Ο Χριστός κατά κανόνα διενεργούσε θεραπείες αρρώστων και δαιμονισμένων, ήταν ο υπέροχος και υπέρτατος γιατρός. Στη σημερινή περικοπή (Ματθ. 14.14-22) προβάλλεται και ως υπερφυής τροφοδότης: Όλη μέρα δίδαξε και γιάτρεψε τις ψυχές του πλήθους και «εθεράπευσε τους αρρώστους αυτών», και σαν εσπερινό κλείσιμο έθρεψε και τα σώματά τους.

Έτσι αποζημιώθηκαν με το παραπάνω, που κουράσθηκαν οδοιπορώντας «πεζή από των πόλεων» για να Τον βρουν στην έρημο όπου είχε αποσυρθεί. Ανταμείφθηκε η υπομονή τους να μείνουν για τόσο πολύ στο ύπαιθρο κοντά Του.

Αλλά και πόσο μελίρρυτος θα ήταν ο λόγος Του για να τους καθηλώσει, και πόσο καταπληκτικά και εξαίσια τα θαύματά Του, ώστε να λησμονήσουν και χρόνο και φαγητό!

Είναι λοιπόν εκεί, πέρα από τη λίμνη, τέτοια η ατμόσφαιρα η εξωτερική-αισθητική, και κυρίως η εσωτερική-συναισθηματική, είναι τέτοια η ψυχική φόρτιση, που απορροφήθηκαν όλοι. Ώρες ειδυλλιακές, θεϊκά μαγευτικές. Αποξεχνιούνται και οι ακροατές μα και ο Διδάσκαλος, έτσι που χρειάζεται να παρέμβουν κάποτε αργά οι μαθητές Του, για να Του επιστήσουν την προσοχή στην άτεγκτη πραγματικότητα· βράδυ από τη μια, πείνα από την άλλη: «Η ώρα ήδη παρήλθεν· απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα».

Οι απόστολοι αποξεχάσθηκαν αλλιώς. Τους διέφυγε το ότι ο Χριστός είναι η «άλλη» πραγματικότητα. Πλην τότε πραγματοποιείται το πρωτοφανές θαύμα: Ευλογεί ασήμαντη ποσότητα τροφίμων, που αρκούν πια να χορτάσουν τον λαό! Το «χορτάσουν» δεν είναι συμβατικό, τρόπος του λέγειν χάριν ευγενείας.

Είναι πραγματικότητα αφού περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια ταξιδιωτικά –θα ήταν κάτι σαν τα δικά μας σακκίδια. Το βάρος τους στους ώμους και στις πλάτες των δώδεκα αποστόλων θα τους έπειθε πως δεν επρόκειτο για όνειρο.

Μαγιά και αρχή του σημερινού μας θέματος θα είναι το εξής σημείο: Ο Χριστός τους προμήθεψε ψωμί και ψάρια, ό,τι το πιο λιτό και απλό, χωρίς δε καθόλου οινοπνευματώδη ποτά. Αν ήθελε, ίσχυε να τους παραθέσει τα πάντα.

Το εξαιρετικά περιορισμένο εδεσματολόγιο του προνοητή και συντηρητή του κόσμου μάς υποβάλλει, αν μη και επιβάλλει, την απλότητα στη δίαιτα. Όχι λαιμαργία, όχι γαστριμαργία. Υποσημειώνουμε ότι οι Πατέρες κάνουν διάκριση των δυο όρων. Υπό τη λαιμαργία εννοούν την απόλαυση που προκαλούν στον λαιμό οι ηδονιστικές τροφές, ενώ υπό τη γαστριμαργία εννοούν την ικανοποίηση της γαστέρας, την υπερπλήρωση του κοιλιακού «ασκού» με ικανή ποσότητα τροφών.

Τι κακά προξενούν τα πολυφροντισμένα ψυχή τε και σώματι φαγητά!

* Η με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση παρασκευή γεύματος «επιπέδου» αν μη τι άλλο απαιτεί σπατάλη χρόνου. Υποκλέπτει ώρες που θα ήταν δυνατό να διατεθούν σε δραστηριότητες ωφέλιμες και όχι επιζήμιες.

