Επειδή μιλήσαμε για τις ασθένειες και τις θεραπείες του Χριστόδωρου, καλό είναι να μνημονεύσουμε και τα συμβάντα στη γυναίκα του Θεοδώρα και τα επισυμβάντα σε αυτήν θαύματα από τους αγίους. Θα ξεκινήσουμε μ’ ένα θαύμα που είναι αξιομνημόνευτο, γιατί μας διδάσκει την βοήθεια προς τους απόντες και την επίσκεψη των αγίων στους μακράν του τεμένους ευρισκόμενους, τους οποίους, ενώ ασθενούν πολύ μακριά από το ναό τους, τους προτρέπουνε να έλθουν εκεί για θεραπεία και να την «εμπορευθούν» περισσότερο από τους θησαυρούς του χρυσού και του αργύρου ή τη λαμπρότητα των πολυτίμων λίθων.

Η γυναίκα είχε πάθει οφθαλμία και υπέμεινε τη νόσο ζώντας στην πόλη μέσα, όπου και το πλήθος των καλύτερων γιατρών την επισκέπτονταν, αν και διακινδύνευαν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι να ηττηθούν από ένα και μόνο νόσημα· γιατί ήταν τόσο δεινή η ασθένεια και μέγας εχθρός των Ασκληπιάδων.

Αλλά αυτή τη μάχη τη διέλυσαν οι άγιοι έλκοντες προς το μέρος τους τη νίκη· ή μάλλον απόδωσαν το δίκιο εξ ίσου, αφού θεράπευσαν το πάθος με την επέμβασή τους, χωρίς μήτε τη νόσο, μήτε αυτούς που ήθελαν να την θεραπεύσουν να λυπήσουν, ως εάν να ήσαν ηττώμενοι αναμεταξύ τους. Όμως ας εκθέσουμε και το τρόπο, με τον οποίον έγινε η σωστή διαιτησία εκ μέρους των αγίων, γιατί παρουσιάζει και προβάλλει την ξεχωριστή προς όλους των Αγίων μας συγκατάβαση:

Εκείνον τον καιρό, που η γυναίκα ασθενούσε στην όραση, και υπήρχε η μάχη των γιατρών προς το νόσημα, πέτυχε να προσληφθεί ως οικονόμος στο τέμενος των αγίων ο Χριστόδωρος, όπως έχουμε αναφέρει. Η Θεοδώρα λοιπόν μόλις το έμαθε, άρχισε αμέσως να διαπληκτίζεται με τον άντρα της και να κακίζει την υπηρεσία αυτή, γιατί έλεγε ότι είναι πολύ μακριά από την πόλη και ότι θα εγκαταλείψουν το σπιτικό τους έρημο· και με κάθε τρόπο αρνιόνταν την έξοδο με όλες αυτές τις προφάσεις, που οι γυναίκες έχουν πάντοτε έτοιμες· και χρησιμοποιούσε το πιο σταθερό και δύσκολα να ανατραπεί επιχείρημα, την ασθένεια των οφθαλμών της, λίγο δε έλειψε να πείσει τον σύζυγό της να παραιτηθεί από το εγχείρημα – τόσο είναι δεινές οι γυναίκες στο να πείθουν τους άντρες τους και προς αυτά που ακριβώς θέλουνε, ακόμη κι αν αυτά είναι τα πλέον φαυλότατα, έχοντας σύμμαχο τη φύση, που τους παρέχει, αν και είναι το ασθενές φύλο, τη δύναμη να το πετυχαίνουν.

Και θα το είχε πετύχει, αν οι άγιοι, ευχαριστημένοι από την επιλογή του Χριστόδωρου, δεν της εμφανίζονταν στον ύπνο της και δεν την προετοίμαζαν να αποδεχθεί να πάει μαζί με τον άντρα της προς το τίμιο και σεβαστό τους τέμενος.

«Για ποιο λόγο», είπαν εμφανιζόμενοι σ’ αυτήν, «εμποδίζεις το σύζυγό σου να υπηρετήσει εκεί που διορίστηκε;» «Γιατί, ποιοι είστε σεις;», ρώτησε τους μάρτυρες. Όταν ο Κύρος είπε: «Εγώ μεν είμαι ο Κύρος, αυτός δε είναι ο Ιωάννης, που σήκωσε μαζί μου το βραβείο της ευσέβειας», εκείνη απάντησε: «Μόνη αιτία είναι η ασθένεια των ματιών μου, γιατί εκεί φτάνοντας, δεν θα έχω πλέον τη βοήθεια των γιατρών».

