Αυτό ως χριστιανοί πρέπει ιδιαίτερα να το προσέξουμε και να το πάρουμε ως δεδομένο, ότι «δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την Βασιλείαν του Θεού» (Πραξ. 14:22) και δια πολλών βασάνων και πολλών παθημάτων. Να το πάρουμε ως δεδομένο, να το πάρουμε απόφαση και να μην προσπαθούμε ούτε να θέλουμε να ξεφύγουμε. Ούτε επίσης, καθώς, θέλουμε δεν θέλουμε, έρχονται τα διάφορα παθήματα, ακριβώς γιατί είμαστε χριστιανοί, να απογοητευόμαστε, να απελπιζόμαστε ή ακόμη και να νομίζουμε ότι, για να μας συμβαίνουν αυτά, μας άφησε ο Θεός. Αυτά είναι ευλογία από τον Θεό και είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου του Θεού.

Θα πείτε: «Δεν μπορούμε εμείς να τα καταλάβουμε». Ε, αυτό να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε πόσο είμαστε σε κατάσταση που δεν καταλαβαίνουμε. Ένας άγιος τα καταλαβαίνει αυτά, τα δέχεται και τα επιζητεί. Ένας χριστιανός που ζει συμβατική χριστιανική ζωή, ένας ψευτοχριστιανός –όπως είμαστε εμείς– δεν τα καταλαβαίνει αυτά, τρομάζει, φοβάται. Αλλά σε τελική ανάλυση, βαθύτερα δεν τα δέχεται, και γι’ αυτό όλο και προσπαθεί να τα αποφεύγει και να ξεφεύγει από δω κι από κει.

Το τονίζω ακόμη μια φορά, όπως κι άλλες φορές το έχουμε πει, ότι η άγνοια μάς κάνει να μην μπορούμε να τα καταλάβουμε τα πράγματα, όπως τα καταλάβαιναν οι άγιοι και όπως τα έπαιρναν οι άγιοι. Αυτό δείχνει πόσο μακριά είμαστε από την αγιότητα, πόσο άρρωστη είναι η ψυχή μας πνευματικά, πόσο δεν έχουμε βρει ακόμη τον δρόμο του Θεού και είμαστε σ’ άλλο δρόμο, άσχετα εάν θεωρητικά είμαστε κάπως χριστιανοί. Βιωματικά, στην πράξη, δεν είμαστε καθόλου χριστιανοί. Διότι αν ήμασταν χριστιανοί, κι εμείς έτσι θα νιώθαμε, έτσι θα τα καταλαβαίναμε και έτσι θα τα επιζητούσαμε.

Αν αυτά που λέμε αυτή τη στιγμή έχουν δόση αληθείας, καταλαβαίνετε πόσο πρέπει ν’ ανησυχήσουμε, που ζούμε σε εντελώς άλλη πραγματικότητα και σε άλλες καταστάσεις. Πρέπει ν’ ανησυχήσουμε πολύ και να ξυπνήσουμε σαν από ύπνο και να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας φωτίσει και να μας ενδυναμώσει, για να βρούμε τον δρόμο του και να ζήσουμε κατά το θέλημά του.

17-7-1987

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 347.

The post Τα παθήματα για τον χριστιανό είναι ευλογία appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτό το οποίο τόσο πολύ στερούνται οι σημερινοί άνθρωποι είναι το νόημα της ζωής. Ειδικότερα οι νέοι, οι οποίοι ήλπισαν και ελπίζουν σε διάφορες κοσμικές παρηγοριές, απογοητεύονται, γιατί βλέπουν τελικά ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτε. Οπότε, πάλι βιώνουν το κενό και μάλιστα μεγαλωμένο. Τι νόημα να έχει έτσι η ζωή! Αν πιστέψεις στον Χριστό και αποδυθείς στον πνευματικό αγώνα, τίμια όμως, τότε αρχίζεις να βρίσκεις το νόημα της ζωής. Να πεις δηλαδή: «Χριστέ μου, έδωσες το τίμιο αίμα σου και με αγόρασες και ανήκω σ’ εσένα. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι στη ζωή μου θα τα κάνεις εσύ όλα κατά τον καλύτερο τρόπο και παραδίδομαι σ’ εσένα. Βοήθησέ με να κάνω το θέλημά σου». Έτσι αρχίζεις να βρίσκεις τον εαυτό σου και τον Θεό. Φωτίζονται τα πράγματα, ανοίγουν τα μάτια σου, αρχίζεις να βλέπεις και προχωρείς. Και τότε κάθε βήμα και βίωμα. Κάθε στιγμή έχει το νόημά της, κάθε λεπτό έχει το δικό του βίωμα.

