Είναι γεγονός της ιστορίας διότι συνέβη σε συγκεκριμένο τόπο, στο Όρος των Ελαιών στην Παλαιστίνη, και σε συγκεκριμένο χρόνο, στο πρώτο μισό του 1ου μ.Χ. αιώνος. Το γεγονός αυτό το είδαν με τα μάτια τους και το περιγράφουν με λεπτομέρειες αυτόπτες μάρτυρες, οι ιεροί ευαγγελισταί. Η ανάληψη του Χριστού είναι συγχρόνως και μέγιστο θαύμα, διότι όπως συνέβη δείχνει να ανατρέπονται, ή καλύτερα να υπερβαίνονται οι ανθρώπινοι νόμοι.

Η ιστορία του γεγονότος είναι πολύ γνωστή. Ο Ιησούς Χριστός, σαράντα ημέρες μετά την ανάστασή του και μετά από πολλές εμφανίσεις, εμφανίζεται για μία ακόμη φορά στους μαθητές του. Συζητεί μαζί τους. Τους διδάσκει. Τους υπενθυμίζει εκείνα που τους έλεγε πριν από το πάθος του. Κι ύστερα τους παίρνει μαζί του και τους ανεβάζει στο Όρος των Ελαιών. Η τελευταία του πράξη προς τους μαθητές του είναι η ευλογία του. Αφού τους αποκάλυψε όλα όσα είχε να τους αποκαλύψη, τώρα τους ευλογεί.

Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία του ευαγγελιστού Λουκά: «Κατόπιν οδήγησε τους μαθητές του έξω από την πόλη των Ιεροσολύμων, μέχρι κοντά στη Βηθανία, σήκωσε τα χέρια του και τους ευλόγησε. Καθώς τους ευλογούσε άρχισε να απομακρύνεται από αυτούς και να ανεβαίνη στον ουρανό» (24:50-51).

Μ’ αυτήν την τελευταία πράξη της ευλογίας του Θεανθρώπου γίνεται ο “αποχωρισμός” του από τους μαθητές του. Έρχεται τότε η νεφέλη, που τον παραλαμβάνει και τον ανεβάζει προς τον ουρανό. Κι όλο απομακρύνεται μέχρι να χαθή από τα μάτια των μαθητών. «Κι ενώ εκείνοι τον κοίταζαν που ανέβαινε προς τον ουρανό, ξαφνικά δύο άνδρες (άγγελοι) εμφανίστηκαν μπροστά τους με άσπρα ενδύματα και τους είπαν: Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί σταθήκατε και κοιτάτε προς τον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφθηκε από κοντά σας στον ουρανό, έτσι θα έλθη και πάλι, με τον ίδιο τρόπο, όπως τον είδατε να ανεβαίνη» (Πρξ. 1:9-11).

Αυτή είναι η πρώτη πράξη του γεγονότος της Αναλήψεως. Είναι το ξεπροβόδισμα του Θεανθρώπου Κυρίου από τη γη για την “επάνοδό” του στον ουρανό. Υπάρχει όμως και η δεύτερη πράξη του ιδίου γεγονότος, που οι περισσότεροι και από τους χριστιανούς ακόμη την αγνοούν. Αυτή είναι η υποδοχή που έγινε στον Ιησού Χριστό κατά την είσοδό του στους ουρανούς και η εγκατάστασή του στα δεξιά του Πατρός. Για την υποδοχή αυτή μαθαίνουμε από την θεία αποκάλυψη, όπως αυτή διασώζεται στις άγιες Γραφές, στους αγίους πατέρες, στην Υμνολογία και γενικά στην γραπτή και βιωματική ιερή Παράδοση της Εκκλησίας.

Ο προφητάναξ Δαυΐδ, χίλια χρόνια πριν από το ιστορικό γεγονός, προφητεύει αυτό με θαυμαστό τρόπο. «Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης. Τίς εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης; Κύριος κραταιός και δυνατός. Κύριος δυνατός εν πολέμω» (Ψαλ. 23:7-10). Είναι τα λόγια που επαναλαμβάνονται στην τελετή των εγκαινίων ενός Ορθοδόξου Ναού κατά την ώρα που ο αρχιερεύς επιχειρεί να εισέλθη στον ιερό ναό με τις κεκλεισμένες θύρες.

