Ο Χριστός κατά κανόνα διενεργούσε θεραπείες αρρώστων και δαιμονισμένων, ήταν ο υπέροχος και υπέρτατος γιατρός. Στη σημερινή περικοπή (Ματθ. 14.14-22) προβάλλεται και ως υπερφυής τροφοδότης: Όλη μέρα δίδαξε και γιάτρεψε τις ψυχές του πλήθους και «εθεράπευσε τους αρρώστους αυτών», και σαν εσπερινό κλείσιμο έθρεψε και τα σώματά τους.

Έτσι αποζημιώθηκαν με το παραπάνω, που κουράσθηκαν οδοιπορώντας «πεζή από των πόλεων» για να Τον βρουν στην έρημο όπου είχε αποσυρθεί. Ανταμείφθηκε η υπομονή τους να μείνουν για τόσο πολύ στο ύπαιθρο κοντά Του.

Αλλά και πόσο μελίρρυτος θα ήταν ο λόγος Του για να τους καθηλώσει, και πόσο καταπληκτικά και εξαίσια τα θαύματά Του, ώστε να λησμονήσουν και χρόνο και φαγητό!

Είναι λοιπόν εκεί, πέρα από τη λίμνη, τέτοια η ατμόσφαιρα η εξωτερική-αισθητική, και κυρίως η εσωτερική-συναισθηματική, είναι τέτοια η ψυχική φόρτιση, που απορροφήθηκαν όλοι. Ώρες ειδυλλιακές, θεϊκά μαγευτικές. Αποξεχνιούνται και οι ακροατές μα και ο Διδάσκαλος, έτσι που χρειάζεται να παρέμβουν κάποτε αργά οι μαθητές Του, για να Του επιστήσουν την προσοχή στην άτεγκτη πραγματικότητα· βράδυ από τη μια, πείνα από την άλλη: «Η ώρα ήδη παρήλθεν· απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα».

Οι απόστολοι αποξεχάσθηκαν αλλιώς. Τους διέφυγε το ότι ο Χριστός είναι η «άλλη» πραγματικότητα. Πλην τότε πραγματοποιείται το πρωτοφανές θαύμα: Ευλογεί ασήμαντη ποσότητα τροφίμων, που αρκούν πια να χορτάσουν τον λαό! Το «χορτάσουν» δεν είναι συμβατικό, τρόπος του λέγειν χάριν ευγενείας.

Είναι πραγματικότητα αφού περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια ταξιδιωτικά –θα ήταν κάτι σαν τα δικά μας σακκίδια. Το βάρος τους στους ώμους και στις πλάτες των δώδεκα αποστόλων θα τους έπειθε πως δεν επρόκειτο για όνειρο.

Μαγιά και αρχή του σημερινού μας θέματος θα είναι το εξής σημείο: Ο Χριστός τους προμήθεψε ψωμί και ψάρια, ό,τι το πιο λιτό και απλό, χωρίς δε καθόλου οινοπνευματώδη ποτά. Αν ήθελε, ίσχυε να τους παραθέσει τα πάντα.

Το εξαιρετικά περιορισμένο εδεσματολόγιο του προνοητή και συντηρητή του κόσμου μάς υποβάλλει, αν μη και επιβάλλει, την απλότητα στη δίαιτα. Όχι λαιμαργία, όχι γαστριμαργία. Υποσημειώνουμε ότι οι Πατέρες κάνουν διάκριση των δυο όρων. Υπό τη λαιμαργία εννοούν την απόλαυση που προκαλούν στον λαιμό οι ηδονιστικές τροφές, ενώ υπό τη γαστριμαργία εννοούν την ικανοποίηση της γαστέρας, την υπερπλήρωση του κοιλιακού «ασκού» με ικανή ποσότητα τροφών.

Τι κακά προξενούν τα πολυφροντισμένα ψυχή τε και σώματι φαγητά!

