Ω γη, που βλάστησες καρπό χωρίς σπορά! Ω Παρθένος μητέρα, που ξεπέρασες κι αυτόν ακόμη τον Παράδεισο της Εδέμ! Γιατί εκείνος έφερε στο φως φυτά που πολλαπλασιάζονται και που προήλθαν από παρθένο γη. Η Παρθένος όμως Θεοτόκος αναδείχθηκε ανώτερη από εκείνη τη γη. Γιατί δε βλάστησε απλά οπωροφόρα δένδρα αλλά την ράβδο του Ιεσσαί, η οποία δώρισε στους ανθρώπους καρπό σωτηρίας. Και εκείνη η γη του Παραδείσου παρθένος ήταν και αυτή, η Θεοτόκος, Παρθένος είναι. Αλλά στη γη του Παραδείσου μόνο δένδρα έδωσε εντολή να αναφυούν ο Θεός. Σε αυτήν όμως τη γη της Παρθένου Μαρίας, αυτός ο ίδιος ο δημιουργός βλάστησε κατά σάρκα. Ούτε ο Παράδεισος δέχθηκε πριν από τα δένδρα κάποιο σπόρο, ούτε η Θεοτόκος με τη γέννα της σπίλωσε στο παραμικρό την παρθενία. Η Παρθένος Μαρία έχει μεγαλύτερη δόξα απ’ αυτήν του Παραδείσου, κι αυτό γιατί η γη του Παραδείσου είχε γεωργό τον Θεό, ενώ η Παρθένος έγινε γεωργός κυοφορώντας εν σαρκί τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος θέλησε να συνενωθεί με την ανθρώπινη φύση.

Είδες πόσο παράδοξο είναι το μυστήριο που παραμέρισε εντελώς τους νόμους της φύσεως; Είδες το υπερφυσικό γεγονός που συντελέστηκε με τη δύναμη του Θεού και μόνο; Είδες πώς ο Θεός Λόγος γεννήθηκε ως άνθρωπος πέρα από κάθε λογική; Το ότι βέβαια αυτός που γεννήθηκε είναι πράγματι ο Θεός Λόγος, αυτό είναι ολοφάνερο από το γεγονός ότι δεν παραβίασε την παρθενία. Στη φυσική τάξη η μητέρα που γεννά έναν κοινό άνθρωπο, αμέσως παύει να είναι παρθένος. Επειδή όμως γεννήθηκε εν σαρκί ο Θεός Λόγος φυλάσσοντας ταυτόχρονα την παρθενία, αποδεικνύει περίτρανα ότι αυτός ο τεχθείς είναι πράγματι ο Λόγος του Θεού. Όταν, βέβαια, ακούς τη λέξη Λόγος μη βάλεις με το νου σου το λόγο που εκφέρεται με τη γλώσσα και το στόμα, αλλά να καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για το Λόγο που έχει θεϊκή ουσία και υπόσταση.

Γεννιέται, λοιπόν, κατά σάρκα ο μονογενής Υιός του Θεού, αυτός που αποκαλείται και «Λόγος» ο οποίος βέβαια δεν έχει την απαρχή του από την κατά σάρκα γέννηση, καθώς η γέννηση αυτή συνιστά την αρχή μόνο της ενανθρωπήσεώς Του. Γιατί ο Θεός Λόγος υπήρχε προ των αιώνων ομοούσιος με τον Πατέρα, ο οποίος τον γέννησε. Επειδή όμως θέλησε να γίνει άνθρωπος για τη σωτηρία των ανθρώπων, όχι με μεταβολή της θεϊκής φύσεώς Του, αλλά με θαύμα και με τη θέληση του Θεού, καταδέχτηκε την κατά σάρκα γέννηση ως αρχή της ενανθρωπήσεώς Του. Γι’ αυτό και ως άνθρωπος γεννιέται και ως Θεός Λόγος διατήρησε την παρθενία της Θεοτόκου. Εξάλλου ούτε και ο δικός μας προφορικός λόγος, όταν εκφέρεται, επιφέρει φθορά στη διάνοια. Με τον ίδιο τρόπο, ούτε και ο ουσιώδης και ενυπόστατος Λόγος του Θεού, όταν προτίμησε την κατά σάρκα γέννηση, έβλαψε σε τίποτα την παρθενία.

