Εάν, αγαπητοί μου, ανοίξουμε το Λευϊτικό της Παλαιάς Διαθήκης, θα δούμε πώς οι Ισραηλίτες λάτρευαν το Θεό, τι θυσίες έπρεπε να προφέρουν στο θυσιαστήριό τους. Θυσίαζαν απαρχές καρπών και ζώα που τα έσφαζαν (περιστέρια, τρυγόνια, πρόβατα, ερίφια, βόδια), και τα έκαιγαν στη φωτιά οι ιερείς. Μία λοιπόν απ’ τις θυσίες τους ήταν και τα ολοκαυτώματα.

Τι θα πει ολοκαύτωμα; Είναι η θυσία που το ζώο καιγόταν ολόκληρο πάνω στο θυσιαστήριο. Τη φωτιά βέβαια την άναβαν οι ιερείς. Υπήρξαν όμως και έκτακτες περιπτώσεις που τη φωτιά την άναψε ο ίδιος ο Θεός· ήταν πυρ εξ ουρανού. Αυτό έγινε π.χ. στη θυσία του προφήτη Ηλία, που «έπεσε πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού και κατέφαγε τα ολοκαυτώματα και τας σχίδακας (= τα ξύλα)…, και τους λίθους και τον χουν εξέλειξε (= έγλειψε) το πυρ» (Γ’ Βασ. 18:38).

Εάν, αγαπητοί μου, λάβουμε υπ’ όψιν ότι όσα όριζε η Παλαιά Διαθήκη ήταν σύμβολα, σκιές και εικόνες πραγμάτων της Καινής Διαθήκης, τότε τι σημαίνει το ολοκαύτωμα;

• Είναι πρώτα σύμβολο εκείνου που εκφράζει η πρώτη εντολή· «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου» (Δευτ. 6:5).

Αλλά ποιος αγάπησε το Θεό με όλη την ύπαρξή του; Ένας μόνο, ο Υιός της Παρθένου, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Η υπακοή και η αφοσίωσή του στον ουράνιο Πατέρα ήταν πλήρης, ολοκληρωτική, τελεία. Αυτή την προσφορά της καρδιάς ζητούσε ο Θεός παραπάνω από τις υλικές θυσίες. «Ει ηθέλησας θυσίαν», λέει ο Δαβίδ, «έδωκα αν· ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. 50:18-19). Και ο προφήτης Ωσηέ λέει· «Έλεος θέλω και ου θυσίαν, και επίγνωσιν Θεού ή ολοκαυτώματα» (Ωσ. 6:6). Και ο Ησαΐας λέει· «Τι μοι πλήθος των θυσιών υμών; λέγει Κύριος· πλήρης ειμί ολοκαυτωμάτων κριών, και στέαρ αρνών και αίμα ταύρων και τράγων ου βούλομαι» (Ησ. 1:11).

Εύκολο ήταν για έναν Ισραηλίτη και μάλιστα πλούσιο να προσφέρει ζώα ως ολοκαύτωμα· το δύσκολο ήταν να θυσιάσει τον εαυτό του, τον παλαιό εαυτό του, τις κακίες και τα πάθη του!

• Το ολοκαύτωμα λοιπόν, ως θυσία του αρχαίου κόσμου, ήταν προπαντός η σκιά της μεγάλης, μοναδικής, της αληθινής θυσίας που προσέφερε ο Χριστός. Ο σταυρός ήταν το θυσιαστήριο.

Στους Ιουδαίους ήταν άλλος ο θύτης και άλλο το θύμα· στο Γολγοθά ο Χριστός είναι ο ίδιος θύτης και θύμα, θυσίασε εκουσίως τον εαυτό του «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας» (Λειτ. Μ. Βασ. καθαγ.). Ενώ μπορούσε ν’ αποφύγει το σταυρό, βάδισε σ’ αυτόν με προθυμία. Η θυσία του, εν αντιθέσει με τις θυσίες των ζώων που τα ‘σερναν άβουλα στη σφαγή, είναι εκουσία.

