Ιδιαίτερα μιλούσε εναντίον της Μασωνίας. Στο Σινά τον επισκέφθηκε κάποιος από την Ελληνική Παροικία του Καΐρου συνοδευόμενος από Σιναΐτη ιερομόναχο. Ενώ συνομιλούσαν φιλικά, ο συνομιλητής ανέφερε ότι είναι Μασώνος. Τότε απότομα ο ήρεμος Γέροντας εξανέστη και του είπε με αγανάκτηση: «Α, να χαθής» και αμέσως τον εγκατέλειψε και έφυγε. Ήθελε να δείξη με την συμπεριφορά του τον αποτροπιασμό του προς την Μασωνική ιδιότητα. Άλλος Μασώνος τον επεσκέπτετο και παρουσιαζόταν σαν γνωστός και φίλος του. Όταν ο Γέροντας πληροφορήθηκε – και αφού διεσταύρωσε την πληροφορία ότι είναι Μασώνος –, τον έλεγξε και διέκοψε κάθε σχέση μαζί του.

Τον επισκέπτονταν πολιτικά πρόσωπα, βουλευτές, υπουργοί, γερουσιαστές από τις Η.Π.Α. και ο βασιλιάς Κωνσταντίνος του έστελνε κάρτες. Από κανέναν όμως δεν ζήτησε τίποτε για τον εαυτό του ή για γνωστά του μοναστήρια. Μόνο ζητούσε να ενεργούν για το καλό της Πατρίδος και της Εκκλησίας.

Ακόμη βοήθησε πολλούς κρατικούς υπαλλήλους με τις συμβουλές του να είναι τίμιοι και ευσυνείδητοι στην εργασία τους. Εκτιμούσε τους καλούς παιδαγωγούς για το ουσιαστικό έργο που προσφέρουν, και τους ευλαβείς στρατιωτικούς, που έχουν ιδανικά.

Πολλούς νέους αναρχικούς τους έπεισε να υπηρετήσουν στρατιώτες.

Γενικώς συμβούλευε όλους να έχουν σεβασμό και αγάπη προς την Πατρίδα, να ενεργούν για το κοινό καλό ευσυνείδητα και να μην παρασύρωνται από το γενικό πνεύμα της αδιαφορίας, της ισοπεδώσεως των πάντων, του βολέματος και της καταχρήσεως.

Κυρίως όμως ο Γέροντας βοήθησε την Πατρίδα αφανώς με την προσευχή του. Αυτό φαίνεται από το τυπικό που είχε, αλλά και από το ποίημα που έστειλε στην μητέρα του. Στο τέλος γράφει ότι γίνεται καλόγηρος για να προσεύχεται «και για όλη την Πολιτεία». Έδινε πρώτος το παράδειγμα και παρακινούσε, λέγοντας: «Να κάνουμε προσευχή ο Θεός να φωτίζη τους υπευθύνους που έχουν θέσεις μεγάλες στην Πολιτεία, γιατί αυτοί μπορούν να κάνουν μεγάλο καλό».

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 741.

Ο άγιος Παΐσιος για την αγάπη προς την Πατρίδα

The post Ο άγιος Παΐσιος για την αγάπη προς την Πατρίδα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Γέροντα, τι μας συμβουλεύετε να κάνουμε ως νέοι μοναχοί που είμαστε;

– Η υπακοή είναι δρόμος ασφαλής που οδηγεί στην ελευθερία και στην ταπείνωσι.

– Πώς αποκτάται η πραγματική ταπείνωσις;

– Η ταπείνωσις πρέπει να γίνη μία κατάστασις. Μπορεί να έρχωνται λογισμοί υπερηφανείας και ο μοναχός να τους πολεμή με λογισμούς ταπεινώσεως, και αυτό να γίνεται μέχρι τέλους της ζωής του. Όμως δεν αρκεί αυτό, αλλά πρέπει να σκεφθή ότι ο Θεός με έκανε άνθρωπο και όχι ζώο. Επί πλέον έχυσε το αίμα Του για μένα. Λοιπόν, εγώ πρέπει να τον ευγνωμονώ, να τον ευχαριστώ και να ταπεινώνωμαι, επειδή δεν ανταποκρίνομαι στις τόσες ευεργεσίες Του.