Αν για τέσσερα-πέντε άτομα εξανεμίζοντας ώρες ολόκληρες πάνω από τις χύτρες και τα ταψιά, πώς θ’ απομείνει καιρός για να προσφερθεί στον Κύριο ή στον συνάνθρωπο ή στην ψυχή μας; Πώς θα περισσέψει χρόνος για προσευχή, για μελέτη και για έμπρακτη αγάπη; Τα πολυπληθή λοιπόν προϊόντα μαγειρικής και αρτοποιΐας μεταβάλλονται κατ’ αρχάς σε δολιοφθορείς των δυνατοτήτων αρετοποιΐας.

* Τα «πικάντικα», ορεκτικά και η πολυφαγία, συνοδευόμενα μάλιστα από κατάχρηση οινοπνεύματος –αυτά πάνε μαζί– ζημιώνουν το σώμα. Προκαλούν από απλές οργανικές ανωμαλίες, όπως δυσπεψίες και αϋπνίες, μέχρι ανεπανόρθωτες φθορές στα διάφορα συστήματα σαν το κυκλοφοριακό, το πεπτικό, το νευρικό κλπ. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που πεθαίνουν από το πολύ φαΐ πάνω στο φαγοπότι. Είναι αδιανόητο! Και νέοι άνθρωποι!

Εξάλλου, σώμα πολύκιλο, με πολλά κιλά, και πολύκοιλο, με πολλή κοιλιά είναι αναμφίβολα μειονεκτικό, όχι μόνο δυσκίνητο αλλά και δύσκρατο. Δικαιολογείται μόνο σε περιπτώσεις ασθενών. Το πάχος συντελεί σε δυσκινησία, η δυσκινησία σε ακινησία και η ακινησία σε πάχυνση. Το πάχος είναι και πατέρας και παιδί της παχύνσεως. Δηλαδή τρέχα-γύρευε… Τρέχα σε γιατρούς και γύρευε εξετάσεις.

* Πέρα από το σώμα, η ακράτεια του στόματος βλάπτει και την ψυχή. Τη βλάπτει διττά. Υποδουλώνει πρώτα τη θέληση στο πιρούνι και στο ποτήρι. Ο κοιλιόδουλος, αν και ξέρει και διαπιστώνει τις αναταραχές στις φυσικές λειτουργίες, που καταλήγουν σε νόσους, δεν έχει δύναμη βουλήσεως να σταματήσει.

Εκτός ωστόσο από την σκλαβιά της θελήσεως παθαίνει και άλλες πνευματικές καταστροφές, αφού όσα λιπαίνουν, όσα εκκαίουν, και όσα ηδύνουν (πρβλ. Κλίμαξ 14.8) ερεθίζουν και εξάπτουν και τα υπογάστρια μαζί με τη γαστέρα.

* Το πολυτελές τραπέζι είναι και πολυδάπανο φυσικά. Πλην των άλλων μείον και πλην, μειώνει και την ελεημοσύνη. Τα ποσά που θυσιάζονται στον βωμό των σφαγείων και αλλού, υποκλέπτονται από την άσκηση της αγάπης, αρετής που ουδέποτε καταργείται, που «ουδέποτε εκπίπτει» (Α’ Κορ. 13.7). Με την κατάχρηση ακριβών ειδών διατροφής στερούμαστε το χάρισμα της αρωγής φτωχών, οι οποίοι στερούνται και το λιτό ακόμη φαγητό.

* Σοβαρή αμαρτία, σπατάλη επίσης, και ας μη το έχουμε πάρει σοβαρά, είναι το πέταγμα του φαγητού. Θεωρούμε ότι χάνει τη ηδύτητά του όταν δεν είναι μόλις κατεβασμένο από τη φωτιά, όταν είναι χθεσινό.

Οι παλιές νοικοκυρές, που ήσαν αληθινά νοικοκυρές, ρύθμιζαν και κανόνιζαν, ώστε να μη καταλήγει τίποτε στα σκουπίδια. Και η οικογένεια τρεφόταν σωστά, αλλά και διασπάθιση των σπιτικών οικονομικών δεν γινόταν, και ας μην πολυυπήρχαν ακόμη τα μέσα συντηρήσεως, ψύξη-κατάψυξη.

Η σπατάλη όμως αποτελεί σημαντική αμαρτία και αχαριστία προς τον σιτοδότη Θεό. Ας το έχουμε στον νου μας για να μη χρειάζεται να έρχονται κατοχικοί καιροί και ισχνές αγελάδες (πρβλ. Γεν. 41.19-20).