Αυτό που έγινε, λοιπόν, υπερβαίνει τους όρους της φύσεως. Και καθόλου μην καταπιάνεσαι με τους φυσικούς νόμους. Σου μιλώ για θαύμα! Μην αρχίζεις να σκέφτεσαι με τη λογική. Σου κάνω λόγο για Θεό που ενανθρωπίστηκε και διάλεξε την κατά σάρκα γέννηση όντας Θεός προαιώνιος. Θεός ο ίδιος, οικειοποιήθηκε την κατά σάρκα γέννηση και δεν ήταν η κατά σάρκα γέννηση αυτή που τον έκανε Θεό. Αυτό που δεν ήταν θέλησε να γίνει και αυτό που ήταν έμεινε. Επιλέγει τη γέννηση ως αρχή της θείας οικονομίας. Έγινε άνθρωπος χωρίς να μεταβάλει τη θεϊκή του φύση και χωρίς να μετακινηθούν οι όροι της θεϊκής ουσίας. Όπως λέει και η θεόπνευστη Γραφή «Συ γαρ ο αυτός ει, και τα έτη σου ουκ εκλείψουσιν» και «Συ καθήμενος εις τον αιώνα»· με αυτά διατρανώνει το αμετάβλητο της θεϊκής ουσίας. Και σε άλλο σημείο της Γραφής ο Θεός διακηρύττει «ο αυτός ειμι, και ουκ ηλλοίωμαι».

Χωρίς να μεταβληθεί, λοιπόν, η ουσία του Θεού, έγινε άνθρωπος, και χωρίς να μεταποιηθεί σε άλλη φύση. Γιατί πράγματι το γεγονός της θείας ενανθρωπήσεως δεν θα συνιστούσε θαύμα, εάν δεχόταν ο Θεός μεταβολή σε άλλη φύση. Γιατί τέτοιου είδους μεταλλάξεις συμβαίνουν πολλές στο φυσικό κόσμο. Αλλά σε αυτό το σημείο θαυματουργεί ο Θεός, στο ότι δηλαδή παραμένοντας αυτό που ήταν έγινε αυτό που δεν ήταν.

Αυτό ακριβώς επισημαίνει και ο απόστολος Παύλος όταν λέει «Ος εν μορφή Θεού υπάρχων». Χρησιμοποιεί τη μετοχή ενεστώτα «υπάρχων» και όχι τη μετοχή αορίστου «υπάρξας ποτέ», για να δείξει ακριβώς το μόνιμο και απαρασάλευτο της θεϊκής φύσεως. Και συγκεκριμένα λέει: «Ος εν μορφή Θεού υπάρχων, ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ». Πρόσεξε ότι χρησιμοποιεί ενεστώτα λέγοντας ότι «είναι ίσα Θεώ», δεν χρησιμοποιεί μέλλοντα λέγοντας ότι «θα γίνει κάποτε Θεός».

Σε άλλο πάλι σημείο διακηρύττει «Αλλ’ εαυτόν εκένωσεν, μορφήν δούλου λαβών». Βλέπεις πώς και μένει αυτό που ήταν και προσλαμβάνει δούλου μορφή; Όντας Θεός έγινε άνθρωπος, χάρη στη θαυματουργική του δύναμη, χωρίς να μεταβάλει τη θεϊκή του φύση. Και αυτό έγινε επειδή το θέλησε, χωρίς να εξαναγκαστεί σε μεταβολή της θεϊκής ουσίας. Γιατί αυτό που προστάζει ο Θεός το πράττει, κι αν ακόμη αυτό υπερβαίνει τους φυσικούς νόμους. Γιατί έχει δύναμη που κατορθώνει σημεία και τέρατα και δεν περιορίζεται από τους φυσικούς νόμους.

Γι’ αυτό το λόγο και είναι Θεός και προσλαμβάνει δούλου μορφή. Και ίσος είναι με το Θεό και άνθρωπος γίνεται. Και είναι προαιώνιος και υφίσταται κατά σάρκα γέννηση. Και όλα αυτά είναι πρωτόγνωρα θαύματα για το φυσικό κόσμο.

Από το βιβλίο: «ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ. Πατερικοί Λόγοι σε Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Πατερικός άμβων 1, Θεσσαλονίκη 2020, σελ. 124 (απόσπασμα).