* Η με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση παρασκευή γεύματος «επιπέδου» αν μη τι άλλο απαιτεί σπατάλη χρόνου. Υποκλέπτει ώρες που θα ήταν δυνατό να διατεθούν σε δραστηριότητες ωφέλιμες και όχι επιζήμιες.

Αν για τέσσερα-πέντε άτομα εξανεμίζοντας ώρες ολόκληρες πάνω από τις χύτρες και τα ταψιά, πώς θ’ απομείνει καιρός για να προσφερθεί στον Κύριο ή στον συνάνθρωπο ή στην ψυχή μας; Πώς θα περισσέψει χρόνος για προσευχή, για μελέτη και για έμπρακτη αγάπη; Τα πολυπληθή λοιπόν προϊόντα μαγειρικής και αρτοποιΐας μεταβάλλονται κατ’ αρχάς σε δολιοφθορείς των δυνατοτήτων αρετοποιΐας.

* Τα «πικάντικα», ορεκτικά και η πολυφαγία, συνοδευόμενα μάλιστα από κατάχρηση οινοπνεύματος –αυτά πάνε μαζί– ζημιώνουν το σώμα. Προκαλούν από απλές οργανικές ανωμαλίες, όπως δυσπεψίες και αϋπνίες, μέχρι ανεπανόρθωτες φθορές στα διάφορα συστήματα σαν το κυκλοφοριακό, το πεπτικό, το νευρικό κλπ. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που πεθαίνουν από το πολύ φαΐ πάνω στο φαγοπότι. Είναι αδιανόητο! Και νέοι άνθρωποι!

Εξάλλου, σώμα πολύκιλο, με πολλά κιλά, και πολύκοιλο, με πολλή κοιλιά είναι αναμφίβολα μειονεκτικό, όχι μόνο δυσκίνητο αλλά και δύσκρατο. Δικαιολογείται μόνο σε περιπτώσεις ασθενών. Το πάχος συντελεί σε δυσκινησία, η δυσκινησία σε ακινησία και η ακινησία σε πάχυνση. Το πάχος είναι και πατέρας και παιδί της παχύνσεως. Δηλαδή τρέχα-γύρευε… Τρέχα σε γιατρούς και γύρευε εξετάσεις.

* Πέρα από το σώμα, η ακράτεια του στόματος βλάπτει και την ψυχή. Τη βλάπτει διττά. Υποδουλώνει πρώτα τη θέληση στο πιρούνι και στο ποτήρι. Ο κοιλιόδουλος, αν και ξέρει και διαπιστώνει τις αναταραχές στις φυσικές λειτουργίες, που καταλήγουν σε νόσους, δεν έχει δύναμη βουλήσεως να σταματήσει.

Εκτός ωστόσο από την σκλαβιά της θελήσεως παθαίνει και άλλες πνευματικές καταστροφές, αφού όσα λιπαίνουν, όσα εκκαίουν, και όσα ηδύνουν (πρβλ. Κλίμαξ 14.8) ερεθίζουν και εξάπτουν και τα υπογάστρια μαζί με τη γαστέρα.

* Το πολυτελές τραπέζι είναι και πολυδάπανο φυσικά. Πλην των άλλων μείον και πλην, μειώνει και την ελεημοσύνη. Τα ποσά που θυσιάζονται στον βωμό των σφαγείων και αλλού, υποκλέπτονται από την άσκηση της αγάπης, αρετής που ουδέποτε καταργείται, που «ουδέποτε εκπίπτει» (Α’ Κορ. 13.7). Με την κατάχρηση ακριβών ειδών διατροφής στερούμαστε το χάρισμα της αρωγής φτωχών, οι οποίοι στερούνται και το λιτό ακόμη φαγητό.

* Σοβαρή αμαρτία, σπατάλη επίσης, και ας μη το έχουμε πάρει σοβαρά, είναι το πέταγμα του φαγητού. Θεωρούμε ότι χάνει τη ηδύτητά του όταν δεν είναι μόλις κατεβασμένο από τη φωτιά, όταν είναι χθεσινό.

