Αυτό το «ουκ ήθελον», το οποίο μας θέτει προ του μεγάλου θέματος της ελευθερίας της θελήσεως, θα μας δώσει την αφορμή να επικεντρωθούμε στον περιληπτικό λόγο του Χριστού «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν» (Μάρκ. 8.34).

Τα πάντα χτίζονται επάνω στο «Όστις θέλει». Χωρίς την ελεύθερη αποδοχή του ανθρώπου ο Ιησούς δεν μπαίνει στη ζωή του σαν αυτοδιόριστος οδηγός που υποχρεώνει τον άλλο να Τον ακολουθήσει εκών άκων.

Τα μέγιστα και υπέροχα και σωτηριώδη Του χαρίσματα τα διοχετεύει ο Λυτρωτής αφού πρώτα μας ζητήσει – πάλι για το δικό μας καλό, όχι για το δικό Του – ένα μικρό αντίδωρο, ένα μικρό αγώνα και θυσίες ανάξιες λόγου συγκριτικά. Αποφαινόταν ανενδοίαστα αββάς του Γεροντικού: «Σας λέω, τέκνα, ότι ο Αβραάμ βλέποντας [εκ των υστέρων] τις [αιώνιες] δωρεές του Θεού τις μεγάλες, έχει να μετανοήσει που δεν αγωνίσθηκε περισσότερο» (Μ. Γεροντικό Πανοράματος Β’ σελ. 384).

«Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς… και δεύρο ακολούθει μοι» (Ματθ. 19.21). Ξανά και ξανά εκείνο το «ει θέλεις». Καλεί απλώς στην Εκκλησία· δεν δεσμεύει. Ακριβώς δε Εκκλησία σημαίνει την κλήση, την έκκληση. Καλεί τον άνθρωπο και σεβόμενος την ελευθερία του τον αφήνει να τοποθετηθεί αβίαστα έναντί Του.

Ένας ζωγράφος απέδωσε κάποτε με τον χρωστήρα το χωρίο της Αποκαλύψεως που παριστά τον γλυκύ Ναζωραίο να κρούει τη θύρα της ψυχής μας και να περιμένει να δει αν θα του ανοίξουμε ή όχι (3.20).

Κάποιος λοιπόν παρατήρησε στον καλλιτέχνη πως είχε ξεχάσει κάτι: Δεν είχε βάλει πόμολο στην πόρτα. Η απάντηση ήταν πως πόμολο υπήρχε μόνο από μέσα, την πόρτα δεν την ανοίγει αυθαίρετα ο Σωτήρας. Η σκηνή και το νόημά της εξαντλείται στον Χριστό να παρακαλεί και όχι να κάνει διάρρηξη.

Το ίδιο φρονούσε και ο Ελιούς που παρενέβη στη συζήτηση του Ιώβ με τους τρεις φίλους του: «Ασεβείς δεν διασώζει, αφού δεν θέλουν να γνωρίσουν τον Κύριο, και αφού νουθετούμενοι, ανήκοοι ήσαν» (36.12).

Η «κατ’ εικόνα Θεού» ελευθερία του ανθρώπου αποτελεί την αιτία που ο δεύτερος βρίσκεται έξω και πάνω από τους περιορισμούς και τα πλαίσια της αιτιοκρατίας που επικρατεί και δεσπόζει στην άψυχη Κτίση: στην Κτίση η ίδια αιτία φέρνει πάντοτε το ίδιο αιτιατό, το ίδιο αποτέλεσμα.

Η ελευθερία της βουλήσεως ή αλλιώς το αυτεξούσιο και αυτοπροαίρετο, οδηγούν στη ζωή ή στον θάνατο. Κατά τη Δογματική ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «δυνάμει» αθάνατο και κατά το σώμα· όχι πως «δεν μπορούσε να πεθάνει», αλλά «μπορούσε να μην πεθάνει», πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν αθάνατος, αλλά μπορούσε να γίνει αθάνατος, αν χρησιμοποιούσε το δώρο της ελευθερίας σωστά (Χρ. Ανδρούτσου Δογματική, εν Αθήναις 1907 σελ. 138).