Όταν άκουσαν αυτήν την πρόφαση οι μάρτυρες, αμέσως εμφανίζουν μπρος στα μάτια της το ιερό τέμενος και των κατακειμένων ασθενών το αμέτρητο πλήθος και έδειχναν και τη νόσο του καθενός, ποια επακριβώς ήταν. «Τι λες; Μαζί με όλους αυτούς δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε και τα μάτια τα δικά σου;» Αυτά λέγοντας την έπεισαν με έργα την πειθώ κατεργαζόμενοι και όχι με ψιλούς λόγους…

Αυτή δε όταν βγήκε από την πόλη, και μόνο που αντίκρισε το τέμενος, την ασθένεια αμέσως απέβαλε, χωρίς να της πονέσουν καθόλου πια τα μάτια της, όχι αυτό και εκείνο να κάνει για να θεραπευθεί, αλλά από μόνη της η θέα της εκκλησίας των Αγίων την έκανε να δρέψει την αμάραντο ίαση· γιατί αρκούσε η γλυκιά μορφή του σηκού να θεραπεύσει και το πάθος το πικρό και να δείξει και των κατοικούντων εκεί Αγίων την αμέτρητη δύναμη.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 113.

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κατά τα δεκατέσσερα χρόνια που έμεινε στην θέση αυτή η αγαπημένη του ενασχόληση, εκτός από την προσευχή, ήταν η αντιγραφή βιβλίων. Έπειτα, χάριν εντονότερης ησυχαστικής ζωής, εγκατέλειψε το αξίωμα και μετέβη στο Κίεβο. Το 1388 συνόδευσε τον μητροπολίτη άγιο Κυπριανό (βλ. 16 Σεπτ.) στην Κωνσταντινούπολη, όπου και παρέμεινε, για να εγκαταβιώση στην περίφημη μονή του Στουδίου. Εκεί ασχολήθηκε με την μετάφραση από τα ελληνικά στα σλαβονικά εκκλησιαστικών βιβλίων, όπως το Ιεροσολυμιτικό Τυπικό και ανθολογίες πατερικών συγγραμμάτων, τα οποία αντέγραφε πάλι ο ίδιος και τα έστελνε στο μοναστήρι του.

Εκοιμήθη εν ειρήνη και ετάφη στην μονή του Στουδίου στις αρχές του ιε’ αιώνος.

Ο μαθητής του Αθανάσιος ο νέος ακολούθησε με ευλάβεια και μεγάλη ταπείνωση το παράδειγμα του πνευματικού του πατρός και διακρίθηκε για την αφοσίωσή του στο εκκλησιαστικό τυπικό. Με την ευκαιρία των εγκαινίων της εκκλησίας της μονής του Βύσοτσκ και της ενθρονίσεως του Αθανασίου του πρεσβυτέρου, ο Αθανάσιος ο νέος χειροτονήθηκε διάκονος. Όταν ο γέροντάς του ανεχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, του ενεχείρισε την ηγουμενία της μονής.

Στο αξίωμα αυτό κατέστη ζωντανή στηλογραφία της μοναστικής ασκήσεως. Έλεγαν πως ήταν «τέλειος στην νηστεία, μέγας στην εγκράτεια, ένθερμος ζηλωτής της προσευχής, καρτερικός στην στέρηση και στις θλίψεις». Ιδιαίτερα δίδασκε τους μοναχούς του να επαγρυπνούν στις κινήσεις της καρδιάς, για να διώχνουν κάθε λογισμό μη ευάρεστο στον Θεό.

Μετά από οκτάχρονη ηγουμενία, εκοιμήθη εν ειρήνη στις 12 Σεπτεμβρίου 1395.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος πρώτος, Σεπτέμβριος. Εκδόσεις Ορμύλια, 2001, σελ. 128.

