Πολλές φορές έλεγε στον αββά Σισώη ο μαθητής του: «Αββά, σήκω να φάμε», και εκείνος τον ρωτούσε: «Δεν φάγαμε, παιδί μου;» «Όχι, πάτερ», αποκρινόταν ο μαθητής, και έλεγε ο γέροντας: «Αν δεν φάγαμε, φέρε να φάμε».

Τρεις γέροντες άκουσαν για τον αββά Σισώη και πήγαν να τον δουν. Τον ρώτησε ο πρώτος: «Πάτερ, πώς μπορώ να σωθώ από τον πύρινο ποταμό;» Ο γέροντας δεν του απάντησε. «Πάτερ», τον ρώτησε ο δεύτερος, «πώς μπορώ να σωθώ από το τρίξιμο των δοντιών και από το ακοίμητο σκουλήκι;» Τον ρώτησε και ο τρίτος: «Πάτερ, τι να κάνω που η μνήμη του εξωτέρου σκότους με σκοτώνει;» Τότε ο γέροντας τους είπε: «Εγώ τίποτε από αυτά δεν σκέφτομαι. Ελπίζω ότι ο Θεός, που είναι σπλαχνικός, θα με ελεήσει».

Όταν άκουσαν αυτά τα λόγια οι γέροντες έφυγαν λυπημένοι. Ο γέροντας όμως, μη θέλοντας να τους αφήσει να φύγουν λυπημένοι, τους κάλεσε πίσω και είπε: «Είστε μακάριοι, αδελφοί· σας ζήλεψα. Γιατί ο πρώτος από εσάς είπε για τον πύρινο ποταμό, ο δεύτερος για τα τάρταρα και ο τρίτος για το εξώτερο σκότος· αν λοιπόν ο νους σας θυμάται διαρκώς αυτά τα πράγματα, είναι αδύνατο να αμαρτήσετε. Τι θα κάνω όμως εγώ ο σκληρόκαρδος, που ούτε βάζω στον νου μου ότι υπάρχει κόλαση για τους ανθρώπους και γι’ αυτό όλη την ώρα αμαρτάνω;» Οι γέροντες τότε του έβαλαν μετάνοια και είπαν: «Όπως ακούσαμε, έτσι και είδαμε».

Από το βιβλίο: Το Γεροντικό, τόμος Α’, μετάφραση. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 309 (Αββάς Σισώης 1, 4, 19).

Από τον βίο του αββά Σισώη

The post Από τον βίο του αββά Σισώη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μ’ αυτές τις άγιες σκέψεις βυθίστηκε σ’ έναν απαλό ύπνο. Και να! Δύο άγγελοι, που πετούσαν από την ανατολή, κρατούσαν το θείο Βρέφος στα χέρια τους. Κατέβηκαν και Το άφησαν μπροστά στον κατάπληκτο στάρετς.

– Ανθρώπινη γλώσσα, έλεγε ο ίδιος, δεν μπορεί να εκφράσει την ομορφιά του θείου Βρέφους. Με κοίταζε μ’ ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, από την οποία φλογίστηκε η καρδιά μου. Δεν κατάλαβα πόσο κράτησε αυτή η οπτασία. Οι άγγελοι πήραν τον μικρό Ιησού, μολονότι τους παρακάλεσα να Τον αφήσουν λίγο ακόμα, κι έφυγαν. Πέταξαν προς τη μητέρα Του… Όταν ξύπνησα, ήμουν έξαλλος από χαρά. Όλη την ημέρα τίποτ’ άλλο δεν μπορούσα να σκεφθώ ή να κάνω. Η σκέψη μου ήταν κολλημένη στη μορφή του θείου Βρέφους…

Ο στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, αγαπώντας ιδιαίτερα τη Μητέρα του Κυρίου μας, αξιώθηκε και να την αντικρίσει σε θείες οπτασίες.

Κάποτε, όταν διάβασε κάπου πως η Παναγία ήταν η πρώτη μοναχή πάνω στη γη, άρχισε ν’ αναρωτιέται αν αυτό ήταν αληθινό. Στην απορία του ήρθε να δώσει απάντηση το εξής όραμα:

Καθώς τον πήρε ο ύπνος, είδε ένα μεγαλόπρεπο θέαμα. Τις πύλες της Λαύρας των Σπηλαίων τις περνούσε αναρίθμητο πλήθος μοναχών, που συνόδευαν την Παναγία. Εκείνη φορούσε ηγουμενικό μανδύα και κρατούσε ραβδί. Τον πλησίασε και του είπε:

– Παρθένιε, είμαι μοναχή.