Οι παλιές νοικοκυρές, που ήσαν αληθινά νοικοκυρές, ρύθμιζαν και κανόνιζαν, ώστε να μη καταλήγει τίποτε στα σκουπίδια. Και η οικογένεια τρεφόταν σωστά, αλλά και διασπάθιση των σπιτικών οικονομικών δεν γινόταν, και ας μην πολυυπήρχαν ακόμη τα μέσα συντηρήσεως, ψύξη-κατάψυξη.

Η σπατάλη όμως αποτελεί σημαντική αμαρτία και αχαριστία προς τον σιτοδότη Θεό. Ας το έχουμε στον νου μας για να μη χρειάζεται να έρχονται κατοχικοί καιροί και ισχνές αγελάδες (πρβλ. Γεν. 41.19-20).

Αμαρτία η σπατάλη, αρετή η οικονομία. Διακηρύχθηκε έμμεσα πλην σαφώς από το πιο έγκυρο στόμα, από το στόμα του Θεανθρώπου, στο σημερινό γεγονός. Προσθέτει δηλαδή ο ευαγγελιστής Ιωάννης στη δική του έκθεση του θαύματος, ότι τα δώδεκα κοφίνια των πλεονασμάτων συγκεντρώθηκαν έπειτα από εντολή του Κυρίου «ίνα μη τι απόληται» (6.12). Τέσσερις μικρές λέξεις με μεγάλο νόημα. Να μην απολεσθεί τίποτε απολύτως! Εκείνος που έδωσε εκατοντάδες κοφίνια έλαβε πρόνοια για ελάχιστα περισσεύματα που φαίνονταν άχρηστα πια.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Οι πέντε άρτοι και τα δυο ψάρια – Κυριακή Η’ Ματθαίου

The post Οι πέντε άρτοι και τα δυο ψάρια – Κυριακή Η’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γιατί πρέπει να έχουμε ταπεινοφροσύνη;

Επειδή δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να έχουμε υπερηφάνεια. Για ποιο πράγμα να καυχηθούμε; Όλα τα αγαθά που έχουμε, τόσο τα υλικά όσο και τα πνευματικά, τα οφείλουμε στον Κύριο, αφού, όπως γράφει ο αδελφόθεος Ιάκωβος, κάθε καλή προσφορά και κάθε τέλειο δώρο έρχεται από ψηλά» (1:17). «Τι έχεις που να μην το έλαβες;», μας ρωτάει και ο απόστολος Παύλος· «και αφού το έλαβες από τον Θεό, γιατί καυχιέσαι, σαν να μην το έχεις λάβει ως δώρο;» (Α’ Κορ. 4:7). Ο πρώτος λόγος, λοιπόν, για τον οποίο δεν μπορούμε παρά να έχουμε ταπεινοφροσύνη, είναι η επίγνωση πως όλα όσα έχουμε προέρχονται από τον Θεό και πως η ζωή μας όλη εξαρτάται από τον Θεό.

Υπάρχει, όμως, κι ένας δεύτερος λόγος: η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Γιατί, όπως λέει πάλι ο αδελφόθεος, «όλοι μας κάνουμε πολλά σφάλματα (Ιακ. 3:2), με τα οποία λυπούμε τον Κύριο. Κι αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι», υπογραμμίζει ο Ιωάννης, «εξαπατούμε τον εαυτό μας και δεν λέμε την αλήθεια» (Α’ Ιω. 1:8). Βλέποντας, λοιπόν, τις αμαρτίες μας και μετανοώντας ειλικρινά γι’ αυτές, δεν θα οικειωθούμε την ταπεινοφροσύνη;

Ποια είναι τα σημάδια της πραγματικής ταπεινώσεως;

Ο ταπεινός άνθρωπος ποτέ δεν καυχιέται για τα καλά που έχει, αλλά και ποτέ δεν βαρυγγωμάει για τα κακά που τον βρίσκουν. Με όλους και με όλα μένει αναπαυμένος και ευχαριστημένος, δοξάζοντας συνεχώς τον πανάγαθο Θεό, που τα πάντα οικονομεί για το συμφέρον της ψυχής μας.

