Η δαιμονική κατοχή όμως δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τον δαιμονισμένο. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπό την κατοχή αυτή. Όλοι μας, στον βαθμό που υποκείμεθα στα πάθη και υποσκελιζόμαστε από την αμαρτία, είμαστε σε κατάσταση κατοχής και δουλείας από τον διάβολο. Λέει ο απόστολος Πέτρος: «Ω γαρ τις ήττηται, τούτω και δεδούλωται» (Β’ Πέτρ. 2:19). Αν νικηθούμε από κάποιο πάθος, έχουμε ήδη υποδουλωθεί σ’ αυτό. Η τέλεση της αμαρτίας γεννά την κακή έξη μέσα μας, την υποδούλωση στον διάβολο, που υποκινεί έτσι αοράτως τα πάθη μας.

Όλος ο αγώνας του Χριστιανού είναι να διώξει από μέσα του τον παλαιό άνθρωπο, «ίνα καταργηθή το σώμα της αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία» (Ρωμ. 6:6). Οι πολλές ήττες μας από την αμαρτία σημαίνουν ότι ο διάβολος έχει πετύχει σε κάποιο βαθμό κατοχή μέσα μας. «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστί της αμαρτίας», υπογραμμίζει εμφαντικά ο Χριστός (Ιω. 8:34). Δούλοι είστε σε όποιον υπακούετε, λέει ο απόστολος Παύλος. Είτε στην αμαρτία, που θα σας οδηγήσει στον πνευματικό θάνατο, είτε στον Χριστό διά της υπακοής σας σ’ αυτόν, που θα σας εξασφαλίσει τη δικαίωση. Άλλοτε ήσασταν δούλοι της αμαρτίας. Όταν ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, γίνατε δούλοι στη δικαιοσύνη, στην αρετή. Και όπως κάποτε προσφέρατε τα μέλη σας «δούλα τη ακαθαρσία και τη ανομία», για να διαπράττετε την ανομία, έτσι τώρα «παραστήσατε τα μέλη υμών δούλα τη δικαιοσύνη», για να προοδεύετε στην αγιότητα.

Αυτή όμως είναι η πραγματική ελευθερία. Τώρα που ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε ως καρπό την αγιότητα και τελικά την αιώνια ζωή. Διότι τα οψώνια, ο μισθός και η ανταμοιβή της αμαρτίας είναι ο θάνατος, «το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Ρωμ. 6:16-23).

Ο άγιος Μακάριος καθόταν κάποτε σ’ ένα σταυροδρόμι και βλέπει τον σατανά φορτωμένο πολλά μικρά σκεύη, να πηγαίνει στο μοναστήρι για να πειράξει τους μοναχούς. «Έχω, του λέει, πολλά φαγητά να προσφέρω στον καθένα και σίγουρα κάτι απ’ όλα θα του αρέσει». Στην επιστροφή του, ερωτώμενος από τον Μακάριο, λέει: «Όλοι οι αδελφοί είναι άγριοι απέναντί μου, εκτός από έναν, ονόματι Θεόπεμπτο. Όταν με βλέπει αυτός, στρέφεται σαν ανέμη, κάνει όλα τα θελήματά μου, με υπακούει». Ο Μακάριος πήγε και βρήκε τον αδελφό Θεόπεμπτο και με μεγάλη διάκριση και σοφία τον δίδαξε να αγωνίζεται σωστά. Όταν ξαναπέρασε ο διάβολος για το μοναστήρι και επέστρεψε, τον ρώτησε ο Μακάριος: «Πώς πάνε οι αδελφοί;» «Πολύ άσχημα, λέει ο διάβολος. Όλοι τους είναι άγριοι μαζί μου. Και το χειρότερο, εκείνος που ήταν φίλος μου και με υπάκουε, δεν ξέρω από ποιον διαστράφηκε και έγινε αγριότερος από όλους» (από το Γεροντικό).

Ο διάβολος με τα πάθη μας κυριαρχεί πάνω μας. Και όμως, αν το θελήσουμε, «αμαρτία ημών ου κυριεύσει» (Ρωμ. 6:14).