Και οι μεν θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης δεν είχαν δύναμη να εξαλείψουν αμαρτία· διατηρούσαν μόνο τη συνείδηση της αμαρτωλότητος και τον πόθο της λυτρώσεως. Η θυσία όμως του Χριστού εξαλείφει τις αμαρτίες όχι λίγων θνητών αλλά όλου του κόσμου, όσων λούζονται στο αίμα του εσφαγμένου Αρνίου και ντύνονται τις λαμπρές στολές της χάριτος (βλ. Απ. 5:6,12· 13:8· 7:9,14).

Αλλοίμονο αν έλειπε η θυσία του Χριστού! Ποτάμια από αίμα ζώων δεν μπορούσαν να σβήσουν ούτε τον σπινθήρα ενός μικρού αμαρτήματος, ενώ τώρα μία σταλαγματιά από το αίμα του Χριστού φτάνει για να σβήσει βουνά φλεγόμενα, όλη την πυρκαϊά της αμαρτίας που άναψε ο σατανάς. Αυτό διακηρύττει η Καινή Διαθήκη· «αδύνατον αίμα ταύρων και τράγων αφαιρείν αμαρτίας. Διό εισερχόμενος εις τον κόσμον λέγει· Θυσίαν και προσφοράν ουκ ηθέλησας, σώμα δε κατηρτίσω μοι· ολοκαυτώματα και περί αμαρτίας ουκ ηυδόκησας» (Εβρ. 10,4-6· βλ. Ψαλμ. 39:7).

Το αληθινό ολοκαύτωμα είναι ο Εσταυρωμένος. Ολόκληρο τον εαυτό του από τελεία αγάπη «προσάξας ως προσφοράν Πατρί τω ιδίω» (ακολ. θ. Μεταλ. Χ), εξακολουθεί να τον προσφέρει και στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας.

Επάνω τώρα στο ίχνη του Χριστού βάδισαν, αγαπητοί μου, και οι Δώδεκα απόστολοι. Αυτοί είναι τα ιερά σφάγια, τα ολοκαυτώματα.

Οι απόστολοι δεν γεννήθηκαν από βράχο, δεν ζούσαν μακριά απ’ τον κόσμο, αμέτοχοι των αγαθών της κοινωνίας· και γονείς είχαν, και αδέρφια, και συγγενείς, και φίλους, και γυναίκα και παιδιά· μερικοί όπως ο Πέτρος, και σπίτια, και επαγγέλματα. Με όλα αυτά ήταν δεμένοι. Τι λοιπόν; να τ’ αφήσουν και ν’ ακολουθήσουν τον φτωχό Ναζωραίο, που δεν «είχε πού την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. 8:20, Λουκ. 9:58), και φτωχοί όπως αυτός να ριχτούν στη μεγάλη περιπέτεια του κηρύγματος, ενός κηρύγματος που θα ερχόταν σε αντίθεση με εσφαλμένες αντιλήψεις και πλάνες, με πάθη και κακίες ριζωμένες βαθιά και, ασθενείς κι αδύνατοι αυτοί, ν’ ανοίξουν μέτωπο όχι με ένα ή δύο εχθρούς αλλά μ’ ολόκληρο τον κόσμο; Χρειαζόταν πίστη στον Κύριο, μεγάλη αυταπάρνηση. Έπρεπε να τα θυσιάσουν όλα για Εκείνον, να μην κρατήσουν τίποτα για τον εαυτό τους, να ’ναι κάθε στιγμή έτοιμοι για μαρτύριο, για σταυρό. ’Έπρεπε δηλαδή να γίνουν ολοκαυτώματα όπως ο Κύριός τους. Και έγιναν.