Τι είναι υπερηφάνεια;

Υπερηφάνεια είναι το αίσθημα της υπεροχής απέναντι στους άλλους ανθρώπους, το να έχει κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Η υπερηφάνεια είναι ταυτόσημη ή συγγενική με τον εγωισμό, την κενοδοξία, την υψηλοφροσύνη, την έπαρση, την οίηση, την αλαζονεία.

«Η υπερηφάνεια», λέει ο σοφός Σειράχ, «είναι μισητή και στον Θεό και στους ανθρώπους» (10:7). Αυτή είναι «η πρώτη αιτία της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Κύριο (10:12) και πηγή κάθε αμαρτίας» (10:13). Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος την αποκαλεί «αρχηγό και τελείωση όλων των κακών». Πραγματικά, απ’ αυτήν γεννιέται κάθε αμάρτημα κι απ’ αυτήν προέρχεται κάθε πτώση: η καύχηση, η φιλαρχία, το πείσμα, η ιδιορρυθμία, η περιφρόνηση των άλλων, το μίσος των ελέγχων, η κατάκριση, η συκοφαντία, η ζήλια, η μνησικακία, η υποκρισία, η αγνωμοσύνη, η ανυπακοή, ο θυμός, η ασπλαχνία, η βλασφημία, η αίρεση, η αθεΐα.

Μπορούμε να υπερηφανευόμαστε για κάτι καλό που έχουμε;

Όσο ζεις με το σώμα σου στη γη, μην υπερηφανευτείς για τίποτε. Αλλιώς ο εχθρός θα σε ρίξει οπωσδήποτε σε κάποιο πάθος. Είναι πνευματικός νόμος: «Όπου έγινε πτώση, εκεί κατοίκησε πρώτα η υπερηφάνεια· γιατί το δεύτερο είναι προμήνυμα του πρώτου» (όσιος Ιωάννης της Κλίμακος). Άλλωστε, για ποιο καλό σου μπορείς να υπερηφανεύεσαι; Τίποτα δεν είναι δικό σου. «Τι έχεις που να μην το έλαβες; Αφού, λοιπόν, το έλαβες από τον Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;» (Α’ Κορ. 4:7).

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 145, 147, 18, 116, 47.

Ταπεινοφροσύνη και υπερηφάνεια

The post Ταπεινοφροσύνη και υπερηφάνεια appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Λοιπόν, πήγε ένας ασεβής άνθρωπος και μας έκοψε 33 ρίζες ελιές από την ρίζα, και έβαλε χώμα από πάνω, τις χωμάτωσε. Έρχεται κάποιος και μου λέει, “πάτερ, κόψαν τις ελιές του Μοναστηριού και τις κάνανε ξυλοκάρβουνα”. “Βρε, παιδί μου, λέω, εγώ είχα περιουσίες και τις άφησα, είχα τους γονείς μου, τα αδέρφια μου. Αλλά τι να κάνω τώρα; Να φύγω απ’ το Μοναστήρι να πάω να περιμένω στο κτήμα μην το καταπατήσουν και κόψουν τις ελιές; Τι να κάνω; Εγώ ήρθα για τον όσιο Δαυΐδ εδώ μέσα. Τον βλέπω ζωντανό τον Άγιο. Γιατί ο άγιος Δαυΐδ εδώ μέσα αγίασε, εδώ μέσα ασκήτευσε”. Λέει: “καλά, πάτερ, ποιος τις έκοψε τις ελιές;”. Ε! Πήγα μπροστά στον Άγιο, τον προσκυνάω και του λέω: “Άγιέ μου Δαυΐδ, να βάλης το χέρι σου, κοίταξε, θα μου πης τώρα ποιος έκοψε τις ελιές μέχρι το βράδυ. Να μου τον φέρης αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα τον κάνω κακό”. Κακό δεν έκανα ποτέ μου, ούτε σε μύρμηγκα. Κάποτε σκότωσα ένα μύρμηγκα, τον πάτησα μία φορά, όταν ήμουν μικρό παιδί, με μάλωσε η μάννα μου και μου είπε: “Πατάς ένα μύρμηγκα, αυτός έχει ζωή”. Και από τότε φοβάμαι και τον μύρμηγκα να πατήσω ακόμη.