Κατά αντιστοιχία και εμείς προσωπικά όσο περισσότερο κάνουμε παράχρηση της ελευθερίας μας επιλέγοντας τα σαπρά, τόσο περισσότερο πεθαίνουμε πνευματικά. Δηλαδή η ελευθερία της βουλήσεως οδηγεί ή στον Θεό ή στον αντικείμενο και εχθρό Του διάβολο· ή ορθότερα στον Θεό ή μακριά από τον Θεό, οπότε εγγύτερα στον διάβολο.

Συγκεκριμένα οι προσκεκλημένοι της σημερινής παραβολής, απορρίπτοντας την τιμητικότατη βασιλική ευαρέσκεια έχασαν το συμπόσιο. Βρέθηκαν έτσι απομακρυσμένοι και αλλοτριωμένοι από το παλάτι, από την ευτυχία και μακαριότητα της άνω Βασιλείας, επειδή ήσαν κολλημένοι κάτω στη γη, «ο μεν εις τον ίδιον αγρόν, ο δε εις την εμπορίαν αυτού».

Παρόμοια ο άσωτος «απεδήμησεν εις χώραν μακράν». Μετανάστεψε στη λήθη του Θεού, στην αμαρτία. «Αγάπησε κατάρα, και θα του έρθει· και δεν θέλησε ευλογία, και θ’ απομακρυνθεί από αυτόν. Και ντύθηκε κατάρα σαν ρούχο» (Ψαλμ. 108. 17-18). Μετανάστεψε έξω από την πατρική αγάπη και επίβλεψη και φροντίδα, που τη θεωρούσε αγχώδες και βασανιστικό χαλινάρι. Αρνήθηκε στον γονιό και στο φίλτρο του κάθε ανάμειξη στη ζωή του, χάριν τάχα της ελευθερίας του, και κατάντησε στη δουλεία των δαιμόνων με τα τυραννικά επακόλουθά της: «Εκολλήθη ενί των πολιτών της χώρας εκείνης, και έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού βόσκειν χοίρους». Πόσο εξευτελιστικό για ένα αρχοντόπουλο. Νόμισε ότι μακριά από τον γονιό θα είχε ευδαιμονία, ωστόσο εκ πείρας πείσθηκε στο τέλος ότι η κατάντια της κακοδαιμονίας του ήταν έργο των δαιμόνων…

Επεξηγηματικά, η δουλεία στον πονηρό μετά τη «δουλεία» στον Πανάγαθο κοστίζει διπλά. Όσο πιο υψηλή κορυφή αρετής έχει κανείς κατακτήσει, τόσο πιο μεγάλο θα είναι το γκρέμισμά του αν πέσει.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Η κατ’ εικόνα Θεού ελευθερία του ανθρώπου – Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου

The post Η κατ’ εικόνα Θεού ελευθερία του ανθρώπου – Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κάποτε ωστόσο ο κύριος του αμπελώνα επανακάμπτει από την αποδημία, έστω και έπειτα από «χρόνους ικανούς».

Όσο και αν νομίζεται απών ο Θεός, είναι παρών, και βλέπει και ακούει και παρακολουθεί. Μακροθυμεί, μακροθυμεί, μα κάποτε δεν παίρνει πια περαιτέρω αναμονή, ώστε ρωτάει «Έως πότε ανέξομαι υμών;» (Μάρκ. 9.19).

Ωστόσο  ο Θεός ευεργετεί και όταν παραμερίζει τη μακροθυμία Του και τιμωρεί χειραγωγώντας προς διόρθωση και σωτηρία. Τελικά μόνο «ασεβείς δεν διασώζει, επειδή δεν θέλουν αυτοί να γνωρίζουν τον Κύριο, και επειδή νουθετούμενοι ανήκοοι ήσαν» (Ιώβ 36.12).

Μακροθυμεί ο Κύριος άλλοτε μεν για μακρύτερο χρόνο, άλλοτε δε για βραχύτερο. Τελικά όμως ενεργεί η δικαιοσύνη Του.

Και μάλιστα – κάτι πολύ σημαντικό – πολλές φορές ενώ φαίνεται πως ενεργεί Αυτός, στην ουσία αποσύρει μόνο την προστασία Του, με κατάληξη ν’ αφήνεται ο δόλιος ο αμαρτωλός έρμαιο στους δαίμονες· και οι δαίμονες φυσικά δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά κακό.