Αν πιστέψεις ότι ο Χριστός σώζει εσένα που είσαι ανάξιος σωτηρίας, θα μείνεις κοντά στον Θεό. Το φοβάσαι όμως αυτό· φοβάσαι να ξεκολλήσεις από το κατεστημένο σου και να αφεθείς στον Θεό. Υπάρχει μέσα σου μηχανισμός που δεν σε αφήνει να τα πάρεις έτσι τα πράγματα, διότι μετά ανήκεις στον Θεό, παύεις να είσαι αυτονομημένος, να ανήκεις στον εαυτό σου. Αυτό σημαίνει ότι θέλει βέβαια κανείς να συγχωρηθεί από τον Θεό, αλλά θέλει να έχει την αίσθηση ότι σαν να πλήρωσε (και άρα το δικαιούται) και να κρατάει έτσι την αυτονομία του…

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2020”, σελ. 302, “Πνευματικά Μηνύματα 2018”, σελ. 14 και “Πνευματικά Μηνύματα 2019”, σελ. 202.

Να πιστέψεις στον Χριστό

The post Να πιστέψεις στον Χριστό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και παίρνοντας αφορμή από τον Ιωάννη, θα μπορούσαμε να πούμε γενικότερα, αυτό το οποίο παρατηρούμε μέσα στην Εκκλησία από τον Ιωάννη, αν θέλετε, τον Βαπτιστή μέχρι και σήμερα –αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη– ότι κατά κανόνα οι άγιοι άνθρωποι, οι άνθρωποι του Θεού δεν τολμούν –αυτό που συνηθίζουμε να λέμε– να θέσουν από μόνοι τους τον εαυτό τους στην υπηρεσία του Θεού. Δεν τολμούν. Κανείς δεν το σκέπτεται εξ ιδίων. Κανείς. Όλοι είναι κεκλημένοι. Όλους τους καλεί ο Θεός. Εκείνος είναι που τους διαλέγει, εκείνος είναι που τους καλεί, εκείνος είναι ο οποίος τους ετοιμάζει.

Π.χ. ο Μωυσής δεν σκέφτηκε μόνος του να μάθει ορισμένα πράγματα στην αυλή εκεί του Φαραώ, που θα του ήταν χρειαζούμενα μετά. Ο Θεός ήταν που οικονόμησε έτσι τα πράγματα. Και γενικά, δεν είναι αυτόκλητος, δεν είναι αυτός που σκέφτηκε να οδηγήσει τον λαό από την Αίγυπτο στη γη της επαγγελίας και γι’ αυτό ετοιμάστηκε. Όχι. Ο Θεός τον διαλέγει εκ κοιλίας μητρός, ο Θεός τον προετοιμάζει και με τον έναν και με τον άλλο τρόπο. Και μάλιστα γι’ αυτόν πολλά πράγματα γίνονται ανυπόπτως. Ούτε καν υποπτεύεται γιατί συμβαίνει το ένα, γιατί το άλλο. Τελικά όμως, καθώς τον καλεί ο Θεός, παραδίδεται στον Θεό, γίνεται δούλος του και κάνει αυτό για το οποίο τον κάλεσε ο Θεός.

Εδώ στον Ιωάννη τον πρόδρομο αυτό ακόμη πιο πολύ φαίνεται. Τον οποίο Ιωάννη εκ κοιλίας μητρός ή, αν επιτρέπεται να πούμε, πριν ακόμη αρχίσει να υπάρχει στην κοιλιά της μητέρας του ο Θεός τον έχει διαλέξει. Τελικά το συμπέρασμα που βγαίνει από την όλη ιστορία της Εκκλησίας είναι ότι, όπως το υπαινίσεται η Αγία Γραφή, πρέπει να είναι μεγάλη αμαρτία, όταν κανείς αυτόκλητος, κατά αυτόκλητο τρόπο έρχεται να υπηρετήσει τον Θεό.