Αυτήν την υποδοχή του αναληφθέντος Χριστού στους ουρανούς υπονοεί ο απόστολος Πέτρος στην ομιλία του την ημέρα της Πεντηκοστής, αναφερόμενος στον Ιησού Χριστό. «Αυτόν τον Ιησού ανέστησεν ο Θεός, του οποίου όλοι εμείς είμαστε μάρτυρες, ο οποίος με την δύναμη του Θεού αναλήφθηκε στους ουρανούς» (Πρξ. 2:33). Το ίδιο ομολογούμε όλοι οι πιστοί απαγγέλλοντας το Σύμβολο της Πίστεως: «και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός». Και ο άγιος Χρυσόστομος παρατηρεί: «Πρόσεξε, πού βρισκόταν κάτω ο Χριστός και πού ανέβηκε επάνω. Δεν υπήρχε κατώτερο σημείο για να κατεβή απ’ εκείνο που κατέβηκε ως άνθρωπος. Και δεν υπήρχε υψηλότερο σημείο για ν’ ανεβή από εκείνο που ανέβασε τον άνθρωπο… Ξεπέρασε τους αγγέλους. Προσπέρασε τους αρχαγγέλους. Πιο πάνω από τα Χερουβίμ. Παραπάνω από τα Σεραφίμ. Δεν σταμάτησε, μέχρι που έφθασε και κάθισε στον θεϊκό θρόνο» (ΕΠΕ 36,214). Αυτό το ίδιο γεγονός υποδηλώνει πάλι ο προφητάναξ Δαυΐδ με τον προφητικό του λόγο, «Είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου· Κάθου εκ δεξιών μου έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου» (Ψαλ. 109:1).

Πιο συγκεκριμένα για την υποδοχή του αναληφθέντος Ιησού Χριστού γίνεται λόγος σε ένα τροπάριο της Λιτής της εορτής της Αναλήψεως: «Ότε ανελήφθης εν δόξη, Χριστέ ο Θεός, των μαθητών ορώντων, αι νεφέλαι υπελάμβανόν σε μετά σαρκός. Πύλαι επήρθησαν αι ουράνιαι. Ο χορός των αγγέλων έχαιρεν εν αγαλλιάσει. Αι ανώτεραι δυνάμεις έκραζον λέγουσαι· Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης». Με απλά λόγια: «Όταν αναλήφθηκες με δόξα, Χριστέ, συ ο αληθινός Θεός, κι ενώ σε κοιτούσαν οι μαθηταί σου, το σύννεφο σε έπαιρνε μαζί με την ανθρώπινη σάρκα. Τότε οι ουράνιες πύλες άνοιξαν. Ο χορός των αγγέλων έχαιρε με βαθειά αγαλλίαση. Οι ανώτερες αγγελικές δυνάμεις έκραζαν και έλεγαν· Άρχοντές μας, ανοίξτε τις πύλες, διότι να, θα περάση ο Βασιλιάς της δόξης».

Όλα αυτά που ανέφερα δεν είναι παρά μία αμυδρή εικόνα, που μας αποκαλύπτει το απερίγραπτο πανηγύρι, που έγινε στον ουρανό για την υποδοχή του Θεανθρώπου Κυρίου και την εγκατάστασή του με αδιάπτωτη την ανθρώπινη φύση στα δεξιά του θρόνου του Θεού στον ουρανό.

