Αυτοί, μη ξέροντας τι ήταν το ζήτημά του, υποσχέθηκαν με χαρά. Τότε τους λέει: «Δεχτείτε πρώτα εσείς να σας βαπτίσω, να σας κάνω Χριστιανούς, και έπειτα κάνετέ με κι εσείς ό,τι θέλετε».

Τόσο τους τάραξε αυτός ο λόγος του Μάρτυρα, τόσο τους θύμωσε, που του έκαναν τα πιο φοβερά βασανιστήρια: έχυσαν νερά κάτω στο έδαφος της φυλακής, έπειτα έχοντας διαπερασμένα σ’ ένα σανίδι πολλά και μυτερά καρφιά, το έβαλαν πάνω στα νερά και ξάπλωσαν τον Μάρτυρα πάνω στα καρφιά· επάνω στο στήθος και την κοιλιά του έβαλαν μία βαρύτατη πλάκα· στον λαιμό του πέρασαν αλυσίδα και συγχρόνως του είχαν τα πόδια στο τουμπρούκι.

Ο Χριστός όμως δεν άφησε τον δούλο του αβοήθητο και απαρηγόρητο σε τόση δυσκολία, αλλά τα μεσάνυχτα έγινε μεγάλος σεισμός και η πλάκα κύλησε από πάνω του, χωρίς να του έχει συντρίψει τα οστά, ενώ ούτε τα καρφιά τον τρύπησαν, η δε φυλακή γέμισε με ανείπωτη ευωδία. Ο ολιγόπιστος ιερέας, βλέποντας το θαύμα, μετάνιωσε για όσα είχε πει και ζήτησε συγχώρηση από τον Νικόλαο. Και οι άλλοι φυλακισμένοι αναγνώρισαν σε εκείνον έναν αληθινό Μάρτυρα.

Οι Τούρκοι, όμως, παρέμειναν αμετανόητοι.  Γι’ αυτό τους άλλους τρεις συντοπίτες του τους άφησαν ελεύθερους με χρήματα, ομοίως ελευθέρωσαν με πολλά χρήματα και τον αρχιμανδρίτη Κύριλλο που τον είχαν φυλακίσει, ενώ τον Μάρτυρα τον έβγαλαν από τη φυλακή, για να μη τον βλέπουν οι άλλοι φυλακισμένοι Χριστιανοί, και αφού του έδεσαν τα χέρια και τα πόδια, τον πέταξαν μέσα στον στάβλο των αλόγων, ώστε να τον ποδοπατήσουν. Ο Θεός όμως φύλαξε τον Νικόλαο και δεν έπαθε κανένα κακό.

Μετά από τρεις ημέρες, βλέποντας ένας από τους Αγαρηνούς ότι ακόμα ζει, του έδινε ψωμί να φάει, αυτός όμως είπε πως ήταν ήδη χορτάτος από την τροφή που του είχε φέρει η αδελφή του –παρότι εκείνη βρισκόταν κρυμμένη μακριά από φόβο– και συνέχισε να νηστεύει, καθώς και όλο τον καιρό του μαρτυρίου του με νηστεία μεγάλη τον πέρασε.

Ύστερα από τριάντα ημέρες βασανισμών, οι Τούρκοι ζήτησαν φετφά (απόφαση) από τον μουφτή για να τον θανατώσουν, εκείνος όμως δεν έδωσε, επειδή ο Νικόλαος ήταν απερίτμητος. Παρ’ όλα αυτά, οι αγάδες αποφάσισαν να τον θανατώσουν.

Τον έβγαλαν λοιπόν από τη φυλακή και τον έφεραν στο Βουνάκι –μία πεδιάδα έξω από τα τείχη της Σούδας– και τον ρώτησαν τρεις φορές, αν αποφάσισε να τουρκέψει. Ο Νικόλαος, εξαντλημένος από τη νηστεία και τα βασανιστήρια, δεν απάντησε με λόγια· κούνησε μόνο αρνητικά το κεφάλι.

