοήθεια από τον Θεό, αλλά να είναι ο άνθρωπος που έχει μέσα του τον Χριστό και που ο Χριστός τον έχει μέσα του.

Όσοι κάπως το έχουν καταλάβει το θέμα της σωτηρίας και κάπως πήραν με ζήλο την όλη υπόθεση, λίγο πολύ φτάνουν στο σημείο που βρίσκονται σε απορία: Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να είναι σκεύος και μέσα του να είναι ο Θεός, μέσα του να κατοικεί ο Χριστός; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να μη ζει αυτός, αλλά να ζει μέσα του ο Χριστός; Λίγο πολύ καθένας, παρά την καλή του διάθεση, παρά τον αγώνα του, θέτει το ερώτημα αυτό: «Πώς έσται τούτο;» Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Διότι, όσο κι αν δεν το πιάνει ο νους ο ανθρώπινος, όμως λίγο πολύ καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται αυτό ανθρωπίνως.

Και η απάντηση που παίρνουμε ο καθένας, ιδιαίτερα τη σημερινή ημέρα, είναι ότι θα έρθει το Πνεύμα το Άγιο σ’ εμάς και δύναμις υψίστου θα μας επισκιάσει· και αυτό το Πνεύμα, αυτή η δύναμη είναι εκείνη που θα πραγματοποιήσει αυτό το μεγάλο γεγονός, το ασύλληπτο γεγονός της σαρκώσεως, τρόπον τινά, του Υιού του Θεού, του Χριστού μέσα μας.

Αλλά, όσο κι αν ο Θεός τα έχει ετοιμάσει έτσι, όσο κι αν το Πνεύμα το Άγιο είναι έτοιμο να τελεσιουργήσει αυτό το μυστήριο μέσα μας, δεν μπορεί να γίνει, εάν εμείς από τη δική μας πλευρά, όπως η Παναγία, δεν πούμε χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη και με απόλυτη εμπιστοσύνη αυτό, το «ιδού ο δούλος Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Γι’ αυτό γιορτάζουμε αυτή την ημέρα: Για να σκεφθούμε, αδελφοί μου, για να πλησιάσουμε μέσα στη λατρεία της Εκκλησίας, μέσα στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας αυτό το φοβερό γεγονός· για να δούμε τη συγκατάβαση του Θεού, την αγάπη του Θεού, να δούμε ότι ο Θεός κατά ιδιαίτερο τρόπο στον καθένα μας θέλει να πραγματοποιηθεί αυτό το μεγάλο γεγονός. Και να παρακινηθούμε, αδελφοί μου, από την ημέρα αυτή – πρωτίστως από την Παναγία, η οποία χωρίς τον παραμικρό δισταγμό είπε το ναι, αλλά και από όλους εκείνους που επίσης είπαν το ναι και αγιάστηκαν – να παρακινηθούμε να πούμε και εμείς το ναι ανεπιφύλακτα στον Θεό, στην αγάπη του, στη συγκατάβασή του, στον ερχομό του· να πούμε το ναι.

Και ο Λόγος του Θεού, ο Χριστός θα αρχίσει να μορφώνεται μέσα μας, θα αρχίσει σιγά-σιγά – όχι βέβαια απότομα, όχι αμέσως· θα γίνουν όλα, αλλά λίγο-λίγο, σιγά-σιγά – να μορφοποιείται μέσα μας ο Χριστός. Και μέρα με την ημέρα που θα περνάει, θα μπορούμε όλο και περισσότερο να λέμε: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2:20), για να ζήσουμε έτσι εν Χριστώ, να ζήσουμε με τον Χριστό και να τελειώσουμε τη ζωή μας εν Χριστώ, ώστε να ζήσουμε αιώνια μαζί του.

25-3-1989

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Θέλεις να αγιάσεις;”, Μάρτιος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2024, σελ. 164.

