Στα χρόνια της δεύτερης εικονομαχίας βασιλικοί κατάσκοποι ανακάλυψαν την εικόνα και απείλησαν τη γυναίκα πως θα τη σκοτώσουν αν δεν τους δωροδοκήσει. Εκείνη υποσχέθηκε ότι την επομένη θα τους έδινε τα χρήματα. Και τη νύχτα, αφού προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα, τη σήκωσε με ευλάβεια, κατέβηκε στην παραλία και την έριξε στη θάλασσα λέγοντας:

– Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ έχεις τη δύναμη κι εμάς να διασώσεις από την οργή του βασιλιά, αλλά και την εικόνα σου από τον καταποντισμό.

Τότε πραγματικά έγινε κάτι θαυμαστό. Η θαυματουργή εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα και κατευθύνθηκε προς τη δύση. Συγκινημένη η γυναίκα από το γεγονός γυρίζει στον γιο της και του λέει:

– Εγώ, παιδί μου, για την αγάπη της Παναγίας είμαι έτοιμη να πεθάνω. Εσύ να φύγεις. Να πας στην Ελλάδα.

Χωρίς αργοπορία το παιδί ετοιμάστηκε και ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη, κι από κει για τον Άθωνα, όπου εμόνασε. Σαν μοναχός ασκήτεψε στον τόπο που αργότερα ιδρύθηκε η μονή των Ιβήρων. Αυτό ήταν οικονομία Θεού, γιατί έτσι πληροφορήθηκαν οι άλλοι μοναχοί το ιστορικό της θαυματουργής εικόνας.

Πέρασε καιρός. Ο μοναχός από τη Νίκαια πέθανε, και το μοναστήρι των Ιβήρων ιδρύθηκε και ολοκληρώθηκε. Ήταν βράδυ, όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα: Ένα πύρινο στύλο που ξεκινούσε από τη θάλασσα κι έφθανε στον ουρανό.

Το όραμα συνεχίστηκε ημέρες και νύχτες. Κατεβαίνουν οι αδελφοί στην παραλία και βλέπουν με θαυμασμό στη βάση του πύρινου στύλου μια εικόνα της Θεοτόκου. Όσο όμως την πλησίαζαν εκείνη απομακρυνόταν. Συγκεντρώθηκαν τότε στην εκκλησία και παρακάλεσαν με δάκρυα τον Κύριο να χαρίσει στο μοναστήρι τους τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό.

Μεταξύ των μοναχών υπήρχε ένας ευλαβής ασκητής, που λεγόταν Γαβριήλ. Σ’ αυτόν παρουσιάζεται η Παναγία και του λέει:

– Να πεις στον ηγούμενο και στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοιά μου για το μοναστήρι σας.

Έτσι κι έγινε. Ο π. Γαβριήλ περπάτησε πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεά γη, παρέλαβε με ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα και επέστρεψε στην παραλία. Εκεί συγκεντρωμένοι όλοι οι μοναχοί τής επιφύλαξαν τιμητική υποδοχή. Ύστερα την παρέλαβαν και την τοποθέτησαν στο ιερό βήμα του καθολικού.

Όταν την επομένη ο εκκλησιαστικός πήγε ν’ ανάψει τα καντήλια, η εικόνα έλειπε. Ερεύνησε παντού και την ανακάλυψε στο τείχος, πάνω από την πύλη της μονής. Την επανέφεραν στο καθολικό, αλλά η εικόνα έφυγε και πάλι. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Τέλος η Παναγία παρουσιάζεται στον γέροντα Γαβριήλ και του λέει:

– Να πεις στους αδελφούς να μη μ’ ενοχλούν. Δεν ήλθα εδώ για να φυλάγομαι από σας, αλλά να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει η εικόνα μου μέσα στη μονή σας, η χάρη και το έλεός Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε.

Ύστερα απ’ αυτό οι μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη κι εκεί τοποθέτησαν την ιερή εικόνα.

Πράγματι η Πορταΐτισσα, καθώς υποσχέθηκε, προστατεύει τη μονή και οικονομεί κάθε της ανάγκη.

Από το βιβλίο: ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 15.

Παναγία η Πορταΐτισσα

The post Παναγία η Πορταΐτισσα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το 1954 εμφανίστηκε στον οκτάχρονο Αθανάσιο Σύρο, την ώρα που έπαιζε στην πλαγιά ενός λόφου, ως μια άγνωστη μαυροφόρα γυναίκα, ξυπόλυτη να κάνει μετάνοιες. Παρόλο που το έδαφος ήταν ξηρό, με τις μετάνοιες που έκανε η άγνωστη μαυροφόρα, έγινε μαλακό και βούλιαζε σαν ζυμάρι. Στα τρία σημεία που προσκύνησε η γυναίκα άρχισε ο τόπος να αναδίδει μια γλυκιά ευωδία. Σε όσους το είπε κανείς δεν πίστευε. Το ίδιο βράδυ η άγνωστη μαυροφόρα εμφανίζεται στον ύπνο του μικρού Αθανασίου, αλλά αυτή τη φορά έχει ένα φωτεινό στεφάνι στο κεφάλι της.