Τελικά τον γονάτισαν τρεις φορές, και την πρώτη του έδωσε ο δήμιος μία μπηχτή μαχαιριά στην ράχη, έπειτα τον σήκωσε πάνω και πάλι τον ρώτησαν. Την δεύτερη φορά του έκοψε λίγο τον λαιμό και πάλι τον σήκωσε και τον ρώτησαν εάν θέλει να τουρκέψει. Την τρίτη φορά που του είπαν να γονατίσει, αυτός έτρεξε με ορμή, και αφού γονάτισε, φώναξε τρεις φορές: «Παναγία, βοήθα με»· και τότε πλέον ο δήμιος τον χτύπησε με όλη του την δύναμη, αλλά πάλι δεν κόπηκε η κεφαλή του ούτε με μία ούτε με δύο, εωσότου τον έπιασε από τα μαλλιά και τον έσφαξε σαν πρόβατο. Και έτσι ο ένδοξος Νικόλαος ολοκλήρωσε τον δρόμο του μαρτυρίου και έλαβε το στεφάνι της αφθαρσίας από τον Θεό, κατά το εικοστό τρίτο έτος της ηλικίας του, το έτος 1754, στις 31 Οκτωβρίου, την έκτη ώρα (= μεσημέρι), κατά την οποία και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε.

Τότε πυκνό σκοτάδι έπεσε σε όλη τη Χίο, τόσο ώστε οι άνθρωποι που είχαν συγκεντρωθεί –Τούρκοι, Χριστιανοί, Φράγκοι, Εβραίοι– δεν μπορούσαν να διακρίνουν ο ένας τον άλλον. Μέσα στο σκοτάδι, όμως, το πρόσωπο του Μάρτυρα έλαμπε σαν άστρο, ενώ φως και θαυμαστή ευωδία περιέβαλλαν το λείψανό του. Οι Αγαρηνοί, ντροπιασμένοι, έκαψαν το πρόσωπό του για να κρύψουν τη λαμπρότητά του, ωστόσο κάποιοι Χριστιανοί κατάφεραν να πάρουν μικρά τμήματα από το λείψανο και χώμα ποτισμένο με το αίμα του. Μετά από τρεις ημέρες έριξαν το σώμα του στη θάλασσα, για να μην το πάρουν οι χριστιανοί.

Τον καιρό εκείνο μια σεμνή γυναίκα, η Σμαράγδα, υπέφερε από βαριά ασθένεια. Είχε χάσει τον γιο της στην ξενιτιά και, από τη μεγάλη της θλίψη, αρρώστησε βαριά. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να τη θεραπεύσουν, ούτε οι προσευχές και τα λείψανα άλλων Αγίων έφεραν αποτέλεσμα, και η δυστυχισμένη γυναίκα κινδύνευε να πεθάνει.

Επειδή λοιπόν αυτή δεν είχε άλλη ελπίδα, και επειδή εκείνες τις ημέρες τελείωσε τον αγώνα του μαρτυρίου ο άγιος Νικόλαος, γι’ αυτό με πολλή ευλάβεια και πίστη ζητούσε από τον Μάρτυρα την υγεία της και έλεγε στον άνδρα της να βρει κάτι από το λείψανο του Νικολάου. Εκείνος φρόντισε και βρήκε λίγο από το λείψανο του Αγίου, και η ασθενής, αφού το προσκύνησε και το ασπάστηκε, θεραπεύτηκε, δοξάζοντας τον Θεό και τον Άγιο.

Όλα αυτά τα σημειώσαμε εις δόξαν Θεού και εις τιμήν του αγίου Μάρτυρα, με τις άγιες πρεσβείες του οποίου ο Θεός είθε να μας ελεήσει και να μας σώσει ως αγαθός και φιλάνθρωπος. Αμήν.

Ο άγιος νέος Οσιομάρτυρας Νικόλαος από την Χίο (Α’)

Ο άγιος νέος Οσιομάρτυρας Νικόλαος από την Χίο Β

The post Ο άγιος νέος Οσιομάρτυρας Νικόλαος από την Χίο (Β’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στα είκοσί του χρόνια έφυγε για τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας μαζί με τον συμπατριώτη του Φραγκούλη και εργάζονταν ως χτίστες. Εκεί, μαζί με την ηλικία του Νικολάου, αύξαναν και οι αρετές του. Ένα πρωί όμως, αυτός ο τόσο καλός και χαριτωμένος νέος, χωρίς φανερή αιτία, ξύπνησε με χαμένα τα λογικά του· ωστόσο, και πάλι δεν έκανε αταξίες και τρέλες, παρά μόνο περιφερόταν σαν παραλογισμένος και σαστισμένος. Βλέποντάς τον λοιπόν οι Αγαρηνοί ωραίο, και σε τέτοιου είδους κατάσταση, τον παρακινούσαν  να τουρκέψει (να γίνει μουσουλμάνος). Εκείνος τους ακολούθησε χωρίς να αντιλαμβάνεται καλά τι συνέβαινε. Όταν τον παρουσίασαν στους αρχηγούς τους και τον ρώτησαν αν ήθελε να τουρκέψει, εκείνος έμενε σιωπηλός. Τον θεώρησαν τρελό, τον έδειραν και τον έδιωξαν.