Ομιλία στη Γέννηση του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

The post Ομιλία στη Γέννηση του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Μετά την τραγική περιπέτεια των Πρωτοπλαστών και την απόφασή τους να διακόψουν σχέσεις με το Θεό (με όλες τις φοβερές συνέπειες που ακολουθούσαν) ο άνθρωπος βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση. Αυτός που πλάστηκε βασιλιάς όλων των επιγείων κτισμάτων, και με προορισμό να φτάσει στη θέωση, να γίνει Θεός κατά χάριν, τώρα κατάντησε παίγνιο του διαβόλου. Αιχμάλωτος του Σατανά. Όλη η κτίση επαναστατεί εναντίον του. Και το χειρότερο, υπόκειται στη φθορά. Προορισμός του ο πόνος και ο θάνατος. Αυτή ήταν η επιλογή του.

Παρά την ανυπακοή του ανθρώπου στο Θεό και την απόφασή του να διακόψει κάθε σύνδεσμο με το Θεό, η αγάπη του Θεού δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Ούτε για μια στιγμή δε σκέφτηκε ο Θεός να εγκαταλείψει αβοήθητο το πλάσμα του. Έτσι, μέσα στην απελπισία του ο άνθρωπος ακούει για πρώτη φορά από το Θεό τη χαρμόσυνη είδηση του λυτρωμού του: Θα έρθει η ώρα που ένας απόγονος της Εύας θα συντρίψει τη δύναμη του διαβόλου, θα ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από τη φθορά και το θάνατο, θα αποκαταστήσει τις σχέσεις με το Θεό.

Αυτή η υπόσχεση, το Πρωτευαγγέλιο, θα γίνει πραγματικότητα αιώνες αργότερα στο πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας. Αυτή, σαν νέα Εύα, με πλήρη και τελεία υπακοή στο θέλημα του Θεού, θα μας λυτρώσει από τα δεινά που έφερε στον κόσμο η παρακοή της πρώτης Εύας. Ο Υιός της, ο νέος Αδάμ, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, Θα γκρεμίσει το μεσότοιχο της έχθρας, θα ανοίξει ξανά για μας τις πύλες του Παραδείσου, που τις είχε κλείσει το παράπτωμα του παλαιού Αδάμ.

Η Γέννηση του Χριστού συγκίνησε και θα συγκινεί πάντοτε την ανθρώπινη σκέψη και τέχνη. Η ποίηση, η μουσική και η ζωγραφική έχουν να παρουσιάσουν εξαίσια δείγματα προσφοράς τους προς το κοσμοσωτήριο γεγονός. Κείμενα λογοτεχνικά και θεολογικά, ζωγραφικοί πίνακες και υπέροχες εικόνες, όπως και πλήθος ποιημάτων αφιερώθηκαν στη Γέννηση του Χριστού. Ένα γεγονός που δεν έπαψε να εορτάζεται με την μεγαλύτερη λαμπρότητα σε ανατολή και δύση εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.

Φωταγωγημένοι δρόμοι, καλοστολισμένες βιτρίνες, γιορταστικά σαλόνια, καινούργια ρούχα, πλούσια τραπέζια, θερμές ευχές, ψεύτικα… στολίδια. Όλοι οι άνθρωποι, που για ένα ολόκληρο χρόνο αγκομαχούσαν στο άγχος και την καταπίεση της καθημερινότητας, βρίσκουν τώρα, προς το τέλος του χρόνου, την αφορμή για μια αλλαγή. Για μια γιορταστική ατμόσφαιρα. Που, αλλοίμονο, τόσο αδικεί την πραγματικότητα.

Ο Χριστός γεννήθηκε σ’ ένα κόσμο πολύ αρνητικό. Ούτε ένα δωμάτιο δεν του προσφέρθηκε. Ούτε ένα κρεβάτι για να γείρει ο Υιός του Θεού. Μέσα στη βρωμιά του στάβλου, ανάμεσα στα άλογα ζώα πέρασε τις πρώτες ώρες της επίγειας ζωής του ο Θεάνθρωπος. Κι ακόμα, η μανία του Ηρώδη τον κυνήγησε να τον εξοντώσει. Γι’ αυτό και αναγκάζεται να φύγει πρόσφυγας στην Αίγυπτο. Αυτή είναι η σκληρή – ανθρώπινη πραγματικότητα: «Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον». Ήρθε να επισκεφτεί τα παιδιά του, κι αυτά δεν τον δέχτηκαν. Και τελικά τον σταύρωσαν.

Όμως δεν πρέπει να μας απογοητεύει η ανθρώπινη κακία. Γιατί, την ώρα της δικής μας άρνησης, ο ουρανός φωταγωγημένος με ένα λαμπρό αστέρι γιόρταζε τη Γέννηση του Λυτρωτή. Ταυτόχρονα ο αγγελικός κόσμος τραγούδησε το γεγονός: Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.