Οι πατέρες, οι άγιοι όλοι, τρέμουν, φοβούνται. Εκείνο που κάνουν οι ίδιοι είναι να μετανοούν, να αγαπούν τον Θεό, να χαίρουν που τους κάλεσε ο Θεός να είναι δικοί του, να είναι χριστιανοί, και αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις να κάνουν το θέλημα του Θεού. Τρέμουν όμως να μπουν στην υπηρεσία του Θεού. Διότι, όταν μπαίνει κανείς στην υπηρεσία του Θεού, κάνει αυτό το έργο του Θεού, είναι στη θέση του Θεού από κάποια πλευρά. Και το τρέμουν αυτό οι άγιοι.

Πρέπει να είναι μεγάλη αμαρτία λοιπόν, όταν κανείς μόνος του αποφασίζει, μόνος του καλεί τον εαυτό του, και μόνος του βάζει τον εαυτό του τάχα στην υπηρεσία του Θεού. Δεν ξέρω εάν μπορούμε να πούμε ότι όχι μόνο όταν αναλαμβάνει κανείς να υπηρετήσει τον Θεό πρέπει να είναι κεκλημένος από τον Θεό, και όχι αυτόκλητος, αλλά και γενικότερα το ότι γίνεται κανείς χριστιανός και μένει χριστιανός και αγωνίζεται σε όλη του τη ζωή να είναι χριστιανός και αυτό ακόμη είναι μια κλήση. Βέβαια, όχι με την έννοια ότι ο Θεός άλλους καλεί και άλλους δεν καλεί.

Ο Θεός τους πάντας καλεί. «Πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι». Όμως, κι αν είναι έτσι, δηλαδή τρόπον τινά όλοι καλούνται, στην πράξη αληθινός χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος νιώθει αυτή την πραγματικότητα, ζει αυτή την πραγματικότητα, ότι τον κάλεσε ο Θεός να είναι χριστιανός, τον κάλεσε ο Θεός να πιστέψει, να βαπτιστεί, να σκέπτεται όπως σκέπτεται και να έχει τη δύναμη να αγωνίζεται να είναι χριστιανός. Τον κάλεσε ο Θεός.

Θα τολμούσα να πω ότι δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση μεταξύ της καταστάσεως που υπάρχει στην ψυχή εκείνου ο οποίος νιώθει ακριβώς ότι είναι κεκλημένος από τον Θεό να είναι χριστιανός, και της καταστάσεως του άλλου, ο οποίος δεν νιώθει αυτό το πράγμα και απλώς προσπαθεί, απλώς αγωνίζεται. Δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Αυτό είναι μυστήριο μέγα, και αν λίγο το σκεφτούμε καλά, σωστά, θα διατεθούμε αλλιώς απέναντι του Θεού. Αυτή την ώρα τώρα εδώ που είμαστε, όσο κι αν φαίνεται ότι εμείς σκεφτήκαμε και ήρθαμε, εμείς αποφασίσαμε και βρεθήκαμε στον ναό, όσο κι αν φαίνεται έτσι, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα. Αλλά και για ό,τι κάνουμε καθημερινά ως χριστιανοί, όσο κι αν φαίνεται ότι εμείς σκεφτήκαμε και εμείς προσπαθούμε, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα. Είναι ο Θεός που μας κάλεσε και μας εμπνέει να κάνουμε ό,τι κάνουμε. Και τη συγκεκριμένη αυτή ώρα που είμαστε εδώ, ο Θεός μας έφερε.

Αν το προσέξει κανείς αυτό, αν το μελετήσει, θα διαπιστώσει ότι είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο πράγμα, ότι είναι μυστήριο μεγάλο. Έχει μεγάλη σημασία να νιώσεις αυτή την ώρα τώρα ότι νοιάστηκε και για σένα απόψε ο Θεός, ότι σε σκέφτηκε και σε κάλεσε να είσαι μέσα στο ναό του. Οπότε, αλλιώς αρχίζει κανείς να αισθάνεται και αλλιώς αρχίζει να σκέπτεται· γίνεται αλλιώτικη η διάθεσή του. Πάρα πολλοί άνθρωποι, πάρα πολλοί χριστιανοί, πολύ αδικούνται σ’ αυτό το σημείο, διότι, για ό,τι κάνουν, μένουν απλώς στο ότι προσπαθούν να κάνουν κάτι, επειδή το σκέφτηκαν αυτοί.