Οι συμπατριώτες του τον έφεραν στη Χίο, στην αδελφή του Δεσποινού, και της διηγήθηκαν όσα είχαν συμβεί. Αυτή δεν τα κράτησε μυστικά, και γι’ αυτό η κακή φήμη έφτασε και στους αγάδες της Χίου, που τον συνέλαβαν. Του άλλαξαν το όνομα σε Μεϊμέτη και τον έντυσαν με τουρκικά ρούχα, χωρίς όμως να του κάνουν περιτομή. Επειδή δεν είχε τα μέσα να ζήσει, μπήκε στην υπηρεσία των χασάπηδων, βόσκοντας τα ζώα που είχαν για σφαγή.

Μια μέρα τον συνάντησε στα βουνά της Αγίας Υπακοής κάποιος αρχιμανδρίτης που λεγόταν Κύριλλος. Αφού μίλησε μαζί του, κατάλαβε την απλότητα και την κατάστασή του και του έδωσε συμβουλές για τη ζωή του. Ο Νικόλαος, αφού αναχώρησε από εκεί, ήλθε σε κάποιο τόπο που λεγόταν Υδραγωγείο και εκεί κοιμήθηκε μέσα σε μια ερειπωμένη εκκλησία της Αγίας Άννας και είδε ένα παράξενο όραμα: μια ωραιότατη κόρη, ντυμένη ξενικά, του είπε: «Σήκω, πήγαινε στον ιερέα του ναού του Υιού μου, να σε λούσει, να γιάνεις, για να σε πάρω γαμπρό».

Όταν ξύπνησε, διηγήθηκε το όνειρο στην αδελφή του και στον εφημέριο του χωριού Γεννάδιο. Ο τελευταίος δεν έδωσε σημασία, θεωρώντας το όνειρο ενός τρελού. Η αδελφή του όμως τον πήγε στον αρχιμανδρίτη Κύριλλο, ο οποίος προσευχήθηκε γι’ αυτόν και του διάβασε τις κατάλληλες ευχές. Μέσα σε δύο ημέρες ο Νικόλαος συνήλθε πλήρως. Ο Κύριλλος τον κατήχησε, τον δίδαξε και τον έβαλε σε δρόμο μετάνοιας και χριστιανικής ζωής.

Από τότε ο Νικόλαος επιδόθηκε με όλη του την ψυχή στη μετάνοια. Νήστευε ακόμη και δύο ή τρεις ημέρες συνεχώς, αγρυπνούσε, προσευχόταν και έκανε αμέτρητες γονυκλισίες. Όταν είδε την εικόνα της Αποτομής του Τιμίου Προδρόμου, την άρπαξε και την καταφιλούσε με θερμά δάκρυα, λέγοντας: «Άγιε του Θεού, όπως εσύ αποκεφαλίστηκες για την αγάπη του Χριστού, έτσι αξίωσε και εμένα να αποκεφαλισθώ για την αγάπη Του!» – ω έρωτας, ω αγάπη θερμότατη προς τον Χριστό!

Παρότι μπορούσε να φύγει και να σωθεί, προτίμησε να ομολογεί ανοιχτά την πίστη του. Πήγαινε και στην εκκλησία, οι χριστιανοί όμως, φοβούμενοι τον κίνδυνο επειδή μέχρι λίγο πριν εμφανιζόταν ως Τούρκος, την τρίτη φορά που πήγε τον έδιωξαν. Εκείνος στάθηκε στη μέση του ναού και με δάκρυα τους είπε: «Γιατί με διώχνετε, αδελφοί, από τον ναό του Θεού, αφού είμαι κι εγώ Χριστιανός σαν κι εσάς; Χριστιανός είμαι και Χριστιανός πρόκειται να πεθάνω».

