Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

Βλέπετε, θεία Λειτουργία γίνεται, κοινωνούμε και στο τέλος λέμε: «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον». Διότι ο Χριστός μέσα μας έρχεται ως χάρη, ως φως, ως Πνεύμα επουράνιο. Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, όταν το καθετί το δούμε σωστά, το σκεφθούμε, το μελετήσουμε σωστά, θα ωφεληθούμε και ανάλογα. Δεν φθάνει απλώς να πούμε ότι σήμερα είναι Κυριακή, να πάμε στην εκκλησία ή ότι σήμερα είναι Πεντηκοστή, να πάμε στην εκκλησία και να μείνουμε κατά έναν τρόπο ακαθόριστο σ’ αυτό, και τελείωσε. Εάν δεν μελετήσουμε ως λογικά όντα – ο Θεός μας έδωσε νου – το όλο θέμα, το όλο περιεχόμενο, την όλη σημασία της εορτής, εάν δεν δώσουμε την καρδιά μας να βιώσει το μεγάλο νόημα που έχει αυτή ή κάποια άλλη εορτή, δεν ωφελούμαστε απλώς με το να φέρουμε τον εαυτό μας ως την εκκλησία.

Το Πνεύμα το Άγιο ήρθε στην Εκκλησία, ήρθε για όλους, και είναι απορίας άξιο πώς δεν μας απασχολεί αυτό το πράγμα και δεν μας βάζει σε ανησυχία. Πήραμε Πνεύμα Άγιο; Έχουμε Πνεύμα Άγιο; Ζούμε όπως μας οδηγεί το Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε πνευματέμφοροι; Είμαστε δοσμένοι στο Πνεύμα το Άγιο; Αφήνουμε τον εαυτό μας στο Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε όργανα του Αγίου Πνεύματος, όπως έγιναν οι απόστολοι και όλοι οι άγιοι; Ή μήπως ζούμε τη ζωή μας και αυτό το αφήνουμε στην άκρη; Σκεπτόμαστε δηλαδή ότι αυτό έγινε στους αγίους· γιατί να γίνει και σ’ εμάς; Σαν να είμαστε εμείς πιο έξυπνοι, σαν να τα ξέρουμε εμείς καλύτερα και σαν να ανακαλύψαμε ότι κάτι άλλο είναι καλύτερο, και όχι αυτό που έκαναν εκείνοι, οι οποίοι απαρνήθηκαν τα πάντα, οι οποίοι πίστεψαν με όλη την καρδιά τους στον Χριστό, παρέδωσαν τον εαυτό τους στον Χριστό, οπότε τους εμπιστεύθηκε ο Χριστός και τους έδωσε το Πνεύμα το Άγιο· όπως είπαμε, και στους αποστόλους και σε όλους τους αγίους.

Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και έρχεται και για μας· και εμάς δεν μας πολυενδιαφέρει. Μπορεί να μην το λέμε, επαναλαμβάνω, αλλά με τη στάση μας δείχνουμε ότι δεν μας νοιάζει, δεν μας ενδιαφέρει· το περιφρονούμε. Τι θα πει ο Θεός, τι γνώμη θα έχει για μας και τι θα κάνει μ’ εμάς ο Θεός, όταν εμείς παίρνουμε μια τέτοια στάση και έχουμε πρόχειρες τις δικαιολογίες, πρόχειρα τα επιχειρήματα; Και είναι ένα καθολικό φαινόμενο. Κάνει εντύπωση ότι σήμερα καθένας έχει τη γνώμη του, καθένας έχει τον ατομισμό του, τον εγωισμό του. Κανένας δεν υποχωρεί, δεν υπακούει στον άλλο. Και γι’ αυτό δεν μπορούν καθόλου να ταιριάξουν οι άνθρωποι ούτε μέσα στην οικογένεια ούτε τα ανδρόγυνα· καθένας του κεφαλιού του. Και κάνει εντύπωση ότι, ενώ από το ένα μέρος έτσι είμαστε, από το άλλο μέρος όλοι αφήσαμε τον εαυτό μας να μπει μέσα μας και να μας επηρεάζει το πνεύμα αυτό το κοσμικό, το πνεύμα το δαιμονικό, το πνεύμα το οποίο δεν μας αφήνει να αγαπήσουμε το Πνεύμα του Θεού, δεν μας αφήνει να ζητούμε το Πνεύμα του Θεού, να έχουμε λαχτάρα για το Πνεύμα του Θεού.