Κι όταν θεολογικά και εκκλησιαστικά ομιλούμε για ουρανό, δεν εννοούμε ένα μέρος του υλικού σύμπαντος, αλλά μία άλλη πραγματικότητα. Παίρνοντας αφορμή από αγιοπατερικούς λόγους ο μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν σχολιάζει: «Ο ουρανός δεν βρίσκεται κάπου στο απώτερο διάστημα πέρα από τους πλανήτες ή σε κάποιον άγνωστο γαλαξία. Είναι εκεί που μας επαναφέρει ο Χριστός· είναι ό,τι χάσαμε με την αμαρτία και την υπερηφάνεια, με τις επίγειες, αποκλειστικά γήινες επιστήμες και ιδεολογίες. Αυτός ο ουρανός είναι τώρα ανοικτός, μας τον επιστρέφει και μας τον προσφέρει ο Χριστός. Ουρανός είναι το βασίλειο της αιώνιας ζωής, το βασίλειο της αλήθειας, της καλωσύνης, της ομορφιάς. Ουρανός είναι ολόκληρη η πνευματική μεταμόρφωση της ανθρώπινης ζωής. Ουρανός είναι η Βασιλεία του Θεού, η νίκη επάνω στον θάνατο, ο θρίαμβος της αγάπης και της φροντίδας. Ουρανός είναι η εκπλήρωση αυτής της έσχατης επιθυμίας, για την οποία είπε ο απόστολος Παύλος· α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν. Όλα αυτά μας έχουν αποκαλυφθή, μας έχουν δοθή από τον Χριστό. Κι έτσι ο ουρανός διαπερνά τη ζωή μας εδώ και τώρα, η ίδια η γη γίνεται μία αντανάκλαση της ουράνιας ομορφιάς» (Εορτολόγιο, σ. 190).

Αυτές είναι οι δύο όψεις του μεγάλου ιστορικού γεγονότος και συγχρόνως μεγάλου θαύματος της αναλήψεως του Χριστού. Έτσι γνωρίζουμε την ανάληψη του Χριστού ολοκληρωμένα, από πού και πώς αναλήφθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός και πού και πώς ανέβηκε, ανυψώνοντας εκεί και την δική μας ανθρώπινη φύση.

Οι δυο όψεις της Αναλήψεως του Χριστού

The post Οι δυο όψεις της Αναλήψεως του Χριστού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η σημερινή εορτή είναι από τις αρχαιότερες που θέσπισε η Εκκλησία μας, γνωστή ήδη από τον 4ο αιώνα, και τούτο, γιατί έχουμε σαφή αναφορά της, ακριβή εξιστόρηση του γεγονότος αυτού στην Καινή Διαθήκη, και συγκεκριμένα στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, στην ωραιότατη περικοπή, που μόλις διαβάσαμε.

Αφού συμπληρώθηκαν οι 40 ημέρες, που ο Μωσαϊκός Νόμος καθορίζει για τον καθαρισμό της μητέρας νεογέννητου παιδιού, η Υπεραγία Θεοτόκος και ο Ιωσήφ οδήγησαν το θείο Βρέφος στα Ιεροσόλυμα, για να το παρουσιάσουν, να το προσφέρουν στον Κύριο. Διότι ήταν επίσης εντολή του Θεού, κάθε πρωτότοκο αρσενικό παιδί να αφιερώνεται στον Κύριο: «Παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τω Κυρίω κληθήσεται». Η αφιέρωση δε αυτή του πρωτότοκου αγοριού έπρεπε να συνοδεύεται από μία προσφορά, μία θυσία από τους γονείς του: Είτε ενός προβάτου χρονιάρικου, είτε, αν ήταν φτωχή η οικογένεια, δύο τρυγονιών ή δύο περιστεριών.

Και ο Δεσπότης των απάντων και Νομοθέτης του λαού Του Ισραήλ, που ενανθρώπησε, όχι για να καταργήσει τον Νόμο, αλλά να τον συμπληρώσει και αναγάγει σε ύψιστη τελειότητα, τηρώντας από άκρα συγκατάβαση και ταπείνωση τον Νόμο, γίνεται υπήκοος στα νομικά αυτά διατάγματα και προσάγεται στον ναό του Σολομώντος από τους αγίους Του γονείς, που, ως φτωχοί, προσέφεραν τρυγόνια και περιστέρια στον ναό. Παρόμοια και η άμωμη Μητέρα του Χριστού, που δεν είχε ανάγκη καθαρισμού, αφού είχε κυοφορήσει «εκ Πνεύματος αγίου», υπέρ τη φύση, τήρησε όμως και αυτή τη σχετική διάταξη του Νόμου.

