Η πρόνοια του Θεού απλώνεται μέχρι το πιο ασήμαντο πλάσμα Του, μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια της υπάρξεως των όντων και του σύμπαντος, όπως δείχνουν πολλά χωρία της Γραφής. «Ο Κύριος είναι Θεός μεγάλος και Βασιλιάς μεγάλος σ’ όλη την οικουμένη», λέει ο Δαβίδ. «Στο χέρι Του κρατάει τα πέρατα της γης, και οι ψηλές βουνοκορφές είναι δικές Του. Δική Του είναι η θάλασσα, Αυτός την έχει κάνει, και την ξηρά τα χέρια Του την έπλασαν» (Ψαλμ. 94:3-5). «Αυτός σηκώνει τα σύννεφα από τις εσχατιές της γης κι από τις αστραπές φέρνει βροχή. Αυτός βγάζει τους ανέμους από τα θησαυροφυλάκιά Του» (Ψαλμ. 134:7). «Αυτός κάνει να φυτρώνουν χορτάρια στα βουνά και φυτά για τις ανάγκες των ανθρώπων. Αυτός δίνει στα ζώα την τροφή τους, όπως και στα πουλάκια των κοράκων, μόλις Του κράξουν» (Ψαλμ. 146:89). Για τον άνθρωπο, ειδικότερα, ο ψαλμωδός ομολογεί: «Εσύ, (Κύριε), είσαι που μ’ έβγαλες απ’ την κοιλιά της μάνας μου· Εσύ είσαι η ελπίδα μου από τον καιρό που βύζαινα» (Ψαλμ. 21:10). «Τα βήματα του ανθρώπου τα κατευθύνει ο Κύριος…· όταν πέσει, δεν θα πάθει κακό, γιατί ο Κύριος κρατάει το χέρι του (Ψαλμ. 36:23-24).

Αλλά την πιο ωραία διδασκαλία για την ξεχωριστή πρόνοια του Θεού για τους ανθρώπους την έκανε με λόγια απλά ο ίδιος ο Χριστός: «Κοιτάξτε τα πουλιά, που δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες, και όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει· εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ’ αυτά;… Και γιατί τόσο άγχος για το ντύσιμό σας; Ας σας διδάξουν τα αγριόκρινα πώς μεγαλώνουν· δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν, και όμως σας βεβαιώνω πως ούτε ο Σολομών σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια δεν ντυνόταν όπως ένα απ’ αυτά. Αν, όμως, ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει και αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δεν θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας;» (Ματθ. 6:26-30). «Ένα ζευγάρι σπουργίτια δεν πουλιέται για ένα μόνο ασσάριο; Και όμως, ούτε ένα απ’ αυτά δεν πέφτει στη γη χωρίς τη θέληση του Πατέρα σας. Όσο για σας, ο Θεός έχει μετρημένες και τις τρίχες του κεφαλιού σας» (Ματθ. 10:29-30).

* * *

Τι σημαίνει η φράση «Σοι, Κύριε», την οποία λέμε στο τέλος της Εκτενούς Δεήσεως της θείας Λειτουργίας;

Σημαίνει: Σ’ Εσένα εμπιστευόμαστε, Θεέ μας, τον εαυτό μας και τους αδερφούς μας και ολόκληρη τη ζωή μας. Σ’ Εσένα παραδίνουμε το νου μας, την καρδιά μας, τις αισθήσεις μας, τα λόγια μας και τις πράξεις μας. Σ’ Εσένα παραδίνουμε την πίστη μας, την ελπίδα μας, και τα δάκρυα της μετάνοιας για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες πικράναμε την πατρική Σου αγαθότητα. Σ’ Εσένα παραδίνουμε την τελευταία ώρα της ζωής μας, τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μας, την τελευταία πνοή μας. Σ’ Εσένα παραδίνουμε την ψυχή μας που, μετά το χωρισμό της από το σώμα, θα παρασταθεί στον φοβερό θρόνο Σου και με δέος θα αντικρύσει για πρώτη φορά την ασύλληπτη δόξα της μεγαλοσύνης Σου, Σ’ Εσένα παραδίνουμε το φθαρτό σώμα μας μέχρι τη μελλοντική του ανάσταση και την επανένωσή του με την ψυχή, Σ’ Εσένα παραδίνουμε την προσδοκία μας για την αιώνια ζωή και μακαριότητα. Μη μας αποδιώξεις μακριά Σου. Παράβλεψε τις αμαρτίες μας, ελέησέ μας και σώσε μας.

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 86, 153.

Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο

The post Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γιατί πρέπει να έχουμε ταπεινοφροσύνη;

Επειδή δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να έχουμε υπερηφάνεια. Για ποιο πράγμα να καυχηθούμε; Όλα τα αγαθά που έχουμε, τόσο τα υλικά όσο και τα πνευματικά, τα οφείλουμε στον Κύριο, αφού, όπως γράφει ο αδελφόθεος Ιάκωβος, κάθε καλή προσφορά και κάθε τέλειο δώρο έρχεται από ψηλά» (1:17). «Τι έχεις που να μην το έλαβες;», μας ρωτάει και ο απόστολος Παύλος· «και αφού το έλαβες από τον Θεό, γιατί καυχιέσαι, σαν να μην το έχεις λάβει ως δώρο;» (Α’ Κορ. 4:7). Ο πρώτος λόγος, λοιπόν, για τον οποίο δεν μπορούμε παρά να έχουμε ταπεινοφροσύνη, είναι η επίγνωση πως όλα όσα έχουμε προέρχονται από τον Θεό και πως η ζωή μας όλη εξαρτάται από τον Θεό.

Υπάρχει, όμως, κι ένας δεύτερος λόγος: η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Γιατί, όπως λέει πάλι ο αδελφόθεος, «όλοι μας κάνουμε πολλά σφάλματα (Ιακ. 3:2), με τα οποία λυπούμε τον Κύριο. Κι αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι», υπογραμμίζει ο Ιωάννης, «εξαπατούμε τον εαυτό μας και δεν λέμε την αλήθεια» (Α’ Ιω. 1:8). Βλέποντας, λοιπόν, τις αμαρτίες μας και μετανοώντας ειλικρινά γι’ αυτές, δεν θα οικειωθούμε την ταπεινοφροσύνη;

Ποια είναι τα σημάδια της πραγματικής ταπεινώσεως;

Ο ταπεινός άνθρωπος ποτέ δεν καυχιέται για τα καλά που έχει, αλλά και ποτέ δεν βαρυγγωμάει για τα κακά που τον βρίσκουν. Με όλους και με όλα μένει αναπαυμένος και ευχαριστημένος, δοξάζοντας συνεχώς τον πανάγαθο Θεό, που τα πάντα οικονομεί για το συμφέρον της ψυχής μας.

Τι είναι υπερηφάνεια;

Υπερηφάνεια είναι το αίσθημα της υπεροχής απέναντι στους άλλους ανθρώπους, το να έχει κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Η υπερηφάνεια είναι ταυτόσημη ή συγγενική με τον εγωισμό, την κενοδοξία, την υψηλοφροσύνη, την έπαρση, την οίηση, την αλαζονεία.

«Η υπερηφάνεια», λέει ο σοφός Σειράχ, «είναι μισητή και στον Θεό και στους ανθρώπους» (10:7). Αυτή είναι «η πρώτη αιτία της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Κύριο (10:12) και πηγή κάθε αμαρτίας» (10:13). Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος την αποκαλεί «αρχηγό και τελείωση όλων των κακών». Πραγματικά, απ’ αυτήν γεννιέται κάθε αμάρτημα κι απ’ αυτήν προέρχεται κάθε πτώση: η καύχηση, η φιλαρχία, το πείσμα, η ιδιορρυθμία, η περιφρόνηση των άλλων, το μίσος των ελέγχων, η κατάκριση, η συκοφαντία, η ζήλια, η μνησικακία, η υποκρισία, η αγνωμοσύνη, η ανυπακοή, ο θυμός, η ασπλαχνία, η βλασφημία, η αίρεση, η αθεΐα.

Μπορούμε να υπερηφανευόμαστε για κάτι καλό που έχουμε;

Όσο ζεις με το σώμα σου στη γη, μην υπερηφανευτείς για τίποτε. Αλλιώς ο εχθρός θα σε ρίξει οπωσδήποτε σε κάποιο πάθος. Είναι πνευματικός νόμος: «Όπου έγινε πτώση, εκεί κατοίκησε πρώτα η υπερηφάνεια· γιατί το δεύτερο είναι προμήνυμα του πρώτου» (όσιος Ιωάννης της Κλίμακος). Άλλωστε, για ποιο καλό σου μπορείς να υπερηφανεύεσαι; Τίποτα δεν είναι δικό σου. «Τι έχεις που να μην το έλαβες; Αφού, λοιπόν, το έλαβες από τον Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;» (Α’ Κορ. 4:7).

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 145, 147, 18, 116, 47.