Αμαρτία η σπατάλη, αρετή η οικονομία. Διακηρύχθηκε έμμεσα πλην σαφώς από το πιο έγκυρο στόμα, από το στόμα του Θεανθρώπου, στο σημερινό γεγονός. Προσθέτει δηλαδή ο ευαγγελιστής Ιωάννης στη δική του έκθεση του θαύματος, ότι τα δώδεκα κοφίνια των πλεονασμάτων συγκεντρώθηκαν έπειτα από εντολή του Κυρίου «ίνα μη τι απόληται» (6.12). Τέσσερις μικρές λέξεις με μεγάλο νόημα. Να μην απολεσθεί τίποτε απολύτως! Εκείνος που έδωσε εκατοντάδες κοφίνια έλαβε πρόνοια για ελάχιστα περισσεύματα που φαίνονταν άχρηστα πια.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Οι πέντε άρτοι και τα δυο ψάρια – Κυριακή Η’ Ματθαίου

The post Οι πέντε άρτοι και τα δυο ψάρια – Κυριακή Η’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η μακροθυμία μεταφράζεται σε παράταση προθεσμίας και όχι σε αδικία, αμνησία-αμνηστία, και έλλειψη απονομής στον καθένα του δέοντος.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα δυο-τρία τρομακτικά περιστατικά, όπου ξεχείλισε το κακό και έληξε η θεία μακροθυμία· ας μας πτοήσουν και διδάξουν.

Τη μετάνοια «απεξεδέχετο η του Θεού μακροθυμία εν ημέραις Νώε κατασκευαζομένης κιβωτού, εις ην ολίγαι, τουτ’ έστιν οκτώ ψυχαί, διεσώθησαν δι’ ύδατος» (Α’ Πέτρ. 3.20). Είχε υπερπληρωθεί η οικουμένη από τις αδικίες, όπως δήλωσε ο Ύψιστος στον Νώε, ώστε είχε εξαντληθεί το όποιο περιθώριο.

Έτσι «έσπασαν όλες οι πηγές της αβύσσου, και οι καταρράχτες του ουρανού ανοίχθηκαν». Οι μοναδικοί που επέζησαν από σύνολη την υφήλιο ήσαν ο δίκαιος και η οικογένειά του. Πρωτόγνωρη και ανεπανάληπτη παγκόσμια καταστροφή! (Γεν. 6.5-8.18).

Μακροθύμησε υπέρμετρα ο Σαβαώθ στην περίπτωση των Σοδόμων και της Γομόρρας. Παρότι ανέβαινε μέχρι των Ουρανών η κραυγή της αμαρτίας τους, πάλι ο μακρόθυμος Κύριος ανέβαλλε να χτυπήσει. Η ανοχή Του Τον οδήγησε στο να κατέβη και να κάνει πραγματογνωμοσύνη.

Μόλις ύστερα από όλα τούτα, ενεργοποιήθηκε η δικαιοσύνη Του και τον λόγο είχε πια η βροχή από θειάφι και φωτιά. Η περιοχή των συγκεκριμένων πόλεων πρόκειται μέχρι σήμερα θέαμα αξιοθρήνητο και παραδειγματικά απαράκλητο: η έρημος της Νεκράς Θαλάσσης.

Περνούν αιώνες από τον ανωτέρω όλεθρο και σχηματίζεται η εβραϊκή φυλή. Αν μακροθύμησε κάπου ο Θεός υπερβολικά, μακροθύμησε στο έθνος τούτο. Ιδίως στην σαρανταετή διάρκεια της Εξόδου τους από την Αίγυπτο ερέθιζαν με ευκολία τον Κύριο. Γόγγυζαν, ειδωλολατρούσαν, και αγνωμονούσαν στις πληθωρικές και τεράστιες ευεργεσίες και τα θαύματα του Παντοκράτορα.

Στη συνέχεια και αφού κατέκτησαν υπό την αιγίδα Του τη γη Χαναάν, και απόλαυσαν τα καλά της και την ευφορία της, απομακρύνονταν και αποκόπτονταν από την αληθινή πίστη συχνά-πυκνά και κακοποιούσαν τους προφήτες που τους έστελνε ο γαιοκτήμονας της παραβολής μας.