Ο μικρός τη ρώτησε: «Γιαγιά, ποια είσαι και τι θέλεις από μένα; Φοβάμαι». Και τότε η μαυροφόρα του λέγει: «Μη φοβάσαι, μικρέ μου, εγώ είμαι η Μητέρα του Χριστού, που τόσο τον αγαπάς, και με έστειλε να αποκαλύψω σε σένα, που έχεις καθαρή καρδιά και αγνή ψυχή, ότι στο μεσαίο σημείο από τα τρία που με είδες να προσεύχομαι, εκεί σκάψτε και θα βρείτε την εικόνα μου. Εκείνο το σημείο να γίνει τόπος λατρείας, να γίνει ένας Ναός».

Με τα λόγια αυτά χάθηκε η Παναγία από τον μικρό Αθανάσιο. Το επόμενο πρωί, ο μικρός διηγήθηκε στους γονείς του τη δεύτερη παρουσία της Θεοτόκου και τους παρακάλεσε να σκάψουν εκεί που υπέδειξε η Παναγία. Οι γονείς του και όλο το χωριό δεν τον πίστεψαν. Ο ίδιος, κλονισμένος από το θαύμα, αποφάσισε να κτίσει μόνος του, με πέτρες, ένα μικρό εικονοστάσι στο σημείο που του υπέδειξε η Παναγία και έβαλε μέσα μια μικρή εικόνα της Παναγίας. Η δυσπιστία του χωριού κράτησε χρόνια.

Στις αρχές Ιουνίου του 1962, πήγε στην Ξυνιάδα ένα σκαπτικό μηχάνημα για να ανοίξει δρόμους του χωριού. Αφού ολοκλήρωσε το έργο, οι κάτοικοι του χωριού παρακάλεσαν τον οδηγό να σκάψει στο σημείο που είχε υποδείξει ο τότε μικρός Αθανάσιος, ώστε να βρουν την εικόνα της Παναγίας.

Πραγματικά αυτό έγινε. Χρειάσθηκαν μόνο τρεις εκσκαφές για να βρεθεί η θαυματουργή εικόνα, δίπλα στη ρίζα ενός παλαιού πουρναριού. Η εικόνα φέρει την επιγραφή «Μήτηρ του Θεού Ελεούσα». Η εικόνα φαίνεται να ανήκει στην εποχή της εικονομαχίας (726-842), και διατηρείται σε καλή κατάσταση, παρά την επί αιώνες παραμονή της στο χώμα. Το 1972 έγιναν τα εγκαίνια της Μονής, που κτίστηκε εκεί, η οποία απέκτησε μεγάλη φήμη.

Τα θαύματά της είναι εκατοντάδες. Θεραπεία τυφλού, θεραπεία δαιμονισμένης, τεκνοποίηση δύο ζευγαριών από τη Καρδίτσα, σωτηρία του Μοναστηριού από πυρκαγιά, θεραπεία από καρκίνο παιδιού από τα Φάρσαλα, θεραπεία ενός κωφάλαλου κοριτσιού και εκατοντάδες άλλα. Εορτάζει στις 21 Ιουνίου. Σήμερα η εικόνα της παναγίας της Ελεούσας έχει σκεπαστεί με ασήμι και χρυσό και έχει τοποθετηθεί σε ένα όμορφο προσκυνητάρι.

Ιωάννης Δρούγκας

Παναγία η Ελεούσα (Ξυνιάδα Δομοκού)

The post Παναγία η Ελεούσα (Ξυνιάδα Δομοκού) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ήταν αρχές Αυγούστου (1720) και οι προετοιμασίες για την νέα σοδειά είχαν αρχίσει. Με διαταγή του Κόντε Λιανού, που ήταν ο τοπικός άρχοντας, όλοι οι αγρότες ξεκίνησαν να καθαρίζουν τα αμπέλια τους. Ενώ καθάριζαν τα ξερά χόρτα με τη γραβάλα (τσουγκράνα), συνέβη κάτι το απίθανο. Στην τσουγκράνα ενός υπηρέτη, που δούλευε κάτω από τις υπηρεσίες του Κόντε, είχε παγιδευτεί ένα ξύλο. Προσπαθώντας να το τραβήξει διαπίστωσε ότι το ξύλο ήταν μια εικόνα της Παναγίας. Σταμάτησε την εργασία και έτρεξε να ειδοποιήσει τον Κόντε. Εκείνος ήταν απασχολημένος με τις δουλειές του και με την κόρη του που ήταν καθηλωμένη σε αναπηρική καρέκλα. Τον πρόσταξε να μεταφέρει την εικόνα στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.