Αντιύλη. Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα

π. Δημήτριος Μπόκος

Η κατοχή – Κυριακή ΣΤ’ Λουκά

The post Η κατοχή – Κυριακή ΣΤ’ Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε (Λουκ. 10:16-21), ο Κύριος λέει στους μαθητάς του: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με». Αυτός που ακούει εσάς, ακούει εμένα, και αυτός που απορρίπτει εσάς, απορρίπτει εμένα. Και αυτός που απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που με έστειλε.

Δεν γίνεται ο χριστιανός να μην προσέξει αυτά τα λόγια, να μην προσέξει αυτό το σημείο. Και για να το καταλάβουμε καλύτερα, πρέπει να πούμε ότι, λέγοντας ο Κύριος αυτά τα λόγια στους μαθητάς, δεν ήταν δυνατόν να εννοεί μόνο τους μαθητάς, διότι εκείνοι δεν θα ζούσαν αιώνια· έζησαν μερικά χρόνια, μαρτύρησαν και έφυγαν από αυτόν τον κόσμο. Ενόσω ζούσαν οι μαθηταί, αυτοί που θα άκουγαν τους μαθητάς, όπως είπε ο Κύριος, θα άκουγαν τον Χριστό· αυτοί δηλαδή που θα έκαναν υπακοή στους μαθητάς, θα έκαναν υπακοή στον Χριστό.

Οι μαθηταί έφυγαν. Από εκεί και πέρα σε ποιον θα κάνουν υπακοή οι άνθρωποι; Γι’ αυτό είναι η Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία, υπακούοντας κανείς στην Εκκλησία, υπακούει στον Χριστό. Δεν είναι η Εκκλησία απλώς διακοσμητικό στοιχείο ή μια πολυτέλεια, αλλά είναι αυτό το οποίο ο καθένας πρέπει να προσέξει. Μέσα στην Εκκλησία θα βρει κανείς τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία θα μάθει κανείς να υπακούει στον Χριστό. Όποιος δεν υπακούει στην Εκκλησία κατά συγκεκριμένο τρόπο και όχι αόριστα, ούτε στον Χριστό υπακούει.

* * *

Αρκετοί άνθρωποι μου έχουν πει, και όσο περνάει ο καιρός, τα χρόνια, περισσότεροι το λένε: «Πριν από χρόνια ακούγαμε να μας λέτε να ταπεινωθούμε, να έχουμε ταπείνωση, και το δικό μου το μυαλό δεν πήγαινε καθόλου ότι κι εγώ χρειαζόταν να ταπεινωθώ. Νόμιζα ότι ήταν για άλλους, και τώρα το καταλαβαίνω ότι αυτό ακριβώς είναι για μένα». Παρουσιάζονται ψυχές που το λένε αυτό: «Ακριβώς εγώ έχω ανάγκη από ταπείνωση, εγώ έχω ανάγκη να μάθω αυτό το μάθημα, και με φώτισε ο Θεός και το καταλαβαίνω τώρα και αρχίζω και το μαθαίνω το μάθημα».

Έτσι και με αυτό το θέμα της υπακοής. Πάρα πολλοί από αυτούς που νομίζουν ότι ήδη κάνουν υπακοή, δεν κάνουν. Μην το παίρνουν ως δεδομένο ότι κάνουν υπακοή, ενώ δεν κάνουν. Όπως μερικοί παίρνουν ως δεδομένο ότι έχουν ταπείνωση, ενώ δεν έχουν. Ο καθένας θα κριθεί σ’ αυτό το σημείο. Δεν μπορεί να πάει από άλλο δρόμο. Αλλά πρόσεξε μόνο μήπως νομίζεις ότι ήδη το ξέρεις αυτό το μάθημα. Δεν το ξέρεις. Δεν έμαθες να κάνεις υπακοή στην Εκκλησία. Και να ξέρεις ότι απορρίπτοντας την Εκκλησία, μη κάνοντας υπακοή στην Εκκλησία, απορρίπτεις τον Χριστό, απορρίπτεις εκείνον που έστειλε τον Χριστό, και επομένως δεν σώζεσαι.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Νοέμβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2019, σελ. 83.

Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό

The post Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν μας αφήνει τελείως, για να μη μας έλθει ο σατανάς και μας πει, τι τη θέλεις τη ζωή σου, δεν πετάς τα μυαλά σου; Γιατί αυτό είναι το τελευταίο χαρτί του σατανά. Ο σατανάς σίγουρους έχει μόνον αυτούς που αυτοκτονούν και τους αιρετικούς. Οι άλλοι, εμείς οι αμαρτωλοί, αφήνουμε πάντοτε μία πόρτα ανοιχτή, κάποιος να μας βοηθήσει, κάποιο χέρι να μας φτάσει εκεί που βρισκόμαστε. Ένας όμως που θα αυτοκτονήσει,  δεν αφήνει περιθώριο καθόλου και τον φέρνει ο σατανάς τον άνθρωπο αυτό σε απόγνωση, διότι μόνο έτσι τον εξασφαλίζει δικό του αιώνια. Και έχουμε πολλές περιπτώσεις, που δεν ευθύνεται ο κόσμος, που δεν ευθύνεται ο Θεός, αλλά αυτός ο άνθρωπος που δημιουργεί τέτοιους σταυρούς. Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος γράφει προς τους Κορινθίους, «συν τω πειρασμώ δίδει και την έκβασιν».

* * *

Ένας θάνατος για παράδειγμα του προστάτη του σπιτιού, για μας είναι κακό. Όμως κάποτε θα πεθάνει ο πατέρας, η μητέρα, δεν μπορούμε, να μείνουμε εδώ. Και εκεί που νομίζουμε ότι έπεσε ένα μαύρο πέπλο, εκεί πολλές φορές είναι σωτηρία. Γιατί, ναι μεν ο Θεός παίρνει το πρόσωπο αυτό με το ένα Του χέρι, αλλά με το άλλο Του χέρι στηρίζει τους υπόλοιπους. Βρίσκει τρόπο και βοηθάει τη χήρα, τα ορφανά, αποκαθίσταται η κόρη ή προχωρεί σωστά στη ζωή και προσέχει περισσότερο… Και λέμε εμείς, μεγάλο σταυρό φέρει η γυναίκα αυτή ή ο άνδρας αυτός ή τα παιδιά αυτά. Όταν επιτρέψει ο Θεός κάποιο σταυρό, θα είναι χρήσιμος ο σταυρός αυτός.

Αν θελήσουμε και τα φιλοσοφήσουμε και τα βάλουμε στη ζωή μας, θα βρούμε τις αναποδιές, που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας και έξω μας. Και στο σπίτι μας θα βρούμε την αιτία. Και αν βρούμε την αιτία, να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Θεό και να μας βοηθήσει. Να ζητήσουμε το φωτισμό του Θεού και τη δύναμη να αντέξουμε και να υπομείνουμε την όποια δυσκολία της ζωής.

* * *

Ο Χριστός μας δεν φορτώνει τον άνθρωπο περισσότερο από όσο μπορεί, να σηκώσει. Αν βλέπετε ανθρώπους, που φτάνουν σε απόγνωση, είναι φορτωμένοι μόνοι τους… Μία κυρία έλεγε του Θεού: «Γιατί όλη αυτή η πίκρα σε εμένα επάνω; Γιατί όλη αυτή η αντιξοότητα σε εμένα; Τι συμβαίνει εδώ;» Άγγελος Κυρίου φανερώνεται στον ύπνο της και την παίρνει και την πηγαίνει σε μία μεγάλη πεδιάδα, η οποία ήταν κατάμεστη από σταυρούς με διαφορετικό μέγεθος και βάρος.