Όσιος Αθανάσιος, ηγούμενος της μονής Βύσοτσκ, και ο μαθητής του Αθανάσιος ο νέος

The post Όσιος Αθανάσιος, ηγούμενος της μονής Βύσοτσκ, και ο μαθητής του Αθανάσιος ο νέος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο ηγούμενος της μονής αυτής είχε ζωή σε όλα σύμφωνη με το θέλημα του Θεού και αυτό του έδινε πολλή οικειότητα προς τον Θεό. Αυτός κάποτε ενοχλήθηκε από τον εξής λογισμό: θέλησε να μάθει, ποιος από το μοναστήρι και το ποίμνιό του νικά τους άλλους αδελφούς στην αρετή και είναι ανώτερος από αυτούς στα θεάρεστα έργα. Καθώς λοιπόν τον απασχολούσε αυτός ο λογισμός, παρακάλεσε τον Θεό να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του και να του αποκαλυφθεί ποιος είναι ο αδελφός που έχει τα πρωτεία στην αρετή.

Τη νύχτα που προσευχόταν μόνος, έπεσε σε έκσταση και βρέθηκε σε κάποιον τόπο, ο οποίος προξενούσε απερίγραπτη τέρψη και ευχαρίστηση· σε αυτόν ήταν διάχυτη μια θαυμαστή ευωδία και τον στόλιζαν παντού κάθε λογής δέντρα. Οι καρποί σε αυτά δεν έμοιαζαν με κανέναν από τους γήινους αλλά ήταν πολύ ανώτεροι από αυτούς ως προς την ομορφιά και το μέγεθος και ξεπερνούσαν κάθε ανθρώπινη περιγραφή. Κάτω από τα δέντρα κυλούσε κρυστάλλινο νερό, και γενικά ήταν εξαίσια και η θέα του τόπου και η ομορφιά.

Ο ηγούμενος, βλέποντάς τα αυτά, ευχαριστούσε τον Θεό, τον αίτιο των καλών, και μακάριζε τον εαυτό του που κρίθηκε άξιος τέτοιας τιμής. Στη συνέχεια ορέχτηκε τους θαυμάσιους εκείνους καρπούς και έτρεξε να πάρει μερικούς· δεν μπόρεσε όμως, γιατί τα κλαδιά με τους καρπούς σηκώνονταν ψηλά. Επιχείρησε πολλές φορές, αλλά πάντοτε έμενε κάτω από τα δέντρα με χέρια αδειανά.

Είδε τότε τον νέο εκείνο αδελφό, του οποίου το όνομα σημαίνει τη χαρά –τον Ευφρόσυνο– μέσα σε αυτόν τον υπέροχο κήπο, να βαδίζει μπροστά από αυτόν και να απολαμβάνει άφθονα όλα όσα ήταν εκεί, καθώς τα κλαδιά έγερναν μπροστά του και του πρόσφεραν από τους καρπούς τους να πάρει αμέσως ό,τι ήθελε.

Ο ηγούμενος, κατάπληκτος από το παράδοξο θαύμα, του είπε: «Παιδί μου Ευφρόσυνε, ποιος σε έφερε και σου επέτρεψε να μένεις εδώ;» Εκείνος χαμογελαστός του απάντησε: «Πάτερ, τα αγαθά αυτά που βλέπεις, ο Θεός, ο μόνος φιλάνθρωπος, μου τα εμπιστεύτηκε, να τα έχω και να τα απολαμβάνω». «Και μπορείς τώρα να μου δώσεις κάτι από αυτά;» ρώτησε ο ηγούμενος. «Πάρε, πάτερ, όσα θέλεις», απάντησε εκείνος. «Όχι, παιδί μου», είπε ο ηγούμενος. «Πολλές φορές θέλησα να πάρω και δεν μπόρεσα».

Ο Ευφρόσυνος πήγε τότε με θάρρος σε ένα από τα δέντρα εκεί, πήρε από τους καρπούς του, που ήταν μήλα εξαίσια και στην όψη και στην ευωδία, και έδωσε τρία στον γέροντα. Αυτός τα πήρε με πολλή χαρά και αμέσως ήρθε στον εαυτό του από την οπτασία και βρήκε στ’ αλήθεια τα τρία μήλα στα χέρια του. Ανατρίχιασε τότε ολόκληρος και άρχισε να τρέμει και αμέσως πρόσταξε να χτυπήσουν το ξυλοσήμαντρο. Στη συνέχεια τέλεσε μαζί με τους αδελφούς την ακολουθία του Όρθρου και αποσύρθηκε, χωρίς να πει σε κανέναν τίποτε από όσα είδε.

