Ο Ιωακείμ και η Άννα άνοιξαν το σπίτι τους και το είχαν ξενοδοχείον και όπου πτωχός, κουτσός, τυφλός εις το σπίτι του Ιωακείμ και της Άννης επήγαιναν και αναπαύονταν. Έτσι πρέπει και η ευγένειά σας να ήστενε φιλόξενοι, διατί με τη φιλοξενίαν οπού κάμνετε εις τους πτωχούς, με εκείνην αγοράζετε τον Παράδεισον.

Δεν έκανεν παιδιά ο Ιωακείμ και η Άννα. Ως φρόνιμοι και γνωστικοί οπού ήτον εκατάλαβαν πως ένας είναι, ο Θεός, οπού δίνει παιδιά και παίρνει. Επαρακάλεσαν τον πανάγαθον Θεόν να τους χαρίση ένα παιδίον αρσενικόν ή θηλυκόν και να το αφιερώσουνε εις τον Θεόν. Βλέποντας ο πανάγαθος Θεός την καλήν τους γνώμην, τους ευλόγησε και εγέννησαν την Δέσποινά μας την Θεοτόκον και της έβγαλαν όνομα Μαρία.

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα εζήτησαν παιδίον από τον Θεόν και όχι από άνθρωπον, έτσι και η ευγένειά σας ό,τι θέλετε να ζητήσετε από τον Θεόν να ζητάτε και όχι από άνθρωπον. Ο διάβολος έβγαλε πολλά τέκνα και θυγατέρας και έρχεται ένας και σε λέγει: Δος μου εμένα ένα γρόσι ή δύο και εγώ να σε δώσω βότανα να κάμης παιδιά αρσενικά, να σε δώσω φυλακτά να μαντεύσης, να γοητεύσης, να ιδής την τύχη σου, τη μοίρα σου, το ριζικόν σου και άλλα τοιαύτα. Εκείνα οπού ενομοθέτησαν οι άγιοι Πατέρες και όσα είναι της Εκκλησίας μας είναι καλά και άγια και ψυχικά και σωματικά, και όσα γίνονται έξω της Εκκλησίας μας είναι όλα του διαβόλου και ο διάβολος κάμνει πολλές φορές και θαύματα κατά φαντασίαν δια να τον πιστεύετε. Και να τα φεύγετε αυτά, διατί βάνετε φωτιά και καίγεσθε και ψυχικά και σωματικά.

Και αν θέλης να ιδής την τύχην σου ή τη μοίρα σου, σήκω κομμάτι αυγή και πήγαινε εις την εκκλησίαν και κοίταξε τους τάφους των αποθαμένων τι είναι. Στοχάσου και ειπέ: Δεν ήταν και εκείνοι άνθρωποι ωσάν εμένα και απέθαναν; Έτσι μέλλω να πεθάνω και εγώ αύριο και να μην αποτολμήσω να κάμω αυτά τα διαβολικά καμώματα, διατί χάνομαι και αφανίζομαι και λέγει ο Νόμος πως όποιος κάμνει αυτά ή παρακινεί άλλους, είκοσι χρόνους να μην μεταλάβη.

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγένειά σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα πλάσματα του Θεού είναι.

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα έβγαλαν την Θεοτόκον το όνομα με νόημα, Μαρία, ομοίως και η ευγένειά σας, όταν βαπτίζετε τα παιδιά σας, να τα εβγάζετε εις το όνομα των Αγίων, όπου έχουν νόημα. Μαρία θέλει να ειπή κυρία, ωσάν οπού έμελλε η Θεοτόκος να γίνη βασίλισσα του ουρανού και της γης και πάσης νοητής και αισθητής κτίσεως, να παρακαλή δια τες αμαρτίες μας. Νικόλαος το όνομα λέγεται εκείνος οπού ενίκησε τους λαούς, τους δαίμονας, τα πάθη. Γεώργιος λέγεται γεωργημένον φυτόν, στολισμένον με καρπούς, με αρετές χριστιανικές. Παρασκευή λέγεται εκείνη οπού ετοιμάσθη δια τον Χριστόν.

Από το βιβλίο: Μαρία Αλ. Μαμασούλα, Ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2016 

Οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα

The post Οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτό το «ουκ ήθελον», το οποίο μας θέτει προ του μεγάλου θέματος της ελευθερίας της θελήσεως, θα μας δώσει την αφορμή να επικεντρωθούμε στον περιληπτικό λόγο του Χριστού «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν» (Μάρκ. 8.34).