–Παραπονείσαι, ότι ο σταυρός σου είναι μεγάλος, αλλά δεν νοείται άνθρωπος χωρίς σταυρό. Όποιος θέλει, να ακολουθεί το Χριστό θα πάρει σταυρό και θα τον ακολουθεί. Ο Χριστός κανένα δεν θέλει κοντά του χωρίς σταυρό. Ο Χριστός φέρει το δικό σας σταυρό, εσείς δεν θα φέρετε σταυρό για τις δικές σας αμαρτίες; Αν δεν φέρετε σταυρό, δεν έχετε σχέση μαζί Του. Εν πάση περιπτώσει, της λέει, αν σου πέφτει βαρύς, άστον και μπες μέσα εδώ και διάλεξε ένα σταυρό που να μπορείς, να σηκώσεις…

Γύρισε πολλή ώρα, διάλεξε ένα σταυρό, που νόμιζε ότι είναι μικρότερος, αλλά ούτε να το σηκώσει δεν μπόρεσε. Πιο κάτω βρίσκει έναν άλλον που νόμιζε ότι είναι ελαφρότερος, αλλ’ όμως ήταν βαρύς. Γύρισε και δοκίμασε πολλούς σταυρούς και στο τέλος βρίσκει ένα σταυρό και το βάζει επάνω της. Πρόσεξε και είδε ότι ήταν ο δικός της σταυρός. Τότε ο Άγγελος της είπε: «Όλοι οι άλλοι σταυροί δεν ήταν για σένα· αυτός όμως είναι στα μέτρα σου, πάρτον λοιπόν».

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 174 (απόσπασμα).

Οι διάφοροι σταυροί της ζωής μας

The post Οι διάφοροι σταυροί της ζωής μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Είμαστε αμαρτωλοί αλλά οι αμαρτίες μας είναι σαν μία σταγόνα μπροστά στον ωκεανό ελέους του Θεού, στην άβυσσο της φιλανθρωπίας Του. Ο Θεός δεν είπε ότι θα σωθούν αυτοί που δεν αμάρτησαν, αλλά μας λέει «Μετανοήστε και ποιήσατε καρπούς άξιους της μετανοίας». Όταν, δηλαδή, μετανιώνεις ταπεινώνεσαι. Όταν ταπεινώνεσαι φωτίζεσαι, χαίρεσαι την παρουσία του Θεού ως φως. Κι όταν χαίρεσαι την παρουσία του Θεού μπορείς να χαρείς και την παρουσία των ανθρώπων δίπλα σου. Τους αγαπάς. Είναι απλό.

Δίχως τη μετάνοια δεν υπάρχει αγάπη, δίχως την τήρηση του νόμου του Θεού δεν μπορούμε να βρούμε την αγάπη. Βαδίζουμε τυφλά και προχωρούμε με το συναίσθημα. Και με το συναίσθημα τη μία στιγμή λατρεύουμε τον άλλον και την άλλη στιγμή θέλουμε να τον εξαφανίσουμε γιατί τον έχουμε μισήσει. Ο ίδιος ο λαός λέει ότι απ’ τους μεγάλους έρωτες γεννιούνται τα μεγάλα μίση. Αυτή η αγάπη, όμως, δεν είναι η αγάπη του Χριστού. Είναι μία συναισθηματική παρόρμηση με κάμποσο εγωισμό.

Υπάρχουν μάνες που είναι έτοιμες να δώσουν τη ζωή τους για το παιδί, μόλις, όμως, έρθει μία άλλη γυναίκα και το πάρει, προτιμούν να το θάψουν παρά να το δώσουν. Αυτά συμβαίνουν. Αγαπάει η μάνα το παιδί αλλά το πνίγει με την αγάπη της και δεν το αφήνει να βγει απ’ το σπίτι. Και το παιδί ενηλικιώνεται και συνεχίζει να εξαρτάται απόλυτα από αυτήν. Αυτό δεν είναι αληθινή αγάπη. Ένας κηπουρός δεν δείχνει αγάπη όταν αφήνει το φυτό σε πολύ μικρή γλαστρούλα και του ρίχνει μία σταγόνα νερό μόνο για να συντηρείται. Έτσι, δεν το βοηθάει να γίνει μεγάλο φυτό. Αν το αγαπούσε θα το έβγαζε απ’ τη μικρή γλαστρούλα, θα το έβαζε σε μεγάλη, θα του έριχνε νεράκι και κοπριά για να μεγαλώσει και να βγάλει λουλούδια. Λοιπόν, δεν αγαπάμε πραγματικά. Είναι ψεύτικες αυτές οι αγάπες. Είναι αποτυχημένες απόπειρες να βρούμε κάποια αγάπη.