Όταν ήρθε η ώρα της θείας Λειτουργίας και οι αδελφοί μαζεύτηκαν στην εκκλησία, ο ηγούμενος λειτούργησε ο ίδιος, και αφού τελείωσαν τη θεία Λειτουργία, μετά την απόλυση στάθηκε μπροστά στο άγιο βήμα, φορώντας ακόμη την ιερατική στολή, και πρόσταξε να φέρουν τον αδελφό Ευφρόσυνο. Μερικοί αδελφοί έτρεξαν στο μαγειρείο, τον πήραν γρήγορα και τον έφεραν μπροστά στον ηγούμενο, κατάμαυρο από την κάπνα του μαγειρείου και γεμάτο βρωμιά στα ρούχα και στο πρόσωπο.

Τον ρώτησε λοιπόν ο ηγούμενος: «Πού ήσουν, παιδί μου, αυτή τη νύχτα;» Εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα στη γη και δεν αποκρίθηκε το παραμικρό. Καθώς όμως ο ηγούμενος επανέλαβε πολλές φορές την ερώτηση και τον πίεζε να απαντήσει, ο νέος, με πολλά δάκρυα και φωνή σιγανή και ντροπαλή τού αποκρίθηκε: «Δεν ξέρεις, πάτερ, πού ήμασταν και οι δύο;»

Ο γέροντας τότε, κυριευμένος από φρίκη, έβγαλε αμέσως τα τρία μήλα και του είπε: «Τα γνωρίζεις αυτά;» «Ναι, πάτερ», απάντησε εκείνος, «ξέρεις ότι εγώ σου τα έδωσα, όπως με πρόσταξες». Τότε ο ηγούμενος του είπε μπροστά σε όλους: «Είσαι μακάριος, παιδί μου Ευφρόσυνε, που αξιώθηκες να λάβεις τέτοια αγαθά. Γι’ αυτό σε παρακαλώ να γίνεις προστάτης και της δικής μου άθλιας ψυχής». Και στη συνέχεια διηγήθηκε στους αδελφούς αυτά που είδε στην οπτασία.

Όταν τελείωσε τη διήγηση, έπεσε στα πόδια του Ευφροσύνου, ο οποίος στενοχωριόταν πολύ γι’ αυτό που γινόταν και, σαν να πάθαινε το μεγαλύτερο κακό, έκλαιγε γοερά για τη μεγάλη αυτή τιμή και θρηνούσε με λυγμούς.

Μετά από αυτό ο ηγούμενος τον πήρε από το χέρι, τον έβαλε μέσα στο άγιο βήμα και, αφού έκοψε τα τρία εκείνα μήλα μέσα σε ιερό σκεύος, έδωσε από αυτά σε όλους τους αδελφούς. Ο νέος όμως, μη αντέχοντας να τον τιμούν όλοι και να τον εγκωμιάζουν, έφυγε κρυφά από τη μονή και έγινε άφαντος, γιατί γνώριζε ότι οι ανθρώπινοι έπαινοι είναι στην πραγματικότητα κατηγορίες και η μεγαλύτερη ζημιά της ψυχής, και γι’ αυτό προτίμησε, με τρόπο αληθινά συνετό και σωτήριο, να φύγει μακριά από αυτούς.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση Α’. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 30.

Ο άγιος Ευφρόσυνος ο μάγειρος

The post Ο άγιος Ευφρόσυνος ο μάγειρος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν θέλουμε να βάλουμε αρχή, να βρούμε άνθρωπο να εμπιστευθούμε

Έχουμε πει πολλά κατά καιρούς για την Παναγία. Και απόψε, όχι μόνο τη λίγη ώρα που έχουμε στη διάθεσή μας αλλά και όλη τη νύχτα αν μιλούμε, δεν τελειώνουν αυτά που έχουμε να πούμε για την Παναγία. Σήμερα όμως ήρθαν έτσι τα πράγματα, που θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι άλλο, συνδυάζοντάς το με την εορτή.

Με το γεγονός αυτό, τη Γέννηση της Παναγίας, γίνεται αρχή της σωτηρίας του κόσμου. Συχνά λέμε να βάλουμε αρχή, και οι ημέρες αυτές είναι ό,τι χρειάζεται, για να βάλει κανείς αρχή, καθώς είναι οι πρώτες ημέρες του νέου εκκλησιαστικού έτους, που άρχισε από την 1η Σεπτεμβρίου.