«Αφήνεται» είναι το ρήμα που χρησιμοποίησε και ο Ιησούς σε παραπλήσιο περιστατικό. Είχε μακροθυμήσει ξανά και ξανά, είχε μακροθυμήσει υπομονητικά. Είχε – και είχε εκδηλώσει – ενδιαφέρον και φίλτρο κλώσσας που φροντίζει στοργικά τα πουλάκια της· τι θελκτική και συγκινητική εικόνα!

Λοιπόν εκφράζει πια θλιμμένος το παράπονό Του για την οικτρή ασυνεσία και την περιφρόνηση που έχει αντιμετωπίσει, και προαναγγέλλει ότι αφήνεται στο εξής η υπόθεση: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η αποκτέννουσα [όπως οι γεωργοί της παραβολής] τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν! ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ον τρόπο επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε. ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ. 23.37-38).

Ο ίδιος ο παράνομος απεργάζεται και δημιουργεί αυτό που παρουσιάζεται σαν ξέσπασμα και ξεθύμασμα της θείας οργής. Είναι σαφής και ο Ιερεμίας, εκεί που αναφέρει τον αμπελώνα. Ο Ισραήλ θ’ αυτοτιμωρηθεί: «Θα σε παιδέψει η αποστασία σου, και η κακία σου θα σε ελέγξει· και γνώρισε και δες ότι σου είναι πικρό που με εγκατέλειψες”, λέει ο Κύριος ο Θεός σου» (2.19).

Εξίσου σαφής είναι και ο Ησαΐας στη δική του αναφορά για τον αμπελώνα. Τα δεινά θα προέλθουν από την απόσυρση της Χάριτος του Θεού, που θα οφείλεται στην αμετανοησία του αμπελώνα. Αφού είναι ανεπιθύμητος ο Θεός αποτραβιέται (5.5-6).

Η αχαλίνωτη και ξέφρενη πορεία του αμαρτωλού τον βγάζει από το μέτρο και τον περνάει στα αντίθετα επιταχύνοντας την επέλευση των συμφορών του, την επέλευση της θείας μάστιγας.

Καταλήγει συνεπώς ο ανόητος να χτίζει ιδιόχειρα την κόλασή του, να αίρει τη μακροθυμία του Θεού. Ο Θεός είναι άτρεπτος, αναλλοίωτος και «απλούς» κατά τη Δογματική. Οι διαφοροποιήσεις Του – σήμερα μακρόθυμος, αύριο δίκαιος – δεν αποτελούν θέμα διαφοροποιήσεως και διαφθοράς της ουσίας Του. Αποτελούν θέμα των ακτίστων θείων ενεργειών Του, που μας φαίνονται διαφορετικές εκάστοτε, ανάλογα με την όραση που έχουμε εκάστοτε, και η οποία αφ’ ετέρου δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε το σύνολο και την πληρότητά τους αλλά ένα μέρος τους. Γι’ αυτό σήμερα βλέπουμε (μόνο) τη μακροθυμία Του, ενώ αύριο (μόνο) τη δικαιοσύνη Του.

Ας στραφούμε όμως και στις περιπτώσεις που ενεργεί ο ίδιος ο Θεός πιο άμεσα, όταν περιμένει η γη να Του αποδώσει σταφύλια, πλην μάταια· «εκφέρουσα δε ακάνθας και τριβόλους, αδόκιμος και κατάρας εγγύς» (Εβρ. 6.8) σαν την άκαρπη συκιά που καταράσθηκε ο Ιησούς και ξεράθηκε (Ματθ. 21.19-20).

Αν αποπειραθούμε να εξιχνιάσουμε τα ανεξιχνίαστα, θ’ αντιληφθούμε πως και όταν φαίνεται ότι η αγάπη του Θεού συστέλλεται και υποχωρεί παραχωρώντας την «πρωτοβουλία» στη δικαιοσύνη Του, και πάλι τότε η δικαιοσύνη Του δεν είναι άμοιρη της αγάπης Του.