Ακούμε για το Άγιο Πνεύμα, κάνουν λόγο το Ευαγγέλιο, τα εκκλησιαστικά βιβλία, αυτές τις ημέρες έχουμε μια γιορτή αφιερωμένη σ’ αυτό. Από κει και πέρα, άλλου πνεύματος άνθρωποι είμαστε. Άμα δεν έχεις μέσα σου το Πνεύμα του Θεού, άλλο πνεύμα θα έχεις. Το κοσμικό πνεύμα θα έχεις, που σε τελευταία ανάλυση είναι δαιμονικό πνεύμα.

Όμως, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, ό,τι κι αν κάνουμε, όποιο πνεύμα κι αν μας παρασύρει, όποιο δρόμο κι αν πάρουμε, η αλήθεια του Θεού μένει. Ο Θεός μένει στον αιώνα, το θέλημά του μένει στον αιώνα, το έργο του μένει στον αιώνα, η αλήθειά του μένει στον αιώνα. Και ένας να βρίσκεται κάθε εκατό χρόνια, ας πούμε, που να θέλει να βρει την αλήθεια του Θεού, να πιστέψει στην αλήθεια του Θεού, να αγαπά το Πνεύμα του Θεού, η όλη οικονομία του Θεού για τον άνθρωπο πραγματοποιείται. Οι άλλοι, άμα δεν θέλουν, δεν θέλουν. Αναγκαστικά δεν γίνεται.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “…ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον…”, Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2016, σελ. 32 (αποσπάσματα).

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

The post Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν πάλι από λάθος σου έγινε το όποιο κακό, το νιώθεις ότι έκανες λάθος; Και λάθος όχι απλώς με την έννοια που το λέμε εμείς, όπως όταν παραπατήσει κανείς, αλλά λάθος ενώπιον του Θεού. Και έτσι αντιμετωπίζεις αυτό το θέμα – το οποίο είναι μια πραγματικότητα· είναι η αρρώστια είτε ελαφριάς είτε βαριάς ή και βαρυτάτης μορφής – με λαθεμένο πνεύμα. Ακόμη και όταν θα τρέξεις, επαναλαμβάνω, στη Λειτουργία, στα σαρανταλείτουργα, στις προσευχές της Εκκλησίας, στις προσευχές των ανθρώπων, όλο αυτό δεν γίνεται μέσα στο πνεύμα του Θεού: Τι λέει ο Θεός; Γιατί το άφησε και έγινε; Τι περιμένει να βγει από αυτό;

Ο Θεός τα ξέρει όλα· δεν του ξεφεύγει τίποτε. Εμείς μένουμε με την εντύπωση ότι κάποιο λάθος έγινε και ξέφυγε η υπόθεση από τα χέρια του Θεού, ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει την αρρώστια, οπότε μένει σ’ εμάς να τρέξουμε, για να επανορθώσουμε τα πράγματα και να ξαναβρούμε την υγεία μας. Ο Θεός δηλαδή – εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας τον Θεό· και ως χριστιανοί θα τον λάβουμε υπ’ όψιν μας, αλλά και το κάνουμε, αφού τρέχουμε και παρακαλούμε να μας ελεήσει – θέλει να παιδεύεται έτσι ο άνθρωπος, θέλει να βασανίζεται; Είναι δυνατόν ο Θεός να το θέλει αυτό; Εμείς, που είμαστε σκληροί άνθρωποι, άνθρωποι αμαρτωλοί, όταν δούμε να βασανίζεται κάποιος, ραγίζει η καρδιά μας. Και θεωρούμε ότι είναι απάνθρωπος ένας ο οποίος, ενώ είναι στο χέρι του να βοηθήσει κάποιον που πάσχει, δεν τον βοηθά. Κατά κανόνα λοιπόν, όπως είπαμε, ευαισθητοποιούμαστε, ραγίζει η καρδιά μας και τον βοηθάμε. Ο Θεός;

Ο Θεός είναι ο πατέρας μας, είναι αυτός που μας αγαπάει, και το όλο πνεύμα του Θεού είναι όχι απλώς να κάνουμε τούτο κι εκείνο ή να επιτύχουμε τούτο κι εκείνο, αλλά να έχουμε τη συναίσθηση ότι αυτός είναι Θεός, εμείς είμαστε τα πλάσματά του. Είμαστε αμαρτωλοί, ήρθε όμως και μας καλεί σε μετάνοια, μας είπε και μας λέει την όλη αλήθεια και προσέφερε τον ίδιο τον εαυτό του θυσία, για να μας σώσει από την αμαρτία. Και στο να σωθούμε από την αμαρτία συντελούν και όλα τα βάσανα που περνούμε· τα οποιαδήποτε βάσανα.

