Οι κτιριακές εργασίες της μονής άρχισαν το 1034 από τους χιώτες ασκητές Νικήτα, Ιωσήφ και Ιωάννη. Πολύτιμο συμπαραστάτη στην προσπάθειά τους αυτή είχαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ’ τον Μονομάχο.

Στα ιστορικά της μονής είναι διάχυτη η παράδοση για τη θαυμαστή εύρεση της Παναγίας Νιαμονίτισσας. Αυτή τη θαυματουργή εικόνα ανακάλυψαν μέσα σε πυκνό δάσος οι τρεις κτήτορες, τριγυρισμένη από αδιαπέραστα βάτα και χαμόκλαδα.

Η θεία μορφή της Θεοτόκου παριστάνεται σε μια ιδιότυπη και μοναδική στάση: δεν κρατά στα χέρια το θείο Βρέφος, αλλά εικονίζεται όρθια, με ανοιχτή τη μητρική αγκαλιά και τα πόδια σε στάση βηματισμού.

Η ιερή εικόνα της Νιαμονίτισσας σώζεται συχνά η ίδια θαυματουργικά από πυρκαγιές, αλλά και σώζει από σφαγές, επιδρομές και λοιπές περιπέτειες, που δοκίμασε η Νέα Μονή στην ιστορική διαδρομή της.

Ο χρυσοχόος. Κάποτε οι μοναχοί ανέθεσαν σ’ ένα χιώτη χρυσοχόο να επενδύσει με χρυσό ένα μέρος της ιερής εικόνας, για να την προφυλάξουν από τη φθορά. Ο εκκλησιάρχης την τοποθέτησε στον κυρίως ναό, και ο τεχνίτης άρχισε την εργασία με ευλάβεια.

Ξαφνικά ακούει μια γλυκιά φωνή να του λέει ψιθυριστά:

– Ελαφρά χτύπα, ελαφρά· να’ χεις την ευχή μου, γιατί η εικόνα είναι παλαιά!

Σηκώνει τα μάτια ο χρυσοχόος και βλέπει μια μεγαλόπρεπη γυναίκα με ολόχρυση φορεσιά. Δεν πρόλαβε να τη ρωτήσει ποια ήταν, γιατί μπήκε αμέσως στο ιερό βήμα από τη νότια πύλη. Τρέχει να την προφτάσει, αλλά Εκείνη είχε εξαφανιστεί. Μπαίνει στο ιερό, και τότε αναγνωρίζει στη μορφή της πλατυτέρας τη γυναίκα, που πριν από λίγο του είχε φανερωθεί.

Η καμπάνα. Το καμπαναριό της Νέας Μονής μοιάζει με τετράγωνο πύργο και υψώνεται σχεδόν τριώροφο μέχρι τον θόλο του καθολικού. Είναι στεγασμένο με μολύβι και στολίζεται στην κορυφή με ωραίο σιδερένιο σταυρό. Αρχικά είχε τέσσερις καμπάνες και δύο πολυτελέστατα ρολόγια. Όλα όμως εξαφανίστηκαν το 1822 από τις ασιατικές ορδές.

Κάποτε μια από τις μεγαλύτερες καμπάνες ράγισε. Οι μοναχοί τη φόρτωσαν σ’ ένα βενετσιάνικο πλοίο και την έστειλαν στη Βενετία για να την ξαναχύσουν.

Το πλοίο ταξιδεύοντας χτυπήθηκε από ένα κουρσάρικο των πειρατών του Βαρβαρόσσα και κινδύνεψε να βουλιάξει. Οι ναύτες, στη δύσκολη εκείνη στιγμή, επικαλέστηκαν τη βοήθεια της Παναγίας Νιαμονίτισσας. Ύστερα έσπασαν ένα κομμάτι από την καμπάνα, το έβαλαν για μπάλα στο κανόνι και χτύπησαν το εχθρικό πλοίο. Το χτύπημα ήταν καίριο και το πειρατικό βυθίστηκε.