Πάω λοιπόν στον Άγιο και του λέω: “Άγιέ μου, εγώ τα δικά μου τα ‘δωσα, τις περιουσίες μου τις άφησα, πέθαναν οι γονείς μου δεν πήγα να τους δω. Πήγες εσύ, όταν πέθαναν οι γονείς σου;”, είπα στον άγιο Δαυΐδ. Μιλούσα μαζί του (όπως) τώρα, (μπροστά) στην εικόνα. “Τώρα σ’ έφτειαξα το Μοναστήρι, κάνεις μία χαρά, καμαρώνεις. Δεν μου λες τώρα, στο κτήμα να πάω να περιμένω κάτω ή το Μοναστήρι (να φροντίσω;) “. Εγώ ήρθα να κάνω προσευχή και μάλιστα δεν (ήθελα να ‘ρθώ) στο Μοναστήρι του Αγίου εδώ. Εγώ είχα σκοπό να πάω σε μία ερημιά και να είμαι μόνος μου. Εγώ δεν είχα συντροφιές, ούτε με παιδιά μιλούσα, ούτε με γυναίκες. Μόνο με τους παπάδες· τους αγαπούσα όμως τους Ιερείς του Υψίστου. Λέω, “Άγιέ μου, να φύγω τώρα για την δική σου περιουσία (από) εδώ πέρα, να με παίρνουν στα Δικαστήρια και το ‘να και τ’ άλλο και να τρέχω στα Εφετεία εξ αιτίας το ένα μέτρο γης, το κτήμα; Άκουσε, άγιέ μου Δαυΐδ, να το ξέρης, αν μέχρι το βράδυ δεν τον φέρης προ του Εσπερινού μια ώρα, να το ξέρης θα σε κλείσω εδώ μέσα, καντήλι δεν θα σ’ ανάψω ούτε θα σε λιβανίσω, ούτε θα σε λειτουργήσω. Άγιέ μου, λέω, έπαθα καρδιά, έπαθα στεναχώρια, έπαθα τόσα και τόσα και σηκώνομαι μετά κόπου και κάνω Λειτουργία. Εσύ με βοηθάς, αλλά, άγιέ μου Δαυΐδ, συγχώρα με αυτό που σου είπα, εγώ θα σε λιβανίσω, θα σε θυμιάσω, αλλά να τον φέρης να τον δω. Αν δεν τον φέρης, Γέρο, πρόσεξε. Πού να ξέρω εγώ ποιος έκοψε τα δέντρα;”.

Το βράδυ, παιδιά μου, μια ώρα προ του Εσπερινού, όπως ήμουν μπροστά στην εικόνα του Αγίου, του λέω: “Γέρο, δεν φάνηκε αυτός που έκοψε τα δέντρα”. Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένας, έκανε τον σταυρό του έτσι (δηλ. όχι σωστά). Λοιπόν λέω, “αυτός είναι”. Βλέπω, λάμψαν τα μάτια του Αγίου, γιατί στην εικόνα του κινείται. Και το θυμιατό του κινείται και η εικόνα του χτυπάει, όταν έχωμε στεναχώριες στο Μοναστήρι και χτυπάει η εικόνα αναστατωμένη μέσα στο τέμπλο. Επίσης και στ’ άγια Λείψανα γίνεται ένας κρότος μέσα. Τον βλέπω λοιπόν, έρχεται κατά πάνω μου.

–Καλησπέρα, πάτερ.

