Θα έλθει η ώρα που ο Θεός θ’ αποδώσει δίκαιο σ’ όλους. Τότε οι ασεβείς θα δεχθούν αυτά που τους πρέπουν, και οι δίκαιοι θ’ απολαύσουν αυτά που είναι δίκαιο ν’ απολαύσουν. Και λέει εδώ το ανάγνωσμα:

«Ελεύσονται γαρ εν συλλογισμώ αμαρτημάτων αυτών δειλοί και ελέγξει αυτούς εξ εναντίας τα ανομήματα αυτών». Δηλαδή θα έλθουν κάποτε και οι ασεβείς σε συναίσθηση των αμαρτημάτων τους. Αργά ή γρήγορα όλοι χωρίς εξαίρεση θα αισθανθούν τα αμαρτήματα που διέπραξαν και οι τύψεις της συνειδήσεως θα είναι αφόρητες. Μόνο που δεν θα μπορούν τότε να μετανοήσουν. Πρέπει να μετανοήσει κανείς, ενόσω είναι καιρός.

«Τότε στήσεται εν παρρησία πολλή ο δίκαιος κατά πρόσωπον των θλιψάντων αυτόν». «Τότε». Βέβαια, αυτά είναι της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά με το φως της Καινής Διαθήκης μπορούμε να πούμε ότι αυτό το «τότε» αναφέρεται στον άλλο κόσμο. Τότε ο δίκαιος θα σταθεί με πολλή παρρησία. Δηλαδή δεν θα είναι όπως εδώ, που τον περιγελούν, τον ονειδίζουν, και πολλές φορές δεν μπορεί να πει τίποτε, αλλά εκεί θα δικαιωθεί από τον Θεό και θα σταθεί με πολλή παρρησία «κατά πρόσωπον των θλιψάντων αυτόν, και των αθετούντων τους πόνους αυτού». Δηλαδή μπροστά σ’ αυτούς που τον έθλιψαν και δεν λογάριαζαν τους πόνους του.

«Ιδόντες ταραχθήσονται φόβω δεινώ». Θα τον δουν όλοι αυτοί που τον έθλιψαν, όλοι αυτοί που τον περιέπαιξαν, όλοι αυτοί που τον αδίκησαν, και θα ταραχθούν με πολύ φόβο.

«Και εκστήσονται επί τω παραδόξω της σωτηρίας αυτού». Και θα τρίβουν τα μάτια τους, καθώς θα δουν το παράδοξο γι’ αυτούς, ότι σώθηκε αυτός που τον είχαν για τίποτε.

«Ερούσι γαρ εν εαυτοίς μετανοούντες και δια στενοχωρίαν στενάξουσι και ερούσιν· Ούτος ην, ον έσχομέν ποτε εις γέλωτα και εις παραβολήν ονειδισμού οι άφρονες;» «Μετανοούντες». Εδώ δεν εννοεί ότι οι ασεβείς έχουν τη μετάνοια που σώζει, αλλά απλώς θα δουν ότι έκαναν λάθος, που φέρθηκαν στον δίκαιο όπως φέρθηκαν σ’ αυτό τον κόσμο. Καθώς λοιπόν θα έλθουν έτσι τα πράγματα, «μετανοούντες» θα στενάξουν με στενοχωρία και θα πουν: «Αυτός ήταν που εμείς τον περιγελούσαμε και τον ονειδίζαμε οι άφρονες;» Όλοι οι ασεβείς θα το παραδεχθούν τότε ότι είναι άφρονες.

Είπαμε και άλλη φορά ότι στον άλλο κόσμο όλοι θα δουν την αλήθεια· και αυτοί που θα κολασθούν. Και οι κολασμένοι θα ομολογήσουν ότι ο Θεός έχει δίκαιο που τους τιμωρεί, που τους κολάζει. Και είπαμε, αυτή η συναίσθηση ότι ο Θεός είναι δίκαιος και το ότι θα καταδικάζουν τον εαυτό τους, θα είναι μια κάποια ανακούφιση και γι’ αυτούς οι οποίοι θα κολασθούν. Εδώ λοιπόν αποκαλούν τους εαυτούς τους άφρονες. «Αυτός ήταν τον οποίο περιγελούσαμε και ονειδίζαμε εμείς οι άφρονες;»

«Τον βίον αυτού ελογισάμεθα μανίαν, και την τελευτήν αυτού άτιμον». «Εμείς οι άφρονες», θα λένε τότε όλοι αυτοί οι ασεβείς, καθώς θα δουν πώς έχουν τα πράγματα, «νομίζαμε ότι αυτός δεν ήταν στα καλά του, έτσι όπως ζούσε. Η ζωή του ήταν μανία, και πέθανε χωρίς καμία δόξα, χωρίς καμία επιτυχία σ’ αυτόν τον κόσμο. Πέθανε άτιμος».