Το βενετσιάνικο καράβι συνέχισε το ταξίδι κι έφθασε στον προορισμό του. Ο καπετάνιος, από ευγνωμοσύνη για τη σωτηρία τους, έφτιαξε με δικά του έξοδα την καμπάνα και την πρόσφερε στην Παναγία. Λέγεται μάλιστα πως η καμπάνα αυτή ήταν η πιο μελωδική απ’ όλες.

Το ξύλο και το σχοινί. Ένα χιώτικο καράβι, ταξιδεύοντας, συνάντησε μεγάλη θαλασσοταραχή. Ο καπετάνιος, μπροστά στον κίνδυνο, φώναξε με τη θερμή νησιώτικη πίστη του:

– Παναγιά μου Νιαμονίτισσα, σώσε μας! Και σου τάζω μια λαμπάδα τόσο ψηλή, όσο το κατάρτι του πλοίου!

Δεν πρόλαβε να τελειώσει το λόγο του, και βλέπει πάνω στην αφρισμένη θάλασσα την ίδια τη Θεοτόκο, να κρατά στο χέρι ένα ξύλο κι ένα σχοινί. Ύστερα βυθίστηκε στο κύμα.

Αμέσως η τρικυμία κόπασε και το πλοίο προσορμίστηκε σώο στο λιμάνι. Εκεί, με μεγάλη τους έκπληξη, ανακάλυψαν στα ύφαλά του μία τρύπα. Η τρύπα αυτή ήταν φραγμένη μ’ ένα κομμάτι ξύλο κι ένα κομμάτι σχοινί…

Το θαύμα της Παναγίας ήταν ολοφάνερο. Αμέσως ξεκίνησαν όλο το πλήρωμα γεμάτοι ευγνωμοσύνη για τη Νέα Μονή. Προσκύνησαν τη θαυματουργή εικόνα, πρόσφεραν το τάμα τους, μια πελώρια λαμπάδα, κι άφησαν στον εξωνάρθηκα το σωτήριο ξύλο και το σχοινί, τα οποία σώζονται εκεί μέχρι και σήμερα.

Για την ίδια αιτία, καθώς λέγεται, υπάρχει στον εξωνάρθηκα κι ένα σφουγγάρι. Με τη χάρη της Νιαμονίτισσας το σφουγγάρι αυτό έφραξε τη σχισμή ενός ιστιοφόρου πλοίου, που κινδύνευε να καταπονιστεί.

Το μουλάρι. Τον 17ο αιώνα, καθώς σημειώνουν ξένοι περιηγητές, η Νέα Μονή αριθμούσε 100 έως και 150 μοναχούς, κι έμοιαζε με μικρή πόλη. Ανάλογος ήταν και ο αριθμός των υποζυγίων για τη μεταφορά των πολλών εισοδημάτων.

Κάποτε ένας προσκυνητής από τη Μυτιλήνη παρέδωσε στον βουρδουνάρη – επιστάτη των ζώων– της Νέας Μονής ένα φορτίο λάδι για το μοναστήρι. Ο βουρδουνάρης φόρτωσε ένα μουλάρι και ξεκίνησε.

Όταν έφτασαν στο εκκλησάκι του αγίου Φανουρίου, σε μια κακοτοπιά, το ζώο παραπάτησε και γκρεμίστηκε στο βάραθρο μέχρι το ποτάμι. Ο βουρδουνάρης, βέβαιος πως σκοτώθηκε, δεν ασχολήθηκε περισσότερο μαζί του. Διηγήθηκε όμως στους μοναχούς το θλιβερό επεισόδιο.