Έτσι παύει να μακροθυμεί και κυρώνει ποινή χάριν του ίδιου του παρεκτρεπόμενου, για να μην επιβαρυνθεί και κριματισθεί με νέα πλημμελήματα. Αν δε στον Ουρανό «μοναί πολλαί είσιν» (Ιω. 14.2) – «αστήρ γαρ αστέρος διαφέρει εν δόξη» (Α’ Κορ. 15.41) – αντίστοιχα θα υφίστανται διαβαθμίσεις και στον Άδη.

Παρεμβαίνει άρα ο Θεός ενίοτε για να μην ενοχοποιηθούν οι αμαρτωλοί περισσότερο και γίνουν «άξιοι» χειρότερης μορφής κολασμού στην Κόλαση. Σε μύριες περιπτώσεις η θεία δίκη χτύπησε κακοποιούς λίγο πριν από τη διάπραξη δολοφονιών, οπότε αυτοί μεν γλύτωσαν και δεν επωμίσθηκαν τα φοβερά εγκλήματα, οι δε αθώοι σώθηκαν.

Συναφώς ενίοτε πατάσσεται πια ο εκ συστήματος ταραξίας για να ανακουφισθούν εκείνοι που υποφέρουν. «Ο δε Θεός ου μη ποιήση την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού των βοώντων προς αυτόν ημέρας και νυκτός, και μακροθυμών επ’ αυτοίς; λέγω υμίν ότι ποιήσει την εκδίκησιν αυτών εν τάχει» και μονομιάς, μόλις έρθει ο κατάλληλος καιρός (Λουκ. 18.7-8).

Το ίδιο τιμωρία σκληρή επιφυλάσσεται στον δούλο τον οποίο κατέστησε οικονόμο του, πριν αποδημήσει ο κύριος άλλης παραβολής. «Εάν δε είπη ο κακός δούλος εκείνος εν τη καρδία αυτού, χρονίζει ο κύριός μου ελθείν, και άρξηται τύπτειν τους συνδούλους αυτού, εσθίη δε και πίνη μετά των μεθυόντων, ήξει ο κύριος του δούλου εκείνου εν ημέρα η ου προσδοκά και εν ώρα η ου γινώσκει, και διχοτομήσει αυτόν». Θα τον σχίσει στα δυο! (Ματθ. 24.45-51).

Ας κάνουν συμπερασματικά υπομονή οι αδικούμενοι. Ο Θεός δεν αγνοεί, απλώς μακροθυμεί.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

The post Όταν ο Θεός παραμερίζει τη μακροθυμία Του – Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Χριστός κατά κανόνα διενεργούσε θεραπείες αρρώστων και δαιμονισμένων, ήταν ο υπέροχος και υπέρτατος γιατρός. Στη σημερινή περικοπή (Ματθ. 14.14-22) προβάλλεται και ως υπερφυής τροφοδότης: Όλη μέρα δίδαξε και γιάτρεψε τις ψυχές του πλήθους και «εθεράπευσε τους αρρώστους αυτών», και σαν εσπερινό κλείσιμο έθρεψε και τα σώματά τους.

Έτσι αποζημιώθηκαν με το παραπάνω, που κουράσθηκαν οδοιπορώντας «πεζή από των πόλεων» για να Τον βρουν στην έρημο όπου είχε αποσυρθεί. Ανταμείφθηκε η υπομονή τους να μείνουν για τόσο πολύ στο ύπαιθρο κοντά Του.

Αλλά και πόσο μελίρρυτος θα ήταν ο λόγος Του για να τους καθηλώσει, και πόσο καταπληκτικά και εξαίσια τα θαύματά Του, ώστε να λησμονήσουν και χρόνο και φαγητό!

Είναι λοιπόν εκεί, πέρα από τη λίμνη, τέτοια η ατμόσφαιρα η εξωτερική-αισθητική, και κυρίως η εσωτερική-συναισθηματική, είναι τέτοια η ψυχική φόρτιση, που απορροφήθηκαν όλοι. Ώρες ειδυλλιακές, θεϊκά μαγευτικές. Αποξεχνιούνται και οι ακροατές μα και ο Διδάσκαλος, έτσι που χρειάζεται να παρέμβουν κάποτε αργά οι μαθητές Του, για να Του επιστήσουν την προσοχή στην άτεγκτη πραγματικότητα· βράδυ από τη μια, πείνα από την άλλη: «Η ώρα ήδη παρήλθεν· απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα».