Αλλά και ένα, έστω μικρό, δείγμα ανθρώπων, τον υποδέχτηκε με δώρα και άδολη καρδιά: Οι σοφοί μάγοι και οι ταπεινοί ποιμένες. Ήσαν, αυτοί η μαγιά, το προζύμι, για το πλήθος που θα τον ακολουθούσε αργότερα.

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 37.

Η Γέννηση του Λυτρωτή

The post Η Γέννηση του Λυτρωτή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Από τα βάθη των αιώνων έρχεται το μήνυμα. Δεν είναι καινούριο για μας. Δεν παύει όμως να είναι πάντα νέο. Χαρούμενο, ζωτικό, ελπιδοφόρο, λυτρωτικό. Ό,τι πιο πολύ επόθησαν οι αιώνες που έζησαν στο χάος της αμφιβολίας, στο σκοτάδι που έπεσε ο άνθρωπος σαν απομακρύνθηκε από το Θεό, είναι πια πραγματικότητα. Το ανάγγειλε ο Ουρανός. Το έψαλαν οι Άγγελοι. Το πανηγύρισε η κτίση όλη και πρόσθεσε τη συμμαρτυρία της με το λαμπρό άστρο. Το διαισθάνθηκαν οι Μάγοι της Ανατολής. «Ετέχθη ημίν σήμερον σωτήρ, ος εστί Χριστός Κύριος εν πόλει Δαυΐδ» (Λουκ. 2:11). Πόσο απλό το άγγελμα! Πόσο απέριττη και ταπεινή η παρουσία του Κυρίου Ιησού στη γη μας!

Ο μεγάλος αναμενόμενος, η προσδοκία των εθνών, ο Βασιλεύς του Ισραήλ «λαθών ετέχθη υπό το Σπήλαιον». Το πιο συνταρακτικό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας παρά λίγο να συμβεί χωρίς κανείς να το αντιληφθεί. Λίγοι απλοί ποιμένες και τα γαληνεμένα ζώα τους ήταν οι πρώτοι μάρτυρες της Γεννήσεώς Του. Και εντούτοις. Αυτό το απλό κατά τα φαινόμενα γεγονός ήταν εκείνο που άλλαξε την πορεία της ιστορίας του κόσμου.

Η Εκκλησία μας, παρ’ ότι κυλά ο χρόνος και η κατά σάρκα Γέννηση του Σωτήρος Χριστού ανήκει ιστορικά στο παρελθόν, ποτέ στην πορεία της δεν έπαψε να το θεωρεί σαν σύγχρονο πάντα γεγονός και σαν κάτι νέο να το υμνεί: «Χριστός γεννάται», κάθε χρόνο ψάλλουμε. Και η συνείδηση του λαού, του ευσεβούς λαού μας, έτσι το βλέπει. Καθε χρόνο περιμένει να γεννηθεί ο Χριστός. Λες και κάθε Χριστούγεννα ξαναγεννιέται. Θ’ ακουστεί γι’ αυτό και εφέτος και κάτω από τούς φωτισμένους θόλους των Ναών μας και μέσα στις γειτονιές, σε κάθε γωνιά, σε κάθε σπίτι το ευαγγελικό μήνυμα: «Χριστός γεννάται».

Δεν είναι ψεύτικη αυτή η αίσθηση. Δεν είναι μια ποιητική απλώς ελεύθερη έκφραση. Αν πραγματικά, ιστορικά και χρονικά, κατέβηκε στη γη τότε ο Θεός, για τις ανθρώπινες καρδιές συνεχώς έρχεται. Συνεχώς γεννιέται. Θυμάμαι τον ξένο εκείνον ποιητή που απέριττα διετύπωσε αυτή την αλήθεια: «Αν για όλο τον κόσμο γεννήθηκε ο Χριστός και δε γεννήθηκε για σένα, δεν έχει καμιά σημασία». Για μας γεννήθηκε ο Κύριος. Για όλους μας έρχεται. Για όλους μας γεννήθηκε ο Χριστός. Γεννιέται κάθε χρόνο, κάθε στιγμή. Το ζήτημα είναι αν γεννήθηκε στην ψυχή μας. Αν βρήκε τόπο στην καρδιά μας. Αν το νιώσαμε εμείς πως ήρθε και για μας. Πως θέλει να βρει και στου καθενός μας ξεχωριστά την καρδιά θέση.