Δεν πέρασε πολλή ώρα κι ακούστηκαν στην πύλη της μονής χτυπήματα και χλιμιντρίσματα. Τρέχει ο πορτάρης ν’ ανοίξει και αντικρίζει το μουλάρι που είχε γκρεμιστεί. Το πιο θαυμαστό ήταν, πως είχε φορτωμένα στην πλάτη τα τουλούμια με το λάδι ακέραια. Ο πορτάρης το έβαλε μέσα και το ξεφόρτωσε. Τότε όμως συνέβη το εξής παράδοξο: Το ζώο έπεσε αμέσως στη γη νεκρό. Είχε εκπληρώσει την αποστολή του.

Η ευλαβής δωρήτρια. Κάποια ευλαβής χιώτισσα, από το χωριό Καλιμασσιά, αφιέρωσε όλη την περιουσία της στη Νέα Μονή. Κάποτε όμως αρρώστησε και βρέθηκε σε μεγάλη οικονομική ανάγκη. Τότε οι συγγενείς της, αντί να τη βοηθήσουν, την εγκατέλειψαν και την πίκραιναν με λόγια σκληρά:

– Ας έρθει, της έλεγαν, να σε κοιτάξει η Νέα Μονή, αφού της έγραψες την περιουσία σου.

Εκείνη δεν έπαυε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία ζητώντας τη βοήθειά της. Κι ένα βράδυ, μέσα στον πόνο και την απελπισία της, βλέπει στον ύπνο της μια γυναίκα. Η γυναίκα αυτή την πλησίασε, την παρηγόρησε και μεταξύ άλλων της είπε:

– Μη φοβάσαι. Η ασθένειά σου θεραπεύτηκε. Πάρε αυτό το φλουρί και θα φροντίζω εγώ για σένα.

– Ποια είσαι; ρώτησε η άρρωστη.

–Είμαι η Νέα Μονή.

Με τα λόγια αυτά ξύπνησε η γυναίκα θεραπευμένη, κρατώντας στο δεξί της χέρι το φλουρί. Πήγε στο μοναστήρι, διηγήθηκε τ’ όνειρό της στον ηγούμενο Άνθιμο και του παρέδωσε το φλουρί, που της είχε χαρίσει η Παναγία.

Θαυμαστά γεγονότα. Όταν το μοναστήρι μετατράπηκε σε γυναικείο, οι μοναχές έζησαν ορισμένα θαυμαστά γεγονότα:

Το 1959, τα μεσάνυχτα της 4ης Απριλίου, χτύπησαν χαρμόσυνα οι καμπάνες. Χτυπούσαν μόνες τους ενώ συγχρόνως έβγαινε από την εκκλησία μια εκτυφλωτική λάμψη.

Αρκετές φορές κινούνται μόνα τους τα καντήλια μπροστά στη θαυματουργή εικόνα και συχνά, ενώ οι μοναχές ψάλλουν στο αναλόγιο, ακούγονται βήματα στο ιερό, δυνατοί θόρυβοι και γλυκύτατες ψαλμωδίες. Οι ψαλμωδίες αυτές, καθώς βεβαιώνουν οι αδελφές, ακούγονται κυρίως όταν ψάλλεται η Θ’ ωδή, το “Άξιον εστί” και οι χαιρετισμοί της Παναγίας.

Με τα θαυμαστά αυτά σημεία η Νιαμονίτισσα κάνει αισθητή την παρουσία της στο μοναστήρι και μεταδίδει χαρά και παρηγορία στη μοναστική αδελφότητα.

Από το βιβλίο: ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 26.

Παναγία η Νιαμονίτισσα της Χίου

The post Παναγία η Νιαμονίτισσα της Χίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στα χρόνια της δεύτερης εικονομαχίας βασιλικοί κατάσκοποι ανακάλυψαν την εικόνα και απείλησαν τη γυναίκα πως θα τη σκοτώσουν αν δεν τους δωροδοκήσει. Εκείνη υποσχέθηκε ότι την επομένη θα τους έδινε τα χρήματα. Και τη νύχτα, αφού προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα, τη σήκωσε με ευλάβεια, κατέβηκε στην παραλία και την έριξε στη θάλασσα λέγοντας:

– Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ έχεις τη δύναμη κι εμάς να διασώσεις από την οργή του βασιλιά, αλλά και την εικόνα σου από τον καταποντισμό.