– Τι πρέπει να κάνουμε, όταν έχουμε πειρασμούς, ή από λογισμούς δικούς μας ή από πόλεμο άλλων;

– Πρέπει να τους δεχώμαστε με χαρά, διότι με αυτούς μας επισκέπτεται η θεία Χάρις. Όσοι πειρασμοί και να μας έλθουν, εάν εμείς είμαστε κοντά στον Χριστό, τότε η καρδιά μας θα έχη γλυκύτητα, διότι ο Κύριος είναι όλος γλυκύτης.

Κάποτε πήγα στη Μονή Κωνσταμονίτου και βρήκα τον φημισμένο Ηγούμενό της Φιλάρετο να είναι πεσμένος κάτω και κουλουριασμένος σαν κουβάρι και να λέγη: Δεν είχα σήμερα πειρασμό, δεν είχα σήμερα πειρασμό. Τότε είπα από μέσα μου: Δεν μου λες να σου δώσω τους δικούς μου πειρασμούς και τα πάθη μου; Διότι τότε ήμουν γεμάτος από αυτά, όπως και τώρα!

Άλλοτε πάλι είχα πάει στο χωριό μου ως μοναχός. Όταν ήμουν στην Εκκλησία, έκανα προσευχή και είπα: Κύριε, βάλε όλους αυτούς τους πιστούς στη Βασιλεία Σου, κι εμένα αν θέλης βάλε με σε μία ακρούλα. Τότε ο ιερέας, ο οποίος με υπεραγαπούσε από λαϊκό ακόμη και μάλιστα με κοινωνούσε μέσα στο Ιερό, φώναξε δυνατά μπροστά σε όλους: Φύγε, και να κοινωνήσης από έξω. Εγώ βγήκα χωρίς να του πω τίποτε. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ήλθε ο Ιερέας και μου έβαλε μετάνοια με δάκρυα ζητώντας συγχώρησι. Όλα αυτά έγιναν από την προσευχή που είχα κάνει. Τότε ο Κύριος είχε πάρει την Χάρι Του από τον Ιερέα, κατόπιν όμως με την μετάνοια του την ξανάδωσε διπλή. Εμένα με δοκίμασε, εάν θα κάνω υπομονή και δείξω ταπείνωσι. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε υπομονή και χαρά στις δοκιμασίες και στους πειρασμούς.

– Εάν έλθουν λογισμοί να φύγουμε από το Μοναστήρι και να πάμε στην έρημο, τι πρέπει να κάνουμε;

– Πρέπει να φροντίζουμε να κόβουμε τα πάθη μας και τότε και εδώ που είμαστε έρημος θα είναι.

– Πώς μπορούμε να λέμε καλύτερα την ευχή, όταν είμαστε μόνοι στο κελλί μας ή έξω μαζί με άλλους;

– Η ησυχία βοηθάει πολύ, αλλά δεν πρέπει να αρνούμαστε και την εξυπηρέτησι των αδελφών, όταν μας την ζητούν. Πρέπει, όπως είπαμε στην αρχή, να έχουμε ταπείνωσι και τότε θα έχουμε και ευχή πραγματική. Να μη κάνουμε από συνήθεια είκοσι, πενήντα, διακόσια κομποσχοίνια, τελείως τυπικά. Κάποτε ένας μοναχός ψάρευε και έλεγε συνέχεια την ευχή. Όταν όμως το ψάρι τού έτρωγε το δόλωμα, τότε αυτός και στον πειρασμό το έστελνε και κακό χρόνο νάχης του έλεγε κλπ.

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 25 (2000), σελ. 80.

Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Α’)

The post Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Α’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

– Εδώ θα σταματήσουμε την θεραπεία.

– Γιατί, Γέροντα;

–Τώρα θα κάνεις υπακοή εσύ. Θα δώσεις εντολή να σταματήσουμε. Τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Χθες θέλησα να προσευχηθώ γονατιστός και δεν μπόρεσα. Δεν μπορώ να δω κανέναν· έληξε η αποστολή μου. Αυτό ήταν. Εδώ θα με αφήσετε.

Ύστερα ρώτησε:

– Μπορώ να πίνω λίγο νερό ή στειμμένο καρπούζι; Τίποτε άλλο. Και θα σε παρακαλέσω, θα έρθεις άλλη μια φορά και μετά δεν θα ξανάρθεις.

«Την τελευταία φορά που τον είδα», διηγείται ο θεράπων ιατρός του κ. Γεώργιος Μπλάτζας, «επτά ημέρες πριν κοιμηθή, φαίνεται ήμουν στενοχωρημένος. Πολλές φορές με απασχολούσε το θέμα αν, αυτό που κάνουμε στους αρρώστους, είναι το σωστό. Μου είπε:

– Άκουσε, Γιώργο. Όλα έγιναν όπως έπρεπε. Άξιος ο μισθός σου. Μη στενοχωριέσαι. Ήθελα να ξέρης, όποτε με χρειασθής, θα είμαι κοντά σου.

– Γέροντα, το συκώτι σας πρήστηκε και σας πονάει, του είπα, γιατί είχε κάνει μεταστάσεις φοβερές.

» Χαμογέλασε και μου είπε:

– Α, αυτό είναι το καμάρι μου, μη στενοχωριέσαι. Αυτό με κράτησε ως τα εβδομήντα, και αυτό τώρα με στέλνει, όσο πιο γρήγορα μπορεί, εκεί που πρέπει να πάω. Μη στενοχωριέσαι γι’ αυτό, μια χαρά είμαι».

Συγχρόνως είχε δύσπνοια. Είχε συσκευή οξυγόνου που όταν δυσκολευόταν πολύ, την χρησιμοποιούσε. Οι πόνοι γίνονταν πιο έντονοι. Δεν δεχόταν να κάνη ενέσεις παυσίπονες. Δεν ήθελε να λείψη τελείως ο πόνος. Μόνο έπαιρνε καμμιά κορτιζόνη, για να μπορή, μέχρι να παραδώση το πνεύμα του, να αυτοεξυπηρετήται.

Ο Γέροντας είχε επιθυμία να επιστρέψη στο Άγιον Όρος. Να κοιμηθή και να ταφή αφανώς στο Περιβόλι της Παναγίας, στην πνευματική του Πατρίδα. Είχε μάλιστα παρακαλέσει ένα πνευματικό του τέκνο να διαμορφώση κατάλληλο χώρο για να μείνη εκεί τις τελευταίες ημέρες του, γιατί στην “Παναγούδα” ήταν αδύνατο πια να μείνη μόνος. Ετοιμάστηκε κάποια Τετάρτη και υπολόγιζε την ερχομένη Δευτέρα να μπη στο Όρος. Αλλά αιφνιδίως χειροτέρεψε η κατάστασή του. Ο πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους προσφέρθηκε να διαθέση ελικόπτερο, αλλά ο γιατρός γνωμάτευσε ότι μπορεί να πεθάνη στον δρόμο. Φυσικά και ο Γέροντας δεν αναπαυόταν σε τέτοιους τρόπους μεταβάσεως.

Πάλι προγραμμάτισε την επιστροφή του στο Όρος, μόλις βελτιώθηκε λίγο η υγεία του, αλλά και πάλι εμποδίστηκε από νέα επιδείνωση της ασθενείας. Πίσω από αυτές τις δυσκολίες και τα εμπόδια κρυβόταν το θέλημα του Θεού, δηλαδή να ταφή έξω στον κόσμο. Οι άνθρωποι, όσο τον είχαν ανάγκη, όταν ζούσε, άλλο τόσο θα τον χρειάζονταν και μετά την κοίμησή του.

