Μερικούς ανθρώπους, μερικές ψυχές, είναι να τους θαυμάζει κανένας. Μπορεί να ζούνε μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας. Ίσως να έχουν χάσει το δρόμο τους. Δε μένουν όμως ήσυχοι. Νιώθουν στην ψυχή τους ένα κενό. Δεν τους ικανοποιεί τίποτα από αυτά που καταπιάνονται και ασχολούνται. Διαισθάνονται πως υπάρχει τρόπος να ξεφύγουν απ’ αυτό το τέλμα που βρίσκονται. Ψάχνουν να βρουν τη διέξοδο που θα τους οδηγήσει στην ευχάριστη ατμόσφαιρα και θα ικανοποιήσει πραγματικά την ψυχή τους. Δεν τους αρκεί μια οποιαδήποτε λύση. Μια οποιαδήποτε διέξοδος. Θέλουν να βρουν το σωστό. Το μόνο σωστό δρόμο. Και τότε, σαν τον βρουν, σαν νιώσουν στην ψυχή τους τα σκιρτήματα της χαράς και της ικανοποιήσεως, ζούνε ολόψυχα την καινούρια ζωή. Απολαμβάνουν τη χαρά με όλη τους την ύπαρξη. Τραβάνε πέρα για πέρα τις συνέπειες. Προσπαθούν να γευτούν τις πνευματικές ικανοποιήσεις όλες, όσες μπορούν να δοκιμάσουν, χωρίς όριο.

Ένας τέτοιος τύπος ήταν και ο Τελώνης Ζακχαίος, καθώς μας τον περιγράφει το ιερό Ευαγγέλιο. Ανικανοποίητος από τη ζωή του «εζήτει ιδείν τον Ιησούν» (Λουκ. 19:3). Ήθελε να συναντήσει τον Κύριο Ιησού. Ποθούσε να Τον γνωρίσει. Έβλεπε πως μόνο Αυτός θα μπορούσε να ρίξει λίγο βάλσαμο στην ταραγμένη ψυχή του. Πίστευε πως μόνο Αυτός θα τον ανακούφιζε και θα του έδειχνε το χαρούμενο δρόμο της ζωής. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησε κάθε τρόπο για να Τον πλησιάσει. Κι όταν τον συνάντησε, ε, τότε, δεν ξέρει πώς να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του. Θέλγεται από την παρουσία του Κυρίου. Χαίρεται γνωρίζοντας τη συγκατάβαση του Θεού και την αλήθεια Του. Αισθάνεται την ανάγκη να εξωτερικεύσει την ευγνωμοσύνη του εμπράκτως. Θέλει να δείξει εμπράκτως και τη μετάνοιά του. Αλλάζει πορεία στη ζωή αληθινά. Όχι με λόγια μόνον. Παίρνει αποφάσεις γενναίες: Να επανορθώσει όλες τις αδικίες που έκανε, επιστρέφοντας στο τετραπλάσιο, όσα αδίκως ή παρανόμως εισέπραξε. Μπροστά σ’ αυτή την άπειρη χαρά που γεμίζει η ψυχή του, σκορπίζει στους πτωχούς τη μισή του περιουσία. Έτσι πιστεύει πως εξιλεώνεται για όσα κακά μέχρι τώρα είχε γίνει αίτιος. Εξιλεώνεται για όσο καιρό άφησε να πάει χαμένος. Δεν του αρκούσε ότι από δω και μπρος θα άλλαζε ζωή.

Να γιατί εμείς, αδελφοί μου, δεν ικανοποιούμαστε από τη χριστιανική ζωή που ακολουθούμε. Τη ζούμε φαίνεται μισή. Χωρίς συνέπεια. Με επιφυλάξεις και υπολογισμούς. Δε δεχόμαστε σε όλο το βάθος και την έκταση το Ευαγγέλιο. Ο λόγος του Θεού, οι εντολές Του, δεν είναι για μας νόμος. Ξεθαρρεύουμε με την αγάπη του Κυρίου και φρονούμε πως μπορούμε να αδιαφορούμε για την μια εντολή ή να παραλείπουμε την άλλη. Ή κι αν αλλάξουμε νοοτροπία και μετανοήσουμε πραγματικά, κοιτάζουμε μόνο τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Βεβαίως, ο λόγος του Θεού παραγγέλλει «τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος» (Φιλ. 3:13) να προχωρεί κανένας στο δρόμο τού αγώνα και της ανορθώσεώς του της πνευματικής. Να λησμονεί το παρελθόν το αμαρτωλό. Να απαγκιστρώνεται από τα πάθη. Να ατενίζει με εμπιστοσύνη στην αγάπη και τη δύναμη του Θεού για το μέλλον. Να προχωρεί έτσι σταθερά. Αλλά οι αδικίες που έκανε ως τώρα; Δεν αρκεί η απόφαση να μην τις επαναλάβει. Πραγματική είναι η μεταστροφή και η μετάνοια, όταν κανένας ζητώντας το έλεος του Κυρίου για τα αμαρτήματά του, φροντίζει να διορθώσει ό,τι κακό έκανε. Τι μετάνοια θα ήταν αυτή του κλέφτη π.χ. να αλλάξει ζωή, αποφασισμένος να μην ξανακλέψει, αλλά όσα έκλεψε τα κρατάει και τα απολαμβάνει χωρίς τύψη;