Στην πρόκληση του Κυρίου «Ακολούθει μοι» (Ματθ. 9:9, Μάρκ. 2:14 κ.α.) άφησαν το πάντα και ακολούθησαν. Είχαν ατέλειες και αδυναμίες, το ομολογούν οι ίδιοι· όταν όμως την Πεντηκοστή κατήλθε το Πνεύμα το άγιο, κάθε τι το χοϊκό και ιδιοτελές κατακάηκε. Η απόφασή τους ήταν πλέον ακλόνητη. Όλα τα θυσίασαν στο βωμό της αγάπης του Χριστού. Η ζωή τους ήταν μια καθημερινή θυσία, προφορά ολοκαυτώματος όπως εκείνη που προσέφερε πρωί και βράδυ ο παλαιός Ισραήλ. Ο κορυφαίος Παύλος επαναλαμβάνει το ψαλμικό «Ένεκά σου (Χριστέ) θανατούμεθα όλην την ημέραν· ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής» (Ψαλμ. 43:23). αλλ’ εν τούτοις πάσιν υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς. πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις ούτε ενεστώτα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Ρωμ. 8:36-39).

Θαυμάζουμε, αδελφοί μου, τους αποστόλους και τους αξίους διαδόχους τους, ποιμένες, διδασκάλους, ομολογητές και μάρτυρες, για τις θυσίες, για τα ολοκαυτώματά τους· αντί της κοσμικής χαράς προτίμησαν να συγκακουχούνται «τω λαώ του Θεού ή πρόσκαιρον έχειν αμαρτίας απόλαυσιν» (Εβρ. 11:25). Αλλ’ εάν ρίξουμε τώρα ένα βλέμμα στη δική μας εποχή, θα δούμε το πνεύμα της αυτοθυσίας να βασιλεύει στις ψυχές των Χριστιανών; Υπάρχει τώρα προσφορά ολοκληρωτική στο βωμό του Εσταυρωμένου, θυσίες και ολοκαυτώματα;

Ναι, υπάρχουν θυσίες και ολοκαυτώματα υπέρ πατρίδος, επιστήμης, παιδιών, συγγενών, ακόμη και αμαρτωλών δεσμών (πορνείας, μοιχείας…), ή ευτελών συνηθειών (αθλητισμού, τυχερών παιχνιδιών, ουσιών…). Μα σ’ αυτές καίει φωτιά γήινη ή φλόγες αμαρτωλής αγάπης. Πού είναι η ουράνια φωτιά; Σήμερα πολλοί νομίζουν ότι εξοφλούν το χρέος στο Χριστό με πολύ μικρές πράξεις· ένα κερί ή λιβάνισμα, μια τυπική προσευχή, ένα προσκύνημα – μάλλον τουριστικό ταξίδι… Πόσο πλανώνται! Φανταστείτε έναν Ισραηλίτη πού, αντί να προφέρει θυσία ολόκληρο το ζώο, θα έκοβε και θα έριχνε στη φωτιά ένα αυτί ή μερικές τρίχες του. Κάτι παρόμοιο κάνουμε κ’ εμείς· αντί να προφέρουμε στον Κύριο τους εαυτούς μας ολοκαύτωμα, εμείς κρατούμε δικό μας ό,τι είναι πολύτιμο, και σ’ εκείνον δίνουμε ό,τι είναι τιποτένιο. Ο Χριστιανισμός δεν μας στοιχίζει!

Η φιλαυτία τυφλώνει, δεν βλέπει ότι η ευτυχία βρίσκεται στην πλήρη αγάπη στο Θεό.

Ω Κύριε, Θεέ των αποστόλων και των πατέρων! η φωνή σου μας καλεί σε θυσία ολοκληρωτική. Ο κόσμος δεν ξυπνάει από το λήθαργό του αν δεν δει παραδείγματα αυτοθυσιαστικής αγάπης. Την αυτοκρατορία του Ναβουχοδονόσορα συγκλόνισαν οι Τρείς Παίδες, που μέσα στην κάμινο προσεύχονταν· «Δέσποτα, …εν ψυχή συντετριμμένη και πνεύματι ταπεινώσεως προσδεχθείημεν ως εν ολοκαυτώμασι κριών και ταύρων και ως εν μυριάσιν αρνών πιόνων, ούτως γενέσθω η θυσία ημών ενώπιόν σου σήμερον…» (Δαν. 3 προσ. 13-16). Την αυτοκρατορία της Ρώμης των Νερώνων και Καλιγούλων συγκλόνισε η αυταπάρνηση και θυσία των αποστόλων και των πρώτων Χριστιανών. Σήμερα; Νεκρά – σβησμένα είναι τα θυσιαστήρια των καρδιών μας. Στείλε μας τη φωτιά του ουρανού, άναψέ μας τη φλόγα του θείου έρωτος, για να καταφάει ό,τι χοϊκό αμαρτωλό και φιλήδονο υπάρχει, ώστε όλη η ζωή μας να ’ναι μία διαρκής προφορά θυσίας, να γίνει ολοκαύτωμα!

