Να διαβάσουμε την «Παρακλητική», το «Τριώδιο» για να δούμε εκεί πέρα όλη την ιστορία του ανθρώπου και πώς ο άνθρωπος οδηγείται από την κόλαση στον Παράδεισο, πώς θεραπεύεται. Να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε, ο καθένας όσο μπορεί σήμερα και την επόμενη μέρα λίγο παραπάνω. Να βάλουμε μία αρχή να κόβουμε τα πάθη μας. Με αυτό τον τρόπο ανοίγει ο νους του ανθρώπου, ανοίγει το οπτικό της ψυχής και αντιλαμβάνεται καλύτερα το συμφέρον του. Αυτή είναι όλη η υπόθεση. Να δούμε καλά τι μας συμφέρει.

Ο Θεός δεν μας τα λέει αυτά γιατί έχει ανάγκη τη δική μας αναμαρτησία. Είναι αυτάρκης, ανενδεής, δεν έχει καμία ανάγκη. Μας έπλασε από αγάπη, όμως μας δίνει και απόλυτη ελευθερία. Μας σέβεται και μας αγαπάει όποιον δρόμο κι αν πάρουμε. Το ζήτημα είναι ότι εμείς πνιγόμαστε στην αγάπη Του όταν δεν έχουμε μάθει να τη ζούμε. Το συμφέρον μας, λοιπόν, είναι να βαδίζουμε όπως θέλει ο Θεός, γιατί τότε θα αισθανόμαστε την αγάπη Του, που έρχεται επάνω μας σαν ποτάμι, να μας δροσίζει, να μας θάλπει. Θα αισθανόμαστε ότι μας κάνει καινούργιους ανθρώπους, αναγεννημένους.

Αν, όμως, δεν έχουμε μάθει αυτή την αγάπη να τη ζούμε και να τη γευόμαστε, αν δηλαδή δεν έχουμε καταλάβει το πνευματικό μας συμφέρον, αυτή η αγάπη του Θεού θα γίνει η ίδια μας η κόλαση. Ο Θεός όντως θα μας κρίνει και αυτό που ακούμε ότι θα κριθούμε από μόνοι μας δεν είναι ακριβές. Από τη στιγμή που ο Θεός μας αγαπά δεν κρινόμαστε μόνοι μας. Γιατί αυτή είναι μία ενέργεια του Θεού, μία κίνησή Του προς εμάς. Αναγκαστικά θα κριθούμε γιατί είτε θα δεχτούμε την αγάπη Του – στη Δευτέρα Παρουσία – και θα χαιρόμαστε με αυτή, είτε, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να τη γευτούμε, αυτή την αγάπη θα την αισθανόμαστε σαν τη μεγαλύτερη φλόγα, σαν τη μεγαλύτερη κόλαση. Αν, λοιπόν, δε μας έκρινε ο Θεός δεν θα έπρεπε να έρθει εν δόξη στη Δευτέρα Παρουσία αλλά να κρύψει το φως Του και τη δόξα Του.

Σαφώς συμμετέχουμε σε αυτό γιατί σε μας έγκειται η προετοιμασία για το πώς θα δεχτούμε το φως Του και την αγάπη Του. Μας χαρίζει την αγάπη Του και αυτοί που δεν έχουν μάθει να μετανοούν και αυτοί που μέσα από τη μετάνοια δεν έχουν οδηγηθεί στο δρόμο της αγάπης θα πνιγούν από αυτήν.

Υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι ανάπηροι να αγαπήσουν. Τους αγαπάς και σε διώχνουν, δεν μπορούν να δεχθούν την αγάπη σου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να δεχθούν ακόμη και την πιο διακριτική αγάπη. Όσο πιο πολύ τους χαρίζεσαι τόσο πιο πολύ μαστιγώνονται, τόσο πιο πολύ αισθάνονται ότι απειλούνται. Αισθάνονται ότι δέχονται επίθεση γιατί δεν έχουν μάθει να αγαπούν.