Η αγάπη βρίσκεται μέσα από το βάθος της μετάνοιας. Βρίσκεται μέσα από την τήρηση των εντολών κι ας μας φαίνονται καμιά φορά ξερές, στεγνές. Γιατί νομίζουμε ότι τις εντολές τις τηρούν πάντα κάποιοι φαρισαίοι, κάποιοι τυπολάτρες. Όμως, ο άγιος Πορφύριος, αν δεν έκανε την προσευχούλα του πρωί και βράδυ, αν δεν έκανε τις λειτουργίες του κι όλα αυτά που είναι τύπος για τους πολλούς, θα έφτανε εκεί που έφτασε; Θα αγαπούσε εκστατικά τους ανθρώπους και τον Θεό; Αν δεν τηρούσε αυτούς τους τύπους ο άγιος Παΐσιος θα έλεγε «Να κόψω την καρδιά μου κομματάκια να τη μοιράσω σ’ όλο τον κόσμο»; Πώς, λοιπόν, εμείς θέλουμε να ζήσουμε την αγάπη με τον δικό μας τρόπο;

Δεν υπάρχει δικός μας τρόπος, αλλά ένας τρόπος, αυτός που μας έχει διδάξει ο ίδιος ο Θεός. Ο Χριστός, που ήταν η προσωποποίηση του νόμου, που ήταν πάνω από το νόμο και πολύ πριν από οποιοδήποτε νόμο, τήρησε κανόνες. Μπαίνει σε διαδικασία να κυοφορηθεί, γεννιέται και κάνει περιτομή. Είχε ανάγκη ο Χριστός –που ήταν η Διαθήκη η ίδια– να έχει επάνω Του το σημάδι της διαθήκης του Αβραάμ με τον Θεό; Όχι. Όμως, το έκανε. Είχε ανάγκη να πάει στο ναό στις σαράντα μέρες; Όχι. Όμως, το έκανε. Είχε ανάγκη να βαπτιστεί υπό του Ιωάννου στον ποταμό; Όχι, αλλά το έκανε. Είχε ανάγκη να πάει στη συναγωγή ο Χριστός; Όχι. Πήγε, όμως, γιατί δεν ήρθε να γκρεμίσει το νόμο αλλά να τον συμπληρώσει, να του δώσει πνεύμα για να μη μείνει άψυχος: «Ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι».

Αυτό διδάσκει και σε εμάς: «Να κάνετε και εσείς όσα πρέπει να κάνετε και θα έρθει το πνεύμα Μου μέσα σας και τότε θα καταλάβετε ότι πίσω από όλα αυτά πάλι Εγώ κρύβομαι». «Εν ταις εντολαίς», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, «ευρήσετε ζωήν την αιώνιον». Ποιος είναι η Ζωή; Ο Χριστός. Το λέει στο ευαγγέλιο «Εγώ ειμί η Ζωή». Με άλλα λόγια, μέσα στις εντολές θα βρούμε τη Ζωή, δηλαδή, τον Χριστό.

Ο Χριστός κρύβεται μέσα στις εντολές γι’ αυτό να προσπαθούμε να τις τηρούμε. Κι αν αποτυγχάνουμε, να το καταλαβαίνουμε και να ζητάμε συγγνώμη. Γιατί αν δεν το καταλαβαίνουμε, δεν θα ζήσουμε τη μετάνοια. Θα χάσουμε τον Χριστό, θα χάσουμε την αγάπη και θα φτάσουμε την ημέρα της Κρίσεως να πούμε ότι δεν δώσαμε φαγητό και νερό, δεν δώσαμε τίποτε γιατί δεν έβγαινε από μέσα μας να δώσουμε τίποτε. Μάθαμε μόνο να παίρνουμε ό,τι θέλουμε.

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 138 (απόσπασμα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).

Δίχως τη μετάνοια, δίχως την τήρηση των εντολών δεν υπάρχει αγάπη

The post Δίχως τη μετάνοια, δίχως την τήρηση των εντολών δεν υπάρχει αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.