Οι απόστολοι αποξεχάσθηκαν αλλιώς. Τους διέφυγε το ότι ο Χριστός είναι η «άλλη» πραγματικότητα. Πλην τότε πραγματοποιείται το πρωτοφανές θαύμα: Ευλογεί ασήμαντη ποσότητα τροφίμων, που αρκούν πια να χορτάσουν τον λαό! Το «χορτάσουν» δεν είναι συμβατικό, τρόπος του λέγειν χάριν ευγενείας.

Είναι πραγματικότητα αφού περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια ταξιδιωτικά –θα ήταν κάτι σαν τα δικά μας σακκίδια. Το βάρος τους στους ώμους και στις πλάτες των δώδεκα αποστόλων θα τους έπειθε πως δεν επρόκειτο για όνειρο.

Μαγιά και αρχή του σημερινού μας θέματος θα είναι το εξής σημείο: Ο Χριστός τους προμήθεψε ψωμί και ψάρια, ό,τι το πιο λιτό και απλό, χωρίς δε καθόλου οινοπνευματώδη ποτά. Αν ήθελε, ίσχυε να τους παραθέσει τα πάντα.

Το εξαιρετικά περιορισμένο εδεσματολόγιο του προνοητή και συντηρητή του κόσμου μάς υποβάλλει, αν μη και επιβάλλει, την απλότητα στη δίαιτα. Όχι λαιμαργία, όχι γαστριμαργία. Υποσημειώνουμε ότι οι Πατέρες κάνουν διάκριση των δυο όρων. Υπό τη λαιμαργία εννοούν την απόλαυση που προκαλούν στον λαιμό οι ηδονιστικές τροφές, ενώ υπό τη γαστριμαργία εννοούν την ικανοποίηση της γαστέρας, την υπερπλήρωση του κοιλιακού «ασκού» με ικανή ποσότητα τροφών.

Τι κακά προξενούν τα πολυφροντισμένα ψυχή τε και σώματι φαγητά!

* Η με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση παρασκευή γεύματος «επιπέδου» αν μη τι άλλο απαιτεί σπατάλη χρόνου. Υποκλέπτει ώρες που θα ήταν δυνατό να διατεθούν σε δραστηριότητες ωφέλιμες και όχι επιζήμιες.

Αν για τέσσερα-πέντε άτομα εξανεμίζοντας ώρες ολόκληρες πάνω από τις χύτρες και τα ταψιά, πώς θ’ απομείνει καιρός για να προσφερθεί στον Κύριο ή στον συνάνθρωπο ή στην ψυχή μας; Πώς θα περισσέψει χρόνος για προσευχή, για μελέτη και για έμπρακτη αγάπη; Τα πολυπληθή λοιπόν προϊόντα μαγειρικής και αρτοποιΐας μεταβάλλονται κατ’ αρχάς σε δολιοφθορείς των δυνατοτήτων αρετοποιΐας.

* Τα «πικάντικα», ορεκτικά και η πολυφαγία, συνοδευόμενα μάλιστα από κατάχρηση οινοπνεύματος –αυτά πάνε μαζί– ζημιώνουν το σώμα. Προκαλούν από απλές οργανικές ανωμαλίες, όπως δυσπεψίες και αϋπνίες, μέχρι ανεπανόρθωτες φθορές στα διάφορα συστήματα σαν το κυκλοφοριακό, το πεπτικό, το νευρικό κλπ. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που πεθαίνουν από το πολύ φαΐ πάνω στο φαγοπότι. Είναι αδιανόητο! Και νέοι άνθρωποι!

Εξάλλου, σώμα πολύκιλο, με πολλά κιλά, και πολύκοιλο, με πολλή κοιλιά είναι αναμφίβολα μειονεκτικό, όχι μόνο δυσκίνητο αλλά και δύσκρατο. Δικαιολογείται μόνο σε περιπτώσεις ασθενών. Το πάχος συντελεί σε δυσκινησία, η δυσκινησία σε ακινησία και η ακινησία σε πάχυνση. Το πάχος είναι και πατέρας και παιδί της παχύνσεως. Δηλαδή τρέχα-γύρευε… Τρέχα σε γιατρούς και γύρευε εξετάσεις.