Ακολουθώντας από αρχαιότατους χρόνους μέχρι σήμερα η Εκκλησία μας το άγιο τούτο υπόδειγμα του Κυρίου και της Μητέρας Του, έχει θεσπίσει, ως γνωστόν, ειδική Ακολουθία στα Ευχολόγια, όταν σαραντίσει η μητέρα και το παιδί, οπότε προσάγεται το νεογέννητο από τη μητέρα του στον ναό και το εκκλησιάζει ο ιερέας, διαβάζοντας ωραιότατες σχετικές ευχές.

Τότε στα Ιεροσόλυμα, για να επανέλθουμε στο ευαγγελικό μας ανάγνωσμα, ζούσε ένας δίκαιος και ευλαβής άνθρωπος του Θεού, ο Συμεών, υπέργηρος στην ηλικία. Αυτός, για την αγιότητα του βίου του, είχε λάβει αποκάλυψη από το Άγιο Πνεύμα, ότι δεν θα πέθαινε πριν να ιδεί με τους σωματικούς οφθαλμούς τον αναμενόμενο Μεσσία, τον σαρκωθέντα Χριστόν. Παρόλο δε, που δεν αναφέρεται με σαφήνεια στο Ευαγγέλιο, οι ερμηνευτές, οι άγιοι Πατέρες και η υμνολογία της Εκκλησίας του αποδίδουν το ιερατικό αξίωμα, ότι δηλαδή υπηρέτησε ως ιερέας στον ναό του Σολομώντος. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή, που η αγία οικογένεια εισερχόταν στον ναό, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος οδήγησε τον γέροντα Συμεών στο ιερό του ναού. Μάλιστα, κάποιοι Πατέρες, ερμηνεύοντας τούτο το χωρίο, λέγουν ότι δεν μετέβη με τα πόδια στον ναό ο Συμεών, αλλά τον μετέφερε εκεί υπερφυσικά η Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Έλαβε λοιπόν τότε ο Συμεών στις αγκάλες του το θείο Βρέφος και δοξολόγησε τον Θεό, που τον αξίωσε να ζήσει την εκπλήρωση της προφητείας που είχε λάβει, και αναφώνησε με κατάνυξη: «Νυν απολύεις τον δούλον Σου, Δέσποτα… Τώρα, Κύριε, λάβε την ψυχή μου ειρηνικά, γιατί τα μάτια μου αντίκρυσαν τον Υιό Σου, που απέστειλες Σωτήρα όλου του κόσμου, που είναι το φως το αληθινό, που θα φωτίσει τους εθνικούς ειδωλολάτρες να σε γνωρίσουν και η δόξα του εκλεκτού Σου λαού Ισραήλ».

Και στην απορία του Ιωσήφ και της Θεοτόκου, για όσα άκουσαν, ευλογώντας τους ο Συμεών, απευθύνθηκε προφητικά στην Παναγία μας, λέγοντας πως ο υιός της, ο Ιησούς μας, θα είναι η σωτηρία όσων Ισραηλιτών θα πιστεύσουν σ’ Αυτόν, ως τον ενανθρωπήσαντα Μεσσία, και απώλεια όσων θα Τον απορρίψουν και απιστήσουν σ’ Αυτόν. Και θα είναι, στους αιώνες, σημείον αντιλεγόμενον. Πράγματι, το πρόσωπο του Κυρίου μας είναι μέχρι σήμερα δυστυχώς αντιλεγόμενον, για όσους αρνούνται να δεχθούν το φως της αλήθειας του Ευαγγελίου, της αγίας διδασκαλίας Του.

Κι ακόμη της προείπε για το δίκοπο μαχαίρι του πόνου και της θλίψης, που θα διαπερνούσε την αγία της ψυχή, όταν θα έβλεπε τον γλυκύτατο Υιό της καρφωμένο στον Σταυρό από το αχάριστο γένος των Εβραίων. Μα και τούτο ήταν στο σχέδιο της θείας Οικονομίας, για να ξεκαθαρίσουν οι αληθινά πιστοί από τους απίστους. Γιατί, δεν νοείται πίστη, δεν νοείται πιστός, χωρίς αποδοχή του Εσταυρωμένου Ιησού, χωρίς αποδοχή του Σταυρού στη ζωή μας, ως οργάνου και τρόπου σωτηρίας. Γι’ αυτό και κάποιοι ερμηνευτές του βιβλίου της Αποκαλύψεως του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, το συμβολικό όνομα ή τον αριθμό του ονόματος του θηρίου, δηλαδή του αντιχρίστου, το γνωστό χξς’, τον ερμηνεύουν αναγωγικά ως τα αρκτικά των λέξεων Χριστιανισμός Ξένος Σταυρού.