Και σ’ εσένα και σ’ εμένα απευθύνεται το άγγελμα, αδερφέ μου. Αν στο θόρυβο των γεγονότων, των μηχανών, της ακαταστασίας και των συγκρούσεων της εποχής μας πνίγεται του Ουρανού η φωνή, ας σταθούμε λίγο τις ημέρες αυτές. Την ημέρα ιδιαίτερα των Χριστουγέννων. Ας αφήσουμε για μια στιγμή τις καθημερινές μας έγνοιες. Ας καταλαγιάσουν για λίγο οι αγωνίες, οι φόβοι, ο πόνος, οι καημοί και οι ανήσυχες μέριμνές μας. Να πούμε μαζί με τον ψάλτη αυτή τη φορά «πάσαν την βιοτικήν απωθώμεθα μέριμναν, ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι».

Για άλλη μια φορά γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Μην αφεθούμε και παρασυρθούμε σ’ έναν άγονο, επιπόλαιο πανηγυρισμό, χωρίς να αγγίξει τις χορδές της καρδιάς μας το γεγονός που δίνει αφορμή στον πανηγυρισμό. Η οικογενειακή ατμόσφαιρα, οι ευχές, η νοσταλγία αγαπημένων προσώπων και εποχών, το φαγητό, η διασκέδαση δίνουν έναν τόνο χαράς. Μα εκείνο που θα δώσει ουσία και βαθύτερη ικανοποίηση σ’ όλα αυτά και στις παντοίες άλλες εορταστικές ευκαιρίες είναι η βίωση του γεγονότος της Γεννήσεως του Σωτήρος.

Οι καμπάνες, οι ύμνοι – γιορτινά όλα – θα το πουν. «Χριστός γεννάται!». Ας το πει και η καρδιά μας. Ώρα να αφιερωθεί μαζί με το συναίσθημα και η σκέψη στο Λυτρωτή Κύριο. Είναι τόσα τα δεινά που μας μαστίζουν. Τόσες οι απειλές που μας κυκλώνουν. Τόσες οι ελπίδες που χάθηκαν. Τόσος ο πόνος που μας τυραννά. Τόσες οι αγωνίες που μας δέρνουν. Από πόσα δεν έχουμε ανάγκη! Αποβλέπουμε σε ανθρώπους και απογοητευόμαστε. Στηριζόμαστε στον εαυτό μας και μας αιφνιδιάζει η αδυναμία του. Υπολογίζουμε σε δυνάμεις και γεγονότα κι αποδεικνύονται ανίσχυρα να μας δώσουν αυτό που ποθούμε· να μας βγάλουν από το αδιέξοδο που συχνά ορθώνεται μπροστά μας· να μας σηκώσουν το βάρος που πιέζει τα στήθη μας. Κι έχουμε τόση ανάγκη από λίγο καθαρό αέρα να αναπνεύσουμε! Από λίγο ήλιο να μας φωτίσει. Να μας θερμάνει. Μια αχτίδα φωτός μας φτάνει. Μια αναλαμπή δικαιοσύνης, μια ελπίδα ειρήνης, λίγη γεύση χαράς, μια λιγοστή θαλπωρή αγάπης είναι αρκετή να μας ζωογονήσει.

Μα όλα αυτά είναι στη διάθεσή μας. Ανέτειλε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Ήρθε «επί γης ειρήνη». Ταπεινώθηκε η Αγάπη. Γιατί να μην το βλέπουμε; Γιατί να μην αξιοποιούμε την παρουσία Του; Γιατί τα σύννεφα της απιστίας, της υλοφροσύνης, της αδιαφορίας να μας κρύβουν τον Ήλιο; Γιατί από μια προκατάληψη να μη δεχόμαστε τη λύτρωση; Ο Λυτρωτής ήρθε. Για άλλη μια φορά χτυπά της καρδιάς μας την πόρτα. Θα τ’ ακούσουμε: «Χριστός γεννάται». Μη μείνουμε ψυχροί μακριά Του. Αν αδιαφορήσουμε, δε θα πάψει να είναι γεγονός η Γέννησή Του. «Χριστός γεννάται!». Χαρά σ’ αυτόν που θα το νιώσει και θα επωφεληθεί και θα αξιοποιήσει το γεγονός.