Τα πάντα χτίζονται επάνω στο «Όστις θέλει». Χωρίς την ελεύθερη αποδοχή του ανθρώπου ο Ιησούς δεν μπαίνει στη ζωή του σαν αυτοδιόριστος οδηγός που υποχρεώνει τον άλλο να Τον ακολουθήσει εκών άκων.

Τα μέγιστα και υπέροχα και σωτηριώδη Του χαρίσματα τα διοχετεύει ο Λυτρωτής αφού πρώτα μας ζητήσει – πάλι για το δικό μας καλό, όχι για το δικό Του – ένα μικρό αντίδωρο, ένα μικρό αγώνα και θυσίες ανάξιες λόγου συγκριτικά. Αποφαινόταν ανενδοίαστα αββάς του Γεροντικού: «Σας λέω, τέκνα, ότι ο Αβραάμ βλέποντας [εκ των υστέρων] τις [αιώνιες] δωρεές του Θεού τις μεγάλες, έχει να μετανοήσει που δεν αγωνίσθηκε περισσότερο» (Μ. Γεροντικό Πανοράματος Β’ σελ. 384).

«Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς… και δεύρο ακολούθει μοι» (Ματθ. 19.21). Ξανά και ξανά εκείνο το «ει θέλεις». Καλεί απλώς στην Εκκλησία· δεν δεσμεύει. Ακριβώς δε Εκκλησία σημαίνει την κλήση, την έκκληση. Καλεί τον άνθρωπο και σεβόμενος την ελευθερία του τον αφήνει να τοποθετηθεί αβίαστα έναντί Του.

Ένας ζωγράφος απέδωσε κάποτε με τον χρωστήρα το χωρίο της Αποκαλύψεως που παριστά τον γλυκύ Ναζωραίο να κρούει τη θύρα της ψυχής μας και να περιμένει να δει αν θα του ανοίξουμε ή όχι (3.20).

Κάποιος λοιπόν παρατήρησε στον καλλιτέχνη πως είχε ξεχάσει κάτι: Δεν είχε βάλει πόμολο στην πόρτα. Η απάντηση ήταν πως πόμολο υπήρχε μόνο από μέσα, την πόρτα δεν την ανοίγει αυθαίρετα ο Σωτήρας. Η σκηνή και το νόημά της εξαντλείται στον Χριστό να παρακαλεί και όχι να κάνει διάρρηξη.

Το ίδιο φρονούσε και ο Ελιούς που παρενέβη στη συζήτηση του Ιώβ με τους τρεις φίλους του: «Ασεβείς δεν διασώζει, αφού δεν θέλουν να γνωρίσουν τον Κύριο, και αφού νουθετούμενοι, ανήκοοι ήσαν» (36.12).

Η «κατ’ εικόνα Θεού» ελευθερία του ανθρώπου αποτελεί την αιτία που ο δεύτερος βρίσκεται έξω και πάνω από τους περιορισμούς και τα πλαίσια της αιτιοκρατίας που επικρατεί και δεσπόζει στην άψυχη Κτίση: στην Κτίση η ίδια αιτία φέρνει πάντοτε το ίδιο αιτιατό, το ίδιο αποτέλεσμα.

Η ελευθερία της βουλήσεως ή αλλιώς το αυτεξούσιο και αυτοπροαίρετο, οδηγούν στη ζωή ή στον θάνατο. Κατά τη Δογματική ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «δυνάμει» αθάνατο και κατά το σώμα· όχι πως «δεν μπορούσε να πεθάνει», αλλά «μπορούσε να μην πεθάνει», πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν αθάνατος, αλλά μπορούσε να γίνει αθάνατος, αν χρησιμοποιούσε το δώρο της ελευθερίας σωστά (Χρ. Ανδρούτσου Δογματική, εν Αθήναις 1907 σελ. 138).

Κατά αντιστοιχία και εμείς προσωπικά όσο περισσότερο κάνουμε παράχρηση της ελευθερίας μας επιλέγοντας τα σαπρά, τόσο περισσότερο πεθαίνουμε πνευματικά. Δηλαδή η ελευθερία της βουλήσεως οδηγεί ή στον Θεό ή στον αντικείμενο και εχθρό Του διάβολο· ή ορθότερα στον Θεό ή μακριά από τον Θεό, οπότε εγγύτερα στον διάβολο.