Από το φυλλάδιο ΚΥΡΙΑΚΗ, αριθμός 2103, 30 Ιουνίου 2018, Φλώρινα

Περιληπτική μεταφορά στην σήμερα ομιλουμένη γλώσσα άρθρου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Σταυρός» (τ. 64, Ιούνιος 1966, σσ. 81-84) 9-5-2018.

Ολοκαύτωμα

The post Ολοκαύτωμα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αφού επί σαράντα ημέρες ο αναστάς Κύριος εμφανιζόταν στους Μαθητές Του και με υπερφυσικό τρόπο γινόταν άφαντος, την σαρακοστή ημέρα στο όρος των Ελαιών Τον είδαν οι Μαθητές Του για τελευταία φορά να αναλαμβάνεται στον ουρανό μέσα σε νεφέλη. Η Ανάληψη του αναστημένου Χριστού διαφέρει από τις άλλες εμφανίσεις Του, κατά το ότι δεν έγινε απλώς άφαντος, αλλά ανήλθε στον ουρανό και εκάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός. «Οι Απόστολοι είδαν το τέλος της Αναστάσεως αλλά όχι την αρχή, ενώ της Αναλήψεως είδαν την αρχή αλλ’ όχι το τέλος. Και όπως είδαν Άγγελο στο μνήμα με ρούχα που άστραφταν και προείπε αυτά που σκέφτονταν, έτσι και στην Ανάληψη του Χριστού ο Άγγελος γίνεται κήρυκας, αν και οι Προφήτες σε πολλά μέρη προείπαν για την Ανάληψη καθώς και για την Ανάσταση» (2).

Η ένδοξη Ανάληψη του Χριστού αποτελεί το τέλος της ένσαρκης Οικονομίας και την αρχή της επουράνιας δοξασμένης Βασιλείας Του, αφού πλέον βρίσκεται συγκάθεδρος και συνδοξασμένος με τον ουράνιο Πατέρα Του.

Οι άγιοι Πατέρες και οι ιεροί υμνογράφοι επισημαίνουν προρρήσεις (3) και προτύπωση της Αναλήψεως στην Π. Διαθήκη. Συγκεκριμένα, η ανάληψη του προφήτου Ηλία προτυπώνει και προεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού. «Αλλά ο μέν Ηλίας αναλήφθηκε “ως εις τον ουρανόν”, γιατί ήταν άνθρωπος· ο Ιησούς, όμως, αναλήφθηκε στον ουρανό, γιατί ήταν Θεός. Ο Ηλίας αναλήφθηκε με πύρινο άρμα, ο Ιησούς με νεφέλη (4). Γιατί, όταν έπρεπε να καλέση ο Θεός τον Ηλία, έστειλε άρμα, και όταν κάλεσε τον Υιό Του, έστειλε βασιλικό θρόνο (τήν νεφέλη); Και όχι μόνο βασιλικό θρόνο, αλλά τον ίδιο τον πατρικό θρόνο; Διότι, για τον Πατέρα λέγει ο Ησαΐας· “ιδού, ο Κύριος κάθεται επάνω σε ελαφριά νεφέλη”. Επειδή, λοιπόν, ο Πατέρας κάθεται επάνω σε νεφέλη, γι’ αυτό και στον Υιό έστειλε την νεφέλη» (5). «Νεφέλη ανέλαβε τον Κύριο, για να δείξη την ομοτιμία με τον Πατέρα, διότι έχει λεχθή για τον Πατέρα “νεφέλη και σκότος γύρω από Αυτόν”. Και ο σαρκωθείς Θεός χρησιμοποιεί την νεφέλη σαν όχημα» (6).