«Πώς δε κατελογίσθη εν υιοίς Θεού, και εν αγίοις ο κλήρος αυτού εστιν;» «Εμείς λέγαμε ότι η ζωή του έτσι που ζει είναι μια μανία, μια τρέλλα, και έτσι που πέθανε, είχε κακό θάνατο. Κι όμως βλέπουμε τώρα ότι αυτός είναι ανάμεσα στους υιούς του Θεού. Λογαριάζεται μ’ αυτούς που είναι υιοί του Θεού κι αυτό που κληρονομεί είναι το να είναι με τους αγίους. Αυτό που κληρονομεί είναι, αυτό που κληρονόμησαν και οι άγιοι».

«Άρα επλανήθημεν από οδού αληθείας». «Άρα λοιπόν –θα καταλήξουν σ’ αυτό το συμπέρασμα οι ασεβείς– πέσαμε έξω. Εμείς νομίζαμε ότι γνωρίζαμε την αλήθεια, εμείς νομίζαμε ότι δεν ήμασταν σε πλάνη, αλλά εμείς ήμασταν αυτοί που πλανήθηκαν. Χάσαμε τον δρόμο της αληθείας». Αλλά είπαμε, δεν τους ωφελεί το συμπέρασμα που βγάζουν, εφόσον δεν μετενόησαν σ’ αυτό τον κόσμο. Όμως, θέλουν δεν θέλουν, καταλήγουν σ’ αυτό το συμπέρασμα.

«Και το της δικαιοσύνης φως ουκ επέλαμψεν ημίν, και ο ήλιος ουκ ανέτειλεν ημίν». «Και το φως της δικαιοσύνης, το φως της αρετής, δηλαδή το φως του Θεού δεν μας φώτισε εμάς καθόλου. Δεν το αφήσαμε να μας φωτίσει. Και ο Θεός ήλιος, ο Χριστός ήλιος, ποτέ δεν ανέτειλε για μας, ποτέ δεν τον είδαμε». Γι’ αυτό πλανήθηκαν.

«Ανομίας ενεπλήσθημεν τρίβους και απωλείας, και ωδεύσαμεν τρίβους αβάτους· την δε οδόν Κυρίου ουκ έγνωμεν». «Όλη η ζωή μας ήταν μια ανομία, όλη η ζωή μας οδηγούσε στην απώλεια. Περπατήσαμε δρόμους που δεν ήταν δρόμοι να τους περπατάει άνθρωπος. Ποτέ δεν γνωρίσαμε τον δρόμο του Κυρίου· μείναμε μακριά απ’ αυτό τον δρόμο».

Είναι πάρα πολύ σπουδαίο αυτό το κείμενο· είναι από τη Σοφία Σολομώντος. Είναι ό,τι χρειάζεται, και από τη μία πλευρά αν το πάρουμε και από την άλλη. Και από την πλευρά μην τυχόν, ενώ κάνουμε τον ευσεβή, περιγελούμε, χλευάζουμε, ονειδίζουμε, θεωρούμε πλανεμένους, κάποιους που μπορεί να είναι στον δρόμο της αγιότητος. Προσοχή μεγάλη.

Και το άλλο: δεν πειράζει που θα σε περιγελάσουν, που θα σε ονειδίσουν και θα θεωρήσουν οι άνθρωποι ότι χάνεις τη ζωή σου. Και γονείς ακόμη, αν τα τέκνα τους θελήσουν περισσότερο ν’ αφοσιωθούν στον Θεό, νομίζουν ότι χάνουν τη ζωή τους. Να μη μας στενοχωρήσει αυτό, να μη μας ανησυχήσει. Κάποια μέρα όλα θα μπουν στη θέση τους. Κάποια μέρα ο κάθε μη σεσωσμένος θα ομολογήσει: «Πλανήθηκα». Θα έλθει ο άλλος και θα μας πει: «Πλανήθηκα· έπεσα έξω, που σε νόμιζα έτσι, που είπα σε βάρος σου αυτά, που σε κορόϊδεψα».

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 382.

Από τον εσπερινό της αποτομής  της τιμίας  κεφαλής του Αγίου Ιωάννου

The post Από τον εσπερινό της αποτομής  της τιμίας  κεφαλής του Αγίου Ιωάννου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γράφει ο Γέρων Ιωσήφ ο ησυχαστής: «Η νοερά προσευχή εις εμένα είναι όπως η τέχνη του καθενός, καθότι εργάζομαι αυτήν τριάντα εξ και επέκεινα χρόνια. Όταν εγώ ήλθα στο Άγιον Όρος, εζήτησα απ’ ευθείας τους ερημίτας οπού εργάζονται την προσευχήν. Τότε υπήρχαν πολλοί –πριν σαράντα χρόνια– οπού είχαν ζωή μέσα τους. Άνθρωποι αρετής. Γεροντάκια παλαιά. Από αυτούς εκάναμε Γέροντα και τους είχαμεν οδηγούς».