Για να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας  ο Χριστός

The post Για να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας  ο Χριστός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην περίφημη ομιλία του στα «Εισόδια της Θεοτόκου» ότι η Παναγία μας, επιθυμώντας να βοηθήσει το δεινώς βασανιζόμενο γένος των ανθρώπων και να γίνει πρεσβευτής υπέρ αυτού ενώπιον του Θεού, θέλησε και να προετοιμασθεί για την μεγάλη αυτή αποστολή. Η προετοιμασία Της αυτή έγινε μέσα στα Άγια των Αγίων του Ναού του Σολομώντος, όπου μόνον ο αρχιερεύς εισήρχετο μια φορά το έτος.

Εκεί η Κυρία ημών Θεοτόκος άσκησε την ησυχία. Μέσα στην ησυχία της προσευχής και της μυστικής ενατενίσεως του Θεού συνάντησε τον Θεό, συνομίλησε με τον Θεό, αγιάσθηκε για τον Θεό και έτσι ετοιμάσθηκε να ασκήσει την μεγάλη αυτή αποστολή Της. Τόσο πολύ πλησίασε τον Θεό μέσω της ιεράς ησυχίας, που ανάγκασε, τρόπον τινά, τον αβίαστο Θεό να κλίνει τους ουρανούς, να κατοικήσει μέσα Της και να σαρκωθεί από Αυτήν.

Δεν υπήρχε κανείς άλλος άνθρωπος άξιος στον κόσμο, που θα μπορούσε να γίνει Μητέρα του Λυτρωτού. Έτσι έδειξε και σε εμάς, κατά τον άγιο Γρηγόριο, τη μεγάλη σημασία της ησυχίας, η οποία καταρτίζει πνευματικά τον άνθρωπο, είτε μείνει σε όλη την ζωή του μέσα στην ησυχία, είτε την χρησιμοποιήσει σαν μια προετοιμασία για μια αποστολή, όπως συνέβη με τον Απόστολο Παύλο και με τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι, αφού ησυχαστικά ξεκίνησαν την ζωή τους και ενώθηκαν μέσα στην ησυχία με τον Θεό, ακολούθως μπόρεσαν να μιλήσουν αποτελεσματικά στους ανθρώπους για τον Θεό και να ελκύσουν τις καρδιές τους προς Αυτόν.

Για όσους λοιπόν ποθούν τη μυστική και ησυχαστική άνοδο προς τον Θεό και τη μυστική θεωρία και γνώση του Θεού, η Παναγία μας είναι πρότυπη οδός. Αποτελεί πρότυπο και γι’ αυτούς που ζουν στον κόσμ, και για τους εν παρθενία και σεμνώ γάμω, και για τις μητέρες, αλλά και για τους ιερώς ησυχάζοντας. Επειδή λοιπόν Εκείνη εγκαινίασε τον τρόπο αυτόν της θεώσεως, την ιερά ησυχία, γι’ αυτό κι εμείς ιδιαιτέρως ενατενίζουμε προς την Παναγία Μορφή Της και το Πανάγιο Πρόσωπό Της και την παρακαλούμε θερμώς και την ικετεύουμε, να βοηθήσει κι εμάς να ποθήσουμε αυτό που είναι το ακρότατο εφετό για κάθε Μοναχό. Γιατί τι περισσότερο να ποθήσει ένας μοναχός από την ησυχία και την θεωρία του Θεού; Από την συγκέντρωση του νου και την διαρκή νοερά ενατένιση του Θεού, από την μνήμη του Θεού; Τι περισσότερο να ποθήσει ένας μοναχός από την νήψη, την συνεχή ανάταση προς τον Θεό και την πνευματική εγρήγορση και αγρυπνία;

Ευλογημένοι οι Μοναχοί και οι Χριστιανοί, οι οποίοι ποθούν τη νήψη και έχουν συνειδητοποιήσει τη μεγάλη σημασία και αξία της για όλους. Ευλογημένοι οι Μοναχοί και οι Χριστιανοί, οι οποίοι αγωνιζόμενοι για την νήψη έχουν κάνει αυτό που λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, έχουν βρει το πολύτιμο μαργαρίτη και γι’ αυτό προσέχουν να μην το χάσουν με την αργολογία, την κατάκριση και τον σκοτισμό του νου.