Δεν είχε προλάβει να τελειώσει τις προφητικές του ρήσεις ο Συμεών, και εκείνη τη στιγμή οδηγήθηκε στον ναό, πάλιν από τον Θεό, ένας άλλος εκλεκτός άνθρωπος του Θεού, η Άννα η προφήτιδα, που καταγόταν από την φυλή του Ασήρ, χήρα ετών 84, που διερχόταν τη ζωή της με νηστείες και προσευχές. Εμπνεόμενη λοιπόν από το Άγιο Πνεύμα κι αυτή, άρχισε να δοξολογεί τον Κύριο, που ενανθρώπησε για τη σωτηρία μας, και να αποκαλύπτει πως εκείνο το ταπεινό και πτωχό βρέφος ήταν ο Μεσσίας Χριστός, που αιώνες ανέμενε ο κόσμος για να τον λυτρώσει από την καταδυναστεία του διαβόλου, της αμαρτίας, του θανάτου.

Αγαπητοί αδελφοί, η μεγάλη σημερινή εορτή της Υπαπαντής, δηλαδή της υποδοχής του Χριστού στον ναό από τον δίκαιο Συμεών, που κατέστη έτσι και τιμάται ως Θεοδόχος, έχει πολλά να διδάξει εμάς, που συναθροιστήκαμε σήμερα εδώ να δοξολογήσουμε τον Θεό και την Παναγία Του Μητέρα. Γιατί εμείς οι Χριστιανοί έχουμε χρέος να αγωνισθούμε πνευματικά, να καθαρίσουμε με τη Χάρη του Θεού την ψυχή μας, τον ναό της καρδιάς μας από τα αμαρτωλά πάθη, καθώς ο ίδιος ο Θεός μας το ζητεί: «Υιέ μου, δος μου σην καρδίαν».

Κι άμα καθαρίσει η ψυχή μας με τη μετάνοια, την προσευχή, τη νηστεία, την Εξομολόγηση, τα έργα της πίστης, της αγάπης, της ελεημοσύνης, ιδιαίτερα δε με τη Θεία Μετάληψη των αγίων Μυστηρίων, τότε θα αξιωθούμε να γίνουμε κι εμείς θεοδόχοι, να λάβουμε τον Χριστό, όχι για λίγο στα χέρια μας τα σωματικά, μα στα βάθη της καρδιάς μας για πάντα, κι έτσι θα μπορούμε επάξια να τον δοξάζουμε, σαν την προφήτιδα Άννα, και σε τούτη τη ζωή, και στην άλλη, την ερχόμενη, την αιώνια, με τις ευχές και ικεσίες της Παναγίας μας Θεοτόκου και όλων των αγίων. Αμήν!

Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιωακείμ

Από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου

Η λαμπρή εορτή της Υπαπαντής

The post Η λαμπρή εορτή της Υπαπαντής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όλοι οι Χριστιανοί, οι οποίοι αγαπούν τον Θεό, έχουν μέσα τους ένα πόθο· θέλουν και αυτοί να μεταμορφωθούν. Δεν θέλουμε η ζωή μας να μείνει σαρκική, δεν θέλουμε η ζωή μας να μείνει στα χαμηλά, στα γεώδη, στα μάταια, στα πάθη, στις αμαρτίες. Μπορεί να είμαστε αμαρτωλοί και εμπαθείς, αλλά κατά βάθος λαχταρούμε κάτι άλλο. Λαχταρούμε να μεταμορφωθούμε, να πάψουμε να είμαστε εμπαθείς και να γίνουμε πνευματικοί άνθρωποι, να νικήσουμε τον παλαιό άνθρωπο, να νικήσουμε τον εγωισμό, και το σκοτάδι που υπάρχει μέσα μας να νικηθεί από το Φως του Χριστού, και από σκοτεινοί που είμαστε να λάμψουμε και εμείς μέσα στο Φως του Χριστού ήδη από αυτή την παρούσα ζωή.