Ναι, αυτό έχει μεγάλη σημασία. Όποιος έχει τέτοια διάθεση, θα οδηγήσει τα βήματά του ο Θεός να βρει αγίους ανθρώπους, να δει στην πράξη ποιον να κάνει γέροντά του, να τον κάνει, και από εκεί και πέρα υπακοή. Εάν ο Θεός τόσο ευλόγησε τον Γέροντα Ιωσήφ και τόσο εκείνος προχώρησε στην πνευματική ζωή, είναι διότι ζήτησε το τέλειο. Ζήτησε την καρδιά της πνευματικής ζωής και πήγε κατευθείαν στους ερημίτες στο Άγιον Όρος.

Από τα βιβλία: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2021”, σελ. 249 και “Πνευματικά Μηνύματα 2025”, σελ. 247.

Ο άγιος Ιωσήφ ο ησυχαστής, ο εργάτης της ευχής

The post Ο άγιος Ιωσήφ ο ησυχαστής, ο εργάτης της ευχής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μας καλεί σήμερα η Παναγία να γιορτάσουμε αυτό το φοβερό μυστήριο της Κοιμήσεώς της. Κατ’ αρχήν, αν επιτρέπεται να πω, να γιορτάσουμε με την έννοια ότι εκείνη με την όλη ανταπόκρισή της, με την όλη αγιότητά της, με την όλη ζωή της, η οποία ολοκληρώθηκε με την κοίμησή της και τη μετάστασή της, μας έφερε ουσιαστικά και πραγματικά κοντά στον Θεό, μας φανέρωσε τον αληθινό Θεό. Τι άλλο θέλει το πλάσμα αυτό που είναι στη γη από το να συνειδητοποιήσει πλήρως και βαθιά μέσα του ότι υπάρχει πράγματι ο αληθινός Θεός, που είναι ο Ιησούς Χριστός, τον οποίο μας φανέρωσε η Παναγία με το να του δώσει την ανθρώπινη φύση από τη σάρκα της, και να είναι εις τον αιώνα τον άπαντα ο Κύριος χειροπιαστός; Αυτό να νιώσεις, και να σε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα, τρόπον τινά, σύγκορμα: ότι φανερώθηκε ο αληθινός Θεός και είναι όλος δικός μας και ότι η Παναγία το έκανε αυτό.

Η Παναγία, όπως είναι εκείνη η οποία μας έφερε τον Θεό στη γη, μας φανέρωσε τον Θεό και είναι η κλίμακα που μας ανεβάζει στον ουρανό, έτσι με τις πρεσβείες της μας βοηθάει να προχωρούμε στον δρόμο του Θεού και να ευαρεστούμε στην Αγία Τριάδα. Επομένως, να προσευχόμαστε, να ψάλλουμε στην Παναγία, να την τιμούμε, ιδιαίτερα κάθε φορά που έχουμε κάποια γιορτή της. Είναι αυτή που μας έφερε τον ουρανό στη γη· είναι αυτή που μας ανεβάζει από τη γη στον ουρανό. Αλλά και να παρακαλούμε την Παναγία. Έτσι ζεσταίνεται, ανοίγει η ψυχή μας και δέχεται τα θεϊκά πράγματα, ενώ αλλιώς, είναι κλειστή και παγωμένη. Να παρακαλέσουμε, λοιπόν, ιδιαίτερα σήμερα την Παναγία, καθώς εορτάζουμε την Κοίμησή της, να πρεσβεύσει να μας ελεήσει ο Θεός, να μας δώσει μετάνοια, ταπείνωση, αρετή, να μας βοηθήσει να κάνουμε το θέλημά του, να γίνουμε δικοί του, να γίνουμε αληθινοί χριστιανοί.

Από τα βιβλία: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2019”, σελ. 248 και “Πνευματικά Μηνύματα 2018”, σελ. 246.

Το φοβερό μυστήριο της Κοιμήσεως

The post Το φοβερό μυστήριο της Κοιμήσεως appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος, που γνώριζε τι είναι το μυστήριο, αλλά και πώς πρέπει να πλησιάζει κανείς το μυστήριο, είπε να δοκιμάζει ο καθένας, να εξετάζει, να μελετά τον εαυτό του και το όλο μυστήριο και μετά να πλησιάζει, γιατί αλλιώς «κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει» (Α’ Κορ. 11:30). Παρακαλώ, να το προσέξουμε αυτό.