Συγκεκριμένα οι προσκεκλημένοι της σημερινής παραβολής, απορρίπτοντας την τιμητικότατη βασιλική ευαρέσκεια έχασαν το συμπόσιο. Βρέθηκαν έτσι απομακρυσμένοι και αλλοτριωμένοι από το παλάτι, από την ευτυχία και μακαριότητα της άνω Βασιλείας, επειδή ήσαν κολλημένοι κάτω στη γη, «ο μεν εις τον ίδιον αγρόν, ο δε εις την εμπορίαν αυτού».

Παρόμοια ο άσωτος «απεδήμησεν εις χώραν μακράν». Μετανάστεψε στη λήθη του Θεού, στην αμαρτία. «Αγάπησε κατάρα, και θα του έρθει· και δεν θέλησε ευλογία, και θ’ απομακρυνθεί από αυτόν. Και ντύθηκε κατάρα σαν ρούχο» (Ψαλμ. 108. 17-18). Μετανάστεψε έξω από την πατρική αγάπη και επίβλεψη και φροντίδα, που τη θεωρούσε αγχώδες και βασανιστικό χαλινάρι. Αρνήθηκε στον γονιό και στο φίλτρο του κάθε ανάμειξη στη ζωή του, χάριν τάχα της ελευθερίας του, και κατάντησε στη δουλεία των δαιμόνων με τα τυραννικά επακόλουθά της: «Εκολλήθη ενί των πολιτών της χώρας εκείνης, και έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού βόσκειν χοίρους». Πόσο εξευτελιστικό για ένα αρχοντόπουλο. Νόμισε ότι μακριά από τον γονιό θα είχε ευδαιμονία, ωστόσο εκ πείρας πείσθηκε στο τέλος ότι η κατάντια της κακοδαιμονίας του ήταν έργο των δαιμόνων…

Επεξηγηματικά, η δουλεία στον πονηρό μετά τη «δουλεία» στον Πανάγαθο κοστίζει διπλά. Όσο πιο υψηλή κορυφή αρετής έχει κανείς κατακτήσει, τόσο πιο μεγάλο θα είναι το γκρέμισμά του αν πέσει.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Η κατ’ εικόνα Θεού ελευθερία του ανθρώπου – Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου

The post Η κατ’ εικόνα Θεού ελευθερία του ανθρώπου – Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, “η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει”» (Όσιος Βαρσανούφιος). Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

Ο Χριστός μάς διαβεβαίωσε ότι κάθε πιστός, όταν έχει πνευματικό καρπό, κλαδεύεται όπως το κλήμα, για να φέρει ακόμη περισσότερο καρπό. Και «εάν γίνει κάποιο κλάδεμα στα κλήματα της νοητής αμπέλου, δεν θα συμβεί αυτό χωρίς πόνο… Άλλωστε με πόνο και θλίψεις μας παιδεύει ο φιλάρετος Θεός μας… Αλλά η μικρή αυτή θλίψη μας κάμνει μακαρίους, καθώς προσφέρει θεϊκή παιδαγωγία. Και μάρτυς ο προφήτης Δαβίδ που λέγει: Μακάριος άνθρωπος ον αν παιδεύσης, Κύριε (Ψαλμ. 93:12)» (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

Ο Θεός είναι αγάπη, και οι τρόποι της παιδαγωγίας Του προς τον άνθρωπο είναι θαυμαστοί και ανεξερεύνητοι. Ο γέροντας Παΐσιος έδωσε μια παραστατική εικόνα, όταν τον ρώτησαν, γιατί ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες, ενώ σε άλλους δεν δίνει: « Τι λέγει η Αγία Γραφή; Ον αγαπά Κύριος παιδεύει (δηλαδή, εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί με θλίψεις). Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά. Τα πέντε μένουν στο σπίτι κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται. Σ’ αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα σκαμπιλάκι· ή αν είναι φρόνιμα τα χαϊδεύει, τους δίνει και καμία σοκολάτα. Ενώ αυτά που είναι μακριά, ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν. Έτσι κάνει και ο Θεός. Τους ανθρώπους που είναι κοντά Του και έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο, τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν ή, αν τους δώσει περισσότερα σκαμπίλια, αποταμιεύουν. Σ’ εκείνους πάλι που είναι μακριά Του δίνει χρόνια για να μετανοήσουν».

Ιερομόναχος Γρηγόριος

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Οι ασθένειες και ο πιστός. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος, σελ. 15.