Όλοι μας οφείλουμε να βάλουμε αρχή μετανοίας, διότι πολύς χρόνος της ζωής μας πέρασε χωρίς να έχουμε τον νου μας στον Θεό, χωρίς να έχουμε την μνήμη του Θεού αλλά λογισμούς άσκοπους και ανωφελείς, περιηγήσεις του νου εδώ και εκεί, αργολογίες και άλλα πράγματα μη πρέποντα στον θεοειδή νου του ανθρώπου.

Ας αναλογισθούμε πόσα χρόνια χάσαμε από την ζωή μας, που θα έπρεπε να τα είχαμε κερδίσει και αξιοποιήσει, αγωνιζόμενοι να κρατούμε τον νου μας στη μνήμη του Θεού. Ας το σκεφτούμε τώρα, όσο έχουμε καιρό, και όχι στο τέλος της ζωής μας, τότε που δεν θα υπάρχει δυνατότητα να γίνει επανόρθωση. Τώρα μπορεί να γίνει επανόρθωση.

Τώρα υπάρχει καιρός μετανοίας για όλους μας. Ο Χριστός και η Παναγία μας το ζητούν τώρα, θα μας το ζητήσουν και την ώρα της κρίσεως. Ας ζητήσουμε την βοήθεια της Παναγίας μας, την χάρη Της και την ευλογία Της, βάζοντας αρχή μετανοίας από σήμερα.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 29 (2004), άρθρο: «ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΤΑΠΕΙΝΩΝ ΛΟΓΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ», σελ. 42 (αποσπάσματα).

Η εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας

The post Η εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η σκάλα εκείνη η μυστική ήταν τύπος και εικόνα της νοητής κλίμακας, της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της οποίας την σεβάσμια Κοίμηση περιχαρώς εορτάζουμε.

Μετά την παράβαση και παρακοή των πρωτοπλάστων, μεταξύ ουρανού και γης δεν υπήρχε καμία επικοινωνία. Πεθαίνοντας οι άνθρωποι μετέβαιναν στον Άδη. Πέρασαν περίπου πέντε χιλιάδες έτη και δεν βρισκόταν μέσον για να επικοινωνήσει η γη με τον ουρανό, ο άνθρωπος με τον Θεό. Υπήρχε τείχος. Υπήρχε φραγμός αδιάρρηκτος. Βρέθηκε, τέλος, το μέσον που χάλασε τον μεσότοιχο, διέρρηξε τον φραγμό, κατέβασε από τους ουρανούς τον Θεό, ανέβασε τον άνθρωπο στον ουρανό, ένωσε τα επίγεια με τα επουράνια και έγινε εύκολη η διάβαση και η ανάβαση των ανθρώπων από τη γη στα ουράνια. Όλα, όλα αυτά γνωρίζετε, αγαπητοί μου, ποιος τα επετέλεσε; Η πανύμνητη Παρθένος που εορτάζουμε σήμερα!