Παίρνοντας αφορμή από δω, από τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε: ό,τι είσαι και δεν είσαι, είναι ο Θεός που σου το έδωσε. Είναι ο Θεός που σε κάλεσε. Είναι ο Θεός που σε έφτιαξε να είσαι αυτό που είσαι ως χριστιανός, και να έχεις το όποιο καλό έχεις. Και αυτό σημαίνει μεγάλη φροντίδα, μεγάλη μέριμνα, μεγάλη αγάπη, ιδιαίτερη αγάπη, από μέρους του Θεού. Και δεν σε κάλεσε απλώς για να σε βάλει σε κάποια δοκιμασία, αλλά, καθώς σε κάλεσε, έγινε η αρχή, σε έβαλε σε ένα δρόμο, και οπωσδήποτε θα σε οδηγήσει μέχρι τέλους, θα σε φτάσει στο τέλος. Σ’ αυτό καλείται ο καθένας. Και το άλλο που πρέπει να προσέξουμε είναι ότι ο Θεός καλεί ειδικότερα να γίνουμε δούλοι του, υπηρετούντες αυτόν.

Να γίνουμε δούλοι στην Εκκλησία του. Και είναι ο Θεός που καλεί σ’ αυτό. Εάν κινείται κανείς με το φρόνημα τάχα να βοηθήσει την Εκκλησία στο έργο της, μάλλον εμποδίζει τα πράγματα, και το Πνεύμα του Θεού δεν αναπαύεται σ’ αυτόν. Πρέπει κανείς να είναι ταπεινός ενώπιον του Θεού, παραδομένος στον Θεό, και να το αφήνει στον Θεό το θέμα αυτό της ειδικής κλήσεως. Όχι κρυφά-κρυφά να ελπίζει να τον αναδείξει ο Θεός. Όχι. Αφήνεται στην αγάπη του Θεού κανείς απλώς και γενικώς. Και ο Θεός, όποιον θέλει εκείνος θα καλέσει, όταν θέλει, όπως θέλει, κι εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι να ανταποκριθεί κανείς.

Έχουμε ευτυχώς ζωντανά παραδείγματα τους ιδίους τους αγίους. Τόσες φορές είπαμε ότι είναι χιλιάδες και εκατομμύρια οι άγιοι και όλοι-όλοι είναι το ίδιο, έχουν το ίδιο πνεύμα. Και όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά μπορεί να γίνει για μας το υπόδειγμα, το παράδειγμα. Και ιδού σήμερα, απόψε, ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος εντυγχάνει υπέρ ημών, προσεύχεται για μας, μεσιτεύει –και κάπως θα έβαλε κι εκείνος το δακτυλάκι του, για να είμαστε εδώ απόψε– και του οποίου η ζωή μάς είναι και με την έννοια της γενικής και με την έννοια της ειδικής κλήσεως παράδειγμα. Είθε λοιπόν οι ευχές του, οι προσευχές του και οι πρεσβείες του να μας πιάσουν, και να μας πιάσουν έτσι που να μιμηθούμε και το δικό του παράδειγμα και των άλλων αγίων.

24-6-1985

Από την ιστοσελίδα: www.agia-triada-panorama.gr/text/agiologika/

Κείμενο υπ’ αριθμ. 50

Το παράδειγμα του Προδρόμου και των άλλων αγίων

The post Το παράδειγμα του Προδρόμου και των άλλων αγίων appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Νομίζω ότι η κυριότερη δυσκολία στον γάμο είναι ο ίδιος ο γάμος και στην αγαμία η ίδια η αγαμία. Όσο κι αν φαίνεται αστείο, έτσι είναι. Ο γάμος έχει μαζί του όλα αυτά που έχει. Θα μπορούσε κανείς να πει κατ’ αρχήν ότι το πιο δύσκολο πρόβλημα σε ένα γάμο είναι αν θα πετύχει ο γάμος. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πετύχει ένας γάμος. Όχι τόσο γιατί αυτός καθ’ εαυτόν ο γάμος δεν μπορεί να πετύχει, αλλά διότι οι δύο άνθρωποι που έρχονται εις γάμου κοινωνίαν δεν παύουν να είναι δύο άνθρωποι, όσο κι αν κάτω από το μυστήριο, αλλά και φυσιολογικά γίνονται ένας. Και αν μεν μέσα στο χωνευτήρι του γάμου μπορέσουν να γίνουν ένας, έχει καλώς. Αν όμως δεν μπορέσουν να γίνουν ένας άνθρωπος, τι γίνεται τότε;

Εξ όσων εγώ γνωρίζω, μια από τις πιο βασικές δυσκολίες, αν όχι η πιο σημαντική, στον έγγαμο βίο είναι το να πετύχει ο γάμος με αυτή την έννοια. Το να μπορέσουν δηλαδή οι δύο αυτοί άνθρωποι να ζήσουν ως ένας άνθρωπος. Δεν αεροβατώ, αλλά προσπαθώ να πατώ σε στέρεο έδαφος και σε κάπως συγκεκριμένα στοιχεία.