Τότε πραγματικά έγινε κάτι θαυμαστό. Η θαυματουργή εικόνα στάθηκε όρθια στα κύματα και κατευθύνθηκε προς τη δύση. Συγκινημένη η γυναίκα από το γεγονός γυρίζει στον γιο της και του λέει:

– Εγώ, παιδί μου, για την αγάπη της Παναγίας είμαι έτοιμη να πεθάνω. Εσύ να φύγεις. Να πας στην Ελλάδα.

Χωρίς αργοπορία το παιδί ετοιμάστηκε και ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη, κι από κει για τον Άθωνα, όπου εμόνασε. Σαν μοναχός ασκήτεψε στον τόπο που αργότερα ιδρύθηκε η μονή των Ιβήρων. Αυτό ήταν οικονομία Θεού, γιατί έτσι πληροφορήθηκαν οι άλλοι μοναχοί το ιστορικό της θαυματουργής εικόνας.

Πέρασε καιρός. Ο μοναχός από τη Νίκαια πέθανε, και το μοναστήρι των Ιβήρων ιδρύθηκε και ολοκληρώθηκε. Ήταν βράδυ, όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν ένα παράξενο θέαμα: Ένα πύρινο στύλο που ξεκινούσε από τη θάλασσα κι έφθανε στον ουρανό.

Το όραμα συνεχίστηκε ημέρες και νύχτες. Κατεβαίνουν οι αδελφοί στην παραλία και βλέπουν με θαυμασμό στη βάση του πύρινου στύλου μια εικόνα της Θεοτόκου. Όσο όμως την πλησίαζαν εκείνη απομακρυνόταν. Συγκεντρώθηκαν τότε στην εκκλησία και παρακάλεσαν με δάκρυα τον Κύριο να χαρίσει στο μοναστήρι τους τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό.

Μεταξύ των μοναχών υπήρχε ένας ευλαβής ασκητής, που λεγόταν Γαβριήλ. Σ’ αυτόν παρουσιάζεται η Παναγία και του λέει:

– Να πεις στον ηγούμενο και στους αδελφούς ότι θα σας παραδώσω την εικόνα μου, για να σας προστατεύει. Θα μπεις κατόπιν στη θάλασσα, θα περπατήσεις πάνω στα κύματα, κι έτσι θα καταλάβουν όλοι την εύνοιά μου για το μοναστήρι σας.

Έτσι κι έγινε. Ο π. Γαβριήλ περπάτησε πάνω στη θάλασσα σαν σε στερεά γη, παρέλαβε με ευλάβεια τη θαυματουργή εικόνα και επέστρεψε στην παραλία. Εκεί συγκεντρωμένοι όλοι οι μοναχοί τής επιφύλαξαν τιμητική υποδοχή. Ύστερα την παρέλαβαν και την τοποθέτησαν στο ιερό βήμα του καθολικού.

Όταν την επομένη ο εκκλησιαστικός πήγε ν’ ανάψει τα καντήλια, η εικόνα έλειπε. Ερεύνησε παντού και την ανακάλυψε στο τείχος, πάνω από την πύλη της μονής. Την επανέφεραν στο καθολικό, αλλά η εικόνα έφυγε και πάλι. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Τέλος η Παναγία παρουσιάζεται στον γέροντα Γαβριήλ και του λέει:

– Να πεις στους αδελφούς να μη μ’ ενοχλούν. Δεν ήλθα εδώ για να φυλάγομαι από σας, αλλά να σας φυλάω. Όσοι ζείτε στο Όρος τούτο ενάρετα, να ελπίζετε στην ευσπλαχνία του Υιού μου. Γιατί, όσο υπάρχει η εικόνα μου μέσα στη μονή σας, η χάρη και το έλεός Του θα σας επισκιάζουν πάντοτε.