Ω μεγαλεία, μεγαλεία της Παρθένου! Τα μεγαλεία σου, Παρθένε, ποιος θα τα διηγηθεί! Αν εκείνος ο ουρανόπεμπτος αρχάγγελος Γαβριήλ, που υπηρέτησε στο μέγα αυτό μυστήριο, εξεπλάγη από θαυμασμό, πώς εμείς οι ταλαίπωροι, υλικοί και χοϊκοί να μην έλθουμε σε απορία και έκσταση; Αλλά ας παραλείψουμε τα του ύψους του μυστηρίου, και ας στραφούμε στο ζήτημα της σωτηρίας. Στο πώς δηλαδή θα σωθούμε και πώς θα μπορέσουμε να ανεβούμε στον ουρανό μέσω της νοητής κλίμακας, της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Όσοι, αγαπητοί μου αδελφοί, επιθυμείτε να ανεβείτε από τη γη στον ουρανό, να γίνετε πολίτες της άνω Ιερουσαλήμ, συμπολίτες των Αγγέλων και οικείοι του Θεού, υιοί Θεού και θεοί κατά χάριν, ελάτε και ακούστε. Στρέψετε τα αυτιά της ψυχής και του σώματος και προσέξτε τους λόγους μου, του ελαχίστου και ευτελούς. Σας μιλώ με αγάπη και αλήθεια και με συγκίνηση καρδιάς. Σας λέω με πλήρη πεποίθηση ότι δεν θα βρείτε άλλο μέσον ούτε ευκολότερο ούτε ασφαλέστερο να ανεβείτε στους ουρανούς από αυτή τη νοητή κλίμακα, την Παναγία Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία.

Κανείς ας μη διστάσει. Κανείς ας μη δειλιάσει. Κανείς ας μην αμφιβάλλει. Και αν κανείς είναι βεβαρημένος και βαρυφορτωμένος από πολλές και ποικίλες αμαρτίες, ας γίνει πρόθυμος, ας έχει θάρρος, ας μην απελπίζεται.

Αλλά πώς και με ποιον τρόπο είναι δυνατόν να ανεβούμε από τη γη στους ουρανούς; Τόσο ύψος! Αυτό είναι κόπος, κίνδυνος, φόβος. Αυτό κι εγώ το ομολογώ, ότι είναι κόπος και πόνος, αλλά υπάρχει μέσον εύκολο, η Παναγία Παρθένος, η νοητή κλίμακα, μέσω της οποίας θα ανέλθουμε στους ουρανούς.

Όσοι πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε ότι υπάρχει μέλλουσα κρίση και ανταπόδοση και ότι «οι τα αγαθά ποιήσαντες απελεύσονται εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω. 5:29), και γι’ αυτό ζείτε ενάρετη ζωή, για να αξιωθείτε της ουρανίου βασιλείας, μη λησμονείτε, αλλά πάντοτε, στο στάδιο της παρούσας ζωής, να επικαλείσθε την Θεοτόκο, διότι αυτή με τη μεσιτεία της μπορεί να σας εισαγάγει στους ουρανούς.

Όσοι είστε αμαρτωλοί, απορρίψτε με ειλικρινή και καθαρή μετάνοια και εξομολόγηση τις αμαρτίες και επικαλεσθείτε με όλη σας την ψυχή τη Θεοτόκο, για να μπορέσετε να ανεβείτε στους ουρανούς. Δεν βρίσκεται άλλο μέσον να σας βοηθήσει περισσότερο από την Παναγία. «Πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου».

Αυτή είναι η πρόξενος της σωτηρίας μας. Αυτή κατέρριψε τον μεσότοιχο της μεταξύ ημών και του Θεού έχθρας. Αυτή συμφιλίωσε εμάς με τον Θεό και μας απάλλαξε από τη αιώνια καταδίκη και μας προξένησε την αφθαρσία. Αυτή είναι η γέφυρα η μετάγουσα προς την αιώνιον ζωήν, η κλίμακα που μας ανεβάζει στους ουρανούς και η ολκάς (το πλοίο) που μας οδηγεί στο ακύμαντο λιμάνι του Παραδείσου. Αυτή είναι των αμαρτωλών η σωτηρία και των Αγγέλων ο γλυκασμός. Ο ιατρός των νοσούντων και η τροφή των πεινώντων. Των πονεμένων ο πλούτος και των τυφλών η βακτηρία. Των αδικουμένων προστάτης και των ξένων η παράκληση.