Παράλληλα με την καινούρια ζωή, είναι απαραίτητο να διορθώσουμε ό,τι κακό κάναμε στο παρελθόν. Θα ζητήσουμε συγγνώμη από εκείνον που βλάψαμε, θα συγχωρήσουμε αυτόν που μας πίκρανε, θα επιστρέψουμε ό,τι αδίκως λάβαμε. Αν παρανόμως ωφεληθήκαμε κάτι, να το χαρίσουμε. Να αποκαταστήσουμε την τιμή του άλλου που τυχόν συκοφαντήσαμε ή κατακρίναμε. Να γλυκάνουμε με την αγάπη μας τον πόνο που προκαλέσαμε. Αυτή η έμπρακτη εκδήλωση της λύπης μας για το κακό που κάναμε, θα μας δώσει ένα αίσθημα εξιλεώσεως. Θα νιώσουμε κι εμείς και οι άλλοι την ειλικρίνεια των διαθέσεών μας. Θα μας στοιχίσει η μεταστροφή. Αλλά αυτό αξίζει. Και ενώ αυτό είναι μια πράξη απλής δικαιοσύνης, λογίζεται για προσφορά. Για θυσία. Σ’ αυτές δε τις θυσίες ευαρεστείται ο Θεός. Στις θυσίες που πέρα από την υλική προσφορά μετέχει και η καρδιά. Στις θυσίες που η υλική προσφορά προκαλεί κάποια στέρηση. Που γίνονται με πνεύμα ευγνωμοσύνης. Σαν ξεχείλισμα της αγάπης που πλημμυρίζει την καρδιά. Σαν ξέχυμα της προσωπικότητας εκείνου που την προσφέρει προς όσους την δέχονται. Αυτή η αίσθηση της προσφοράς και της ενώσεως προς τον Κύριο, με τους αδελφούς του Χριστού, αυτό είναι που χαρίζει την ανακούφιση και το βαθύ αίσθημα της λυτρώσεως. Νομίζει μάλιστα κανένας πως, ό,τι κι αν δίνει, δεν είναι αρκετά για να αντισταθμίσουν τη χάρη και τη δωρεά της συγγνώμης που λαμβάνει από τον Πολυέλεο Κύριο. Αυτός που αληθινά νιώθει το βάρος της αμαρτωλότητάς του και την απεραντοσύνη του ελέους του Θεού δεν μπορεί να εκφράσει το μέγεθος της ευεργεσίας. Αισθάνεται πως πάντα μένει χρεώστης. Πως διαρκώς πρέπει να δίνει, να προσφέρει.

Με τον τρόπο αυτό γεννιούνται ανάμεσά μας εκείνες οι ευλογημένες ψυχές που νιώθοντας χρεωμένες στο Θεό προσπαθούν διαρκώς και περισσότερα να προσφέρουν σ’ Εκείνον. Και τούτη την αρετή να καλλιεργήσουν. Και το άλλο ελάττωμα να κόψουν. Στον αγώνα αυτό για την τελείωσή τους να αποδυθούν. Εκείνο ακόμη το υλικό δώρημα να χαρίσουν. Όλα στο Θεό τα αφιερώνουν. Για το Θεό και την αγάπη Του. Τίποτα δεν κρατούν δικό τους. Έχουν το αίσθημα πως Του οφείλουν τα πάντα. Δεν ικανοποιούνται παρά μόνον στερούμενοι χάριν Εκείνου, παλεύοντας για να προοδεύσουν, να κερδίσουν περισσότερο την αγάπη Του και την εύνοιά Του, ανεβαίνοντας πιο ψηλά και θυσιάζοντας πιο πολλά.

Είναι οι άνθρωποι που με την αδιάκοπη μέριμνά τους να ικανοποιήσουν το θείο θέλημα, γίνονται δείκτες αρετής και αγιότητας για τους υπόλοιπους. Είναι αυτοί που με τον ασίγαστο πόθο τους να ευχαριστήσουν τον Θεό αναδεικνύονται πραγματικοί αδελφοί για τους άλλους. Εκείνοι που με τη βαθιά συναίσθηση της ενοχής τους απέναντι του Κυρίου, βλέπουν «την αμαρτίαν των ενώπιον αυτών δια παντός», όχι για να θρηνούν και απελπίζονται. Μα για να γίνεται αυτή τους η συναίσθηση αφορμή ταπεινώσεως και πηγή ευεργετικής δημιουργικότητας, κίνητρο ευγνωμοσύνης προοδευτικής προσφοράς προς το Θεό. Έτσι αναδεικνύεται καθένας τους «τύπος των πιστών» και μέτρο συγκρίσεως γι’ αυτούς που θέλουν να αρέσουν στον Κύριο και να εκδηλώνουν εμπράκτως την αγάπη τους σ’ Αυτόν.

Αδελφοί μου, ένας Τελώνης με την ολοκληρωτική του μεταστροφή, μια αμαρτωλή με τον αυθορμητισμό της αγάπης στον Κύριο μένουν παραδείγματα που το ιερό Ευαγγέλιο μάς προβάλλει προς μίμηση. Δεν έχει σημασία τι ήταν κανένας στο παρελθόν. Από την ώρα που ζητάει το Χριστό, Τον βρίσκει και Τον δέχεται ανεπιφύλακτα, γίνεται άλλος άνθρωπος. Πολίτης του Ουρανού. Επίγειος άγγελος. Χριστοφόρος. Γίνεται πρότυπο ζωής. Να τι περιμένει και από μας ο Χριστός.