Ύστερα απ’ αυτό οι μοναχοί έχτισαν παρεκκλήσι κοντά στην πύλη κι εκεί τοποθέτησαν την ιερή εικόνα.

Πράγματι η Πορταΐτισσα, καθώς υποσχέθηκε, προστατεύει τη μονή και οικονομεί κάθε της ανάγκη.

Από το βιβλίο: ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 15.

Παναγία η Πορταΐτισσα

The post Παναγία η Πορταΐτισσα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το 1954 εμφανίστηκε στον οκτάχρονο Αθανάσιο Σύρο, την ώρα που έπαιζε στην πλαγιά ενός λόφου, ως μια άγνωστη μαυροφόρα γυναίκα, ξυπόλυτη να κάνει μετάνοιες. Παρόλο που το έδαφος ήταν ξηρό, με τις μετάνοιες που έκανε η άγνωστη μαυροφόρα, έγινε μαλακό και βούλιαζε σαν ζυμάρι. Στα τρία σημεία που προσκύνησε η γυναίκα άρχισε ο τόπος να αναδίδει μια γλυκιά ευωδία. Σε όσους το είπε κανείς δεν πίστευε. Το ίδιο βράδυ η άγνωστη μαυροφόρα εμφανίζεται στον ύπνο του μικρού Αθανασίου, αλλά αυτή τη φορά έχει ένα φωτεινό στεφάνι στο κεφάλι της.

Ο μικρός τη ρώτησε: «Γιαγιά, ποια είσαι και τι θέλεις από μένα; Φοβάμαι». Και τότε η μαυροφόρα του λέγει: «Μη φοβάσαι, μικρέ μου, εγώ είμαι η Μητέρα του Χριστού, που τόσο τον αγαπάς, και με έστειλε να αποκαλύψω σε σένα, που έχεις καθαρή καρδιά και αγνή ψυχή, ότι στο μεσαίο σημείο από τα τρία που με είδες να προσεύχομαι, εκεί σκάψτε και θα βρείτε την εικόνα μου. Εκείνο το σημείο να γίνει τόπος λατρείας, να γίνει ένας Ναός».

Με τα λόγια αυτά χάθηκε η Παναγία από τον μικρό Αθανάσιο. Το επόμενο πρωί, ο μικρός διηγήθηκε στους γονείς του τη δεύτερη παρουσία της Θεοτόκου και τους παρακάλεσε να σκάψουν εκεί που υπέδειξε η Παναγία. Οι γονείς του και όλο το χωριό δεν τον πίστεψαν. Ο ίδιος, κλονισμένος από το θαύμα, αποφάσισε να κτίσει μόνος του, με πέτρες, ένα μικρό εικονοστάσι στο σημείο που του υπέδειξε η Παναγία και έβαλε μέσα μια μικρή εικόνα της Παναγίας. Η δυσπιστία του χωριού κράτησε χρόνια.

Στις αρχές Ιουνίου του 1962, πήγε στην Ξυνιάδα ένα σκαπτικό μηχάνημα για να ανοίξει δρόμους του χωριού. Αφού ολοκλήρωσε το έργο, οι κάτοικοι του χωριού παρακάλεσαν τον οδηγό να σκάψει στο σημείο που είχε υποδείξει ο τότε μικρός Αθανάσιος, ώστε να βρουν την εικόνα της Παναγίας.

Πραγματικά αυτό έγινε. Χρειάσθηκαν μόνο τρεις εκσκαφές για να βρεθεί η θαυματουργή εικόνα, δίπλα στη ρίζα ενός παλαιού πουρναριού. Η εικόνα φέρει την επιγραφή «Μήτηρ του Θεού Ελεούσα». Η εικόνα φαίνεται να ανήκει στην εποχή της εικονομαχίας (726-842), και διατηρείται σε καλή κατάσταση, παρά την επί αιώνες παραμονή της στο χώμα. Το 1972 έγιναν τα εγκαίνια της Μονής, που κτίστηκε εκεί, η οποία απέκτησε μεγάλη φήμη.