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

The post Ον αγαπά Κύριος παιδεύει appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η πρόνοια του Θεού απλώνεται μέχρι το πιο ασήμαντο πλάσμα Του, μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια της υπάρξεως των όντων και του σύμπαντος, όπως δείχνουν πολλά χωρία της Γραφής. «Ο Κύριος είναι Θεός μεγάλος και Βασιλιάς μεγάλος σ’ όλη την οικουμένη», λέει ο Δαβίδ. «Στο χέρι Του κρατάει τα πέρατα της γης, και οι ψηλές βουνοκορφές είναι δικές Του. Δική Του είναι η θάλασσα, Αυτός την έχει κάνει, και την ξηρά τα χέρια Του την έπλασαν» (Ψαλμ. 94:3-5). «Αυτός σηκώνει τα σύννεφα από τις εσχατιές της γης κι από τις αστραπές φέρνει βροχή. Αυτός βγάζει τους ανέμους από τα θησαυροφυλάκιά Του» (Ψαλμ. 134:7). «Αυτός κάνει να φυτρώνουν χορτάρια στα βουνά και φυτά για τις ανάγκες των ανθρώπων. Αυτός δίνει στα ζώα την τροφή τους, όπως και στα πουλάκια των κοράκων, μόλις Του κράξουν» (Ψαλμ. 146:89). Για τον άνθρωπο, ειδικότερα, ο ψαλμωδός ομολογεί: «Εσύ, (Κύριε), είσαι που μ’ έβγαλες απ’ την κοιλιά της μάνας μου· Εσύ είσαι η ελπίδα μου από τον καιρό που βύζαινα» (Ψαλμ. 21:10). «Τα βήματα του ανθρώπου τα κατευθύνει ο Κύριος…· όταν πέσει, δεν θα πάθει κακό, γιατί ο Κύριος κρατάει το χέρι του (Ψαλμ. 36:23-24).

Αλλά την πιο ωραία διδασκαλία για την ξεχωριστή πρόνοια του Θεού για τους ανθρώπους την έκανε με λόγια απλά ο ίδιος ο Χριστός: «Κοιτάξτε τα πουλιά, που δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες, και όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει· εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ’ αυτά;… Και γιατί τόσο άγχος για το ντύσιμό σας; Ας σας διδάξουν τα αγριόκρινα πώς μεγαλώνουν· δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν, και όμως σας βεβαιώνω πως ούτε ο Σολομών σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια δεν ντυνόταν όπως ένα απ’ αυτά. Αν, όμως, ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει και αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δεν θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας;» (Ματθ. 6:26-30). «Ένα ζευγάρι σπουργίτια δεν πουλιέται για ένα μόνο ασσάριο; Και όμως, ούτε ένα απ’ αυτά δεν πέφτει στη γη χωρίς τη θέληση του Πατέρα σας. Όσο για σας, ο Θεός έχει μετρημένες και τις τρίχες του κεφαλιού σας» (Ματθ. 10:29-30).

* * *

Τι σημαίνει η φράση «Σοι, Κύριε», την οποία λέμε στο τέλος της Εκτενούς Δεήσεως της θείας Λειτουργίας;

Σημαίνει: Σ’ Εσένα εμπιστευόμαστε, Θεέ μας, τον εαυτό μας και τους αδερφούς μας και ολόκληρη τη ζωή μας. Σ’ Εσένα παραδίνουμε το νου μας, την καρδιά μας, τις αισθήσεις μας, τα λόγια μας και τις πράξεις μας. Σ’ Εσένα παραδίνουμε την πίστη μας, την ελπίδα μας, και τα δάκρυα της μετάνοιας για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες πικράναμε την πατρική Σου αγαθότητα. Σ’ Εσένα παραδίνουμε την τελευταία ώρα της ζωής μας, τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μας, την τελευταία πνοή μας. Σ’ Εσένα παραδίνουμε την ψυχή μας που, μετά το χωρισμό της από το σώμα, θα παρασταθεί στον φοβερό θρόνο Σου και με δέος θα αντικρύσει για πρώτη φορά την ασύλληπτη δόξα της μεγαλοσύνης Σου, Σ’ Εσένα παραδίνουμε το φθαρτό σώμα μας μέχρι τη μελλοντική του ανάσταση και την επανένωσή του με την ψυχή, Σ’ Εσένα παραδίνουμε την προσδοκία μας για την αιώνια ζωή και μακαριότητα. Μη μας αποδιώξεις μακριά Σου. Παράβλεψε τις αμαρτίες μας, ελέησέ μας και σώσε μας.

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 86, 153.

Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο

The post Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.