Σκεπτόμουν προηγουμένως: Εάν κάποιος, που μπορεί αυτός ο κάποιος να είμαστε εμείς, αρχίζει να σκέπτεται λίγο σοβαρά για την ψυχή του, για τη σωτηρία του –καθώς κάθε τόσο ακούει ότι ο ουρανός δουλεύει για τη σωτηρία μας, ότι ο Θεός εργάζεται για τη σωτηρία μας, ότι όλα γίνονται και υπάρχουν για τη σωτηρία μας– και αρχίζει να ζεσταίνεται, να φιλοτιμείται και θέλει να βάλει αρχή, τι θα κάνει;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πρώτο-πρώτο που έχει να κάνει είναι να βρει άνθρωπο στον οποίο θα εμπιστευθεί τα της ψυχής του. Είναι επικίνδυνο να το αφήσει κανείς έτσι αυτό το θέμα. Στα θέματα της σωτηρίας σου, μην έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Όσο ζήλο και φιλότιμο κι αν έχεις, όσο κι αν τα πήρες στα σοβαρά τα πράγματα και έχεις όρεξη και διάθεση να αγωνιστείς, μην εμπιστεύεσαι στον εαυτό σου· μην εμπιστεύεσαι απλώς στο τι θα σου πει ο εαυτός σου, πώς θα αισθανθεί, πόσο θα σε σκουντήσει ο εαυτός σου. Μην εμπιστεύεσαι σ’ αυτόν. Είναι παρακινδυνευμένο.

Αυτό που λέμε δεν είναι απόλυτο. Δεν σημαίνει ότι, όποιος δεν βρει άνθρωπο, οπωσδήποτε θα χαθεί. Πάνω από όλα είναι ο Θεός, και ο Θεός κανονίζει για τον κάθε άνθρωπο, αλλά ανθρωπίνως όμως πρέπει να το τονίσουμε αυτό, ότι είναι «εκ των ων ουκ άνευ» να βρεις άνθρωπο. Όχι για να σου λύνει τα προβλήματα. Συνηθίζουμε, βλέπετε, να λέμε αυτό: «Ελάτε να λύσουμε τα προβλήματα, ελάτε να συζητήσουμε τα προβλήματα». Είπαμε και άλλες φορές ότι αυτά είναι ψευτοπροβλήματα. Αυτά είναι για να γεμίζει η ζωή, για να περνάει ο καιρός. Ένα είναι το πρόβλημα: πώς θα σωθούμε. Και άμα λύσεις αυτό το πρόβλημα, άμα βρεις τη λύση αυτού του προβλήματος, θα δεις ότι όλα τα άλλα όχι απλώς λύνονται, αλλά δουλεύουν για το ένα αυτό πρόβλημα, για τη σωτηρία της ψυχής. Όλα μετά υπηρετούν αυτό, όπως το έχουμε πει πολλές φορές.

Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι το πρώτο που πρέπει να κάνει κανείς είναι να βρει άνθρωπο. Όχι βέβαια να βρει, για να πει «βρήκα άνθρωπο ή έχω άνθρωπο», αλλά για να αρχίσει η εργασία που πρέπει να γίνει στην ψυχή του.

Οπωσδήποτε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας

Έπειτα, εκείνο το οποίο χρειάζεται, και στο οποίο οπωσδήποτε θα βοηθηθεί κανείς από τον άνθρωπο που θα βρει και θα εμπιστευθεί την ψυχή του, είναι να γνωρίσει τον εαυτό του. Αλλιώς, θα κάνεις προσπάθειες, θα κάνεις κόπους, αλλά μπορεί να πηγαίνουν χαμένα. Όταν κάτι που γίνεται, δεν γίνεται όπως πρέπει να γίνει, δεν γίνεται σωστά, αλλά έχει πλάνη και περιττά πράγματα, δεν θα προχωρεί σωστά, και θα είναι χαμένοι οι κόποι.

Αν σε άγει και σε φέρει ο εαυτός σου, αν σε «χορεύει» ο εαυτός σου όπως θέλει, αν πότε βουλιάζεις μέσα στη μελαγχολία σου, πότε στη δειλία σου, πότε στην εξυπνάδα σου, πότε στη ραθυμία σου, πότε στη ζάλη των λογισμών, τότε είσαι θύμα του εαυτού σου. Και μπορείς να μην είσαι θύμα. Τουναντίον, ο εαυτός σου, αυτός ο κακός εαυτός σου, να γίνει θύμα, για να υπηρετήσει τον νέο άνθρωπο που είναι μέσα σου.