Αλλά το γεγονός της Μεταμορφώσεως, το πώς έγινε δηλαδή η Μεταμόρφωση, μας υποδεικνύει και το πώς μπορούμε και εμείς να απολαύσουμε αυτό το Φως και να λάμψουμε και εμείς μέσα σ’ αυτό το Φως, και η δική μας ζωή να γίνει φωτεινή ζωή. Ας προσέξουμε, αδελφοί μου, τρία σημεία:

Το πρώτο σημείο είναι, ότι η Μεταμόρφωση του Κυρίου έγινε, κατά την υμνολογία της Εκκλησίας μας, «εις Όρος υψηλόν». Δεν έγινε σε κάποια πεδιάδα, στα χαμηλά· έγινε στα υψηλά. Και ερμηνεύουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ότι αυτό σημαίνει, ότι ο άνθρωπος, για να απολαύσει το Φως του Χριστού, πρέπει να ανέβει σε υψηλότερη πνευματική κατάσταση, πρέπει να νικήσει τα πάθη του, πρέπει να τηρήσει τις εντολές τού Θεού. Χρειάζεται μία ανάβαση, για να δεις τον Θεό. Δεν μπορείς εκεί που είσαι κάτω στα γήινα, στις ηδονές, στις απολαύσεις, στην ματαιότητα, στην καλοπέραση, να δεις τον Θεό. Πρέπει να υψωθείς επάνω από αυτά.

Και πώς θα υψωθείς επάνω από αυτά; Άμα αγωνισθείς να νικήσεις τα πάθη σου, τον παλαιό άνθρωπο, το σαρκικό φρόνημα, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την κενοδοξία, την απληστία, την λαιμαργία, την αχορτασία, την αδικία. Όταν αγωνισθείς και τα ξεπεράσεις αυτά κάνοντας τις εντολές του Θεού, αυτή είναι η ανάβαση προς το Όρος το Θαβώρ, αυτή είναι η πράξη κατά τους Πατέρες.

Το δεύτερο που έκαναν οι άγιοι Απόστολοι, για να απολαύσουν αυτό το Φως, όπως είδαμε σήμερα, είναι ότι έκαναν υπακοή. Δεν ανέβηκαν με το θέλημά τους· δεν είπαν αυτοί στον Κύριο: «πάμε στο Όρος Θαβώρ». Ο Κύριος τους είπε: «Ελάτε μαζί μου, πάμε στο Όρος Θαβώρ», και αυτοί είπαν: «Να ‘ναι ευλογημένο» και πήγαν με τον Κύριο· έκαναν υπακοή. Άρα λοιπόν το δεύτερο, για να μπορεί κανείς να απολαύσει το Φως του Θεού και να λάμψει και αυτός μέσα σ’ αυτό το Φως, είναι να είναι μέσα στην υπακοή των εντολών του Θεού, της Εκκλησίας και του πνευματικού του πατέρα. Δεν μπορεί ο άνθρωπος έξω από την υπακοή της Εκκλησίας του Χριστού και του πνευματικού του πατέρας να δει το Φως της δόξας του Κυρίου και να απολαύσει αυτό το Φως και να το χαρεί. Γι’ αυτό λοιπόν, το δεύτερο σημείο, που πρέπει να προσέξουμε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, είναι ότι η υπακοή είναι και αυτή απαραίτητη για να μπορέσει η ζωή μας να μεταμορφωθεί.

Όμως δεν έκαναν μόνον οι άγιοι Απόστολοι υπακοή, έκανε και ο Δεσπότης μας Χριστός. Έκανε υπακοή στον Θεό Πατέρα, διότι το θέλημα του Πατρός Του έκανε πάντοτε ο Θεάνθρωπος Κύριος. Και αν ο Κύριος έλαβε την δόξα αυτή της Μεταμορφώσεως και την έδειξε ως Θεός και η ανθρώπινη φύση Του δοξάσθηκε έτσι που δοξάσθηκε, οφειλόταν και στην δική Του υπακοή που έκανε με άκρα ταπείνωση προς το θέλημα του Ουρανίου Πατρός.