Όταν εξαιτίας της διαγωγής τους υποδουλώνονταν στους εχθρικούς γειτονικούς λαούς, μέσα στα δεινά τους δέονταν εναγώνια στον Πανάγαθο, που τους έστελνε ανεξίκακα ηγέτες, τους Κριτές, οι οποίοι τους έσωζαν. Ύστερα όμως ξαναξεχνούσαν τον Κύριο και επέστρεφαν στα πονηρά επιτηδεύματά τους, όπως εκθέτει το ομώνυμο των Κριτών βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Ωστόσο ο Ύψιστος δεν απογοητευόταν και δεν αποθαρρυνόταν και δεν τους εγκατέλειπε.

Τους αποδοκίμασε τελεσίδικα ο Πατήρ όταν πια σκότωσαν τον Υιό Του τον μονογενή, που τους είχε στείλει για να ζητήσει το γέννημα του αμπελώνα. Τότε έληξε η μακροθυμία και επιείκειά Του. Πήρε τη Βασιλεία από τον άστατο και αποστάτη σκληροτράχηλο πρώην περιούσιο λαό και την παρέδωσε στον Χριστιανισμό.

Αδελφοί μου, ο Πολυεύσπλαχνος μακροθυμεί ακόμη. «Άρα ουν ως καιρόν έχομεν» (Γαλ. 6.10), ας σπεύσουμε ν’ αποτινάξουμε τη νύστα και να εργασθούμε το αγαθό με νεύρο, με φιλότιμο, με ζήλο, «ειδότες τον καιρόν, ότι ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι» (Ρωμ. 13.11).

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Όσο ο Θεός μακροθυμεί

The post Όσο ο Θεός μακροθυμεί appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ξεθωριάζει και σβήνει καθετί άλλο και μένει να δεσπόζει μόνο ο Δεσπότης. «Μεγάλη η τυραννία της αγάπης. Απομακρύνει από όλα και προσδένει την ψυχή στον ποθούμενο. Αν έτσι αγαπήσουμε τον Χριστό, όλα τα εδώ θα φανούν σκιά, όλα εικόνα και όνειρο» προαγγέλλει ο ιερός Χρυσόστομος (Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ομιλία 87.3).

«Δοξάσατε δη τον Θεόν εν τω σώματι υμών και εν τω πνεύματι υμών, άτινά εστι του Θεού» παροτρύνει ο απόστολος Παύλος (Α’ Κορ. 6.20). Η δόξα μας ο Θεός, η καύχησή μας ο σταυρός. Το διατρανώνει σε άλλο σημείο ο Παύλος: «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω» (Γαλ. 6.14). Ο εστερνισμένος τον Λυτρωτή δεν υπάρχει πια για τον κόσμο, όπως και ο κόσμος δεν υπάρχει πια γι’ αυτόν, κατά το μέτρο του κορυφαίου.

Πώς σε τέτοια περίπτωση δικαιολογούνται εγωισμοί, είτε δηλαδή αυταρέσκειες (ν’ αρέσω στον εαυτό μου) είτε κενοδοξίες (ν’ αρέσω στους άλλους)· να επιδεικνύω στον εαυτό μου και στους γύρω τα προσόντα μου, πραγματικά ή υποθετικά, από τα υψηλότερα (σαν την αρετή τάχα, την ευφυΐα και τη γνώση) ως τα πιο επιφανειακά και επιδερμικά (την εμφάνιση λείας και στιλπνής επιδερμίδας, σγουρών και βαμμένων μαλλιών, τον πολυτελή ιματισμό) και τα υπόλοιπα μάταια του ματαιόδοξου; Πώς δικαιολογούνται αδικίες και πονηρίες και πλεονεξίες; Πώς δικαιολογούνται σαρκικές θανάσιμες αμαρτίες; Ο νεκρός έχει γλυτώσει από όλο τον σαπρό εσμό των παθών· «ο γαρ αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας» (Ρωμ. 6.7).