–Καλησπέρα.

–Πάτερ, εγώ έκοψα τα δένδρα… τις ελιές.

–Ποιες ελιές, ποια δέντρα παιδί μου; λέω· έκανα πως δεν ήξερα.

–Να, εδώ του αγίου Δαυΐδ τα δέντρα, τις ελιές.

–Παιδί μου, λέω, γιατί τις έκοψες τις ελιές του αγίου Δαυΐδ; Εάν λέω, 450 χρόνια που είναι το Μοναστήρι αυτό –το κτηματάκι αυτό είναι 400 χρονών– εάν ο κάθε άνθρωπος έκοβε μία ρίζα ελιά κάθε χρόνο, δεν θα υπήρχαν. Θες, παιδί μου, εσύ να ασχολούνται (οι άλλοι) με (τις) δικές σου ελιές;

–Όχι.

–Εσύ, γιατί;

–Ε! καλά, μου λέει, θα με πας στα Δικαστήρια; Εσύ π. Ιάκωβε, είσαι άγιος άνθρωπος.

–Βρε, δεν θα σε πάω στα Δικαστήρια εγώ, θα σε πάη όμως ο αγρονόμος. Γιατί, όταν πηγαίνης και κόβης τα δέντρα του Μοναστηριού, δεν σκέφτεσαι ότι κάποιος τα φύτευσε, κάποιο νοικοκύρη είχαν ή Άγιο ή παπά ή κοσμικό ή λαϊκό. Δεν το σκέφτηκες στις 2, στις 5. Πώς έκοψες τις 33 ελιές; Και τώρα τι θες;

–Δεν θα με συγχωρήση ο άγιος Δαυΐδ;

–Βέβαια, θα σε συγχωρήση ο άγιος Δαυΐδ, αλλά να μας δώση και μυαλό ο άγιος Δαυΐδ. Εμείς θέλουμε να περισώσουμε το κτήμα μας. Γιατί, παιδί μου, τις έκοψες; Αν, παιδί μου, πηγαίνετε κάθε μέρα και κάθεστε εκεί δίπλα και λέτε, “τώρα με τα κόμματα και τώρα με την κατάσταση θα το πάρωμε το κτηματάκι;”. Ορίστε το Μοναστήρι έδωσε 30.000 στρέμματα σε δεκαπέντε χωριά, όλη η περιοχή εδώ πέρα έχει τα κτήματα του Μοναστηριού. Και αφήσαν καμμιά πενηνταριά στρέμματα σε μια βουνοπλαγιά, τα καλλιεργούν τρεις οικογένειες. Και τώρα αυτοί μας δίνουν λίγο σταράκι, αλλ’ εμείς δεν έχομε ανάγκη από χωράφια, αλλά εφ’ όσον είναι του Αγίου για συντήρηση, τ’ αφήσαμε.

Και τώρα επειδή έγινε ο δρόμος στο Λουτρό, αξιοποιείται το κτηματάκι αυτό. Και τώρα θέλουν να το καταπατήσουν. Και τώρα χτίσανε κτίσματα εκεί κάτω πολλά. Ταλαιπωρίες που πέρασα. (Ύστερα μου) λέει:

–Θα με πας στο Δικαστήριο;

Εγώ, του ‘πα:

–Παιδί μου, στο Δικαστήριο δεν σε πάω. Οι γονείς μου δεν πήγαν (ποτέ) στο Δικαστήριο. Αλλά υπάρχει όμως τώρα ο αγρονόμος, (που) θα σε μηνύση.

Πήγα στο Δικαστήριο, να μην τα πολυλογώ. Και για 33 ελιές που μας κόψαν, μας δώσαν 1.500 δραχμές.