Και το τρίτο σημείο που μας κάνει εντύπωση, είναι ότι οι άγιοι Απόστολοι μπόρεσαν να απολαύσουν αυτό το Φως, επειδή ήσαν σε κοινωνία με τον Χριστό και δια του Χριστού με τον Θεό Πατέρα και με την Εκκλησία. Δεν ήσαν άτομα χωριστά, δεν ήσαν άνθρωποι που προσπαθούσαν να είναι ευσεβείς, κλεισμένοι στον εαυτό τους, απομονωμένοι από τον Χριστό και από την Εκκλησία. Ήσαν μέλη της Εκκλησίας· και επειδή ήσαν μέλη της Εκκλησίας και της αδελφότητας του Κυρίου, μπορούσαν να δουν το Φως του Χριστού.

Υπήρχαν τότε εκείνη την εποχή και άλλοι πολλοί άνθρωποι, και σοφότεροι και ικανότεροι και ίσως και “καλύτεροι” (εντός εισαγωγικών) ανθρωπίνως από τους τρεις Αποστόλους, οι οποίοι τρεις Απόστολοι είχαν και αυτοί αδυναμίες και ελαττώματα, όπως και οι ίδιοι τα περιγράφουν μέσα στα ιερά Ευαγγέλια. Πλην όμως δεν δείχθηκε το Φως της Μεταμορφώσεως στους σοφότερους και ικανότερους και ίσως και καλύτερους από τους τρεις Μαθητές, αλλά δείχθηκε σ’ αυτούς τους τρεις. Γιατί; Διότι αυτοί ήσαν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, ήσαν μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, ήσαν αδελφοί του Χριστού.

Άρα λοιπόν βλέπουμε, ότι και εμείς σήμερα, αν θέλουμε να απολαύσουμε το Φως του Χριστού, πρέπει να είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Εδώ είναι η Χάρη του Θεού. Εδώ είναι το Φως του Χριστού, εδώ είναι η Μεταμόρφωση, στην αγία μας Εκκλησία. Και γι’ αυτό εάν κάνουμε υπομονή, μένουμε στην Εκκλησία, αγωνιζόμαστε να είμαστε ζωντανά και συνειδητά μέλη της Εκκλησίας μετέχοντας των Αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας μας, κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας, εξομολογούμενοι με ταπείνωση τις αμαρτίες μας, μη αμφιβάλλετε ότι και σε μας θα λάμψει το Φως του Χριστού, όπως έλαμψε και σε όλους τους αγίους ανθρώπους επάνω σ’ αυτή τη γη.

Λοιπόν, αδελφοί μου, ας έχουμε χαρά σήμερα, διότι αυτό το Φως που έλαμψε, το ανέκφραστο, το παν-χαρμόσυνο, το πανάγιο, το πανέμορφο, το πάγκαλο Φως, που δεν χόρταιναν να το βλέπουν οι Μαθητές του Κυρίου στο Όρος της Μεταμορφώσεως, μπορεί και εμείς να το δούμε, να το αισθανθούμε και να το χαρούμε ήδη από την παρούσα ζωή. Είναι για μας αυτό το Φως του Χριστού, αρκεί και εμείς να κάνουμε αυτά τα τρία που είπαμε: Την άνοδο, την υπακοή και να είμαστε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, συνειδητά μέλη της Εκκλησίας και αδελφοί του Χριστού.

Ο Κύριος έλαμψε για μας – όχι για τον εαυτό του – και θέλει και εμείς να χαρούμε αυτό το Φως.

Εύχομαι το Φως του Χριστού να φωτίζει την πορεία της ζωής σας.

(1985)

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 118

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου

The post Η Μεταμόρφωση του Κυρίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και από τον απόστολο Παύλο και από τον απόστολο Πέτρο παραλάβαμε και εμείς την πίστη του Θεανθρώπου Χριστού. Και αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας, αυτή είναι το θεμέλιο της Εκκλησίας, αυτή είναι η παράδοση της Εκκλησίας, την οποία παρέλαβε, ζει και παραδίδει η Εκκλησία· ο Θεάνθρωπος Χριστός.