Λίγο αργότερα άνθρωποι του δικαστηρίου τον συνέλαβαν και τον έδεσαν· έπειτα συνέλαβαν και τον εφημέριο του χωριού και άλλους δύο προύχοντες και όλους μαζί τους έφεραν στο δικαστήριο. Τους άλλους τρεις τους φυλάκισαν, και μόνο τον Νικόλαο παρουσίασαν για εξέταση. Όταν τον ρώτησαν γιατί άλλαξε όνομα και ενδυμασία και έγινε πάλι Χριστιανός, αποκρίθηκε: «Επειδή εγώ από Χριστιανούς γεννήθηκα και Χριστιανός ανατράφηκα, και είμαι Χριστιανός και τον Χριστό μου ποτέ δεν αρνήθηκα να τουρκέψω, ούτε θα τον αρνηθώ ποτέ, αλλά Χριστιανός πρόκειται να πεθάνω».

Οι δικαστές προσπάθησαν πρώτα να τον δελεάσουν με κολακείες, χρήματα και υποσχέσεις, το μόνο όμως που κατόρθωσαν ήταν να ανάψουν τον ζήλο του Μάρτυρα, και ούτε τους κριτές σεβάστηκε, ούτε τα πλήθη των Αγαρηνών φοβήθηκε, αλλά με γενναιότητα αποδοκίμασε τη θρησκεία τους και χλεύασε και περιγέλασε την άγνοιά τους και την πλάνη τους, και κανένας από αυτούς δεν μπόρεσε να αντιπεί και να εναντιωθεί.

Επειδή λοιπόν αυτοί νικήθηκαν και καταντροπιάστηκαν, αμέσως τον έστρωσαν στο ξύλο και του έδωσαν στα πόδια περισσότερες από πεντακόσιες ραβδιές, και μετά τον πέταξαν έτσι αθεράπευτο στην φυλακή. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και έσφιγξαν τα καταπληγωμένα πόδια του μέσα στο βασανιστήριο ξύλο που λέγεται τουμπρούκι.

Εκεί ήταν φυλακισμένοι οι τρεις συντοπίτες του, και ο ιερέας τόλμησε να του πει ένα λόγο όντως σατανικό: «Έως πότε θα μας βασανίζεις; Τούρκεψε να γλυτώσεις κι εσύ κι εμείς, και για έναν άνθρωπο η Χριστιανοσύνη δεν λιγοστεύει». Όταν τον άκουσε ο ιερός Νικόλαος, τόσο ταράχτηκε, τόσο άναψε ο ένθεος ζήλος του, ώστε δεν τον σεβάστηκε πλέον ως ιερέα του Θεού, αλλά τον έφτυσε λέγοντας: «Εσύ, ο ιερέας του Θεού, με παρακινείς να προδώσω την πίστη μου, αντί να με διδάσκεις να την φυλάξω έως θανάτου;»

(Συνεχίζεται)

Από το βιβλίο: ΝΕΟΝ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟΝ. Εν Αθήναις 1856, σελ. 161.

Διασκευή – συντόμευση για την Κ.Ο.

Ο άγιος νέος Οσιομάρτυρας Νικόλαος από την Χίο (Α’)

The post Ο άγιος νέος Οσιομάρτυρας Νικόλαος από την Χίο (Α’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το περιστατικό συνέβη στη νότια πλευρά του ναού των Βλαχερνών, στο παρεκκλήσιο της αγίας Σορού, όπου φυλάσσονταν η εσθήτα, ο πέπλος και μέρος της ζώνης της Θεοτόκου.

Στο παρεκκλήσιο αυτό γινόταν κάποτε ολονυκτία. Εκεί πήγε να προσευχηθεί και ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του άγιο Επιφάνιο.

Ήταν η ώρα περίπου 10 το βράδυ, oπότε ο όσιος βλέπει τη Θεοτόκο να προχωρεί από τις βασιλικές πύλες προς το άγιο θυσιαστήριο.

Φαινόταν πολύ ψηλή και είχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων αγίων. Ανάμεσα τους ξεχώριζαν ο Τίμιος Πρόδρομος και ο Θεολόγος Ιωάννης, οι οποίοι βάδιζαν δεξιά και αριστερά της. Από τους λευκοφόρους άλλοι προπορεύονταν και άλλοι ακολουθούσαν ψάλλοντας ύμνους και άσματα πνευματικά.