Η ανάληψη του προφήτου Ηλιού διαφέρει κατά πολύ από την Ανάληψη του Χριστού, διότι «ο Ηλίας, όταν ανέβηκε στον ουρανό, άφησε στον Ελισσαίο την μηλωτή του. Ο Ιησούς, όμως, όταν αναλήφθηκε, άφησε στους Μαθητές Του τα χαρίσματα, που έκαναν όχι έναν Προφήτη, αλλά χιλιάδες Ελισσαίους, και μάλιστα πολύ μεγαλύτερους και σημαντικώτερους από εκείνον» (7). Ο Ελισσαίος από την λύπη του, όταν είδε αναλαμβανόμενο τον διδάσκαλό του, κράτησε και έσχισε τα ρούχα του, γιατί δεν στάθηκε κοντά του κανένας να του πη ότι θα επιστρέψη ο Ηλίας. Ενώ στους Αποστόλους στάθηκαν κοντά τους Άγγελοι, παρηγορώντας την λύπη τους (8).

(1) «Ο άγιος Χρυσόστομος λέγει ότι Σάββατο έγινε η Ανάληψη, γι’ αυτό και τονίζεται το “Σαββάτου έχον οδόν”». (Οικουμενίου, Εις τας Πράξεις, PG 118, 53).

(2) Αγ. Χρυσοστόμου, Εις τας Πράξεις, Ομιλία Β’, PG 60, 28–30.

(3) Βλ. τους ψαλμικούς στίχους: «Ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ, Κύριος εν φωνή σάλπιγγος» (Ψαλμ. 46:6) και «άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης» (Ψαλμ. 23:7).

(4) Η νεφέλη στην Γραφή έχει συμβολικό νόημα· «είναι σύμβολο του ουρανού, καθώς ο Προφήτης λέγει· “αυτός που θέτει τον θρόνο Του στις νεφέλες”, δείχνοντας ότι ήταν σύμβολο της θείας δυνάμεως, διότι πουθενά δεν φαίνεται κάποια άλλη δύναμη πάνω στην νεφέλη. Όπως τον Βασιλιά τον δείχνει το βασιλικό όχημα, έτσι και στον αναλαμβανόμενο Χριστό στάλθηκε το όχημα το βασιλικό (η νεφέλη)». (Αγ. Χρυσοστόμου, Εις τας Πράξεις, Ομιλία Β’, PG 60, 28–30).

(5) Αγ. Χρυσοστόμου, Εις την Ανάληψιν, Ομιλία Α’, ΕΠΕ 36, σ. 227.

(6) Οικουμενίου, Εις τας Πράξεις, κεφ. Α’, PG 118, 52D.

(7) Αγ. Χρυσοστόμου, ένθ’ ανωτέρω.

(8) Βλ. Αυτόθι, σ. 225.

Από το βιβλίο: «Η  επίγεια ζωή του Χριστού». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Ιαματικά νάματα 11, Θεσσαλονίκη 2022, σελ. 140.

Η Ανάληψη του Κυρίου, εκπλήρωση της θείας Οικονομίας

The post Η Ανάληψη του Κυρίου, εκπλήρωση της θείας Οικονομίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και η Παναγία, που ακούει αυτή την καλή είδηση από τον αρχάγγελο Γαβριήλ και που είναι τόσο πιστή στον Θεό και τόσο ταπεινή, ως άνθρωπος έχει απορία. Όπως ο Κύριος αργότερα ως άνθρωπος μέσα στον κήπο της Γεθσημανή θα πει: «Πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» (Ματθ. 26:39)· και φαίνεται σ’ αυτά τα λόγια του, σ’ αυτή τη στάση του πέρα για πέρα ότι είναι άνθρωπος. Έτσι και η Παναγία είναι άνθρωπος, δεν είναι φάντασμα. Και ως άνθρωπος, παρ’ όλη την πίστη της, παρ’ όλη την ταπείνωσή της ρωτά τον άγγελο: «Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Και ο άγγελος απαντά: «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι» (Λουκ. 1:34-35). Ναι, έχεις δίκιο – σαν να λέει στην Παναγία ο άγγελος – δεν μπορεί να γίνει αυτό. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο με τις ανθρώπινες δυνάμεις. Όσο καθαρός κι αν είναι ο άνθρωπος, όσο άγιος κι αν είναι, ακόμη και σ’ εσένα δεν μπορεί να γίνει αυτό ανθρωπίνως, μόνο από την ανθρώπινη πλευρά. Θα έρθει Πνεύμα Άγιο σ’ εσένα και θα σε επισκιάσει δύναμις υψίστου. Ο Θεός είναι που γίνεται άνθρωπος, αλλά ο Θεός πάλι είναι εκείνος που δια του Πνεύματος του Αγίου θα πραγματοποιήσει αυτό το θαυμαστό γεγονός: να γίνει άνθρωπος.