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Γ’, σελ. 308.

Όχι μόνο λόγια – ΙΕ’ Κυριακή Λουκά

The post Όχι μόνο λόγια – ΙΕ’ Κυριακή Λουκά appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Από τα βάθη των αιώνων έρχεται το μήνυμα. Δεν είναι καινούριο για μας. Δεν παύει όμως να είναι πάντα νέο. Χαρούμενο, ζωτικό, ελπιδοφόρο, λυτρωτικό. Ό,τι πιο πολύ επόθησαν οι αιώνες που έζησαν στο χάος της αμφιβολίας, στο σκοτάδι που έπεσε ο άνθρωπος σαν απομακρύνθηκε από το Θεό, είναι πια πραγματικότητα. Το ανάγγειλε ο Ουρανός. Το έψαλαν οι Άγγελοι. Το πανηγύρισε η κτίση όλη και πρόσθεσε τη συμμαρτυρία της με το λαμπρό άστρο. Το διαισθάνθηκαν οι Μάγοι της Ανατολής. «Ετέχθη ημίν σήμερον σωτήρ, ος εστί Χριστός Κύριος εν πόλει Δαυΐδ» (Λουκ. 2:11). Πόσο απλό το άγγελμα! Πόσο απέριττη και ταπεινή η παρουσία του Κυρίου Ιησού στη γη μας!

Ο μεγάλος αναμενόμενος, η προσδοκία των εθνών, ο Βασιλεύς του Ισραήλ «λαθών ετέχθη υπό το Σπήλαιον». Το πιο συνταρακτικό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας παρά λίγο να συμβεί χωρίς κανείς να το αντιληφθεί. Λίγοι απλοί ποιμένες και τα γαληνεμένα ζώα τους ήταν οι πρώτοι μάρτυρες της Γεννήσεώς Του. Και εντούτοις. Αυτό το απλό κατά τα φαινόμενα γεγονός ήταν εκείνο που άλλαξε την πορεία της ιστορίας του κόσμου.

Η Εκκλησία μας, παρ’ ότι κυλά ο χρόνος και η κατά σάρκα Γέννηση του Σωτήρος Χριστού ανήκει ιστορικά στο παρελθόν, ποτέ στην πορεία της δεν έπαψε να το θεωρεί σαν σύγχρονο πάντα γεγονός και σαν κάτι νέο να το υμνεί: «Χριστός γεννάται», κάθε χρόνο ψάλλουμε. Και η συνείδηση του λαού, του ευσεβούς λαού μας, έτσι το βλέπει. Καθε χρόνο περιμένει να γεννηθεί ο Χριστός. Λες και κάθε Χριστούγεννα ξαναγεννιέται. Θ’ ακουστεί γι’ αυτό και εφέτος και κάτω από τούς φωτισμένους θόλους των Ναών μας και μέσα στις γειτονιές, σε κάθε γωνιά, σε κάθε σπίτι το ευαγγελικό μήνυμα: «Χριστός γεννάται».

Δεν είναι ψεύτικη αυτή η αίσθηση. Δεν είναι μια ποιητική απλώς ελεύθερη έκφραση. Αν πραγματικά, ιστορικά και χρονικά, κατέβηκε στη γη τότε ο Θεός, για τις ανθρώπινες καρδιές συνεχώς έρχεται. Συνεχώς γεννιέται. Θυμάμαι τον ξένο εκείνον ποιητή που απέριττα διετύπωσε αυτή την αλήθεια: «Αν για όλο τον κόσμο γεννήθηκε ο Χριστός και δε γεννήθηκε για σένα, δεν έχει καμιά σημασία». Για μας γεννήθηκε ο Κύριος. Για όλους μας έρχεται. Για όλους μας γεννήθηκε ο Χριστός. Γεννιέται κάθε χρόνο, κάθε στιγμή. Το ζήτημα είναι αν γεννήθηκε στην ψυχή μας. Αν βρήκε τόπο στην καρδιά μας. Αν το νιώσαμε εμείς πως ήρθε και για μας. Πως θέλει να βρει και στου καθενός μας ξεχωριστά την καρδιά θέση.

Και σ’ εσένα και σ’ εμένα απευθύνεται το άγγελμα, αδερφέ μου. Αν στο θόρυβο των γεγονότων, των μηχανών, της ακαταστασίας και των συγκρούσεων της εποχής μας πνίγεται του Ουρανού η φωνή, ας σταθούμε λίγο τις ημέρες αυτές. Την ημέρα ιδιαίτερα των Χριστουγέννων. Ας αφήσουμε για μια στιγμή τις καθημερινές μας έγνοιες. Ας καταλαγιάσουν για λίγο οι αγωνίες, οι φόβοι, ο πόνος, οι καημοί και οι ανήσυχες μέριμνές μας. Να πούμε μαζί με τον ψάλτη αυτή τη φορά «πάσαν την βιοτικήν απωθώμεθα μέριμναν, ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι».