Όταν πλησίασαν στον άμβωνα, είπε ο όσιος Ανδρέας στον Επιφάνιο:

– Βλέπεις, παιδί μου, την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου;

– Ναι, τίμιε πάτερ, αποκρίθηκε ο νέος.

Η Θεοτόκος την ώρα εκείνη γονάτισε και προσευχήθηκε για πολλή ώρα. Παρακαλούσε τον Υιό της για τη σωτηρία του κόσμου και έβρεχε με δάκρυα το πρόσωπό της. Ύστερα μπήκε στο άγιο θυσιαστήριο και προσευχήθηκε για τους πιστούς που αγρυπνούσαν.

Όταν τελείωσε τη δέησή της, με μία κίνηση χαριτωμένη και σεμνή έβγαλε από την άχραντη κεφαλή της το αστραφτερό μαφόριο, και τ’ άπλωσε σαν σκέπη με τα πανάγια χέρια της πάνω στο εκκλησίασμα.

Έτσι απλωμένο το έβλεπαν και οι δυό τους για πολλή ώρα να εκπέμπει δόξα θεϊκή. Όσο φαινόταν εκεί η Θεοτόκος, φαινόταν και το ιερό μαφόριο να σκορπίζει τη χάρη του. Όταν εκείνη άρχισε ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, άρχισε κι εκείνο να συστέλλεται λίγο-λίγο και να χάνεται.

Με την οπτασία εκείνη η Παναγία έδειξε πως η χάρη της σκεπάζει πάντοτε τους πιστούς.

Από το βιβλίο: ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 137.

Η Σκέπη της Θεοτόκου

The post Η Σκέπη της Θεοτόκου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν ξέρω βέβαια εάν, πέρα από τη μεγαλόπρεπη εορτή που κάνουν γενικώς οι Θεσσαλονικείς όλα τα χρόνια, και οι παλαιότεροι και οι νεώτεροι, δεν ξέρω εάν ιδιαίτερα μας εμπνέει το όλο παράδειγμα του αγίου Δημητρίου, ο οποίος μαρτύρησε. Διότι άλλο είναι να κάνουμε γιορτές απλώς, που αρέσουν στους ανθρώπους, και άλλο είναι να μιμηθούμε, όπως ο άγιος Δημήτριος, τον Χριστό· να μιμηθούμε δια του αγίου Δημητρίου τον Χριστό.

Κάποτε είχαμε κάνει μια ομιλία εκεί στον ναό του αγίου Δημητρίου και αναφερθήκαμε σ’ αυτό που είπε ο άγιος Νέστωρ: Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι. Έχει μεγάλη σημασία αυτό. Τον Θεό τον αληθινό τον βρίσκουμε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ειδικότερα και κατά συγκεκριμένο τρόπο, τον Χριστό, που είναι ο αληθινός Θεός, τον βρίσκουμε μέσα στην Εκκλησία. Όχι όπως μας τον κηρύττουν –όποιοι μας τον κηρύττουν– απλώς θεωρητικά, αλλά κυρίως έτσι που είπε ο ίδιος ο Χριστός: «Εγώ ειμι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14:6). Η ζωή. Ο Χριστός ήρθε «ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιω. 10:10) εκείνοι που θα τον ακολουθήσουν, και έδωσε τον εαυτό του, που είναι η αληθινή ζωή, στους αποστόλους, και οι απόστολοι στους μαθητάς τους και οι μαθηταί τους στους δικούς τους μαθητάς. Με αυτή την έννοια είπε τον λόγο εκείνο ο άγιος Νέστωρ, που ήταν ένας από τους μαθητάς του αγίου Δημητρίου.

Ο άγιος Δημήτριος δίδασκε τον Χριστό στους μαθητάς του εκεί στην Καταφυγή, στην κρύπτη. Δεν έκαναν απλώς γιορτές και πανηγύρια. Αυτά εύκολα τα κάνουν οι άνθρωποι. Τους δίδασκε τον Χριστό. Και βλέπουμε ότι έπιασε ιδιαίτερα στον άγιο Νέστορα η διδασκαλία αυτή· και με θάρρος πολύ πήγε στο στάδιο και είπε: Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι. Ο Θεός Δημητρίου. Όχι κάποιος άλλος Θεός. Ο αληθινός Θεός, αλλά όπως τον άκουσαν, όπως τον έζησαν από τον άγιο Δημήτριο οι μαθηταί του· ο Θεός αυτός στον οποίο πίστευε ο άγιος Δημήτριος, και είχε το θάρρος εκεί να φυλακιστεί, να μαρτυρήσει για τον Χριστό· να λογχευθεί και να μιμηθεί, ακόμη και δι’ αυτού του τρόπου, τον Κύριο, ο οποίος ελογχεύθη.