Μετά τη Δευτέρα Παρουσία αυτό θα είναι μία μεγάλη κόλαση. Ο φωτεινός Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός, θα λάμπει εν δόξη. Κάποιοι θα Τον κοιτάζουν, θα χαίρονται και θα καμαρώνουν και κάποιοι θα είναι σαν τα αρρωστημένα μάτια που δεν μπορούν να κοιτάξουν και πονάνε. Θα Τον αισθάνονται σαν σκοτάδι. Θα θέλουν να αποφύγουν αυτό το φως, όμως αυτό θα είναι παντού. Και τους μεν μετανοούντες – και γι’ αυτό δικαίους – θα τους φωτίζει, θα τους καθαρίζει, θα τους αγιάζει και θα τους οδηγεί από δόξα σε δόξα, από φωτεινότητα σε φωτεινότητα κι από αγιότητα σε αγιότητα. Το ίδιο φως, όμως, για τους μη μετανοημένους θα είναι πυρ καυστικόν, θα τους καίει, δεν θα τους φωτίζει.

Από το βιβλίο: π. Γεώργιος Σχοινάς, Η Καρδία μου ενώπιόν Σου. Αθήνα 2022, σελ. 135 (αποσπάσματα από την ομιλία «Η Αγάπη και ο τρόπος να την αποκτήσουμε»).

Να δεχτούμε το φως και την αγάπη του Θεού

The post Να δεχτούμε το φως και την αγάπη του Θεού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ίσως δεν μπορεί να φτάσει η φαντασία μας στην κατάσταση που επικράτησε αμέσως μετά τη σταύρωση του Κυρίου. Ο Κύριος, ο Διδάσκαλος, που ήλπιζαν ότι θα ήταν «ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ» (Λουκ. 25:21), άπνους επάνω στο Σταυρό. Οι μαθητές σκορπίστηκαν. Ο Ιωάννης με την Παναγία Μητέρα Του απομακρύνθηκαν. Οι Φαρισαίοι και οι άρχοντες θριαμβολογούσαν, διότι είχαν εξουδετερώσει Αυτόν που τους ενοχλούσε με τη διδασκαλία Του. Πολλοί περνούσαν μπροστά από το Σταυρό και βλασφημούσαν ή ειρωνεύονταν. Οι στρατιώτες αγριωποί και αδιάφοροι έπαιζαν και ενέπαιζαν το Σταυρωμένο Κύριο. Παγωνιά και φόβος στις καρδιές όλων εκείνων που γνώριζαν και ακολουθούσαν τον Ιησού. Ο τρόμος τους είχε παραλύσει. Τους ανάγκαζε να κρυφτούν. «Δια τον φόβον των Ιουδαίων» (Ιω. 20:19). Οι μυροφόρες γυναίκες μόνο καθόντουσαν και παρακολουθούσαν από μακριά τα γινόμενα. Οι πάντες φοβούνταν να πλησιάσουν τον τόπο της Σταυρικής Θυσίας.

Τότε ακριβώς παρουσιάστηκε ο Ιωσήφ. Άρχοντας με θέση ιδιαίτερη στην κοινωνία της εποχής. Δεν μπορούσε να μείνει αδρανής. Η ευλάβειά του προς το Σωτήρα Χριστό η πηγαία τον δραστηριοποίησε. Πόση τόλμη χρειαζόταν μέσα σ’ αυτή τη βαριά και καταθλιπτική ατμόσφαιρα για να ενδιαφερθεί κάποιος για τον Κύριο! Αλλά η αγάπη του τα ξεπέρασε όλα. «Τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μαρκ. 15:43). Πόσα δεν λέει αυτό το «τολμήσας»! Έπρεπε να υπερνικήσει την προσωπική του αδράνεια. Έπρεπε να αδιαφορήσει για τη σκληρότητα των σταυρωτών. Να μην υπολογίσει την αγριότητα των φρουρών. Να μη λογαριάσει τη διάθεση του πλήθους που ήταν πλέον εχθρική. Να μη διστάσει, μόνος αυτός, να πλησιάσει το Πραιτώριο και να σταθεί μπροστά στον ηγεμόνα. Χωρίς κλονισμό, με θάρρος και αξιοπρέπεια, παρουσιάζεται και ζητά να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του προς τον Κύριο, φροντίζοντας με επιμέλεια και ευλάβεια για τον ενταφιασμό Του. Πόση τιμή, πόση δόξα γι’ αυτόν! Αυτή η τόλμη, που δεν μπορούμε να αναλογιστούμε την έκταση και την αξία της, ήταν τόσο απαραίτητη την ώρα αυτή. Αυτή του η τόλμη έγινε η απαρχή και το πρότυπο για όλους εκείνους που δειλιασμένοι σκόρπισαν.