«Χριστός γεννάται!». Ω, ν’ άκουγαν πιο πολλοί εφέτος το αγγελικό μήνυμα! Από τη Βηθλεέμ ως τα μέγαρα των μεγαλουπόλεων, ως τις καλύβες των χωριών, ως τις ερημιές και ως τις σκηνές των ξεσπιτωμένων θ’ ακουστεί. «Χριστός γεννάται!». Ω, αν η ανθρωπότητα το άκουγε! Κι αν το δεχόταν! Κι αν ατένιζε κι άφηνε να την οδηγήσει το Θεϊκό Βρέφος! Η λύτρωση θα γινόταν βίωμα. Και η χαρά, του Θεού η χαρά, θα πλημμύριζε τις ψυχές μας. Θα ομόρφαινε τον κόσμο μας.

Από το βιβλίο: Πολυκάρπου Βαγενά, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η βασιλεία σου», τ. Α’.

Χριστός γεννάται!

The post Χριστός γεννάται! appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτή η προσωπική δοξολογική προσέγγιση προς τη φάτνη και το θείο Βρέφος είναι, ίσως, η μόνη ορθή κίνηση προς το γεγονός. Ο συμβατικός γιορτασμός των ημερών, όπως τον συνηθίσαμε, είναι μία κάποια έξοδος από την καταθλιπτική ατμόσφαιρα της σύγχρονης πραγματικότητας. Όμως, δεν παύει να έχει τα στοιχεία της νοθείας και επιπολαιότητας. Απουσιάζει το βάθος. Κι έτσι, μόλις περάσει η φαντασμαγορία των τύπων, που μονάχα τις αισθήσεις θωπεύει, η ύπαρξή μας παραμένει πιο στεγνή και πιο ανοημάτιστη.

Γι’ αυτό και πρέπει υπεύθυνα να πλησιάσουμε το σαρκωμένο Λόγο του Θεού. Και με ώτα ακουόντων να αφουγκραστούμε τα μηνύματα του κοσμοσωτήριου λυτρωτικού γεγονότος.

Με την ενανθρώπιση του Κυρίου, τη γέννηση του Χριστού από την Παρθένο Μαρία, ο άνθρωπος δεν είναι πια μόνος. Από τώρα αρχίζει μία νέα περίοδος με την παρουσία του Θεού ανάμεσά μας, όπως το προανάγγειλε ο Προφήτης Ησαΐας με το όνομα Εμμανουήλ: Ο Θεός είναι μαζί μας.

Ο Υιός και Λόγος του Θεού γίνεται «Υιός του ανθρώπου», γίνεται άνθρωπος. Κάνει αυτή τη συγκατάβαση για να ανεβάσει τον άνθρωπο στη θέωση. Γίνεται ο Θεός άνθρωπος, για να δώσει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να γίνει Θεός.

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, αγνοώντας την αρνητική στάση των ανθρώπων. Γιατί είναι Φως, κι έρχεται να φωτίσει τα σκοτάδια. Να φωτίσει καινούργιους δρόμους πορείας. Όσοι τον δεχτούν, αυτόματα γίνονται παιδιά του. Γίνονται παιδιά του Θεού αγαπημένα. Όλο χάρη και ευλογία…

Ο Κύριος έρχεται να μας επισκεφθεί για να πάρει απάνω του τις αμαρτίες μας. Έρχεται να μας καθαρίσει. Έρχεται να πάρει την παλαιωθείσα φύση μας και να την αναπλάσει. Να την καινουριώσει. Έρχεται να πάρει τη νεκρίλα και το θάνατο από μέσα μας, για να μας ζωογονήσει στο Ποτήριο της Ζωής.

Ολόθερμη ευχή και προσευχή να αξιώσει ο Θεός όλους μας, πέρα από τις μαζικές γιορταστικές εκδηλώσεις, να ‘ρθουμε σε μία προσωπική κοινωνία με το θείο Βρέφος. Σαν υπάρξεις που αναζητούμε το πρόσωπο του Θεού και το νόημα της ύπαρξής μας σ’ αυτό τον κόσμο, με ταπείνωση να πλησιάσουμε, να καθαρθούμε, να προσκυνήσουμε, να λουστούμε στο φώς, να ζήσουμε. Προσκλητήριο χαράς και ευφροσύνης είναι τα Χριστούγεννα για την Εκκλησία:

«Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών και οι εν σκότει και σκιά εύρομεν την αλήθειαν, και γάρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος».

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 39.

Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών

The post Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.