–Πάρτα, παιδί μου. Το Μοναστήρι δεν έχει ανάγκη από 1.500 δραχμές. Η Μονή έχει ανάγκη από το κτηματάκι της. Εμείς, παιδί μου, έχομε ανάγκη από Χριστό και ψυχή, δεν έχομε ανάγκη από κτήματα, εφ’ όσον υπάρχη όμως αυτό το κτηματάκι, θα το υποστηρίξωμε. Είπα: “Άγιέ μου Δαυΐδ, αν είναι το κτήμα δικό σου, να κάνης το θαύμα σου”.

Βλέπετε, παιδιά, όμως δεν είναι και δικά μου. Η ευθύνη είναι μεγάλη που έχω μέσ’ στο Μοναστήρι. Και εγώ είχα έρθει με πρόγραμμα να είμαι σ’ ένα ασκητήριο και να κάνω μετάνοιες και νηστείες, όπως με είχε μάθει η μητέρα μου από μικρό παιδί. Δεν ήθελα μικρός να έρθω στο Μοναστήρι και να με βλέπη ο κόσμος και να βλέπω τον κόσμο. (Ήθελα να είμαι) απλός άγαμος άνθρωπος, αλλά εκείνο που επιθυμούσα ήταν πώς να αγιάσω, να γίνω άγιος. Τώρα αντί για άγιος, κολάστηκα. Με το ‘να, με τ’ άλλο.

Και θα σας πω, παιδιά μου, παίρνω την εικόνα του Αγίου, ντύθηκα τα “ιερά” μου και πάω με τα πόδια στο κτήμα κάτω και γονάτισα και έβαλα σε μία ελιά την εικόνα του Αγίου και σταύρωσα τα τέσσερα σημεία του κτήματος και λέγω: “Άγιέ μου Δαυΐδ, εάν είναι δικά σου, να τα υποστηρίξης, να καταισχυνθή ο διάβολος” – διότι ο διάβολος με πολεμούσε. Λοιπόν και λέγω μετά, “αν είναι δικά σου άγιε Δαυΐδ, δείξ’ το θαύμα σου να τα πάρωμε, να μην μας καταπατήσουν το κτήμα και να φύγουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι”. Θυμίασα την εικόνα του Αγίου, θυμίασα το κτήμα ολόκληρο με το θυμιατό, με λιβάνι, πήρα την εικόνα και γύρισα στο κτήμα και το σταύρωσα στα τέσσερα σημεία. Γονάτισα και προσευχήθηκα: “Άγιέ μου Δαυΐδ, Πανάγαθε Θεέ, εγώ δεν έχω κτηματική περιουσία, εγώ τα δικά μου τ’ άφησα έρημα, είχα περιουσίες μεγάλες, εγώ έχω ανάγκη από Χριστό και ψυχή”. Να σώσω την ψυχή, μην κάνω σαν τον σημερινό πλούσιο που ήθελε να χαλάση τις αποθήκες και να φτειάξη πιο μεγαλύτερες. Αλλά είδες τι του είπε ο Θεός; “Άφρον, αυτή τη νυκτί την ψυχή σου απαιτούσιν”. Δεν είπε ότι θα την πάρη ο Θεός, αλλ’ ότι απαιτούσιν οι δαίμονες την ψυχή του. “Αυτά που ετοίμασες τίνι έσται;”.

Πήγα μέχρι τον Άρειο Πάγο, ας είναι καλά, μας βοηθήσανε. Αυτός που το είχε αρπάξει έδινε οικόπεδα δωρεάν, έδινε λάδια, κτήματα, για να μην το πάρη το Μοναστήρι το κτηματάκι. Ήταν στο Μοναστήρι όμως 400 χρόνια το κτήμα αυτό. (Έτσι) κερδίσαμε το κτήμα αυτό. Βέβαια (πάνε) χρόνια τώρα.

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Α’. Διηγήσεις, σελ. 42. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Ο άγιος Ιάκωβος διηγείται τους αγώνες του για τα κτήματα της Μονής

The post Ο άγιος Ιάκωβος διηγείται τους αγώνες του για τα κτήματα της Μονής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η πρώτη οικουμενική Σύνοδος αποφάνθηκε ότι ο Υιός του ανθρώπου είναι Υιός του Θεού και κήρυξε αυτόν ομοούσιο με τον Πατέρα.