Αυτή την παράδοση παραλάβαμε και εμείς εδώ στο Άγιον Όρος. Διότι εάν κρίνουμε το πνεύμα του Αγίου Όρους, τη ζωή του Αγίου Όρους, τη λατρεία του Αγίου Όρους, την προσευχή του Αγίου Όρους, τη λειτουργία του Αγίου Όρους, τα πάντα του Αγίου Όρους, αυτά είναι: Ο Ιησούς Χριστός κέντρο της ζωής μας. Ο Ιησούς Χριστός ρυθμιστής της ζωής μας. Ο Ιησούς Χριστός σκοπός της ζωής μας. Ο Ιησούς Χριστός αρχή της ζωής μας. Ο Ιησούς Χριστός «τα πάντα εν πάσι» (Εφ. 1:23).

Και αυτό φανερώνει κυρίως η νοερά και αδιάλειπτος προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Αν βάλουμε από τη μια μεριά τις επιστολές του αποστόλου Παύλου και του αποστόλου Πέτρου και το κήρυγμά τους και από την άλλη βάλουμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» και όλη τη Χριστοκεντρική ζωή της Ορθοδοξίας και του Αγίου Όρους, θα δούμε, ότι το ίδιο Ευαγγέλιο είναι, το ίδιο κήρυγμα είναι, η ίδια παράδοση είναι, το ίδιο πνεύμα είναι.

Και γι’ αυτό, επειδή έχουμε την ευλογία τη μεγάλη, όχι απλώς να είμαστε μαθητές των αγίων Αποστόλων, αλλά να ζούμε το ίδιο το πνεύμα των αγίων Αποστόλων, το ίδιο το κήρυγμα των αγίων Αποστόλων, την ίδια εμπειρία των αγίων Αποστόλων, την ίδια χάρη των αγίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου και των Δώδεκα, γι’ αυτό σήμερα έχουμε μία κοινωνία μαζί τους μυστική και εσωτερική, και αυτή η κοινωνία είναι που μας γεμίζει με μία άρρητη χαρά και πνευματική αγαλλίαση. Χαρά περί της οποίας ο Κύριος είπε: «την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:22).

Δοξασμένο λοιπόν, πατέρες μου και αδελφοί μου, το όνομα του εν Τριάδι Αγίου, Προσκυνητού και Ευλογημένου Θεού μας, διότι παραλάβαμε από τους αγίους αυτούς και πύρινους Αποστόλους του Χριστού αυτή την πίστη και αυτή τη ζωή, τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Ας μείνουμε σ’ αυτήν μέχρι τέλους, εδραίοι και αμετακίνητοι, φυλάσσοντας την παρακαταθήκη, τον θησαυρό τούτο «εν οστρακίνοις σκεύεσιν» (Β’ Κορ. 4:7). Και ας παρακαλούμε τους Αγίους και ας τους ικετεύουμε σήμερα εκτενώς με πόνο ψυχής και ικεσία θερμή, να ευλογήσουν και το Αγιώνυμο τούτο Όρος, και κάθε έναν από εμάς, ώστε να ζούμε όντως τον Χριστό, όπως εκείνοι τον έζησαν.

Αλλά να επιβλέψουν ιλέω όμματι και προς τον λαό μας, ο οποίος κρίμασι οις οίδε Κύριος, λόγω και των ξένων ρευμάτων της αθεΐας και του υλισμού, τείνει να λησμονήσει το κήρυγμα των Αποστόλων, τον Θεάνθρωπο Χριστό, και να προσκυνήσει θεούς αλλοτρίους και όχι τον Θεό των Πατέρων μας, τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Ο Θεός να δώσει και στον λαό μας και σ’ εμάς να μείνουμε πιστοί εις τον Θεάνθρωπο Χριστό, για να έχουμε και την ευλογία των αγίων αυτών μεγάλων Αποστόλων του Χριστού μας.

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές Αγίων (των ετών 1981-1991) Β’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 214.

Η παράδοση των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

The post Η παράδοση των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.