Ο όσιος Μάξιμος ο ομολογητής παρατηρεί στη Φιλοκαλία ότι έργο τελειότατο αγάπης και όριο και άκρο της είναι η αντίδοση κατά το δυνατό ιδιωμάτων και ονομάτων, και η αφομοίωσή τους από την άλλη πλευρά. Λέγεται συνήθως ότι όταν υφίσταται βαθιά και θερμή φιλία μεταξύ δυο προσώπων, δίνουν τις καρδιές τους το ένα στο άλλο. Ο άγιος το υπερκέρασε! Πρεσβεύει ότι ταυτίζονται τόσο τα υποκείμενα της αγάπης, ώστε ο Θεός έγινε άνθρωπος, όπως και το αντίστροφο ο άνθρωπος έγινε Θεός, και τούτο χάρις στη «μια και απαράλλακτη των δυο κατά την προαίρεση θέληση και κίνηση» (Περί Θεολογίας κεφάλαια, εκατοντάς Γ’ 27).

Μας διδάσκει δηλαδή ο Πατήρ της Εκκλησίας ότι πραγματοποιήθηκε αντίδοση περίπου, ονομάτων και φύσεων μεταξύ Θεού – ανθρώπου. Έτσι οι ευλαβείς γίνεται τώρα θεοειδείς, θεόμορφοι.

Είπε στους Κορινθίους – και λέει και σε μας – ο Παύλος, ότι οι χριστιανοί δεν ανήκουμε στον εαυτό μας αλλά στον Θεό, γιατί αγορασθήκαμε με τιμή, το δε σώμα μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος (Α’ Κορ. 6.19-20).

Λοιπόν το Πνεύμα ναοδομεί ή ορθότερα «ναοποιεί», για να μιλήσουμε κατά τον Θεολόγο Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (Λόγος 31, Θεολογικός πέμπτος 29). Πραγματικά δια του Πνεύματος καρπωνόμαστε την εν Χριστώ σωτηρία. Αυτό τελειοποιεί επισφραγιστικά και απαραίτητα τα μυστήρια, Αυτό μάς μετοχετεύει τη θεία Χάρη, Αυτό είναι η ζωή, και γενικά «όλο συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας» (Εσπέριο Πεντηκοστής), της κιβωτού της σωτηρίας.

Αφού τώρα δεν ανήκουμε στον εαυτό μας επειδή αγορασθήκαμε, γινόμαστε διαμονή του Τρισηλίου Θεού που ζητάει ολοκληρωτικά το είναι μας. Είναι Θεός ζηλότυπος, καθώς το δηλώνει στο Δεκάλογο του Σινά (Έξ. 20.5).

Ο Χριστός πιο ριζοσπαστικός «ζηλωτής» προχωράει και στο σπάσιμο στενοτέρων, έστω και ιερωτάτων δεσμών και θεσμών (Ματθ. 10.37). Το «δικαιούται», μια που απαρνήθηκε την ανέφικτη για τις ανθρώπινες δυνατότητες στενότατη ενδοτριαδική σχέση και περιχώρηση, δηλαδή «το είναι ίσα Θεώ», και «εαυτόν εκένωσε» (Φιλ. 2.6-7) για χάρη μας.

Αν λοιπόν, εφόσον έχουμε τύχει τέτοιας εξαιρετικότατης τιμής, να είμαστε δηλαδή κατοικητήρια του Πνεύματος, έναντι τέτοιου βαρυτιμότατου τιμήματος, δηλαδή του θείου αίματος, αν λοιπόν παλινδρομούμε και ερωτοτροπούμε με τον κάποτε ενοικιαστή μας, τον «κακοπληρωτή» διάβολο, τι φοβερό! Πώς μπορεί αυτός να συνυπάρξει με τον μόνο μακάριο Θεό; «Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ;» (Β’ Κορ. 6.14-15).

Γι’ αυτό σε μια περικοπή-καταπέλτη (Α’ Κορ. κεφ. 6) απορεί και επιπλήττει αυστηρά ο απόστολος τους Κορινθίους που επαμφοτέριζαν, γράφοντάς τους «αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών» (Α’ Κορ. 6.11).

Απολουσθήκαμε, αγιασθήκαμε, δικαιωθήκαμε. Πώς τολμάμε με τις αμαρτίες μας να ξανασταυρώνουμε τον Υιό του Θεού; Όποιος μάλιστα αμαρτάνει όχι μόνο από παροδική έλλειψη αγωνιστικότητος και από κάμψη της στιγμής, αλλά θεληματικά, συστηματικά και με υπολογισμό, και ακόμη χειρότερα όποιος θεομαχεί, αυτός θ’ αντιμετωπίσει τα χειρότερα. Θα τιμωρηθεί αδυσώπητα, «τον υιόν του Θεού καταπατήσας και το αίμα της διαθήκης κοινόν ηγησάμενος, εν ω ηγιάσθη, και το Πνεύμα της χάριτος ενυβρίσας… φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος» (Εβρ. 10.29-31).