Για άλλη μια φορά γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Μην αφεθούμε και παρασυρθούμε σ’ έναν άγονο, επιπόλαιο πανηγυρισμό, χωρίς να αγγίξει τις χορδές της καρδιάς μας το γεγονός που δίνει αφορμή στον πανηγυρισμό. Η οικογενειακή ατμόσφαιρα, οι ευχές, η νοσταλγία αγαπημένων προσώπων και εποχών, το φαγητό, η διασκέδαση δίνουν έναν τόνο χαράς. Μα εκείνο που θα δώσει ουσία και βαθύτερη ικανοποίηση σ’ όλα αυτά και στις παντοίες άλλες εορταστικές ευκαιρίες είναι η βίωση του γεγονότος της Γεννήσεως του Σωτήρος.

Οι καμπάνες, οι ύμνοι – γιορτινά όλα – θα το πουν. «Χριστός γεννάται!». Ας το πει και η καρδιά μας. Ώρα να αφιερωθεί μαζί με το συναίσθημα και η σκέψη στο Λυτρωτή Κύριο. Είναι τόσα τα δεινά που μας μαστίζουν. Τόσες οι απειλές που μας κυκλώνουν. Τόσες οι ελπίδες που χάθηκαν. Τόσος ο πόνος που μας τυραννά. Τόσες οι αγωνίες που μας δέρνουν. Από πόσα δεν έχουμε ανάγκη! Αποβλέπουμε σε ανθρώπους και απογοητευόμαστε. Στηριζόμαστε στον εαυτό μας και μας αιφνιδιάζει η αδυναμία του. Υπολογίζουμε σε δυνάμεις και γεγονότα κι αποδεικνύονται ανίσχυρα να μας δώσουν αυτό που ποθούμε· να μας βγάλουν από το αδιέξοδο που συχνά ορθώνεται μπροστά μας· να μας σηκώσουν το βάρος που πιέζει τα στήθη μας. Κι έχουμε τόση ανάγκη από λίγο καθαρό αέρα να αναπνεύσουμε! Από λίγο ήλιο να μας φωτίσει. Να μας θερμάνει. Μια αχτίδα φωτός μας φτάνει. Μια αναλαμπή δικαιοσύνης, μια ελπίδα ειρήνης, λίγη γεύση χαράς, μια λιγοστή θαλπωρή αγάπης είναι αρκετή να μας ζωογονήσει.

Μα όλα αυτά είναι στη διάθεσή μας. Ανέτειλε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Ήρθε «επί γης ειρήνη». Ταπεινώθηκε η Αγάπη. Γιατί να μην το βλέπουμε; Γιατί να μην αξιοποιούμε την παρουσία Του; Γιατί τα σύννεφα της απιστίας, της υλοφροσύνης, της αδιαφορίας να μας κρύβουν τον Ήλιο; Γιατί από μια προκατάληψη να μη δεχόμαστε τη λύτρωση; Ο Λυτρωτής ήρθε. Για άλλη μια φορά χτυπά της καρδιάς μας την πόρτα. Θα τ’ ακούσουμε: «Χριστός γεννάται». Μη μείνουμε ψυχροί μακριά Του. Αν αδιαφορήσουμε, δε θα πάψει να είναι γεγονός η Γέννησή Του. «Χριστός γεννάται!». Χαρά σ’ αυτόν που θα το νιώσει και θα επωφεληθεί και θα αξιοποιήσει το γεγονός.

«Χριστός γεννάται!». Ω, ν’ άκουγαν πιο πολλοί εφέτος το αγγελικό μήνυμα! Από τη Βηθλεέμ ως τα μέγαρα των μεγαλουπόλεων, ως τις καλύβες των χωριών, ως τις ερημιές και ως τις σκηνές των ξεσπιτωμένων θ’ ακουστεί. «Χριστός γεννάται!». Ω, αν η ανθρωπότητα το άκουγε! Κι αν το δεχόταν! Κι αν ατένιζε κι άφηνε να την οδηγήσει το Θεϊκό Βρέφος! Η λύτρωση θα γινόταν βίωμα. Και η χαρά, του Θεού η χαρά, θα πλημμύριζε τις ψυχές μας. Θα ομόρφαινε τον κόσμο μας.

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Α’.

Χριστός γεννάται!

The post Χριστός γεννάται! appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι παντός είδους και προελεύσεως αιρετικοί κατά κανόνα με κάθε τρόπο πάνε να μας πείσουν πως η αιρετική τους διδασκαλία είναι η αυθεντική ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Όσο περισσότερο είναι αλλοιωμένη από αυτούς η αλήθεια, τόσο πιο πολύ με επιμονή και φανατισμό υποστηρίζουν τη θεωρία τους. Συνθέτουν και εφαρμόζουν σχέδιο συκοφαντήσεως της αλήθειας. Ενεργούν καλά οργανωμένη προπαγάνδα, για να κλονίσουν την πίστη των άλλων και επιβάλλουν τη νοθευμένη δική τους πίστη. Εξαπολύουν ομάδες ή μεμονωμένα άτομα καλά διαφωτισμένα και με μια θελκτική ευφράδεια και με έντυπα προσπαθούν να πείσουν ανθρώπους ακατατόπιστους. Να τους προσηλυτίσουν. Οι Χιλιαστές π.χ. έχουν αναδειχτεί δάσκαλοι στο είδος αυτό της δραστηριότητας. Το ίδιο οι Αντβεντιστές, οι Ευαγγελικοί, οι όμοιοί τους! Πόσο πρέπει να προσέχουμε, για να μην πέσουν θύματα αυτής της έντεχνης προπαγάνδας οι άνθρωποί μας! Και πόσο αποφασιστικά να αντιδρούμε στην παρουσία αυτών των μελιστάλακτων εχθρών της χριστιανικής πίστεως! Η αλήθεια δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από αυτούς. Οι ακατατόπιστοι όμως χριστιανοί υπάρχει κίνδυνος να παρασυρθούν.