Η δεύτερη επιβεβαίωσε το σύμβολο της πίστεως που συντάχθηκε από την πρώτη και κήρυξε από το ένα μέρος την ενότητα του Τριαδικού Θεού και από το άλλο τη θεότητα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος, η οποία μας αποκαλύφθηκε δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Η τρίτη απέκρουσε την παρανόηση από κάποιους του πνεύματος των δύο πρώτων Συνόδων, επικύρωσε τα δόγματά τους, διασάφησε και ανέπτυξε τα ζητήματα τα οποία δεν είχαν αναπτυχθεί από τις δύο προηγούμενες Συνόδους και όρισε τη σχέση ή μάλλον τον σύνδεσμο και τον τρόπο της ένωσης των δύο φύσεων στον Χριστό, της θείας και της ανθρώπινης, και αποφάνθηκε ότι η Παρθένος Μαρία είναι Θεοτόκος.

Η τέταρτη απέκρουσε το μονοφυσιτικό δόγμα, κατά το οποίο το ανθρώπινο στοιχείο στον Κύριό μας Ιησού Χριστό απορροφήθηκε από το θεϊκό και αναγνωριζόταν σε αυτόν μια φύση η θεϊκή, και αποφάνθηκε ότι ο Κύριος είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Η πέμπτη με την καταδίκη των τριών κεφαλαίων και των οπαδών της Αντιοχειανής σχολής περιφρούρησε τη μία πίστη που ομολογήθηκε από τους οπαδούς των τεσσάρων προηγούμενων Συνόδων και απομάκρυνε από την ορθή πίστη την κατηγορία για απόκλιση προς τον Νεστοριανισμό.

Η έκτη απέδειξε ότι στον Ιησού Χριστό που έχει δυο τέλειες φύσεις υπάρχουν δυο θελήσεις, η θέληση της θεότητας και η θέληση της ανθρωπότητας, και ότι η ανθρώπινη θέληση υποτασσόταν στη θεϊκή.

Η έβδομη με την απόκρουση των μεταρρυθμιστικών ιδεών απέκρουσε πλανεμένες δοξασίες που αναφέρονταν στις σχέσεις της στρατευόμενης Εκκλησίας προς την θριαμβεύουσα, αποδέχθηκε την πίστη των προηγούμενων Συνόδων και επικύρωσε τις αρχαιότατες παραδόσεις που αναγνωρίστηκαν από την πρώτη Σύνοδο.

Για τον στενό αυτό σύνδεσμο των επτά Οικουμενικών Συνόδων και για το έργο τους οι επτά άγιες Σύνοδοι είναι οι επτά ακλόνητοι στύλοι της Εκκλησίας, στους οποίους στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της Ορθοδοξίας· είναι οι επτά πύργοι της αλήθειας που ανυψώθηκαν από το Άγιο Πνεύμα για την φρούρηση της αποκαλυμμένης αλήθειας· είναι επτά προμαχώνες που υπερασπίζονται την ευσέβεια απέναντι στις εισβολές της ασέβειας· είναι επτά περίβολοι που περιχαράκωσαν τη μία αναπτυγμένη ορθόδοξη πίστη· είναι επτά σάλπιγγες που διασάλπισαν στα πέρατα της οικουμένης τα δόγματα της αλήθειας· είναι οι επτά άγγελοι φρουροί της αληθινής πίστης, και τέλος η λυδία λίθος με την οποία πρέπει να δοκιμάζεται η πίστη κάθε ορθόδοξου Χριστιανού.

Από το βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου «Περί των Ιερών Συνόδων», που το συνέγραψε το 1888, όταν ήταν Αρχιμανδρίτης στην Αλεξάνδρεια (δημοσίευση στο περιοδικό «Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία» 38-39, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 44).

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

Οι επτά άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι

The post Οι επτά άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.