Και τι να πω; Στους πάντες είναι τα πάντα η Μητέρα του Θεού και μητέρα ημών των χριστιανών. Όλοι όσοι βρισκόμαστε σε θλίψεις, συμφορές και ανάγκες προς αυτήν καταφεύγουμε, και όλοι όσοι με πίστη προστρέχουμε, τα αιτήματα λαμβάνουμε. «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε…».

Όσοι όμως είναι άπιστοι, όσοι είναι βλάσφημοι και υβριστές της Θεοτόκου, όχι μόνον τα αιτήματά τους δεν λαμβάνουν, αλλά θα έχουν και αντίδικη την Παναγία, εάν δεν σπεύσουν να μετανοήσουν.

Ας σπεύσουμε, αγαπητοί φιλόχριστοι, με τη μετάνοια και την εξομολόγηση να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε αμαρτία, πριν έλθει η ώρα και η στιγμή του θανάτου. Ας επικαλούμαστε πάντοτε την Παναγία, γέροντες, νέοι, γυναίκες, παιδιά. Όλοι στο στόμα μας ας έχουμε το όνομα της Παναγίας. Το πρωί όταν σηκωνόμαστε, το βράδυ όταν πρόκειται να αναπαυθούμε, το όνομα της Παναγίας, του Ιησού και των Αγίων Του ας μη λείπει από το στόμα μας. Και όταν είμαστε υγιείς και όταν ασθενείς και όταν ψυχορραγούμε, ας εκπνεύσουμε με το όνομα της Παναγίας και του Ιησού στο στόμα, για να δοξασθούμε μαζί τους στους αιώνες. Αμήν.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 29, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 67.

Η πανσεβάσμια κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

The post Η πανσεβάσμια κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου   appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Έτσι η αγία μας Εκκλησία ζει τον Χριστό μας. Τον ζει ως τον Ενανθρωπήσαντα Θεό, ο οποίος φωτίζει τον άνθρωπο. Το Φως του προσώπου του Χριστού φωτίζει τα σκότη. Όσοι γνωρίζουν τον αληθινό Θεό ένα πόθο έχουν· πώς αυτό το Φως του Χριστού, που έλαμψε σήμερα στο Όρος Θαβώρ, θα μπορέσει να εισδύσει μέσα τους και κάθε τι το σκοτεινό και ανάξιο του Θεού να το μεταμορφώσει, ώστε και ο άνθρωπος που πιστεύει στον Χριστό να γίνει και αυτός όλος Φως.

Αυτή είναι η λαχτάρα και των Ορθοδόξων Μοναχών. Τι άλλο ποθεί ο Μοναχός από το να φωτισθεί και να ελλαμφθεί από το Φως του Χριστού! Γιατί εγκαταλείπει τον κόσμο ο Μοναχός και έρχεται στο Όρος, που για κάθε ένα Μοναχό το Όρος της ασκήσεώς του – εν προκειμένω για μας το Όρος του Άθω – είναι το Όρος της Μεταμορφώσεως; Έρχεται, γιατί λαχταρά να δει τον εαυτό του να μεταμορφώνεται μέσα στο Φως του μεταμορφωθέντος Κυρίου, που δεν είναι απλώς ένα ηθικό φως ή ένα συμβολικό φως, αλλά είναι το πραγματικό Φως του προσώπου του Θεού, είναι η άκτιστη ενέργεια, το άκτιστο Φως της Αγίας Τριάδος.

Λέει ένας σύγχρονος Γέροντας, ότι από την στιγμή που ο άνθρωπος θα δει την αμαρτωλότητά του και το σκοτάδι που έχει μέσα του, από εκείνη την ώρα ήδη το Φως του Χριστού έχει εισδύσει μέσα στον εσωτερικό του κόσμο. Γι’ αυτό είναι μία παρηγορία, όταν αρχίσουμε και συναισθανόμαστε ότι είμαστε αμαρτωλοί και ότι έχουμε σκότος μέσα μας, να γνωρίζουμε ότι αυτό γίνεται εν τω Φωτί του Θεού. Διότι, αν το Φως του Χριστού δεν μας είχε φωτίσει, δεν θα μπορούσαμε να δούμε το σκότος. Ένας που είναι συνέχεια μέσα στο σκοτάδι, δεν καταλαβαίνει ότι είναι μέσα στο σκοτάδι. Πρέπει κάποιο φως να δει, για να κάνει την σύγκριση σκότους και φωτός.