Ίσως αυτή η τόλμη έγινε αφορμή να τολμήσουν και οι μαθήτριες να πορευτούν προς το Μνημείο και πρώτες αυτές να δεχτούν το μήνυμα της Αναστάσεως. Και από τότε που το «φαιδρόν της Αναστάσεως κήρυγμα» εξαπολύθηκε, πολλοί αναθάρρησαν. Στο πέρασμα των αιώνων πλήθη πιστών τόλμησαν να ομολογήσουν το Χριστό. Αγία και σωτήρια τόλμη πράγματι. Αυτή ανέδειξε τους μάρτυρες, τους Ομολογητές, τους Ασκητές, τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Αυτή η τόλμη στήριξε την Εκκλησία και κήρυξε το Ευαγγέλιο στα πέρατα της οικουμένης. Αυτή η τόλμη που μας λείπει τόσο σήμερα!

Ας σκεφτούμε, αδερφοί μου, πόσες παραλείψεις και πόσες παραβάσεις κάνουμε στη ζωή μας, γιατί μας λείπει η τόλμη της ομολογίας της πίστεώς μας. Δειλιάζουμε ν’ αντιμετωπίσουμε τις αντιδράσεις του εαυτού μας. Δεν έχουμε το θάρρος και τη δύναμη να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας. Προτιμάμε να πορευόμαστε στη ζωή νικημένοι από τα πάθη μας. Αποθαρρυνόμαστε μπρος στην εντύπωση που μας προκαλούν οι σκέψεις, τα πειράγματα, η νοοτροπία των άλλων.

Αναγνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό, τι είναι το πρέπον, αλλά δεν τολμάμε να το πούμε ή να το πράξουμε, από φόβο μήπως γίνουμε στόχος στα μάτια αυτών που ζουν γύρω μας. Μ’ αυτόν το φόβο συντροφιά προσπαθούν πολλοί μάλιστα να υπερβάλουν σε ασέβεια ή αδιαντροπιά τους άλλους, για να μη φανούν πως υστερούν. Γι’ αυτό, αντί να προσπαθούν να σταθούν ακέραιοι και ηθικοί, ευσεβείς και πιστοί, αγωνίζονται ποιος περισσότερο θα προβληθεί σαν έξυπνος τάχα και πονηρός, αναιδής και ασεβής. Ποιος περισσότερο θα επιδειχτεί άπιστος και υλιστής. Είναι και αυτό της μόδας.

Και ζει ο σύγχρονος άνθρωπος αυτό το δράμα: να επιδεικνύει μια συμπεριφορά που του δημιουργεί ψυχικό κενό τρομερό, από φόβο μήπως χαρακτηριστεί οπισθοδρομικός ή πιστός. Προτιμά να βασανίζεται εσωτερικά, απροσανατόλιστος και άδειος από κάθε ιδανικό, παρά να φανεί πως παραδέχεται τις αιώνιες αξίες. Δεν τολμά να αναγνωρίσει και να παλέψει για να κάμει κτήμα του ό,τι είναι δυνατόν να του γεμίσει το τραγικό και βασανιστικό αυτό κενό. Προφασίζεται πως δε βρίσκει πουθενά στήριγμα και κάτι που να του ικανοποιεί τον ψυχικό του κόσμο. Ενώ το ξέρει πολύ καλά τι είναι αυτό που θα τον γεμίσει και θα του δώσει περιεχόμενο, θα του δώσει ένα σκοπό, μια αποστολή στη ζωή του. Θα τον βγάλει από το τέλμα της ρουτίνας και της αδράνειας, της ακεφιάς και του άγχους. Ξέρει καλά ποιο είναι εκείνο που θα του δώσει ζωή και χαρά. Θα του χαρίσει το γαλήνεμα και ταυτόχρονα τη διάθεση και τη δύναμη για δράση. Μα δεν τολμά.