* Πέρα από το σώμα, η ακράτεια του στόματος βλάπτει και την ψυχή. Τη βλάπτει διττά. Υποδουλώνει πρώτα τη θέληση στο πιρούνι και στο ποτήρι. Ο κοιλιόδουλος, αν και ξέρει και διαπιστώνει τις αναταραχές στις φυσικές λειτουργίες, που καταλήγουν σε νόσους, δεν έχει δύναμη βουλήσεως να σταματήσει.

Εκτός ωστόσο από την σκλαβιά της θελήσεως παθαίνει και άλλες πνευματικές καταστροφές, αφού όσα λιπαίνουν, όσα εκκαίουν, και όσα ηδύνουν (πρβλ. Κλίμαξ 14.8) ερεθίζουν και εξάπτουν και τα υπογάστρια μαζί με τη γαστέρα.

* Το πολυτελές τραπέζι είναι και πολυδάπανο φυσικά. Πλην των άλλων μείον και πλην, μειώνει και την ελεημοσύνη. Τα ποσά που θυσιάζονται στον βωμό των σφαγείων και αλλού, υποκλέπτονται από την άσκηση της αγάπης, αρετής που ουδέποτε καταργείται, που «ουδέποτε εκπίπτει» (Α’ Κορ. 13.7). Με την κατάχρηση ακριβών ειδών διατροφής στερούμαστε το χάρισμα της αρωγής φτωχών, οι οποίοι στερούνται και το λιτό ακόμη φαγητό.

* Σοβαρή αμαρτία, σπατάλη επίσης, και ας μη το έχουμε πάρει σοβαρά, είναι το πέταγμα του φαγητού. Θεωρούμε ότι χάνει τη ηδύτητά του όταν δεν είναι μόλις κατεβασμένο από τη φωτιά, όταν είναι χθεσινό.

Οι παλιές νοικοκυρές, που ήσαν αληθινά νοικοκυρές, ρύθμιζαν και κανόνιζαν, ώστε να μη καταλήγει τίποτε στα σκουπίδια. Και η οικογένεια τρεφόταν σωστά, αλλά και διασπάθιση των σπιτικών οικονομικών δεν γινόταν, και ας μην πολυυπήρχαν ακόμη τα μέσα συντηρήσεως, ψύξη-κατάψυξη.

Η σπατάλη όμως αποτελεί σημαντική αμαρτία και αχαριστία προς τον σιτοδότη Θεό. Ας το έχουμε στον νου μας για να μη χρειάζεται να έρχονται κατοχικοί καιροί και ισχνές αγελάδες (πρβλ. Γεν. 41.19-20).

Αμαρτία η σπατάλη, αρετή η οικονομία. Διακηρύχθηκε έμμεσα πλην σαφώς από το πιο έγκυρο στόμα, από το στόμα του Θεανθρώπου, στο σημερινό γεγονός. Προσθέτει δηλαδή ο ευαγγελιστής Ιωάννης στη δική του έκθεση του θαύματος, ότι τα δώδεκα κοφίνια των πλεονασμάτων συγκεντρώθηκαν έπειτα από εντολή του Κυρίου «ίνα μη τι απόληται» (6.12). Τέσσερις μικρές λέξεις με μεγάλο νόημα. Να μην απολεσθεί τίποτε απολύτως! Εκείνος που έδωσε εκατοντάδες κοφίνια έλαβε πρόνοια για ελάχιστα περισσεύματα που φαίνονταν άχρηστα πια.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Οι πέντε άρτοι και τα δυο ψάρια – Κυριακή Η’ Ματθαίου

The post Οι πέντε άρτοι και τα δυο ψάρια – Κυριακή Η’ Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η μακροθυμία μεταφράζεται σε παράταση προθεσμίας και όχι σε αδικία, αμνησία-αμνηστία, και έλλειψη απονομής στον καθένα του δέοντος.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα δυο-τρία τρομακτικά περιστατικά, όπου ξεχείλισε το κακό και έληξε η θεία μακροθυμία· ας μας πτοήσουν και διδάξουν.