Το πράγμα χρειάζεται, αν θέλετε, τέχνη. Εκείνο το οποίο είναι βασικό είναι να μη χαρίζεσαι στον εαυτό σου. Να μη χαρίζεσαι καθόλου στον εαυτό σου. Άμα χαρίζεσαι, θα σε ξεγελάσει, θα σε εξαπατήσει, και τελικά θα κάνει αυτό που θέλει εκείνος. Άμα δεν χαριστείς στον εαυτό σου και βοηθηθείς από τον άνθρωπο που σε οδηγεί, θα γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου.

Δεν έχει σημασία τι είσαι. Δεν πειράζει ό,τι και να είσαι. Ας είσαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου από πλευράς αδυναμιών, από πλευράς αρρωστημένων, αν θέλετε, καταστάσεων κτλ. Δεν πειράζει. Άμα γνωρίσεις περί τίνος πρόκειται, αν τα συνειδητοποιήσεις καλά, αν τα διακρίνεις και ξέρεις: «Εγώ έχω επάνω μου αυτά και αυτά τα κουσούρια, αυτά τα παράσιτα και αυτά τα πάθη, όμως δεν πρόκειται να κάνω το χατίρι τους», τότε μη φοβάσαι. Βοηθούμενος και από τον άνθρωπο που θα βρεις, θα αφεθείς στη χάρη του Θεού, θα δοθείς στη χάρη, θα σε αναλάβει ο Θεός και θα σε κάνει αγιότερο των αγίων.

Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά. Ο Θεός φροντίζει για μας. Ο Θεός ήλθε για μας, σταυρώθηκε, έχυσε το αίμα του και πέθανε για μας. Και δεν το έκανε αυτό για να βολέψει μερικούς ανθρώπους που είναι καλού χαρακτήρος, που έχουν καλό σκαρί. Όχι! Όσο χειρότερη είναι μια κατάσταση, τόσο, αν επιτρέπεται να το πω, ο Θεός θέλει αυτή την κατάσταση να την τακτοποιήσει, να τη γιατρέψει. Ψάχνει ο Θεός να βρει άνθρωπο που θα τον δεχθεί, που θα του δείξει την πληγή του, το σφάλμα του και θα συνεργαστεί μαζί του και θα ανταποκριθεί στην αγάπη του.

Καθόλου να μη χαριστούμε στον εαυτό μας

Και ένα τρίτο θέλω να πω που είναι πολύ πρακτικό. Όλοι λίγο πολύ κάτι ξέρουμε από τον εαυτό μας. Να βάλουμε κάτω τον εαυτό μας και να τον παρακολουθήσουμε στην καθημερινή του ζωή, και να δούμε πού ο εαυτός μας έχει αδυναμία, τι αγαπά, τι λαχταρά πιο πολύ, τι είναι εκείνο που, ό,τι εμπόδιο και να μπει μπροστά, αυτός θα το ξεπεράσει και θα πάει να βρει αυτό που θέλει, θα πάει να πετύχει, να κάνει αυτό που θέλει.

Όλοι, όποιοι κι αν είμαστε, κάπου θα τον πιάσουμε τον εαυτό μας. Μπορεί να διαπιστώσεις ότι, χωρίς καθόλου να χρειάζεται να σπρώχνεις τον εαυτό σου, χωρίς καθόλου να χρειάζεται να του θυμίζεις, αυτός ορμά –δεν θα ήθελα τώρα μέσα στην εκκλησία να πω συγκεκριμένα– στο άλφα θέμα, στο βήτα θέμα, στη γάμα υπόθεση κτλ. Δες λοιπόν προς αυτή την κατεύθυνση, προς αυτό στο οποίο η ψυχή σου ορμά από μόνη της. Δες πώς κινείσαι, τι κάνεις και ομολόγησε ότι έχεις δυνάμεις, κουράγιο, όρεξη και δεν δυσκολεύεσαι να αφήσεις μερικές φορές και ύπνο και φαγητό, δεν δυσκολεύεσαι να σηκώσεις περιφρονήσεις, λόγια από κάποιους, προκειμένου να πετύχεις, να βρεις, να μη χάσεις αυτό στο οποίο ορμά από μόνη της η ψυχή σου.

Δες καλά τα πράγματα και ως λογικό πλάσμα που είσαι να σκεφθείς και να πεις: «Αν όχι τίποτε άλλο, ο Θεός θα ήθελε να πάω προς αυτόν, να κινηθώ προς αυτόν, να ζητήσω τη σωτηρία μου, να αγωνιστώ για τη σωτηρία μου, τουλάχιστον όπως κάνω γι’ αυτό εδώ το πράγμα».