Το ίδιο βράδυ ο Κόντε είδε την Παναγία στον ύπνο του να του λέει: «Γιατί με πήρες από το σπίτι μου;». Τρέχει στην εκκλησία να πάρει την εικόνα και να την μεταφέρει στο σπίτι του. Γυρίζοντας από την εκκλησία, τον Άγιο Δημήτριο, γεμάτος δέος μπαίνει στο σπίτι του. Η παράλυτη κόρη του, μόλις αντίκρισε την εικόνα, ανασηκώθηκε στα δύο της πόδια και με πολύ αργά βήματα την προσκυνά. Μετά από αυτό ο Κόντε αποφασίζει να κτιστεί εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο μέρος όπου βρέθηκε η εικόνα.

Στο προαύλιο του Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου υπάρχουν παρτέρια και οι γυναίκες του χωριού φυτεύουν βολβούς των παρθενοκρίνων. Τον Μάιο που αρχίζουν να ανθίζουν τα κρίνα, τα κόβουν και τα τοποθετούν σε ανθοδέσμη, μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Τα κρίνα ξεραίνονται. Την 1η Αυγούστου, που αρχίζουν οι Παρακλήσεις, τα κρίνα σιγά-σιγά αρχίζουν να ανασταίνονται. Μετά τη θεία λειτουργία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο Ιερέας του χωριού τα μοιράζει ως ευλογία στους χριστιανούς.

Ιωάννης  Δρούγκας

Παναγία των κρίνων (Πάστρα Κεφαλονιάς)

The post Παναγία των κρίνων (Πάστρα Κεφαλονιάς) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ένας φτωχός εργάτης, κουρασμένος από τον δρόμο, έφθασε το μεσημέρι πεινασμένος στην πύλη της μονής. Ζήτησε μόνο λίγο ψωμί από τον πορτάρη, γιατί βιαζόταν να συνεχίσει την πορεία του.

Ο πορτάρης, άγνωστο γιατί, δεν του έδωσε, οπότε ο φτωχός αναστέναξε βαθιά κι έφυγε νηστικός.

Ανεβαίνοντας προς τις Καρυές, σταμάτησε για λίγο στη σκιά ενός δέντρου. Λυπημένος και κουρασμένος καθώς ήταν, ξάπλωσε καταγής.

Ξαφνικά ακούει βήματα να πλησιάζουν. Ανασηκώνεται και βλέπει κοντά του μια γυναίκα μ’ ένα βρέφος στην αγκαλιά. Με ύφος συμπαθητικό και φωνή γλυκιά τον ερωτά:

– Τι έχεις; Μήπως είσαι άρρωστος;

– Όχι, απάντησε εκείνος, αλλά πεινώ. Παρακάλεσα τον θυρωρό της μονής Ιβήρων να μου δώσει ψωμί, αλλά δεν μου έδωσε.

– Άκου, παιδί μου. Δεν πρέπει να παραπονείσαι για τον θυρωρό. Θυρωρός της μονής αυτής είμαι εγώ. Να επιστρέψεις αμέσως και να ζητήσεις ψωμί εκ μέρους μου. Κι αν δεν σου δώσουν, πλήρωσέ το μ’ αυτά τα χρήματα. Σε περιμένω εδώ.

Λέγοντας αυτά έδωσε στον εργάτη τρία φλουριά. Εκείνος, ανύποπτος για όσα έβλεπε και άκουγε, ξεκίνησε για το μοναστήρι. Χτύπησε την πύλη και κρατώντας επιδεικτικά τα χρήματα ζήτησε και πάλι από τον θυρωρό ψωμί, χωρίς να παραλείψει ν’ αναφέρει τη συνομιλία του με τη γυναίκα.

Όταν άκουσε ο μοναχός για γυναίκα και είδε τα σπάνια νομίσματα, κατάλαβε ότι πρόκειται για θαύμα. Χτύπησε την καμπάνα, συγκεντρώθηκαν οι αδελφοί και άκουσαν με θαυμασμό το παράδοξο γεγονός.

Διαπίστωσαν μάλιστα ότι τα νομίσματα εκείνα ήταν αφιερωμένα πριν από πολλά χρόνια στη θαυματουργή εικόνα. Βλέποντας όμως η Παναγία την ανάγκη του φτωχού, τα παρέλαβε και του τα έδωσε με μητρική ευσπλαχνία.

Οι μοναχοί με φόβο και ευλάβεια τα επανέφεραν στην αγία εικόνα της Πορταΐτισσας, η οποία με το θαύμα αυτό τους δίδαξε τη μεγάλη αρετή της φιλοξενίας.

Από το βιβλίο: ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 19.

The post Η Πορταΐτισσα και ο πεινασμένος οδοιπόρος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.