Δεν τολμά να αναγνωρίσει ό,τι βλέπει στης ψυχής του τα βάθη. Δεν τολμά να ξεπεράσει τους φόβους του. Δεν τολμά να αφήσει ελεύθερο τον πόθο του να βρει το Θεό. Δεν τολμά ν’ αναπτύξει τις ικανότητες και τις τάσεις τους για μια ζωή ηθική. Δεν τολμά να κόψει συνήθειες και δεσμούς που τον δένουν με τη νωθρότητα και την ηττοπάθεια. Δεν τολμά να φέρει τα βήματά του στο Ναό, για να νιώσει τη λυτρωτική δύναμη του Αναστημένου Χριστού να στερεώνει τους αρμούς του. Δεν τολμά ακόμη να ξεφύγει από τον κλοιό μιας νωχελικής και χωρίς λόγο αναγκαστικής προσαρμογής στις απαιτήσεις μιας ζωής που μόνο προσωρινές και φτηνές ευκαιρίες φυγής από την καταθλιπτική πραγματικότητα δίνουν.

Σε άλλα καθεστώτα η εκδήλωση της θρησκευτικότητας έχει συνέπειες τρομερές. Στοιχίζει ίσως τη θέση του στο δημόσιο υπάλληλο, τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα ή ψυχιατρεία, τις στερήσεις ή τον εκπατρισμό και την εξορία σ’ αυτόν που τολμά. Και φτάσαμε εμείς οι ίδιοι, ελεύθεροι άνθρωποι, να ντρεπόμαστε να εκδηλώσουμε την πίστη μας μέσα στον ελληνοχριστιανικό μας κόσμο, που καυχιόμαστε γι’ αυτόν. Δειλία και ηττοπάθεια, χωρίς να υπάρχει εχθρός ή διώκτης.

Είναι γεγονός, αδερφοί μου, πως ο «τολμών νικά». Για τους τολμηρούς είναι η πρόοδος, η χαρά. Με την τόλμη κερδίζονται τα αγαθά. Και ο Κύριος το ετόνιζε: «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. 11:12). Όταν κανείς είναι αποφασιστικός και επιβάλλεται στον εαυτό του, όταν εφαρμόζει τη βία για να χαλιναγωγήσει τις ορμές, τις φαντασιώσεις, τις επιθυμίες του, τότε γίνεται δημιουργικός και αποδοτικός. Μη δειλιάζουμε μπρος στα οποιαδήποτε εμπόδια, στις οποιεσδήποτε αντιδράσεις. Αυτή η τόλμη θα μας χαρίσει κάθε επιτυχία.

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Α’.

Τόλμη σωστική

The post Τόλμη σωστική appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το Ευαγγέλιο λοιπόν το παρέλαβε ο Απόστολος Παύλος κι αυτό παρέδωσε. Δεν μπορεί κανείς να παραδώσει κάτι αν δεν το παραλάβει. Πρέπει να παραλάβει για να παραδώσει.

Δεύτερον, αυτό το Ευαγγέλιο που παρέλαβε και παρέδωσε ο Απόστολος Παύλος, όπως και οι άλλοι άγιοι Απόστολοι, είναι Ευαγγέλιο το οποίο στηρίζει τους ανθρώπους στην ζωή τους. Δεν είναι μόνον για την μέλλουσα ζωή, αλλά είναι και για την παρούσα ζωή. Διότι ακολουθώντας κανείς το Ευαγγέλιο του Χριστού γνωρίζει ποιος είναι ο προορισμός του, γνωρίζει γιατί ζει και γνωρίζει πως πρέπει να ζει, ώστε η ζωή του να είναι αξιοποιημένη.

 Αλλά είναι και το Ευαγγέλιο το οποίο σώζει και τον άνθρωπο διότι του χαρίζει την αιώνια ζωή. Αυτές λοιπόν οι τρεις ιδιότητες του Ιερού Ευαγγελίου που μας παραδίδει ο Απόστολος Παύλος ισχύουν μέχρι σήμερα. Αυτό το Ευαγγέλιο, το ίδιο Ευαγγέλιο κι εμείς παραλάβαμε στην αγία Εκκλησία από τους αγίους Αποστόλους και τους διαδόχους τους, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας και γι’ αυτό είμαστε και σίγουροι ότι αυτό το Ευαγγέλιο, είναι το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού. Διότι δεν το παραλάβαμε από ανθρώπους, οι οποίοι δίδασκαν διδασκαλίες και εντάλματα ανθρώπων, αλλά το παραλάβαμε από την αγία Εκκλησία, η οποία είναι και ο φύλαξ του Ευαγγελίου του Χριστού.