Λοιπόν έτσι αρχίζει το Φως του Χριστού να φωτίζει τον άνθρωπο· με την συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Αλλά από εκείνη την ώρα, έως ότου η όλη μας ύπαρξη, τα μέρη της ψυχής μας, ο έσω άνθρωπος, σιγά-σιγά ανακαινισθεί και φωτισθεί από το Φως του Θεού, θέλει αγώνα, θέλει τον κόπο και τον μόχθο των δακρύων της μετανοίας, της προσευχής, της ασκήσεως. Όλοι μας, πατέρες μου, τουλάχιστον όσοι ποθήσαμε αυτήν την οδό της ασκήσεως και όσοι είμαστε στην Εκκλησία με την Χάρη του Θεού, λάβαμε αυτό το Φως του Κυρίου, και αυτό το Φως μας επιτρέπει να δούμε ότι μέσα μας έχουμε ακόμα αρκετό σκοτάδι. Κοιτάμε την βούλησή μας και βλέπουμε, ότι σκοτάδι υπάρχει στην θέλησή μας. Κοιτάμε τον νου μας και βλέπουμε, ότι και στον νου μας έχει μεν εισχωρήσει αρκετά το Φως του Χριστού αλλά υπάρχει ακόμα σκοτάδι. Κοιτάμε την καρδιά μας και βλέπουμε, ότι και στην καρδιά μας υπάρχει ακόμα σκοτάδι. Και τώρα ο αγώνας είναι πώς σιγά-σιγά το Φως του Χριστού θα προχωρεί μέσα μας και θα καταυγάζει όλα τα μέρη της τριμερούς ψυχής μας και πώς θα αντικαθίσταται το σκοτάδι από το Φως.

Γι’ αυτό σήμερα που ζούμε αυτή την μεγάλη ημέρα και φανέρωση του Φωτός του προσώπου του Χριστού, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας βοηθήσει να αγωνιζώμεθα, ώστε σιγά-σιγά όλο και περισσότερο να φωτίζει μέσα μας το Φως Του και να δύει το σκότος των παθών, το σκότος της λήθης και αγνωσίας του Θεού, το σκότος της απουσίας του Θεού.

Η αλήθεια είναι ότι όποιος δέχεται αυτό το Φως του Χριστού, πολύ παρηγορείται στην ζωή του, πολύ χαίρεται. Και νομίζω, ότι εμείς οι Χριστιανοί οι Ορθόδοξοι μπορούμε πραγματικά να έχουμε αληθινή χαρά στην ζωή μας, διότι ξέρουμε ότι η αγία μας θρησκεία, όπως είπα και στην αρχή, δεν είναι απλώς μία ιδεολογία, δεν είναι ένα σύστημα κοινωνικό, αλλά είναι μία μέθεξη του Φωτός του Χριστού. Να βλέπεις το Φως του Χριστού, να θεάσαι τον Χριστό, να χαίρεσαι τον Χριστό, το Φως του προσώπου Του, και μέσα σ’ αυτό το Φως του Χριστού και συ να μεθάς με μία ιερή μέθη, να χαίρεσαι μία άρρητη και ανεκλάλητη χαρά, η οποία είναι η πρόγευση της Βασιλείας των Ουρανών.