Ο άγιος Δημήτριος δεν νίκησε επειδή είχε παλικαριά. Είχε την πίστη, την πίστη στον Χριστό, και είχε τον Χριστό μέσα του. Και γι’ αυτό ο άγιος Νέστωρ είπε: Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι. Δεν στηρίζεται καθόλου ο άγιος Δημήτριος στις δικές του δυνάμεις, στη δική του εξυπνάδα, όπως συνηθίζουμε εμείς οι άνθρωποι να κάνουμε, που κυρίως προσέχουμε την ανθρώπινη πλευρά. Και χριστιανική γιορτή να κάνουμε, πανηγύρι χριστιανικό –είτε είναι δεσποτική ή θεομητορική εορτή είτε εορτή κάποιου αγίου– πιο πολύ προσέχουμε τι θα κάνουμε εμείς. Θα τα οργανώσουμε, θα τα φτιάξουμε και θα καμαρώνουμε: «Τι ωραία που ήτανε!»

Δεν είναι όμως έτσι. Να παραδοθούμε στον Χριστό. Ούτε με την εξυπνάδα μας μπορούμε να κάνουμε τίποτε ούτε με την όποια δύναμή μας, με την όποια αντοχή μας. «Όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμι», λέει ο απόστολος Παύλος (Β’ Κορ. 12:10), μετά από αυτό που του είπε ο Κύριος: «Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β’ Κορ. 12:9). Εμείς τα παίρνουμε ανάποδα, τα παίρνουμε στραβά τα πράγματα. Και γι’ αυτό, θα λέγαμε, οι χριστανοί είναι λίγο ταλαίπωροι· ταλαίπωρα πλάσματα. Και είναι φοβερό αυτό: να γνωρίζουμε –υποτίθεται– τα πράγματα καλύτερα από τους άλλους, ο Θεός να έρχεται κοντά μας θέλοντας να μας φωτίσει, να μας οδηγήσει, κι εμείς να πέφτουμε σε πλάνες, να κάνουμε τα δικά μας, κι εκεί να εξαντλούμαστε! Και τελικά τι κάνουμε; Τίποτε.

Τίποτε άλλο να μην πάρουμε απόψε· αυτό μόνο: ότι ο άγιος Δημήτριος θεώρησε καλό, και ανθρωπίνως, τοπικά, γεωγραφικά, αν θέλετε, να υπάρχει ένας τόπος όπου θα μαζεύονται ήσυχα-ήσυχα –να μην τους ενοχλεί κανείς– και θα ακούν· θα ακούν τον λόγο του Θεού και θα βάζουν μέσα τους τον Θεό. Αλλά τον Θεό που είχε ο άγιος Δημήτριος, αυτόν τον Θεό, τον αληθινό Θεό, που είναι ο Χριστός. Όχι απλώς να πιστεύουν, όχι απλώς να θρησκεύουν. Όχι όπως λένε μερικοί: «Εγώ τον Θεό τον θέλω έτσι, εγώ τον Θεό τον νομίζω έτσι». Ό,τι θέλει λέει ο καθένας σήμερα. Τέτοια αφροσύνη που δεν λέγεται! Τι να πει κανείς;

Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι. Ο άγιος Νέστωρ τον βρήκε ολοζώντανο τον Χριστό στο πρόσωπο του αγίου Δημητρίου. Δεν πήγε απλώς να πάρει την ευχή του αγίου. Οπωσδήποτε πήγε και πήρε την ευχή του. Αλλά η δύναμη στον άγιο Δημήτριο έρχεται από τον Χριστό, η δύναμή του είναι ο Χριστός, και αυτή η δύναμη, ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, αυτός θα βοηθήσει τον Νέστορα. Όπως και όντως τον βοήθησε και κατετρόπωσε τον Λυαίο. Με αυτή την έννοια λοιπόν: Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι.

26-10-2006

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Οκτώβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018, σελ. 284, 289.

«Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι»

The post «Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.