Και τότε η Παναγία, ως πολύ πιστή που ήταν και πολύ αφοσιωμένη στον Θεό και πολύ έτοιμη, δεν ήθελε να ακούσει περισσότερα. Της έφτανε που είχε τις δύο διαβεβαιώσεις· αφ’ ενός ότι όντως θα γίνει Μητέρα του Θεού και αφ’ ετέρου ότι αυτό θα γίνει με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Και απάντησε: «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ. 1:38). Μέχρι αυτή τη στιγμή το όλο γεγονός είναι στον δρόμο του, πάει να γίνει. Αλλά χωρίς το ναι της Παναγίας, δεν μπορούσε να γίνει. Όταν είπε το ναι η Παναγία, «ο Λόγος σαρξ εγένετο» (Ιω. 1:14).

Εκείνο που ο Θεός, αδελφοί μου, θέλει να κάνει στον καθένα μας είναι περίπου αυτό το οποίο έγινε στην Παναγία. Εάν ήρθε το Πνεύμα το Άγιο και «ο Λόγος σαρξ εγένετο», ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος και γεννήθηκε από την Παναγία, αυτό έγινε για να έρθουμε όλοι οι άνθρωποι, οι πάντες σε κοινωνία με τον Θεό· για να πραγματοποιηθεί μέσα μας αυτό το ασύλληπτο, το ακατάληπτο γεγονός – που δεν μπορεί να το καταλάβει ο ανθρώπινος νους – να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας ο Χριστός. Και ο κάθε άνθρωπος να μην είναι απλώς άνθρωπος που, έστω, έχει μια κάποια βοήθεια από τον Θεό, αλλά να είναι ο άνθρωπος που έχει μέσα του τον Χριστό και που ο Χριστός τον έχει μέσα του.

Όσοι κάπως το έχουν καταλάβει το θέμα της σωτηρίας και κάπως πήραν με ζήλο την όλη υπόθεση, λίγο πολύ φτάνουν στο σημείο που βρίσκονται σε απορία: Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να είναι σκεύος και μέσα του να είναι ο Θεός, μέσα του να κατοικεί ο Χριστός; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να μη ζει αυτός, αλλά να ζει μέσα του ο Χριστός; Λίγο πολύ καθένας, παρά την καλή του διάθεση, παρά τον αγώνα του, θέτει το ερώτημα αυτό: «Πώς έσται τούτο;» Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Διότι, όσο κι αν δεν το πιάνει ο νους ο ανθρώπινος, όμως λίγο πολύ καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται αυτό ανθρωπίνως.

Και η απάντηση που παίρνουμε ο καθένας, ιδιαίτερα τη σημερινή ημέρα, είναι ότι θα έρθει το Πνεύμα το Άγιο σ’ εμάς και δύναμις υψίστου θα μας επισκιάσει· και αυτό το Πνεύμα, αυτή η δύναμη είναι εκείνη που θα πραγματοποιήσει αυτό το μεγάλο γεγονός, το ασύλληπτο γεγονός της σαρκώσεως, τρόπον τινά, του Υιού του Θεού, του Χριστού μέσα μας.