Τα θαύματά της είναι εκατοντάδες. Θεραπεία τυφλού, θεραπεία δαιμονισμένης, τεκνοποίηση δύο ζευγαριών από τη Καρδίτσα, σωτηρία του Μοναστηριού από πυρκαγιά, θεραπεία από καρκίνο παιδιού από τα Φάρσαλα, θεραπεία ενός κωφάλαλου κοριτσιού και εκατοντάδες άλλα. Εορτάζει στις 21 Ιουνίου. Σήμερα η εικόνα της παναγίας της Ελεούσας έχει σκεπαστεί με ασήμι και χρυσό και έχει τοποθετηθεί σε ένα όμορφο προσκυνητάρι.

Ιωάννης Δρούγκας

Παναγία η Ελεούσα (Ξυνιάδα Δομοκού)

The post Παναγία η Ελεούσα (Ξυνιάδα Δομοκού) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ήταν αρχές Αυγούστου (1720) και οι προετοιμασίες για την νέα σοδειά είχαν αρχίσει. Με διαταγή του Κόντε Λιανού, που ήταν ο τοπικός άρχοντας, όλοι οι αγρότες ξεκίνησαν να καθαρίζουν τα αμπέλια τους. Ενώ καθάριζαν τα ξερά χόρτα με τη γραβάλα (τσουγκράνα), συνέβη κάτι το απίθανο. Στην τσουγκράνα ενός υπηρέτη, που δούλευε κάτω από τις υπηρεσίες του Κόντε, είχε παγιδευτεί ένα ξύλο. Προσπαθώντας να το τραβήξει διαπίστωσε ότι το ξύλο ήταν μια εικόνα της Παναγίας. Σταμάτησε την εργασία και έτρεξε να ειδοποιήσει τον Κόντε. Εκείνος ήταν απασχολημένος με τις δουλειές του και με την κόρη του που ήταν καθηλωμένη σε αναπηρική καρέκλα. Τον πρόσταξε να μεταφέρει την εικόνα στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.

Το ίδιο βράδυ ο Κόντε είδε την Παναγία στον ύπνο του να του λέει: «Γιατί με πήρες από το σπίτι μου;». Τρέχει στην εκκλησία να πάρει την εικόνα και να την μεταφέρει στο σπίτι του. Γυρίζοντας από την εκκλησία, τον Άγιο Δημήτριο, γεμάτος δέος μπαίνει στο σπίτι του. Η παράλυτη κόρη του, μόλις αντίκρισε την εικόνα, ανασηκώθηκε στα δύο της πόδια και με πολύ αργά βήματα την προσκυνά. Μετά από αυτό ο Κόντε αποφασίζει να κτιστεί εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο μέρος όπου βρέθηκε η εικόνα.

Στο προαύλιο του Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου υπάρχουν παρτέρια και οι γυναίκες του χωριού φυτεύουν βολβούς των παρθενοκρίνων. Τον Μάιο που αρχίζουν να ανθίζουν τα κρίνα, τα κόβουν και τα τοποθετούν σε ανθοδέσμη, μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Τα κρίνα ξεραίνονται. Την 1η Αυγούστου, που αρχίζουν οι Παρακλήσεις, τα κρίνα σιγά-σιγά αρχίζουν να ανασταίνονται. Μετά τη θεία λειτουργία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο Ιερέας του χωριού τα μοιράζει ως ευλογία στους χριστιανούς.

Ιωάννης  Δρούγκας

Παναγία των κρίνων (Πάστρα Κεφαλονιάς)

The post Παναγία των κρίνων (Πάστρα Κεφαλονιάς) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.