Τη μετάνοια «απεξεδέχετο η του Θεού μακροθυμία εν ημέραις Νώε κατασκευαζομένης κιβωτού, εις ην ολίγαι, τουτ’ έστιν οκτώ ψυχαί, διεσώθησαν δι’ ύδατος» (Α’ Πέτρ. 3.20). Είχε υπερπληρωθεί η οικουμένη από τις αδικίες, όπως δήλωσε ο Ύψιστος στον Νώε, ώστε είχε εξαντληθεί το όποιο περιθώριο.

Έτσι «έσπασαν όλες οι πηγές της αβύσσου, και οι καταρράχτες του ουρανού ανοίχθηκαν». Οι μοναδικοί που επέζησαν από σύνολη την υφήλιο ήσαν ο δίκαιος και η οικογένειά του. Πρωτόγνωρη και ανεπανάληπτη παγκόσμια καταστροφή! (Γεν. 6.5-8.18).

Μακροθύμησε υπέρμετρα ο Σαβαώθ στην περίπτωση των Σοδόμων και της Γομόρρας. Παρότι ανέβαινε μέχρι των Ουρανών η κραυγή της αμαρτίας τους, πάλι ο μακρόθυμος Κύριος ανέβαλλε να χτυπήσει. Η ανοχή Του Τον οδήγησε στο να κατέβη και να κάνει πραγματογνωμοσύνη.

Μόλις ύστερα από όλα τούτα, ενεργοποιήθηκε η δικαιοσύνη Του και τον λόγο είχε πια η βροχή από θειάφι και φωτιά. Η περιοχή των συγκεκριμένων πόλεων πρόκειται μέχρι σήμερα θέαμα αξιοθρήνητο και παραδειγματικά απαράκλητο: η έρημος της Νεκράς Θαλάσσης.

Περνούν αιώνες από τον ανωτέρω όλεθρο και σχηματίζεται η εβραϊκή φυλή. Αν μακροθύμησε κάπου ο Θεός υπερβολικά, μακροθύμησε στο έθνος τούτο. Ιδίως στην σαρανταετή διάρκεια της Εξόδου τους από την Αίγυπτο ερέθιζαν με ευκολία τον Κύριο. Γόγγυζαν, ειδωλολατρούσαν, και αγνωμονούσαν στις πληθωρικές και τεράστιες ευεργεσίες και τα θαύματα του Παντοκράτορα.

Στη συνέχεια και αφού κατέκτησαν υπό την αιγίδα Του τη γη Χαναάν, και απόλαυσαν τα καλά της και την ευφορία της, απομακρύνονταν και αποκόπτονταν από την αληθινή πίστη συχνά-πυκνά και κακοποιούσαν τους προφήτες που τους έστελνε ο γαιοκτήμονας της παραβολής μας.

Όταν εξαιτίας της διαγωγής τους υποδουλώνονταν στους εχθρικούς γειτονικούς λαούς, μέσα στα δεινά τους δέονταν εναγώνια στον Πανάγαθο, που τους έστελνε ανεξίκακα ηγέτες, τους Κριτές, οι οποίοι τους έσωζαν. Ύστερα όμως ξαναξεχνούσαν τον Κύριο και επέστρεφαν στα πονηρά επιτηδεύματά τους, όπως εκθέτει το ομώνυμο των Κριτών βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Ωστόσο ο Ύψιστος δεν απογοητευόταν και δεν αποθαρρυνόταν και δεν τους εγκατέλειπε.

Τους αποδοκίμασε τελεσίδικα ο Πατήρ όταν πια σκότωσαν τον Υιό Του τον μονογενή, που τους είχε στείλει για να ζητήσει το γέννημα του αμπελώνα. Τότε έληξε η μακροθυμία και επιείκειά Του. Πήρε τη Βασιλεία από τον άστατο και αποστάτη σκληροτράχηλο πρώην περιούσιο λαό και την παρέδωσε στον Χριστιανισμό.

Αδελφοί μου, ο Πολυεύσπλαχνος μακροθυμεί ακόμη. «Άρα ουν ως καιρόν έχομεν» (Γαλ. 6.10), ας σπεύσουμε ν’ αποτινάξουμε τη νύστα και να εργασθούμε το αγαθό με νεύρο, με φιλότιμο, με ζήλο, «ειδότες τον καιρόν, ότι ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι» (Ρωμ. 13.11).

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Όσο ο Θεός μακροθυμεί

The post Όσο ο Θεός μακροθυμεί appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.