Έτσι αποφάσισε να μείνη και να ταφή στο μοναστήρι της Σουρωτής, κοντά στον Άγιό του. Πιθανώτατα, πριν από την οριστική του απόφαση, να έλαβε και σαφέστερη πληροφορία από τον Θεό για το θέμα αυτό.

Ειδοποίησε και του έφεραν το Μεγάλο Σχήμα και το κουκούλι. Ώρισε την θέση του τάφου και έδωσε εντολές και οδηγίες σχετικά με τον τρόπο της κηδείας του.

Το τελευταίο διάστημα ζήτησε από δύο γνωστούς του Επισκόπους που πέρασαν να τον δουν, να του διαβάσουν συγχωρητική ευχή, ευχή εις ψυχορραγούντα, και να κάνουν και την νεκρώσιμη ακολουθία, όπου συνέψαλε ο Γέροντας. Κοινωνούσε τακτικά. Με κόπο και δυσκολία πήγαινε μόνος του στην Εκκλησία. Όταν του πρότειναν να έρχεται ο παπάς να τον κοινωνά στο κελλί, αρνήθηκε λέγοντας:

– Εγώ πρέπει να πάω στον Χριστό, όχι να ‘ρθή ο Χριστός σε μένα.

Οι πόνοι συνεχώς επιτείνονταν και έφθασαν πλέον να ισοτιμούνται με τους πόνους των μαρτύρων.

– Γέροντα, δεν πονάτε; τον ρώτησε Αγιορείτης, που τον έβλεπε ήρεμο και ειρηνικό.

– Συνήθισα, απάντησε.

Πράγματι, σε όλη του την ζωή είχε εξοικειωθή με τον πόνο. Δεν πανικοβαλλόταν, δεν γόγγυζε, αλλά υπέμενε και δοξολογούσε. Τώρα φιλοσοφούσε ανατρέχοντας νοερώς στα μαρτύρια των Αγίων μαρτύρων. Έλεγε: «Όσο με ωφέλησαν οι αρρώστιες, δεν με ωφέλησε η άσκηση που σαν μοναχός έκανα τόσα χρόνια».

Κάπου-κάπου έψαλλε, για να διασκεδάση τον δυσβάσταχτο πόνο και να αντικαταστήση με την ψαλμωδία τυχόν αναστεναγμούς αθέλητους.

Είχε σταματήσει να βλέπη κόσμο. Τώρα που πλησίαζε το τέλος, δεν ήθελε ούτε οι αδελφές να μπαίνουν στο κελλί του. Όταν χρειαζόταν κάτι, χτυπούσε τον τοίχο και ερχόταν η αδελφή. Ήθελε να είναι μόνος, να προσεύχεται απερίσπαστα και να προετοιμασθή καλύτερα για την έξοδό του. Εξυπηρετείτο μέχρι τέλους μόνος, εταλαιπωρείτο αφάνταστα, ήταν όμως χαρούμενος και ειρηνικός.

Στην εορτή της αγίας Ευφημίας, 11 Ιουλίου (ν.η.), ημέρα Δευτέρα, κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός στο κρεββάτι του, αφού πλέον αδυνατούσε να μεταβή στην Εκκλησία.