Αμέσως ξύπνησε. Από τότε ήταν βέβαιος πως η Κυρία Θεοτόκος είναι η πρώτη μοναχή, καθώς και ηγουμένη της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Εννοείται, βέβαια, πως ο στάρετς, αντικρίζοντας την Παναγία ως μοναχή, κάτω από το εξωτερικό σχήμα είδε και κατανόησε την εσωτερική πραγματικότητα – μια ζωή στολισμένη με την παρθενία, την προσευχή, την ταπείνωση, την πτωχεία, την υποταγή στο θέλημα του Θεού. Αυτά είναι που αναδεικνύουν την Παναγία σε πρότυπο των μοναχών.

Ο στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, καθώς προσευχόταν κάποτε μπροστά στη μεγάλη θεομητορική εικόνα που είχε στο κελί του, ζήτησε από την Παναγία να του αποκαλύψει την αποστολή που ανέλαβε, παίρνοντας το μεγάλο σχήμα του μοναχού. Και άκουσε τη φωνή της να του λέει:

– Το σχήμα, που πήρες, σημαίνει να αγιάζεις τον εαυτό σου με την προσευχή για χάρη όλου του κόσμου.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 11, 233, 243.

Θείες οπτασίες του οσίου Παρθενίου

The post Θείες οπτασίες του οσίου Παρθενίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γρηγόριος: Πρέπει να ξέρουμε ότι οι εικόνες των ονείρων εμφανίζονται στην ψυχή κατά έξι τρόπους. Τα όνειρα δηλαδή άλλοτε δημιουργούνται όταν η κοιλιά είναι γεμάτη ή άδεια, άλλοτε από τους λογισμούς, άλλοτε από απάτη, άλλοτε από τους λογισμούς μαζί με απάτη, άλλοτε από αποκάλυψη και άλλοτε από τους λογισμούς μαζί με αποκάλυψη. Τα δύο πρώτα από αυτά συνδέονται μ’ εμάς, όπως όλοι γνωρίζουμε από την πείρα, ενώ τα άλλα τέσσερα τα βρίσκουμε γραμμένα στα βιβλία της αγίας Γραφής.

Αν δηλαδή τα όνειρα δεν κινδύνευαν από την απάτη του αόρατου εχθρού, δεν θα τόνιζε κάποιος σοφός το εξής: «Τα όνειρα έκαναν πολλούς να πλανηθούν, οι οποίοι και χάθηκαν με το να ελπίζουν σε αυτά» (Σ. Σειρ. 34:7). Επίσης μας προστάζει μήτε με μαντείες να ασχολούμαστε μήτε να προσέχουμε τα όνειρα (πρβ. Σ. Σειρ. 34:5-6).

Ο ίδιος σοφός, γνωρίζοντας ότι μερικές φορές τα όνειρα προέρχονται από τους λογισμούς μαζί με απάτη, μας διδάσκει λέγοντας: «Οι πολλές μέριμνες φέρνουν όνειρα» (πρβ. Εκκλ. 5:2).

Για το ότι μερικές φορές τα όνειρα δημιουργούνται από αποκάλυψη, μάρτυρας είναι ο Ιωσήφ, ο οποίος είδε σε όνειρο τον εαυτό του να γίνεται ανώτερος από τους αδελφούς του, και έπειτα το είδε αυτό και στην πραγματικότητα (Γεν. 37:5-11, 42:6-9). Επίσης, στον Ιωσήφ, τον μνηστήρα της Παρθένου, μέσω ονείρου έδωσε εντολή ο άγγελος να πάρει το παιδί και να φύγει στην Αίγυπτο (Ματθ. 2:13).

Το ότι κάποιες φορές τα όνειρα δημιουργούνται από τους λογισμούς μαζί με αποκάλυψη, μας το διδάσκει ο προφήτης Δανιήλ. Αυτός δηλαδή, όταν ερμήνευε το όνειρο που είδε ο Ναβουχοδονόσορ, άρχισε, σαν από ρίζα, από τον λογισμό, λέγοντας: «Εσύ, βασιλιά, ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου, άρχισες να συλλογίζεσαι τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον». Έπειτα πρόσθεσε: «Εκείνος που φανερώνει τα μυστήρια, σου φανέρωσε τα μέλλοντα» (Δαν. 2:29). Και στη συνέχεια είπε: «Να, είδες μπροστά σου να στέκεται ένα άγαλμα» (Δαν. 2:31), και διηγήθηκε όλο το όνειρο. Ο Δανιήλ δηλαδή γνωστοποίησε με σιγουριά και την εκπλήρωση του ονείρου, όπως επίσης και από ποιoν λογισμό και ποια αποκάλυψη γεννήθηκε αυτό.