Επιτρέψτε μου να πω ότι μπορεί τελικά ένας γάμος να είναι αποτυχημένος και όταν ακόμη και οι δύο σύζυγοι φαίνονται ότι είναι καλοί άνθρωποι και ότι με πολύ καλές προθέσεις εισέρχονται στον γάμο. Και αυτό, διότι δεν είναι θέμα μόνο καλής θελήσεως, καλής προθέσεως: δεν αρκεί απλώς το να είναι κανείς καλός. Βέβαια, η λέξη καλός εντός εισαγωγικών. Είναι και ζήτημα ιδιοσυγκρασίας. Τι ιδιοσυγκρασία έχει ο καθένας. Το θέμα δεν είναι τι θέλω να είμαι, τι προσπαθώ να είμαι, αλλά τι είμαι. Μπορεί να έχει κανείς καλές προθέσεις, αλλά κατά βάθος να άγεται και να φέρεται από καταστάσεις, από τις οποίες δεν έχει ελευθερωθεί.

Ο γάμος έχει και αυτό το καλό, ότι μπορούν να ελευθερωθούν – είτε η γυναίκα είτε ο άνδρας – από κόμπλεξ, από απωθημένα βιώματα, από ακαταστασίες ψυχολογικές. Χρειάζεται όμως και από τα δύο μέρη γνώση, κατάρτιση, πολύ κουράγιο, πολλή αυτοθυσία, αυταπάρνηση και όχι απλώς καλή διάθεση. Χρειάζεται επίσης και καλός σύμβουλος. Αλλιώς, αν αυτές οι μη καλές ψυχολογικές καταστάσεις δεν τακτοποιηθούν είτε προ του γάμου είτε μέσα στον γάμο, ο γάμος θα είναι αποτυχημένος. Αποτυχημένος βέβαια έτσι όπως τον βλέπουμε εμείς· όχι όμως και ενώπιον του Θεού.

Από αυτό συμπεραίνουμε αμέσως-αμέσως το εξής, που εγώ αρκετές φορές, όταν χρειάζεται, το λέω κατ’ ιδίαν· προκειμένου να παντρευτεί ένας νέος ή μια νέα, δεν φθάνει να στηρίζεται στην κρίση του. Όσο κι αν γνωρίσει ένας νέος τη νέα, με την οποία θα έλθει εις γάμου κοινωνίαν ή η νέα τον νέο, σε τελευταία ανάλυση δεν θα αλληλογνωρίζονται καλά. Διότι ποιος μπορεί να πει κατ’ αρχήν ότι γνωρίζει τον ίδιο τον εαυτό του; Πόσα υπάρχουν βαθύτερα μέσα μας, που μας αναστατώνουν μερικές φορές, που μας άγουν και μας φέρουν, από τα οποία, αν επιτρέπεται να πω έτσι, φτύνει αίμα κανείς για να ξεγλιτώσει, και πάλι είναι δεμένος και ούτε ξέρει καλά-καλά τι είναι αυτά; Επίσης να πω ότι αλλιώς γνωρίζαμε πέρυσι τον εαυτό μας, αλλιώς τον γνωρίζουμε φέτος και αλλιώς θα τον γνωρίζουμε του χρόνου. Επομένως, αφού τον εαυτό του κανείς δεν γνωρίζει, πώς θα γνωρίσει τον άλλο;