Ταπεινοφροσύνη και υπερηφάνεια

The post Ταπεινοφροσύνη και υπερηφάνεια appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

* * *

Πώς μπορούμε να μάθουμε αν θα σωθούμε;

Κανένας, όσο ζει στη γη, δεν μπορεί να μάθει αν θα σωθεί ή όχι. Αυτό μόνο ο Θεός το γνωρίζει. Ο Κύριος γνωρίζει αυτούς που Του ανήκουν (Β’ Τιμ.2:19). Εμείς μπορούμε μόνο να βλέπουμε, αν βαδίζουμε ή όχι στο δρόμο που οδηγεί στη βασιλεία του Θεού. Αν ο γεωργός, στον καιρό της σποράς, ρίξει στο χωράφι του καλό σπόρο, μπορεί να ελπίζει ότι, στον καιρό της συγκομιδής, θα γεμίσει τις αποθήκες του. Όμοια και ο χριστιανός, αν στην παρούσα ζωή αγωνιστεί να τηρήσει τις εντολές του Θεού, μπορεί να ελπίζει ότι στη μέλλουσα ζωή θα ελεηθεί και θα σωθεί από τον μοναδικό και πολυέλεο Σωτήρα.

* * *

Τι είναι πιο απαραίτητο για τη σωτηρία μας;

Το να προσευχόμαστε αδιάλειπτα (Α’ Θεσ. 5:17). Γιατί, αν χωρίς την πίστη και την αρετή δεν μπορούμε να σωθούμε, χωρίς την προσευχή δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ούτε πίστη βαθιά ούτε αρετή αληθινή. Η πίστη και η αρετή, βλέπετε, είναι δώρα της χάρης του Θεού. Αλλά τα δώρα αυτά δεν τα παίρνουμε, αν δεν τα ζητήσουμε: «Ζητάτε, και θα σας δοθεί· ψάχνετε, και θα βρείτε· χτυπάτε την πόρτα, και θα σας ανοιχθεί» (Ματθ. 7:7). Γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αποκαλεί την προσευχή μητέρα όλων των αρετών. Χωρίς αυτήν ούτε ένα χάρισμα δεν παίρνουμε από τον ουράνιο Πατέρα, ούτε ένα καλό έργο δεν μπορούμε να επιτελέσουμε, ούτε ένα βήμα στην πνευματική ζωή δεν μπορούμε να κάνουμε. Κι έτσι, βέβαια, όπως είπαμε, δεν μπορούμε να σωθούμε.

* * *

Μπορούμε να σωθούμε παραμένοντας στον κόσμο, ή πρέπει ν’ αποτραβηχτούμε σε μοναστήρι;

Απάντηση: Δεν είναι ο τόπος που σώζει τον άνθρωπο, μολονότι αναμφίβολα υπάρχουν τόποι που συμβάλλουν στο σκοπό της σωτηρίας μας, αλλά ο καλός τρόπος ζωής και η αγαθή προαίρεση. Σε κάθε τόπο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες μπορούμε, με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, να σωθούμε.

Ο Αδάμ στον παράδεισο ζούσε, και όμως αμάρτησε· ο Λωτ στα Σόδομα ζούσε, και όμως σώθηκε. Ο Ιώβ στην κοπριά καθόταν, αλλά δικαιώθηκε· ο Σαούλ σε παλάτια κατοικούσε, αλλά στερήθηκε και την επίγεια και την ουράνια βασιλεία.

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 40, 20, 180, 15.

Πώς μπορούμε να σωθούμε;