Πόσο σημαντικό επίσης είναι να θυμηθεί κανείς το παρελθόν – το πολύ πρόσφατο ή το πολύ μακρινό – και να σκεφθεί: «Σ’ εκείνη την περίπτωση που ενήργησα έτσι, δεν πολυρώτησα τον Θεό, αλλά έκανα τα δικά μου. Και μου συνέβη ό,τι μου συνέβη, ακριβώς διότι, καθώς εγώ παρεξέκλινα, επέτρεψε ο Θεός να πάθω τούτο κι εκείνο». Να τα δει λοιπόν κανείς σωστά τα πράγματα και στη συνέχεια να μετανοήσει αληθινά, αλλά και από κει και πέρα να ενεργήσει σωστά και να ανταποκριθεί σωστά.

28-10-2000

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Οκτώβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018, σελ. 321 (αποσπάσματα).

Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία

The post Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ό,τι κάνει ο Θεός το κάνει για τον άνθρωπο, για να σώσει τον άνθρωπο, αλλά όμως συνεχώς σε συνεργασία με τον άνθρωπο. Με την έννοια δηλαδή ότι ο άνθρωπος μπορεί να σκεφτεί, μπορεί να καταλάβει ορισμένα πράγματα, μπορεί να λογικεύεται. Ο Θεός δεν συνεργάζεται με τον άνθρωπο, όταν αυτός είναι αρνητικός, πεισματάρης και δεν χρησιμοποιεί όλα αυτά που του έδωσε ο Θεός. Θα χρησιμοποιήσουμε εμείς, ως άνθρωποι που πλασθήκαμε κατ’ εικόνα Θεού, τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός – θα μάθουμε γράμματα, θα διαβάσουμε, θα ακούσουμε, θα συζητήσουμε – θα κάνουμε το ανθρώπινο, αλλά με τη διάθεση να καταλάβουμε καλύτερα τα του Θεού, να δούμε πώς ανοίγει ο Θεός την πόρτα, να καταλάβουμε και να δεχθούμε τη σοφία που μας δίνει ο Θεός, το νερό το θεϊκό που μας δίνει, για να χορτάσει η ψυχή μας, όπως λένε τα τροπάρια της εορτής της Μεσοπεντηκοστής.

Από τα βιβλία: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2021”, σελ. 163, και “Πνευματικά Μηνύματα 2020”, σελ. 148.

Να δεχθούμε τη σοφία που μας δίνει ο Θεός

The post Να δεχθούμε τη σοφία που μας δίνει ο Θεός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν πιστέψεις στον Χριστό, σιγά-σιγά θα αρχίσει να σε ελκύει. Και αν είσαι ειλικρινής και πραγματικά τον πιστεύεις, λίγο-λίγο περνάει μέσα σου η χάρη, η αγάπη, η ενέργεια του Χριστού και ανακαλύπτεις καινούργιο δρόμο, καινούργια ζωή. Όλοι οι άγιοι βρήκαν και αγάπησαν τον Χριστό κατά έναν ειδικό και μοναδικό τρόπο. Αλλιώς, χαραμίζουμε τη ζωή. Ο Χριστός για όλους είναι αυτή η φωτιά, η δύναμη η θεϊκή. Αν εσύ δεν απομακρύνεσαι μεν αλλά σαν να μην τον βρήκες τον Χριστό κατά έναν μοναδικό τρόπο, χαραμίζεσαι. Σιγά-σιγά να έρθει αυτή η ώρα: να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο, όχι απλώς να κλωθογυρίζεις στην Εκκλησία και να κάνεις άψυχα τα της σχέσεώς σου με τον Χριστό. Τα πιο αθώα πράγματα να κάνεις, αν ξεχνιέσαι σ’ αυτά σαν να είναι αυτά ο Θεός, αμαρτάνεις τελικά.

Αν προσέξουμε τη ζωή μας, θα δούμε ότι δεν πιστεύουμε. Αν πιστέψεις, αμέσως αλλάζεις, αμέσως τρέχεις στον Χριστό. Είναι αδιανόητο μετά να αμαρτάνεις με τον τρόπο που αμαρτάνει ο σημερινός άνθρωπος· που αμαρτάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Εάν φυτοζωούμε ως χριστιανοί, αν είμαστε χλιαροί, είναι γιατί δεν πιστεύουμε. Αν όμως πιστέψεις αληθινά – που η πίστη αυτή έχει αγάπη μέσα· το παν για σένα είναι ο Θεός – μόνο που κινείσαι έτσι, αλλάζεις· πόσο μάλλον που την ώρα που πιστεύεις έτσι, έρχεται η χάρη του Χριστού μέσα σου και σε ενδυναμώνει και, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε κάνει να μπορείς να κάνεις όσα κάνει ο Χριστός.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2017”, σελ. 153 και “Πνευματικά Μηνύματα 2021”, σελ. 125.

Να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο

The post Να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.