Να έχουμε υπ’ όψιν μας μόνο ότι στην αρχή πρέπει κανείς να σπρώξει τον εαυτό του και καθόλου να μην του χαριστεί, καθώς θα αρχίσει ο εαυτός μας, από δω από κει, τις δικαιολογίες και θα προσπαθεί να βρει τρόπους για να ξεφύγει. Να μην του χαριστούμε καθόλου, αλλά να τον αρπάξουμε, και με την ίδια δύναμη που πηγαίνει σ’ εκείνο που αγαπάει, σ’ εκείνο το οποίο θέλει –φυσικά δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι θα το αφήσουμε εκείνο· απλώς θα παραδειγματιστούμε από αυτό– να σπρώξουμε τον εαυτό μας, την ψυχή μας, όλο το είναι μας και όλες τις δυνάμεις μας προς τον Θεό μας, προς την αγάπη του Χριστού, για τη σωτηρία μας.

Και να μη σταματήσουμε καθόλου –ούτε να ξεκουραστούμε ούτε, που λέει ο λόγος, να ανασάνουμε– από το να σπρώχνουμε κατά συγκεκριμένο τρόπο τον εαυτό μας, έως ότου αρχίσει να γίνεται μόνο του αυτό. Οπότε, δεν θα χρειάζεται μετά να σπρώξεις τον εαυτό σου για να πας να προσευχηθείς, να πας στην εκκλησία, να αγρυπνήσεις, να νηστέψεις· δεν θα χρειάζεται να σπρώξεις τον εαυτό σου για να μην κατηγορεί, να μην κατακρίνει, να μη θυμώνει, να μην αδικεί, να μην υπερηφανεύεται. Θα μάθει τον δρόμο ο εαυτός σου, και ο Θεός βλέποντάς σε θα ανταποκριθεί και θα σου δώσει αυτό το γλυκό πράγμα που λέγεται αγάπη Θεού, χάρη Θεού. Και αυτό τόσο πολύ θα σε συναρπάσει, τόσο πολύ θα σε ξυπνήσει, τόσο πολύ θα σε ελκύσει, που δεν θα σε σταματάει μετά τίποτε.

Αλλά έως ότου γίνει αυτό, πρέπει να ξεκινήσει κανείς και να ενεργήσει έτσι όπως είπαμε, και να μη δώσει στον εαυτό του καμία ανάπαυση, όπως λέει ο Ψαλμωδός: «Ει δώσω ύπνον τοις οφθαλμοίς μου και τοις βλεφάροις μου νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοις κροτάφοις μου, έως ου εύρω τόπον τω Κυρίω, σκήνωμα τω Θεώ Ιακώβ» (Ψαλμ. 131:4-5). Αν αυτά που λέει ο στίχος τα εφαρμόσουμε σ’ αυτό που λέμε τώρα, θα πούμε: να μη δώσει κανείς ανάπαυση στον εαυτό του, έως ότου ο εαυτός του αρχίσει να πηγαίνει αυτόματα στον Θεό. Γνωρίζουμε εκ πείρας ότι κάπου αλλού πηγαίνει από μόνος του. Πώς εκεί πηγαίνει; Όλη αυτή τη δύναμη με την οποία πηγαίνει προς τα εκεί, εμείς να τη γυρίσουμε προς τα εδώ, έως ότου αρχίσει να γίνεται από μόνο του αυτό. Μέχρι τότε να μη δώσουμε ανάπαυση στον εαυτό μας. Φυσικά, από κει και πέρα όντως όλη η ψυχή μας, όλες οι δυνάμεις μας, όλο το είναι μας θα πηγαίνει προς τον Θεό, προς τη σωτηρία, προς τον αγιασμό μας.

Καθώς λοιπόν σήμερα γιορτάζουμε το Γενέσιον της Θεοτόκου, που είναι η αρχή της σωτηρίας του κόσμου, παρακαλώ να λάβουμε υπ’ όψιν αυτά που λέχθηκαν και με βάση αυτά κατά ειδικό και συγκεκριμένο τρόπο να βάλουμε αρχή για τη σωτηρία μας.

8-9-1988

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Σεπτέμβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2017, σελ. 84.

Να βάλουμε αρχή για τη σωτηρία μας

The post Να βάλουμε αρχή για τη σωτηρία μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.