Αλλά, όσο κι αν ο Θεός τα έχει ετοιμάσει έτσι, όσο κι αν το Πνεύμα το Άγιο είναι έτοιμο να τελεσιουργήσει αυτό το μυστήριο μέσα μας, δεν μπορεί να γίνει, εάν εμείς από τη δική μας πλευρά, όπως η Παναγία, δεν πούμε χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη και με απόλυτη εμπιστοσύνη αυτό, το «ιδού ο δούλος Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Γι’ αυτό γιορτάζουμε αυτή την ημέρα: Για να σκεφθούμε, αδελφοί μου, για να πλησιάσουμε μέσα στη λατρεία της Εκκλησίας, μέσα στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας αυτό το φοβερό γεγονός· για να δούμε τη συγκατάβαση του Θεού, την αγάπη του Θεού, να δούμε ότι ο Θεός κατά ιδιαίτερο τρόπο στον καθένα μας θέλει να πραγματοποιηθεί αυτό το μεγάλο γεγονός. Και να παρακινηθούμε, αδελφοί μου, από την ημέρα αυτή – πρωτίστως από την Παναγία, η οποία χωρίς τον παραμικρό δισταγμό είπε το ναι, αλλά και από όλους εκείνους που επίσης είπαν το ναι και αγιάστηκαν – να παρακινηθούμε να πούμε και εμείς το ναι ανεπιφύλακτα στον Θεό, στην αγάπη του, στη συγκατάβασή του, στον ερχομό του· να πούμε το ναι.

Και ο Λόγος του Θεού, ο Χριστός θα αρχίσει να μορφώνεται μέσα μας, θα αρχίσει σιγά-σιγά – όχι βέβαια απότομα, όχι αμέσως· θα γίνουν όλα, αλλά λίγο-λίγο, σιγά-σιγά – να μορφοποιείται μέσα μας ο Χριστός. Και μέρα με την ημέρα που θα περνάει, θα μπορούμε όλο και περισσότερο να λέμε: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2:20), για να ζήσουμε έτσι εν Χριστώ, να ζήσουμε με τον Χριστό και να τελειώσουμε τη ζωή μας εν Χριστώ, ώστε να ζήσουμε αιώνια μαζί του.

25-3-1989

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Θέλεις να αγιάσεις;”, Μάρτιος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2024, σελ. 164.

Για να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας  ο Χριστός

The post Για να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας  ο Χριστός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην περίφημη ομιλία του στα «Εισόδια της Θεοτόκου» ότι η Παναγία μας, επιθυμώντας να βοηθήσει το δεινώς βασανιζόμενο γένος των ανθρώπων και να γίνει πρεσβευτής υπέρ αυτού ενώπιον του Θεού, θέλησε και να προετοιμασθεί για την μεγάλη αυτή αποστολή. Η προετοιμασία Της αυτή έγινε μέσα στα Άγια των Αγίων του Ναού του Σολομώντος, όπου μόνον ο αρχιερεύς εισήρχετο μια φορά το έτος.

Εκεί η Κυρία ημών Θεοτόκος άσκησε την ησυχία. Μέσα στην ησυχία της προσευχής και της μυστικής ενατενίσεως του Θεού συνάντησε τον Θεό, συνομίλησε με τον Θεό, αγιάσθηκε για τον Θεό και έτσι ετοιμάσθηκε να ασκήσει την μεγάλη αυτή αποστολή Της. Τόσο πολύ πλησίασε τον Θεό μέσω της ιεράς ησυχίας, που ανάγκασε, τρόπον τινά, τον αβίαστο Θεό να κλίνει τους ουρανούς, να κατοικήσει μέσα Της και να σαρκωθεί από Αυτήν.