Θ’ ακούσουμε «Μετά φόβου Θεού». Παρακαλώ, να εξετάσουμε πόσοι έχουμε αυτόν τον φόβο του Θεού, τον οποίο δεν είχε ο Αδάμ, όταν διέπραττε την αμαρτία και ήθελε να γίνει θεός. Πιο μπροστά τον είχε και γι’ αυτό ούτε είχε διανοηθεί να κάνει αυτό που του είπε ύστερα ο διάβολος. Ο διάβολος του πήρε αυτόν τον φόβο και του έβαλε την έπαρσή του και ο Αδάμ κινήθηκε όπως κινήθηκε.

«Μετά φόβου Θεού». Πόσο έχουμε αυτόν τον φόβο; Πόσο καλλιεργούμε αυτόν τον φόβο μέσα μας; Φοβούμαι ότι αρκετοί από μας δεν θα γνωρίζουν τι είναι φόβος Θεού. Άλλοι νομίζουν ότι είναι τρόμος, άλλοι νομίζουν ότι είναι κάτι άλλο. Ενώ είναι όλη αυτή η ευλάβεια προς τον Θεό, όλο αυτό το δέος προς τον Θεό, όλη αυτή η πίστη, η αγάπη, η ελπίδα προς τον Θεό. Είναι που νιώθει, που αισθάνεται κανείς ότι ο Θεός είναι ο Θεός του, και αυτός είναι το πλάσμα, το δημιούργημα και δεν τολμάει να σηκώσει κεφάλι ενώπιον του Θεού, αλλά μένει ταπεινός. Πόσοι πλησιάζουν το άγιο Ποτήριο, θα έλεγε κανείς, με έπαρση δαιμονική! Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό θα είναι εις βάρος τους.

Πόσοι λοιπόν θα πλησιάσουν με φόβο Θεού, με πίστη; Και όχι απλώς να πιστεύουμε ότι αυτό είναι Θεία Κοινωνία· δεν βγαίνει τίποτε μ’ αυτό. Πίστη είναι αφοσίωση, δόσιμο και όχι απλώς παραδοχή. Εμπιστεύομαι στον Θεό; Εμπιστεύομαι στον Χριστό; Είναι Κύριός μου, Κύριος της ψυχής μου, Κύριος της ζωής μου, Κύριος των πάντων ο Χριστός; Τον αναγνωρίζω έτσι; Αυτός με κυβερνάει ή εγώ κυβερνώ τον εαυτό μου; Εμείς είμαστε κύριοι ή ο Χριστός είναι Κύριός μας;

«…και αγάπης…». Όχι γλυκανάλατες αγάπες, απλώς ανθρώπινες αγάπες. Γεμάτοι είναι οι άνθρωποι από τέτοιες αγάπες. Δεν είναι αυτή η αγάπη προς τον Θεό. Η αγάπη είναι θυσία. Άμα δεν έχεις μέσα σου το αίσθημα της αυτοθυσίας, της θυσίας του εαυτού σου, δεν έχεις ίχνος αγάπης· ας νομίζεις ότι έχεις αγάπη.

Αγάπη στην προκειμένη περίπτωση είναι όχι απλώς πόθος για τον Χριστό· όχι. Θα έλθει ο καιρός που μόνο θα τον ποθούμε. Στην άλλη ζωή δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο. Εδώ, σ’ αυτόν τον κόσμο ποθώ τον Χριστό, αγαπώ τον Χριστό, θέλω να τον πάρω μέσα μου τον Χριστό, όμως, όπως εκείνος θυσιάσθηκε για μένα – έγινε άνθρωπος, εκένωσε τον εαυτό του και έπειτα ως άνθρωπος θυσιάσθηκε και πέθανε πάνω στον Σταυρό για μένα – κι εγώ θέλω να πεθάνω μαζί του. Να πεθάνω ως προς την αμαρτία· όχι προς άλλα πράγματα. Όχι παλικαριές και τέτοια. Ως προς την αμαρτία και τη μικρή και τη μεγάλη και ως προς όλα εκείνα που δεν τα προσέχουμε καθόλου. Αυτή είναι η αγάπη προς τον Χριστό. Αγαπώ, ποθώ, θέλω να πεθάνω μαζί του, να σταυρωθώ μαζί του, να γίνω ένα μαζί του και να αναστηθώ μαζί του.

Κάπως έτσι, παρακαλώ, όσο εξαρτάται από μας, όσο μπορούμε ο καθένας, να προσπαθήσουμε να ζήσουμε το μυστήριο.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Συνάξεις Δωδεκαημέρου”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2016, σελ. 119, 122, 124 (αποσπάσματα).

Με φόβο Θεού, με πίστη, με αγάπη

The post Με φόβο Θεού, με πίστη, με αγάπη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.