Χρυσή είναι η τομή που ακολουθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία μας στο θέμα αυτό. Σεβόμενη την ανθρώπινη ελευθερία διαφωτίζει τους πιστούς της, ευαγγελίζεται την αλήθεια στους αλλόθρησκους ή τους άπιστους, δίνει λόγο για την αλήθεια σε καθέναν που το ζητεί. Δεν κρύβει το Ευαγγέλιο. Δε φοβάται από τον έλεγχο της αλήθειας που διδάσκει από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Αλλά και δεν επιδίδεται σε προσηλυτισμό. Ούτε διακατέχεται από φανατισμό. Με ηρεμία και με τη βεβαιότητα που χαρίζει η γνώση και η κατοχή της αλήθειας πορεύεται σταθερά τον ιστορικό της δρόμο. Γνωρίζει πως η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού. «Θεού οικοδομή». Και όποιος βάλει κατά της Αγίας μας Εκκλησίας και της αλήθειας, που ως θησαυρό διαφυλάττει, βάλλει κατά του Θεού. Ποιος μπορεί να κλονίσει το Θεό; Όποιος μάχεται την αλήθεια θα χάσει τελικά.

Αυτός ο αγώνας και η μάχη προέρχονται από αυτούς που αντιτίθενται στο Χριστό και την Εκκλησία Του την Ορθόδοξη. Αλλά υπάρχει και ένας διαφορετικός κίνδυνος. Να είμαστε μεν στηριγμένοι στην ορθή πίστη. Θεωρητικά να έχουμε υγιέστατες αντιλήψεις. Καμιά δογματική αμφισβήτηση και καμία αμφιβολία γύρω από την πίστη να μη μας κλονίζει. Στην πράξη όμως να αντιμαχόμαστε το έργο του Θεού. Να αντιστεκόμαστε στη χάρη Του.

Ο Κύριος ενεργεί μέσα στην Εκκλησία Του, μέσα στην κάθε ψυχή το έργο της σωτηρίας. Ίσως να μη το αντιλαμβανόμαστε μερικές φορές πως εργάζεται μέσα μας. Με τη συνείδηση, με τις αγαθές διαθέσεις, με τη χάρη Του που μας λούζει. Με ένα κήρυγμα, με τη Θεία Λατρεία, με μια συζήτηση ή ένα ανάγνωσμα. Μας μιλάει με όλους αυτούς τους τρόπους και χίλιους άλλους που η αγαθότητά Του χρησιμοποιεί. Και τις καλές και τις κακές στιγμές της ζωής μας για το σκοπό αυτό τις δίνει ή τις επιτρέπει. Τις χαρές και τις λύπες. Την πνευματική πρόοδο και τις πτώσεις. Ανάμεσα σε όλα με τη χάρη Του εργάζεται για την οικοδομή μας. Το τονίζει ο Απόστολος Παύλος. «Θεού γεώργιον, Θεού οικοδομή εστέ» (Α’ Κορ. 3:9). Και μας καλεί όλους να γίνουμε «Θεού συνεργοί». Να συνεργαστούμε με το Θεό στο έργο της σωτηρίας που επιτελεί Εκείνος μέσα στην Εκκλησία, μέσα στις ψυχές μας. Όταν δηλαδή Αυτός κρούει τη θύρα, να Του ανοίξουμε. Όταν μας καλεί στο Ναό, να τρέξουμε. Όταν μας νουθετεί με το λόγο Του, να Τον ακούσουμε. Όταν μας υποδεικνύει με τη συνείδηση ένα τρόπο συμπεριφοράς, να μην αντιδράσουμε. Εκείνος επιζητεί το καλό μας. «Θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α’ Τιμ. 2:4). Το θέλουμε κι εμείς; Αυτός ενεργεί. Συνεργαζόμαστε εμείς;

Θα έπρεπε να εξετάσουμε τον εαυτό μας. Ποια είναι η στάση μας απέναντι σ’ αυτό του Θεού το έργο; Μήπως αντιδρούμε; Δεχόμαστε το λόγο και τη χάρη Του; Ή προτιμάμε να ζήσουμε σύμφωνα με το δικό μας θέλημα; Δεν είναι ασυνήθιστο να υποθάλπουμε τις αδυναμίες μας, να αντιστεκόμαστε στην κλήση του Θεού. Πολλοί αυτή την απασχόληση για την πνευματική οικοδομή την περιγελούν. Αδιαφορούν για την ψυχική τους σωτηρία. Θεωρούν απασχόληση μόνο για καθυστερημένους ανθρώπους ή αποτυχημένους την ψυχική καλλιέργεια. Νομίζουν αδυναμία την αρετή και την καλοσύνη. Η προσευχή, η ενασχόληση με την Αγία Γραφή είναι για πολλούς κατώτερες ασχολίες. Μερικοί τις χαρακτηρίζουν ανώφελες ή και επικίνδυνες. Φοβούνται πως η απασχόληση με τα Θεία, καθώς λένε, αποκουτιαίνει τον άνθρωπο. Τον βγάζει έξω από τον σύγχρονο παλμό της ζωής. Σεμνότητα, πραότητα, ηθική καθαρότητα, οδηγούν μακριά από τα σύγχρονα ρεύματα. Κάνουν τον άνθρωπο δακτυλοδεικτούμενο. Γι’ αυτό τα αποφεύγουν συστηματικά. Αλλά δεν είναι αυτό αντίδραση στο έργο του Θεού; Δεν παίρνει έτσι ο άνθρωπος θέση αντίθετη στου Θεού το θέλημα; Δεν αποδιώχνει τη θεία χάρη που του προσφέρεται με περίσσεια; Να πώς γίνεται Θεομάχος λοιπόν ο άνθρωπος. Με μικροσυμβιβασμούς στην αρχή. Με συστηματικότερη αντίδραση κατόπιν. Όχι «συνεργός» δε γίνεται, αλλά καταλυτής και πολέμιος του έργου του Θεού καταντάει.