Δεν υπήρχε κανείς άλλος άνθρωπος άξιος στον κόσμο, που θα μπορούσε να γίνει Μητέρα του Λυτρωτού. Έτσι έδειξε και σε εμάς, κατά τον άγιο Γρηγόριο, τη μεγάλη σημασία της ησυχίας, η οποία καταρτίζει πνευματικά τον άνθρωπο, είτε μείνει σε όλη την ζωή του μέσα στην ησυχία, είτε την χρησιμοποιήσει σαν μια προετοιμασία για μια αποστολή, όπως συνέβη με τον Απόστολο Παύλο και με τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι, αφού ησυχαστικά ξεκίνησαν την ζωή τους και ενώθηκαν μέσα στην ησυχία με τον Θεό, ακολούθως μπόρεσαν να μιλήσουν αποτελεσματικά στους ανθρώπους για τον Θεό και να ελκύσουν τις καρδιές τους προς Αυτόν.

Για όσους λοιπόν ποθούν τη μυστική και ησυχαστική άνοδο προς τον Θεό και τη μυστική θεωρία και γνώση του Θεού, η Παναγία μας είναι πρότυπη οδός. Αποτελεί πρότυπο και γι’ αυτούς που ζουν στον κόσμ, και για τους εν παρθενία και σεμνώ γάμω, και για τις μητέρες, αλλά και για τους ιερώς ησυχάζοντας. Επειδή λοιπόν Εκείνη εγκαινίασε τον τρόπο αυτόν της θεώσεως, την ιερά ησυχία, γι’ αυτό κι εμείς ιδιαιτέρως ενατενίζουμε προς την Παναγία Μορφή Της και το Πανάγιο Πρόσωπό Της και την παρακαλούμε θερμώς και την ικετεύουμε, να βοηθήσει κι εμάς να ποθήσουμε αυτό που είναι το ακρότατο εφετό για κάθε Μοναχό. Γιατί τι περισσότερο να ποθήσει ένας μοναχός από την ησυχία και την θεωρία του Θεού; Από την συγκέντρωση του νου και την διαρκή νοερά ενατένιση του Θεού, από την μνήμη του Θεού; Τι περισσότερο να ποθήσει ένας μοναχός από την νήψη, την συνεχή ανάταση προς τον Θεό και την πνευματική εγρήγορση και αγρυπνία;

Ευλογημένοι οι Μοναχοί και οι Χριστιανοί, οι οποίοι ποθούν τη νήψη και έχουν συνειδητοποιήσει τη μεγάλη σημασία και αξία της για όλους. Ευλογημένοι οι Μοναχοί και οι Χριστιανοί, οι οποίοι αγωνιζόμενοι για την νήψη έχουν κάνει αυτό που λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, έχουν βρει το πολύτιμο μαργαρίτη και γι’ αυτό προσέχουν να μην το χάσουν με την αργολογία, την κατάκριση και τον σκοτισμό του νου.

Όλοι μας οφείλουμε να βάλουμε αρχή μετανοίας, διότι πολύς χρόνος της ζωής μας πέρασε χωρίς να έχουμε τον νου μας στον Θεό, χωρίς να έχουμε την μνήμη του Θεού αλλά λογισμούς άσκοπους και ανωφελείς, περιηγήσεις του νου εδώ και εκεί, αργολογίες και άλλα πράγματα μη πρέποντα στον θεοειδή νου του ανθρώπου.

Ας αναλογισθούμε πόσα χρόνια χάσαμε από την ζωή μας, που θα έπρεπε να τα είχαμε κερδίσει και αξιοποιήσει, αγωνιζόμενοι να κρατούμε τον νου μας στη μνήμη του Θεού. Ας το σκεφτούμε τώρα, όσο έχουμε καιρό, και όχι στο τέλος της ζωής μας, τότε που δεν θα υπάρχει δυνατότητα να γίνει επανόρθωση. Τώρα μπορεί να γίνει επανόρθωση.

Τώρα υπάρχει καιρός μετανοίας για όλους μας. Ο Χριστός και η Παναγία μας το ζητούν τώρα, θα μας το ζητήσουν και την ώρα της κρίσεως. Ας ζητήσουμε την βοήθεια της Παναγίας μας, την χάρη Της και την ευλογία Της, βάζοντας αρχή μετανοίας από σήμερα.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 29 (2004), άρθρο: «ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΤΑΠΕΙΝΩΝ ΛΟΓΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ», σελ. 42 (αποσπάσματα).

Η εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας

The post Η εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.