Επειδή λοιπόν τα όνειρα είναι ενδεχόμενο να προέρχονται από τόσες διαφορετικές αιτίες, δεν πρέπει κανείς να τα πιστεύει, αφού δεν είναι εύκολο να εξακριβώνει από πού έρχονται. Οι άγιοι άνθρωποι όμως ξεχωρίζουν τις απάτες από τις αποκαλύψεις κατά τη θέαση αυτών των ονείρων μέσω μιας εντελώς εσωτερικής διάκρισης, με την οποία καταλαβαίνουν τι δέχονται από το αγαθό Πνεύμα και τι παθαίνουν από το πνεύμα της πλάνης.

Αν λοιπόν ο νους τα εξετάζει αυτά με προφύλαξη, το πνεύμα που παραπλανά δεν θα τον βυθίσει σε πολλές απάτες. Γιατί πολλές φορές του προλέγει πολλά αληθινά, ώστε στο τέλος με μία οποιαδήποτε πλάνη να μπορέσει να παγιδεύσει την ψυχή. Αυτό συνέβη πρόσφατα σε κάποιον δικό μας που πρόσεχε πάρα πολύ τα όνειρα. Σε όνειρο δηλαδή του δόθηκε η υπόσχεση ότι θα έχει ζωή μεγάλης διάρκειας· αυτός λοιπόν, αφού μάζεψε πολλά χρήματα, επειδή θα ζούσε πολλά χρόνια, ξαφνικά πέθανε, αφήνοντας εδώ άθικτα τα χρήματά του, χωρίς να κάνει με αυτά κάποια αγαθοεργία ώστε να πάρει κάτι μαζί του.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Κ’ (20), σελ. 211. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2010.

Πρέπει να προσέχουμε τα όνειρα;

The post Πρέπει να προσέχουμε τα όνειρα; appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

«Αββά», του είπε, «σε παρακαλώ να με βοηθήσεις, επειδή ο λογισμός μού λέει ότι ο Μελχισεδέκ είναι υιός του Θεού, ενώ άλλος λογισμός λέει· “Όχι, είναι άνθρωπος, αρχιερέας του Θεού”. Επειδή λοιπόν έχω αμφιβολία σχετικά με αυτό το θέμα, έστειλα και σε κάλεσα, για να παρακαλέσεις τον Θεό να σου φανερώσει την αλήθεια».

Ο γέροντας, έχοντας εμπιστοσύνη στην ασκητικότητά του, απάντησε με παρρησία: «Δώσε μου τρεις μέρες, και εγώ θα ρωτήσω τον Θεό για το ζήτημα αυτό και θα σου πω τι είναι».

Έφυγε λοιπόν ο γέροντας και παρακαλούσε τον Θεό για το θέμα αυτό. Και μετά από τρεις μέρες πήγε στον άγιο Κύριλλο και του είπε ότι ο Μελχισεδέκ είναι άνθρωπος.

«Πώς το ξέρεις, αββά;» τον ρώτησε ο αρχιεπίσκοπος, και ο γέροντας απάντησε: «Ο Θεός μού φανέρωσε όλους τους πατριάρχες και περνούσαν ένας ένας μπροστά μου, από τον Αδάμ μέχρι τον Μελχισεδέκ, και ο άγγελος μου είπε· “Αυτός είναι ο Μελχισεδέκ”. Να είσαι λοιπόν βέβαιος ότι αυτή είναι η αλήθεια».

Έφυγε λοιπόν ο γέροντας και πλέον από μόνος του διακήρυττε ότι ο Μελχισεδέκ είναι άνθρωπος. Και χάρηκε πολύ ο άγιος Κύριλλος.

(*) Ο γέροντας ή το σκέφτηκε αυτό μόνος του ή επηρεάστηκε από κάποιους αιρετικούς της εποχής του, οι οποίοι πίστευαν στον Μελχισεδέκ ως υιό του Θεού, παρανοώντας τον απόστολο Παύλο (Εβρ. 7:1-3: Ούτος γαρ ο Μελχισεδέκ… αφωμοιωμένος δε τω Υιώ του Θεού κτλ.).

Από το βιβλίο: Το Γεροντικό, τόμος Α’, μετάφραση. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 91 (Αββάς Δανιήλ § 8).

Το σοφό τέχνασμα του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας

The post Το σοφό τέχνασμα του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.