Θα ήταν καλά μάλιστα, αν περιοριζόταν στον εαυτό του μ’ αυτή τη στάση του. Αλλά από ενδιαφέρον δήθεν ασχολείται και με τους άλλους. Αντιστρατεύεται στο έργο του Θεού που γίνεται στις ψυχές των άλλων. Υπάρχουν μερικές ευλογημένες ψυχές που θέλουν να δεχτούν την παρουσία του Κυρίου στη ζωή τους. Ελκύονται από το λόγο Του. Πλησιάζουν στην Εκκλησία. Αρχίζουν να αγωνίζονται για τη δημιουργία ενός καλού χαρακτήρα. Μελετούν το θείο Νόμο. Επιζητούν καλές σχέσεις και συνεργασία με το Θεό. Προσέχουν στις εκφράσεις και εκδηλώσεις τους. Βλέπει κανένας σ’ αυτούς πως αρχίζει η οικοδομή του Θεού. Μόλις το διακρίνουν αυτό μερικοί αγανακτούν. Κρούουν τον κώδωνα του κίνδυνου. Σημαίνουν συναγερμό. Γίνεται επιστράτευση φίλων και γνωστών, για να αποτρέψουν τον ενδεχόμενο κίνδυνο. Τί, θα θρησκεύει ο γιος; Θα πάει στην Εκκλησία η κόρη; Πω, πω, ντροπή για την οικογένεια. Οι ίδιοι οι γονείς τότε γίνονται Θεομάχοι. Από φόβο μήπως φτάσουν στην οικτρά κατάσταση – καθώς δε ντρέπονται να το ομολογήσουν – να αποκτήσει ίσως μοναχικές τάσεις το παιδί τους, αντιδρούν στη θρησκευτική αγωγή του. Προτιμούν να το δουν να πέφτει στα δίκτυα της ανηθικότητας – πρόοδος και συγχρονισμός δεν είναι αυτό; – παρά να υπάρξει ο κίνδυνος να γίνουν δημιουργικοί εργάτες της αρετής και της αγάπης. Στίγμα για την εκσυγχρονισμένη, τη μοντέρνα οικογένεια, το μέλος της που νιώθει την ανάγκη να ζήσει με συνέπεια τη ζωή της πίστεως της χριστιανικής. Αλλά δεν είναι και τούτο πόλεμος κατά του έργου του Θεού; Γκρέμισμα της οικοδομής που Εκείνος κτίζει;

Κοντά σ’ αυτό έρχεται η συστηματική προσπάθεια να μη μπαίνει βιβλίο θρησκευτικό στο σπίτι. Η ειρωνεία για κάθε εκδήλωση ενάρετη. Η αντίδραση – άμεση ή έμμεση – στο Κατηχητικό Σχολείο. Η προβολή του κακού. Η αδιαφορία για πράξεις ηρωικές και γενναίες, που ανεβάζουν όμως το επίπεδο του ανθρώπου ψηλότερα. Η παράβαση του καθήκοντος. Η αναίδεια και η ξετσιπωσιά στην εμφάνιση και τις εκδηλώσεις. Τί άλλο είναι όλα τούτα παρά αντίθεση, ενεργή και δυναμική στο έργο του Θεού; Χριστομάχοι και Θεομάχοι γίνονται όλοι αυτοί. Και δημοσιογράφοι γράφουν εναντίον του Χριστού, εναντίον της Εκκλησίας, ενάντια στη χριστιανική αγωγή. Κι έπειτα παραπονούνται ότι η Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους. Δεν ενδιαφέρεται για την οικογένεια. Μα καιρός είναι να φέρουμε στ’ αυτιά μας εκείνο που ειπώθηκε στις πύλες της Δαμασκού. Ίσως σε πολλούς από μας απευθύνεται: «Τί με διώκεις; Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» (Πράξ. 26:14).