Όπως και αν έχει το πράγμα, ναός Θεού είμαστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί μέσα μας. Κατ’ ακολουθία «ει τις τον ναόν του Θεού φθείρει, φθειρεί τούτον ο Θεός» (Α’ Κορ. 3.16-17).

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Ανήκουμε στον Θεό

The post Ανήκουμε στον Θεό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Για επιχειρείστε το! Δύσκολο πράγμα. Αγώνας αιματηρός. Και όποιος το επιτύχει ας το μάθει και σε μας.

Εύκολο πράγμα… Διαφωνεί κάθετα ο όσιος Αγάθων. Δύσκολο πράγμα! Λέει ο αββάς: «Δεν υπάρχει άλλος κάματος όπως να προσευχηθείς στον Θεό, γιατί πάντοτε όταν θέλει ο άνθρωπος να προσευχηθεί, ο εχθροί θέλουν να τον ανακόψουν, γιατί γνωρίζουν ότι από πουθενά δεν εμποδίζονται, παρά από το να προσευχηθείς στον Θεό… Το να προσευχηθείς χρειάζεται αγώνα μέχρι τελευταίας αναπνοής» (Γεροντικό 9).

Ο αββάς Ζωσιμάς παρουσιάζεται πιο εφεκτικός και παρηγορητικός: «Το να προσευχηθούμε με βία και με υπομονή γεννάει το να προσευχηθούμε καθαρά [αφοσιωμένα] και με ανάπαυση. Και το μεν, με βία [να προσευχηθούμε, είναι] της προαιρέσεώς [μας], το δε με ανάπαυση, [είναι] της χάριτος» (Μέγα Γεροντικό Πανοράματος Α’ σελ. 200).

Δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η μικρή πρόταση, η ευχή. Όταν την αρχίζουμε, ο νους μας φεύγει πέρα-δώθε. Όπως μας φανέρωσε ο άγιος Αγάθων, οι δαίμονες εξουδετερώνονται από την προσευχή, ώστε κάνουν το παν ν’ αποσπάσουν τον νου και την καρδιά μας. Μας φέρνουν τον λεγόμενο «μετεωρισμό» του νου, την περιπλάνησή του. Και σε χειρότερη βαθμίδα, σκάλα προς τα κάτω, σε αμαρτωλές σκέψεις και επιθυμίες και μίση. Στην ώρα της προσευχής θυμόμαστε προβλήματα και καταστάσεις από καιρό, που έρχονται και ζητούν πιεστικά λύσεις και αντιμετωπίσεις. Πολλές φορές, τότε βρίσκουμε τις καλύτερες και φαεινότερες λύσεις – μας τις σερβίρει ο σκοτεινός σατανάς με το «στανιό». Ακόμα γίνονται πράγματα στον χώρο μας, που διασπούν την προσοχή μας. Χίλιες δυο δυσκολίες. Ο διάβολος φέρνει τα εμπόδια επειδή τον ζεματίζει το όνομα του Ιησού μας.

Εξηγεί ο Ιωάννης ο Καρπάθιος με μια παρομοίωση: «Όπως τον σίδηρο τον κάνει αψηλάφητο η ένωση με τη φωτιά, έτσι οι πυκνές προσευχές παρασκευάζουν τον νου δυνατότερο στον πόλεμο του εχθρού. Για τούτο πάση δυνάμει προσπαθούν [οι δαίμονες] να μας εμβάλλουν οκνηρία στην προσπάθεια της προσευχής, γνωρίζοντάς την ως επίβουλο μεν των εαυτών τους, υπέρμαχο δε του νου [μας]» (Κεφάλαια Παραμυθητικά 76).

Η φλογερή προσευχή ατσαλώνει τον νου κατά των αντικειμένων αφ’ ενός, ενώ αφ’ ετέρου αυτοί δεν τολμούν να τον αγγίξουν, οπότε ούτε και οι μηχανορραφίες τους κατά της προσευχής. Αληθινά, ο χριστιανός που ανάβει την ευχή – και ανάβεται από την ευχή – γίνεται πυρακτωμένο σίδερο.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…»

The post Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.