Γι’ αυτό κι εμείς στη Θεία Λειτουργία δείχνουμε ότι το κέντρο της ζωής μας είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού. Στη Αγία Τράπεζα που είναι και ο Γολγοθάς και ο κενός τάφος του Χριστού, το Ευαγγέλιο είναι στο κέντρο. Στη Μικρή Είσοδο το Ευαγγέλιο λιτανεύουμε και ο διάκονος ή ο ιερεύς λέγει: «Σοφία. Ορθοί», δηλαδή ότι αυτό το Ευαγγέλιο είναι η σοφία του Θεού. Το Ευαγγέλιο λιτανεύεται σε όλες τις λιτανείες της Εκκλησίας μας. Το Ευαγγέλιο, κατά τη λειτουργική Παράδοση της Εκκλησίας μας είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Προσκυνώντας το Ευαγγέλιο, τον Χριστό προσκυνούμε. Άρα λοιπόν η Εκκλησία μας είναι η κατεξοχήν Εκκλησία του Χριστού κι Αυτή κρατάει το Ευαγγέλιο. Αυτή παραδίδει το Ευαγγέλιο κι Αυτή σώζει εμάς διότι έχει το Ευαγγέλιο του Χριστού και όχι έτερον ευαγγέλιον, ανθρώπινο ευαγγέλιο.

Κι εδώ είναι κάτι που πρέπει εμείς οι ορθόδοξοι να το δούμε, να το προσέξουμε, να το χαρούμε και να ευχαριστήσουμε το Θεό, διότι αυτό το Ιερό Ευαγγέλιο που μας παραδίδει η αγία μας Εκκλησία σήμερα είναι ακαινοτόμητο. Είναι το ίδιο Ευαγγέλιο των Αποστόλων, των Πατέρων, των Συνόδων, των Αγίων. Αυτό είναι το αληθινό Ευαγγέλιο. Δεν έχει παρεκκλίνει η αγία μας Εκκλησία κατά ιώτα εν από το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Έρχονται βέβαια οι αιρετικοί και λένε ότι «εμείς έχουμε το αληθινό Ευαγγέλιο», αλλά τα πράγματα τους διαψεύδουν, διότι δεν μπορεί να υπάρχουν πολλά ευαγγέλια. Ένα Ευαγγέλιο υπάρχει μόνον, και οι αιρετικοί έχουν τόσα «ευαγγέλια», όσοι είναι οι αιρετικοί.

Θα φέρω ένα παράδειγμα: Υπάρχει μία αίρεση στη Ελλάδα, αλλά και στο κόσμο ολόκληρο, η οποία κάνει και πολλή θραύση. Αυτοί λοιπόν οι Πεντηκοστιανοί, που ισχυρίζονται ότι έχουν το αληθινό ευαγγέλιο και ότι είναι η αληθινή «εκκλησία» της Πεντηκοστής, είναι στην Ελλάδα περί τις 20 παραφυάδες, περί της 20 και πλέον ομάδες, κοινότητες. Δεν είναι μία ομάδα, και μεταξύ τους δεν έχουν καμία κοινωνία. Πού είναι λοιπό το αληθινό ευαγγέλιο το οποίο έχουν και ποια ομάδα απ’ αυτές έχει το αληθινό Ευαγγέλιο;

Γι’ αυτό εμείς ευχαριστούμε το Θεό διότι παραλάβαμε το Ευαγγέλιο, το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού, κι αυτό πρέπει να το κρατήσουμε ως κόρην οφθαλμού. Αφού κι εμείς το παραλάβαμε από τους ευσεβείς μας γονείς, από τους ευσεβείς Πνευματικούς μας πατέρες, από αγίους επισκόπους και κληρικούς. Αυτό το Ευαγγέλιο κι εμείς να το παραδώσουμε στους μεταγενεστέρους για να μη χαθεί η ελπίδα του κόσμου. Διότι, αν χαθεί το αληθινό Ευαγγέλιο του Χριστού ο κόσμος δεν θα έχει ελπίδα και οι άνθρωποι θα βυθίζονται στο βαθύ σκοτάδι. Αλλά αυτό το Ευαγγέλιο δεν μπορούμε να το παραδώσουμε, αν πρώτα δεν το ζήσουμε.