Ας την ακούσουμε τη φωνή αυτή, αδελφοί μου. Κι ας βγάλουμε, καθώς τότε ο Απόστολος Παύλος, τις συνέπειες. Ο Κύριος εργάζεται της πορείας μας προς την τελειότητα και της σωτηρίας το έργο. Μπορεί ο καθένας μας να το διακρίνει μέσα στην ψυχή του. Στη ζωή των διπλανών μας ανθρώπων. Αργά ίσως, αλλά σταθερά χτίζει τη θεϊκή οικοδομή «Θεού οικοδομή». Και μας καλεί «συνεργούς» Του. Μην περιφρονήσουμε την κλήση. Δε θα βλαβεί Εκείνος. Ο Χριστός. Θα χαρεί Αυτός και θα ωφεληθούμε αφάνταστα εμείς, αν ανταποκριθούμε. Μην αργοπορούμε. Μας περιμένει. Να κτίσει ο καθένας μέσα του Ναό για το Θεό. Να φτιάξει την καρδιά του κατοικητήριο για τον Κύριο Ιησού. Να συνεργαστούμε όλοι μαζί Του, για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να στηθεί μέσα στην κοινωνία μας ο θρόνος Του. Να γίνει η κάθε μια ψυχή, να γίνει η κάθε οικογένεια, να γίνει όλων μας η ζωή, η κοινωνία μας «Θεού οικοδομή».

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Γ’, σελ. 124.

«Θεού οικοδομή» – Θ’ Κυριακή Ματθαίου

The post «Θεού οικοδομή» – Θ’ Κυριακή Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στην ειρηνική περίοδο που ζούμε – δόξα τω Θεώ – καθετί που μας είναι απαραίτητο το έχουμε σε αφθονία. Έχουμε ακόμη και απολαμβάνουμε πράγματα, που δεν μας είναι αναγκαία. Φτάνουμε να ζητούμε και να καταναλίσκουμε και πολυτελή και περιττά ίσως πράγματα. Είναι αρκετά για να ικανοποιήσουμε την πείνα και όλες τις βασικές μας ανάγκες. Περισσεύουν μάλιστα. Γι’ αυτό αρχίζουμε να μη λογαριάζουμε την αξία τους. Άλλοι τα σπαταλούν κι άλλοι τα περιφρονούν. Πετάμε, πολλές φορές, το κομμάτι το ψωμί που περισσεύει. Πετάμε στα σκουπίδια το υπόλοιπο του φαγητού. Αφήνουμε από αμέλεια να χαλάσουν και να σαπίσουν αντικείμενα και τρόφιμα, που θα μπορούσαμε να προλάβουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε. Δεν λογαριάζουμε το κομμάτι του υφάσματος που περισσεύει. Μόλις παλιώσει λίγο ένα φόρεμα ή αν υποψιαστούν πως περνάει η μόδα του, πετιέται κι αυτό στα άχρηστα. Γέμισαν τα σκουπίδια από ένα πλήθος χρήσιμα πράγματα, που κάτω από άλλες συνθήκες ή σε άλλη εποχή θα μας ήταν πολύτιμα.

Είναι κι αυτό μια κακή εκτίμηση και κακή αντιμετώπιση των αγαθών που ο Θεός μάς χαρίζει. Δεν τα δίνει Εκείνος, για να τα σπαταλάμε και να τα πετάμε. Το καθετί έχει την ιδιαίτερη αξία του. Αν εμείς, στο τέλος, δεν το έχουμε ανάγκη, κάποιος άλλος το στερείται. Αν του το δώσουμε, θα μας ευγνωμονεί. Του Θεού είναι το καθετί που απολαμβάνουμε. Δεν μας ανήκει. Το χρωστάμε σ’ Εκείνον και τους αδελφούς Του. Ή αν το κρατήσουμε, το σωστό είναι να το αξιοποιήσουμε. Ποτέ μην το πετάξουμε. Είναι περιφρόνηση αυτό των αγαθών του Θεού, που δεν μπορεί να μείνει χωρίς συνέπειες. Όταν περιφρονούμε τα δωρήματά Του, θα έρθει η ώρα που θα τα στερηθούμε. Και θα είναι η στέρηση αυτή φυσικό αποτέλεσμα της δικής μας της στάσης. Δεν μας τα στερεί ο Θεός τα αγαθά Του. Εμείς, όταν τα περιφρονούμε, τα χάνουμε.

Ο Κύριος, για να μας τονίσει πόσο σημαντικό είναι αυτό, χρησιμοποίηση τον ακόλουθο τρόπο. Όταν ευλόγησε τους πέντε άρτους και «εχορτάσθησαν» με αυτούς πέντε χιλιάδες «χωρίς γυναικών και παιδίων» κατά τρόπο θαυματουργικό, καθώς το ιερό Ευαγγέλιο μάς διασώζει, έδωσε εντολή στους μαθητές Του να περισυλλέξουν τα «περισσεύματα των κλασμάτων». Έφαγαν και χόρτασαν οι ακροατές του Κυρίου. Περίσσευσαν και αρκετά κομμάτια. Θα μπορούσαν τώρα να πεταχτούν. Άλλωστε, θα έλεγε κανένας, αφού ο Κύριος ευλογεί και τόσο θαυματουργικά χορταίνουν οι άνθρωποι, τι τα ήθελαν τα υπόλοιπα που έμειναν; Αλλά Αυτός σκέπτεται με άλλον τρόπο. Και δείχνει πως τίποτε δεν πρέπει να πετιέται.