Ο Γέροντας πέρασε την τελευταία νύχτα μαρτυρική. Επεκαλείτο την Παναγία μέσα στους πόνους του: «Γλυκειά μου Παναγία», έλεγε. Του έπαιρναν τον σφιγμό και ήταν ανύπαρκτος. Μόνο όταν ανάσαινε φαινόταν πως ζη. Μέχρι το τέλος αισθανόταν, καταλάβαινε τα πάντα και συνεχώς προσευχόταν. Μόνο για δύο ώρες έχασε τις αισθήσεις του, και όταν συνήλθε, με σβησμένη φωνή είπε: «Μαρτύριο, πραγματικό μαρτύριο», και έπειτα εκοιμήθη ειρηνικά. Ήταν η 12η Ιουλίου του έτους 1994, ημέρα Τρίτη και ώρα 11η π.μ. και με το παλαιό εορτολόγιο η 29η Ιουνίου, μνήμη των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Ενταφιάσθηκε πίσω από το ναό του οσίου Αρσενίου, χωρίς να μάθη και χωρίς να κληθή κανείς στην κηδεία του. Αυτό ήταν το θέλημα του Γέροντα. Να γίνη αφανώς η κηδεία του.

Μετά από τρεις ημέρες, που έγινε γνωστή η κοίμησή του, το τι συνέβη είναι απερίγραπτο. Από όλα τα μέρη μια κοσμοσυρροή ξεχυνόταν για να προσκυνήσουν τον τάφο του. Έβλεπε κανείς αυθόρμητες εκδηλώσεις αγάπης και ευλαβείας. Άλλοι τον επεκαλούντο ως Άγιο. Άλλοι από ευλάβεια έπαιρναν χώμα από τον τάφο του. Όσοι είχαν κάποιο προσωπικό του αντικείμενο το θεωρούσαν μεγάλη ευλογία.

Το Κελλί του στο Άγιον Όρος, η “Παναγούδα”, υπέστη «ευσεβή λεηλασία». Προσκυνητές μπήκαν κάτω από τα σύρματα και σκαρφάλωσαν μέχρι την απλωταριά. Έπαιρναν ό,τι εύρισκαν, για να το έχουν ευλογία από τον Γέροντα: Κύπελλα, μαχαίρια, ξύλα, χαλάκια λασπωμένα, σχοινιά, χαρτιά, ακόμη και κούτσουρα που τα είχε για καθίσματα.

Οι θρήνοι και τα δάκρυα έπνιγαν πολλούς, ιδιαίτερα εκείνους που είχαν ευεργετηθή από τον Γέροντα. Αισθάνονταν την έλλειψή του, την ορφάνια. Αλλά έπειτα μια παρήγορη ελπίδα ανέτειλε, ότι τώρα βρίσκεται πλέον κοντά στην Αγία Τριάδα και πρεσβεύει για όλους.

Επάνω στον απέριττο τάφο του, σε μαρμάρινη πλάκα, χαράχθηκε το ποίημα που γράφτηκε από τον ίδιο:

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 359.

Η μακαρία και αφανής κοίμηση του αγίου Παϊσίου

The post Η μακαρία και αφανής κοίμηση του αγίου Παϊσίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Από την αρχή της μοναχικής του ζωής ταλαιπωρήθηκε για πολλά χρόνια από την βρογχεκτασία, την λανθασμένη διάγνωση και θεραπεία, τις αιμοπτύσεις και τέλος την δύσκολη εγχείρηση.

Όταν εγχειρήθηκε στους πνεύμονες, κρυολόγησε και του έδωσαν ισχυρή αντιβίωση, ενώ ήταν νηστικός. Του φάνηκε «σαν να ξεφλουδίστηκαν τα έντερά του». Έκτοτε απέκτησε μεγάλη ευαισθησία. Με το παραμικρό κρυολόγημα είχε ενοχλήσεις, γουργουρητά και έβγαζε αφρούς και αίμα. Το ίδιο συνέβαινε και με ορισμένες τροφές.

Είχε μεγάλη ευαισθησία στο κρύο. Αν στις αγρυπνίες έμενε λίγο ανοιχτή η πόρτα της Εκκλησίας, με το παραμικρό ρεύμα άρχιζε να φτερνίζεται και να βήχη δυνατά. Αρκετές φορές έβαζε στο μέτωπό του μια χαρτοπετσέτα ή ένα μικρό έμπλαστρο. Εξηγεί ο ίδιος τον λόγο: «Είχα πονοκέφαλο και με συμβούλεψε ένας μοναχός από την Σταυρονικήτα να βάζω κάτω από το σκούφο μου μια χαρτοπετσέτα και θα περάσει. Αυτό το βρήκα αποτελεσματικό, διότι ζεσταίνεται το κεφάλι».