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο για τη σύγχρονη αντίληψη και νοοτροπία, πάντοτε ισχύει αυτό· εκείνος που γνωρίζει ποιος ταιριάζει γι’ αυτή τη νέα και ποια ταιριάζει γ’ αυτόν τον νέο είναι ο Θεός. Υπάρχουν περιπτώσεις που παντρεύονται δύο νέοι και ζουν δύο, πέντε, δέκα χρόνια και δεν γνωρίζονται ακόμη· πόσο μάλλον δεν είναι δυνατό να γνωρισθούν πριν παντρευτούν. Εγώ θα έλεγα ότι είναι αδύνατο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι για να παντρευτεί κανείς θα πάει στην τύχη ή με κλειστά μάτια. Με ορθάνοιχτα μάτια θα προχωρήσει προς το μέγα αυτό μυστήριο, αλλά όχι με πολλή εμπιστοσύνη και σιγουριά στην κρίση του. Ας αφήνει από απόψεως διαθέσεως ένα περιθώριο στον Θεό. Όταν σ’ αυτό το θέμα – και σε άλλα ζητήματα, αλλά τώρα μας ενδιαφέρει ο γάμος – από απόψεως διαθέσεως αφήνεται κανείς στον Θεό, τότε ο Θεός με τα γεγονότα, με την πραγματικότητα που θα παρουσιάσει, χωρίς να δείξει με το δάκτυλο αυτήν ή αυτόν, θα φανερώσει ποια περίπου ή ποιος περίπου είναι εκείνη ή εκείνος με την οποία, με τον οποίο θα έλθει εις γάμου κοινωνίαν.

Στα παλαιότερα χρόνια, από ό,τι έχω καταλάβει – κυρίως μάλιστα στα χωριά και στις μικρές πόλεις, που ο κόσμος ακόμη ήταν πιο ξένος προς τη νευρικότητα και την αρρώστια του πολιτισμού – προκειμένου να παντρευτούν δύο άνθρωποι, γινόταν συνοικέσιο, χωρίς καθόλου οι ίδιοι να γνωρίζονται μεταξύ τους. Μετά τον γάμο έβλεπε ο ένας τα σφάλματα του άλλου, αλλά δεν τα πολυπρόσεχαν. Καμιά φορά το έπαιρναν και σαν σταυρό, αν έβλεπαν ότι δεν πετύχαινε ο γάμος, και έλεγαν «αυτό είναι», και τέλειωνε. Και άλλοτε ο σύζυγος σήκωνε τον σταυρό που έθετε επάνω του η μη καλή σύζυγος, και άλλοτε η σύζυγος σήκωνε τον σταυρό που έθετε επάνω της ο μη καλός σύζυγος. Τέλειωνε έτσι το θέμα, και δεν δημιουργούνταν σοβαρά προβλήματα μέσα στην οικογένεια.

Σήμερα όμως, έτσι όπως είναι τα πράγματα, λόγω ακριβώς της νέας καταστάσεως που έχει δημιουργηθεί στα χρόνια μας, εξ όσων εγώ καταλαβαίνω, είναι πάρα πολύ δύσκολο, εάν ο γάμος δεν πετύχει, να μη δημιουργηθούν προβλήματα μέσα στην οικογένεια. Είναι λοιπόν ένα πολύ λεπτό θέμα αυτό.

Τελικά, όπως κι αν έχουν τα πράγματα, πρέπει να αφήνει κανείς ένα περιθώριο στη χάρη του Θεού, στην πρόνοια και στην επέμβαση του Θεού. Όσο σίγουρος κι αν είναι κανείς, και όσο καλά κι αν βλέπουν τα μάτια του, και όσο κι αν έχει κοφτερό μυαλό και καταλαβαίνει, ας αφήνει ένα περιθώριο στα χέρια του Θεού, και ας εύχεται.

Εγώ θα έλεγα και στους νέους και στις νέες – ως κληρικός που είμαι, ας μου επιτραπεί αυτό που θα πω, και θα το πω από πολλή αγάπη – το θέμα του γάμου να είναι η κρυφή σας προσευχή. Να κάνετε μια μυστική προσευχή, που να την ξέρετε μόνο εσείς. Να προσεύχεσθε να σας βοηθήσει ο Θεός να πετύχει ο γάμος. Να βοηθήσει ο Θεός να έρθουν έτσι τα πράγματα, ώστε να σας στείλει άνθρωπο που σας ταιριάζει, και να σας στείλει στον άνθρωπο που ταιριάζετε. Να βοηθήσει ο Θεός να έρθουν έτσι τα πράγματα, ώστε όντως οι δύο άνθρωποι να γίνουν ένας, και να πετύχει ο γάμος.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Εφηβεία, γάμος, αγαμία”, τόμος Β’. Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2004, σελ. 69 (αποσπάσματα).

Η κυριότερη δυσκολία στον γάμο

The post Η κυριότερη δυσκολία στον γάμο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.