The post Πώς μπορούμε να σωθούμε; appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στην Παλαιά Διαθήκη, άγγελοι φρουρούν το δρόμο προς το δέντρο της ζωής, μετά την έξωση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο, (Γεν. 3:24), άγγελος οδηγεί τους Ισραηλίτες κατά την έξοδό τους από την Αίγυπτο (Εξ. 14:19), άγγελος τους αναγγέλλει την τιμωρία του Θεού για την αθέτηση εντολής Του (Κριτ. 2:14), άγγελος εκτελεί απόφαση του Θεού για την επιβολή θανατικού (Β’ Βασ. 24:16), άγγελος φέρνει στον προφήτη Ηλία ψωμί και νερό μέσα στην έρημο (Γ’ Βασ. 19:5-7) και του μεταφέρει εντολή του Κυρίου (Δ’ Βασ. 1:3), άγγελος σπέρνει τον όλεθρο στην Ιερουσαλήμ (Α’ Παραλ. 21:16), άγγελος θανατώνει τους εχθρούς των Εβραίων Ασσυρίους (Β’ Παραλ. 32:21), άγγελοι προφυλάσσουν τον Ιούδα το Μακκαβαίο από τα βέλη των εχθρών (Β’ Μακ. 10:29-31), άγγελος μπαίνει επικεφαλής του στρατού των Ιουδαίων που νικούν το Σύρο στρατηγό Λυσία (Β’ Μακ. 11:8-11), άγγελοι σώζουν τους Ιουδαίους στην Αλεξάνδρεια από τους εξαγριωμένους ελέφαντες του Πτολεμαίου Δ’ (Γ’ Μακ. 6:16-19), άγγελος μεταβάλλει τη λάβρα του καμινιού του Ναβουχοδονόσορ σε δροσιά και σώζει τους άγιους Τρεις Παίδες (Δαν. Ύμνος 25-26), ο αρχάγγελος Γαβριήλ εξηγεί στον προφήτη Δανιήλ ένα θείο όραμα (Δαν. 8:15-26), άγγελος μεταφέρει αστραπιαία τον προφήτη Αμβακούμ από την Ιουδαία στη Βαβυλώνα, για να πάει φαγητό στον προφήτη Δανιήλ, που βρισκόταν στο λάκκο με τα λιοντάρια (Δαν. Βηλ και Δράκων: 33 39), άγγελος προστάζει τη δούλη του Αβραάμ Άγαρ, που είχε δραπετεύσει από το σπίτι του κυρίου της και πλανιόταν στην έρημο, να γυρίσει πίσω (Γεν. 16;7-14) αλλά και τη σώζει από το θάνατο, όταν πλανιόταν πάλι στην έρημο με το γιο της Ισμαήλ (Γεν. 21 :14-19), άγγελος εμποδίζει τον Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του Ισαάκ, όπως τον είχε προστάξει, για να τον δοκιμάσει, ο Θεός (Γεν. 22:11-18), άγγελος κλείνει το δρόμο στο μάντη Βαλαάμ, όταν αυτός, καβάλα στο γαϊδούρι του, πηγαίνει να καταραστεί τους Εβραίους (Αριθ. 22:22-35), άγγελος προστάζει το Γεδεών να ελευθερώσει τους Ισραηλίτες από τα χέρια των Μαδιανιτών (Κριτ. 6:11-22), άγγελος αποκαλύπτει στη στείρα γυναίκα του Μανωέ ότι θα γεννήσει το Σαμψών (Κριτ. 13:321) και άγγελος, ο αρχάγγελος Ραφαήλ, , προστατεύει θαυμαστά τον Τωβίτ και το γιο του Τωβία (Τωβ. 5:1 κ.ε.).

Στην Καινή Διαθήκη, ο αρχάγγελος Γαβριήλ προαναγγέλλει στον Ζαχαρία τη γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή (Λουκ. 1:11-20) και στην Παρθένο Μαριάμ τη γέννηση του Ιησού (Λουκ. 1:26-38), άγγελος αναγγέλλει και στους ποιμένες της Βηθλεέμ τη γέννηση του Σωτήρα (Λουκ. 2:8-14), άγγελος αποκαλύπτει στον δίκαιο Ιωσήφ ότι το Παιδί, που θα γεννούσε η Μαριάμ, προερχόταν από το Άγιο Πνεύμα (Ματθ. 1:20), άγγελος προστάζει τον ίδιο να φύγει με τη Θεοτόκο και τον νεογέννητο Κύριο στην Αίγυπτο (Ματθ. 2:13) και να επιστρέψει στην Παλαιστίνη μετά το θάνατο του Ηρώδη (Ματθ. 2:19-20), άγγελος κυλάει την πέτρα του τάφου του Χριστού και αποκαλύπτει στις Μυροφόρες την ανάστασή Του (Ματθ. 28:2-7), άγγελοι εμφανίζονται στους αποστόλους κατά την ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς και τους προαναγγέλλουν τη δευτέρα παρουσία Του (Πραξ. 1 :10-11), άγγελος ελευθερώνει από τη φυλακή τους δώδεκα αποστόλους (Πραξ. 5:17-21), άγγελος στέλνει τον διάκονο Φίλιππο να κατηχήσει και να βαπτίσει τον Αιθίοπα αξιωματούχο (Πραξ. 8:26), άγγελος λύνει τις αλυσίδες του αποστόλου Πέτρου και τον βγάζει από τη φυλακή του Ηρώδη (Πραξ. 12:611).

Από το βιλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερώτηση 132.

Οι σχέσεις των αγγέλων με τους ανθρώπους

The post Οι σχέσεις των αγγέλων με τους ανθρώπους appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.