Με τα πρώτα κρύα, από τον Σεπτέμβριο, άναβε την κτιστή θερμάστρα που ενώ τον θέρμαινε, συγχρόνως τον πρόδιδε στους επισκέπτες.

Όταν βέβαια καταλάβαινε ότι υπήρχε ανάγκη, σε όποια κατάσταση και αν βρισκόταν, όσο άρρωστος και αν ήταν, σηκωνόταν με κρύο, βροχή, χιόνι και άνοιγε. Τους έβαζε στο Αρχονταρίκι που είχε ζέστη και ο ίδιος πήγαινε στην Εκκλησία που ήταν πολύ κρύα, και έβλεπε ιδιαιτέρως τον καθένα. Αυτό όμως μπορεί να διαρκούσε ώρες.

Αυτή την κατάσταση, όσο και αν ήταν δύσκολη και επώδυνη, ο Γέροντας την υπέμενε με δοξολογία. Δεν γόγγυζε ούτε ζητούσε από τον Θεό να άρη τις παθήσεις και να του δώση υγεία.

Για πέντε-έξι μήνες υπέφερε από δισκοπάθεια. Τον είχε πιάσει και στο Σινά, όταν πήγε να σηκώση μια πέτρα βαρειά από γρανίτη. Πονούσε πολύ. Μερικές φορές στηριζόταν σε δυο μπαστούνια και δυσκολευόταν πολύ να εξυπηρετή τον κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια είχε συχνότερη αιμορραγία στα έντερα, που σταδιακά αύξανε. Έφθασε να πηγαίνη στο μέρος μέχρι και δεκαεννέα φορές σε μια νύχτα, χωρίς να έχη τίποτε· έβγαζε μόνο αίμα. Οι γιατροί δεν ήξεραν πού ακριβώς οφείλεται η αιμορραγία, γιατί ο Γέροντας δεν ήθελε να κάνη εξετάσεις.

Δεχόταν τον κόσμο, έκανε τα πνευματικά του, τηρούσε με συνέπεια το ασκητικό του τυπικό, αλλά οι δυνάμεις του έπεφταν. Εξαντλείτο από την αιμορραγία και την μεγάλη κούραση. «Μου έρχεται μερικές φορές να σβήσω», έλεγε.

Δυο χρόνια πριν από την κοίμησή του πήγε να εορτάση το Πάσχα σε ένα Καλύβι μαζί με άλλους πατέρες. Έλεγε χαριτολογώντας στον Γέροντα του Κελλιού: «Βρε παπα… ή το Κελλί σου, φαίνεται, πήγε πιο μακρυά ή εγώ γέρασα. Τι από τα δύο συμβαίνει;… Μάλλον εγώ γέρασα».

Έβλεπε να εκλείπουν οι δυνάμεις του. Η ασθένειά του επιδεινωνόταν, η ακατάσχετη αιμορραγία δεν αναχαιτιζόταν. Αλλά παρ’ όλα αυτά υπέμενε, χωρίς να προσφεύγη σε ιατρικές εξετάσεις και φάρμακα. Το μόνο που ζητούσε με ένταση από τον Θεό ήταν να βοηθά τους πάσχοντες αδελφούς που δεν σταματούσαν να προσέρχωνται ζητώντας βοήθεια. Πώς να μη συγκινηθή ο καλός Θεός και να μην εισακούη τις προσευχές του;

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 347.

Πόνος και ασθένειες, οι ισόβιοι συνοδοί του αγίου Παϊσίου

The post Πόνος και ασθένειες, οι ισόβιοι συνοδοί του αγίου Παϊσίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.