Η οικονομία, το νοικοκυριό είναι αρετές που ο Χριστιανισμός ιδιαιτέρως τις τιμά. Στην ουσία του είναι η ορθή διαχείριση των υλικών αγαθών, που ο καλός Θεός σκορπίζει πλουσιοπάροχα, για να περιποιηθούμε το σώμα και να αντιμετωπίσουμε τη ζωή. Ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους αυτά τα αγαθά, μα προπαντός ανήκουν στον Κύριο που τα δίνει. Με τον σεβασμό και τη συναίσθηση πως θεϊκές δωρεές έχουμε στα χέρια μας πρέπει να τα μεταχειριζόμαστε. Με τη συναίσθηση πως εμείς είμαστε απλοί διαχειριστές τους. Αυτό άλλωστε είναι η πραγματικότητα.

Έτσι θα παίρνει την αξία του το κάθε αντικείμενο. Θα βρίσκει το καθετί τη θέση του. Θα χρησιμοποιείται το πιο μικρό και ασήμαντο πράγμα, για να αναπληρώσει κάποια έλλειψη, να καλύψει μιαν ανάγκη. Το περίσσευμα που θα προκύψει απ’ αυτή τη λογική και μετρημένη διαχείριση θα είναι πολύτιμο. Κάποια άλλη ανάγκη βασική καμιά φορά, του ίδιου ανθρώπου ή της οικογένειάς του, θα ικανοποιήσει. Κάτι που θα βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής, του σπιτιού τις ανέσεις. Κάτι που θα επιτρέψει μια περισσότερη ξεκούραση ή λίγη καλή ψυχαγωγία. Κι ακόμη, ό,τι περισσεύει μπορεί να δώσει χαρά σε ανθρώπους που τη στερούνται. Να ικανοποιήσει βασικές ανάγκες ανθρώπων που ζουν γύρω μας. Γιατί είναι τραγικό. Σ’ αυτή την εποχή, με τον τόσο πλούτο των αγαθών, υπάρχουν παιδιά που υποσιτίζονται και νέοι που κινδυνεύει η ζωή τους από έλλειψη ενός φαρμάκου. Υπάρχουν οικογένειες που στερούνται και αυτό το ψωμί. Λαοί ολόκληροι που τους θερίζει η αβιταμίνωση και η πείνα. Δίπλα μας ζουν άνθρωποι που στερούνται τα στοιχειώδη για τη διατήρησή τους στη ζωή και μια αξιοπρεπή παρουσία τους στην κοινωνία. Όλων αυτών τα ελλείμματα μπορούν να αναπληρωθούν με το δικό μας το νοικοκύρεμα και της αγάπης μας τη φλόγα.

Λίγος καιρός που τα άχρηστα αντικείμενα των σπιτιών μιας περιοχής των Αθηνών περισυλλέχτηκαν και διατέθηκαν με τον κατάλληλο τρόπο, για να αποτελέσει το τίμημά τους ανυπολογίστως αξιόλογο χρηματικό ποσό, που έδωσε σημαντικότατη ενίσχυση στο ταμείο των πτωχών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής. Επίσης το περίσσευμα των κουβερτών και μερικών άλλων αντικειμένων μέσα στην Αθήνα αποτέλεσε έναν αξιολογότατο όγκο, που μεταφέρθηκε στη Ρουμανία και ανακούφισε τους ταλαιπωρημένους από την πλημμύρα αδελφούς μας χριστιανούς της χώρας εκείνης. Επί χρόνια τώρα, εξάλλου, μετά τον πόλεμο κυρίως, ένας μεγάλος αριθμός ελληνικών οικογενειών έχει αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ιματισμού τους με τα περισσεύματα του ιματισμού που μας στέλλονται ως βοήθεια από τους πιστούς χριστιανούς ξένων χωρών.

Μένει να αντιληφθούμε κι εμείς την ωφελιμότητα και τη σημασία που έχει η περισυλλογή των υπολοίπων από τα υλικά αγαθά μας. Το καλό που γίνεται σ’ εμάς. Την ευγνωμοσύνη που δείχνουμε μ’ αυτόν τον τρόπο στον Θεό, που μας τα χαρίζει. Είναι μια αναγνώριση της αγάπης του Κυρίου και εκτίμηση των δωρημάτων Του. Να αντιληφθούμε, τέλος, το καλό που μπορεί να προκύψει για τους άλλους απ’ αυτή την περισυλλογή. Μια τόσο απλή ενέργεια είναι δυνατό να αποβεί ευεργετική για την προσωπική και την κοινωνική μας ζωή. Συντελεστής προόδου για την αδελφοποίηση των ανθρώπων.

Πόσοι αλήθεια θα μπορούσαν να ντυθούν από τον παλιό μας ιματισμό! Πόσα παιδιά θα ζήλευαν το υπόλοιπο, το περίσσευμα του φαγητού μας! Πόσες οικογένειες θα ανακουφίζονταν από αντικείμενα του σπιτιού μας, που τα θεωρούμε άχρηστα! Πόση οικονομία θα μπορούσε να προέλθει από τη λογική χρησιμοποίηση πραγμάτων, που είμαστε έτοιμοι πολλές φορές να τα πετάξουμε! Να το νιώσουμε. Και το πιο μικρό και το πιο ασήμαντο από τα αγαθά μας που περισσεύει, μπορεί να είναι – αν όχι για εμάς – για κάποιον άλλον χρησιμότατο. Δεν δικαιούμαστε να του το στερήσουμε.

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Γ’, σελ. 116.

Περισσεύματα – Η’ Κυριακή Ματθαίου

The post Περισσεύματα – Η’ Κυριακή Ματθαίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.