Ο Απόστολος Παύλος είδε τον Χριστό, συνομίλησε με τον Χριστό, είχε τον Χριστό μέσα του. Κι εμείς ενόσω έχουμε δει τον Χριστό με τα μάτια της ψυχής μας, ενόσω έχουμε γνωρίσει τον Χριστό και ενόσω ζούμε τον Χριστό μέσα μας θα ζούμε το αληθινό Ευαγγέλιο και θα μπορούμε να το παραδώσουμε και στους δικούς μας.

Ο πατέρας και η μητέρα θα πρέπει να παραδώσουν το Ευαγγέλιο στα παιδιά τους, στους οικείους τους. Ο καθένας θα πρέπει να παραδώσει το Ευαγγέλιο του Χριστού, τον Χριστό δηλαδή, σ’ αυτούς με τους ο οποίους συναναστρέφεται.

Η παράδοση του Ευαγγελίου είναι υποχρέωση και καθήκον κάθε βαπτισμένου χριστιανού και όχι μόνο των κληρικών και των ιεραποστόλων. Κάθε βαπτισμένος χριστιανός πρέπει να ζει το Ευαγγέλιο και να παραδίδει το Ευαγγέλιο. Κι έτσι όλη η Εκκλησία μας είναι Εκκλησία ιεραποστολική, Εκκλησία η οποία πρέπει να ζει το Ευαγγέλιο και πρέπει να παραδίδει το Ευαγγέλιο για να μείνει η αληθινή πίστη στον κόσμο, για να μείνει η αληθινή ελπίδα στους ανθρώπους.

Μ’ αυτές τις ταπεινές σκέψεις, παρακαλώ τον Θεό να μας βοηθήσει όλους να ζούμε αληθινά το Ευαγγέλιο του Χριστού και με τη ζωή μας και με τη διακονία μας, ο καθένας εκεί που τον έταξε ο Θεός και να παραδίδουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αμήν.

(Από ομιλία στην τράπεζα της Μονής, Κυριακή 17 Αυγ. 1998)

Η παράδοση του Ευαγγελίου

The post Η παράδοση του Ευαγγελίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν πιστέψεις στον Χριστό, σιγά-σιγά θα αρχίσει να σε ελκύει. Και αν είσαι ειλικρινής και πραγματικά τον πιστεύεις, λίγο-λίγο περνάει μέσα σου η χάρη, η αγάπη, η ενέργεια του Χριστού και ανακαλύπτεις καινούργιο δρόμο, καινούργια ζωή. Όλοι οι άγιοι βρήκαν και αγάπησαν τον Χριστό κατά έναν ειδικό και μοναδικό τρόπο. Αλλιώς, χαραμίζουμε τη ζωή. Ο Χριστός για όλους είναι αυτή η φωτιά, η δύναμη η θεϊκή. Αν εσύ δεν απομακρύνεσαι μεν αλλά σαν να μην τον βρήκες τον Χριστό κατά έναν μοναδικό τρόπο, χαραμίζεσαι. Σιγά-σιγά να έρθει αυτή η ώρα: να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο, όχι απλώς να κλωθογυρίζεις στην Εκκλησία και να κάνεις άψυχα τα της σχέσεώς σου με τον Χριστό. Τα πιο αθώα πράγματα να κάνεις, αν ξεχνιέσαι σ’ αυτά σαν να είναι αυτά ο Θεός, αμαρτάνεις τελικά.

Αν προσέξουμε τη ζωή μας, θα δούμε ότι δεν πιστεύουμε. Αν πιστέψεις, αμέσως αλλάζεις, αμέσως τρέχεις στον Χριστό. Είναι αδιανόητο μετά να αμαρτάνεις με τον τρόπο που αμαρτάνει ο σημερινός άνθρωπος· που αμαρτάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Εάν φυτοζωούμε ως χριστιανοί, αν είμαστε χλιαροί, είναι γιατί δεν πιστεύουμε. Αν όμως πιστέψεις αληθινά – που η πίστη αυτή έχει αγάπη μέσα· το παν για σένα είναι ο Θεός – μόνο που κινείσαι έτσι, αλλάζεις· πόσο μάλλον που την ώρα που πιστεύεις έτσι, έρχεται η χάρη του Χριστού μέσα σου και σε ενδυναμώνει και, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε κάνει να μπορείς να κάνεις όσα κάνει ο Χριστός.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2017”, σελ. 153 και “Πνευματικά Μηνύματα 2021”, σελ. 125.

Να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο

The post Να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.