Ένας που έτσι γνώρισε τον Χριστό, ως Φως, και η ψυχή του παρηγορήθηκε από το Φως του Χριστού, αυτός ποτέ δεν μπορεί να φύγει από τον Χριστό. Πάντα θα είναι με τον Χριστό, γιατί πού αλλού θα βρει αυτό το Φως; Και ο κόσμος μας σήμερα, όπως ξέρετε, διψάει γι’ αυτό το Φως, και αυτό που λείπει από τον κόσμο σήμερα είναι αυτό το Φως. Και γι’ αυτό ο κόσμος ο σύγχρονος δεν έχει χαρά. Τα έχει όλα, αλλά μη έχοντας το Φως του Χριστού ζει την απελπισία, το άγχος, το κενό, το σκοτάδι.

Αλλά αυτό το Φως του Χριστού έρχεται μόνο δια των Φωτοφόρων ανθρώπων. Μονον εκείνοι, οι οποίοι έλαβαν ήδη το Φως του Χριστού, μπορούν να το μεταδίδουν. Και αυτοί είναι οι Άγιοι. Οι Άγιοι ενεπλήσθησαν από το Φως του Χριστού, αλλοιώθησαν μέσα στο Φως του Χριστού, έγιναν Φως, όλοι Φως, η ψυχή τους Φως, ο νους τους Φως, η καρδιά τους Φως, η βούλησή τους Φως, το σώμα τους Φως, και εν τω Φωτί του προσώπου του Χριστού έβλεπαν το Φως και βλέπονταν μέσα στο Φως και μετέδιδαν το Φως.

Ο κόσμος λοιπόν έχει πολλή ανάγκη από τέτοιους φωτεινούς ανθρώπους, οι οποίοι θα του δώσουν Φως, το Φως του προσώπου του Χριστού. Ας παρακαλέσουμε και γι’ αυτό τον Κύριο σήμερα να δώσει την Χάρη Του, ώστε ο λαός μας όλο και περισσότερο να έχει τέτοιους ανθρώπους φωτεινούς, είτε εκ των κληρικών είτε εκ των μοναχών είτε εκ των λαϊκών. Να έχουμε αρχιερείς, ιερείς, διακόνους, μοναχούς, φωτεινούς. Να έχουμε γονείς φωτεινούς. Να έχουμε διδασκάλους φωτεινούς. Να έχουμε παιδαγωγούς του λαού μας φωτεινούς. Να έχουμε άρχοντες φωτεινούς και να έχουμε λαϊκούς και λαό φωτεινό. Και τότε η πατρίδα μας θα έχει χαρά, θα έχει το Φως του Χριστού, η ζωή των ανθρώπων θα είναι φωτεινή και οι άνθρωποι δεν θα ζουν στην πλήξη, στο κενό, στο άγχος, αλλά θα ζουν μέσα στην χαρά του Φωτός του Χριστού.

Είδατε, πατέρες μου, ότι απόψε, χωρίς να το αξίζουμε, η κοινωνία μας με το Φως του προσώπου του Χριστού μας έδωσε χαρά στην καρδιά μας, και είναι εκείνη η χαρά την οποία υποσχέθηκε ο Κύριος, ότι «την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:22). Κανείς δεν μπορεί να μας πάρει την χαρά του Φωτός του προσώπου του Χριστού.

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, και εμείς να γίνουμε φωτεινοί από το Φως του προσώπου του Χριστού. Γι’ αυτό ήρθε ο Κύριος στον κόσμο, γι’ αυτό μετεμορφώθη στο Όρος Θαβώρ, γι’ αυτό υπάρχει η Αγία μας Εκκλησία· για να γίνει η ζωή μας όλη φωτεινή, να γίνει ο κόσμος μας φωτεινός, να γίνει η Εκκλησία μας μία εστία Φωτός φωτίζοντος όλο τον κόσμο.

(1986)

(*) Αγ. Αναστασίου του Σιναΐτου, Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Πανηγυρικόν, εκδ. Ι. Μονής Κουτλουμουσίου, Άγιον Όρος 1995, σελ. 118-143.

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 127.

Το Φως του Χριστού φωτίζει τον άνθρωπο

The post Το Φως του Χριστού φωτίζει τον άνθρωπο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.