Κατόπιν άρχισε ο άγιος γέροντας να δέχεται και τους λαϊκούς. Η πόρτα του κελιού του ήταν ανοικτή για όλους από την πρωινή λειτουργία μέχρι τις οκτώ το βράδυ. Όλους τους δεχόταν πρόθυμα, σε όλους έδινε ευλογία και απαραίτητες σύντομες νουθεσίες.

Τους επισκέπτες τους δεχόταν ντυμένος ως συνήθως με λευκό ζωστικό και κοντόρασο· τις Κυριακές και τις εορτές φορούσε επιπλέον επιτραχήλι και επιμάνικα, επειδή τις ημέρες αυτές κοινωνούσε.

Με ιδιαίτερη αγάπη δεχόταν εκείνους, στους οποίους παρατηρούσε ειλικρινή μετάνοια και ταπείνωση, καθώς και εκείνους που έδειχναν φλογερό ζήλο για την πνευματική ζωή. Αφού συνομιλούσε μαζί τους, ακουμπούσε στα σκυμμένα κεφάλια τους την άκρη του επιτραχηλίου με το δεξί του χέρι και τους πρότεινε να προφέρουν μαζί του την εξής προσευχή μετανοίας: «Ήμαρτον Κύριε, ήμαρτον με την ψυχή και το σώμα, με λόγο και έργο, με το νου και την διάνοια και με όλες μου τις αισθήσεις: την όραση, την ακοή, την όσφρηση, την γεύση και την αφή· εκουσίως και ακουσίως, εν γνώσει και αγνοία».

Κατόπιν διάβαζε την συγχωρητική ευχή, πράγμα που έδινε στους επισκέπτες του ανακούφιση συνειδήσεως και ιδιαίτερη πνευματική γλυκύτητα, και τους έχριε σταυροειδώς στο μέτωπο με λάδι από την κανδήλα που έκαιε ενώπιον της εικόνος της Θεοτόκου της Ελεούσης, την οποία αποκαλούσε Χαρά όλων των χαρών. Και αν ήταν πρωί έδινε αγιασμό των Θεοφανείων και τεμάχιο αντιδώρου ή άρτου που είχε ευλογηθεί στην ολονύκτια αγρυπνία. Έπειτα, αφού τους ασπαζόταν, έλεγε τον αναστάσιμο χαιρετισμό: «Χριστός Ανέστη!» και έδινε να ασπασθούν την εικόνα της Θεοτόκου ή τον σταυρό που φορούσε στο στήθος του.

Εκείνους που του αποκάλυπταν κάποια ιδιαίτερα ψυχικά τους βάσανα και δεινοπαθήματα, ο όσιος τους παρηγορούσε πατρικά και τους έδινε τα απαραίτητα πνευματικά φάρμακα. Σε άλλες περιπτώσεις έδινε συμβουλές που ισχύουν για όλους τους χριστιανούς, ιδίως όμως καθοδηγούσε στην αδιάλειπτη μνήμη του Θεού, στην προσευχή και στην σωφροσύνη.

Ο όσιος Σεραφείμ πάντοτε τόνιζε ιδιαιτέρως να έχουν διαρκώς στην γλώσσα και την καρδιά: την Κυριακή προσευχή «Πάτερ ημών», την αρχαγγελική «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη…», το Σύμβολο της πίστεως, και την ευχή του Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν».

«Σ’ αυτά», έλεγε, «ας συγκεντρώνεται όλη σου η προσοχή· είτε κάθεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε έρχεσαι, είτε αναχωρείς, είτε βρίσκεσαι στον ναό πριν από την έναρξη της ακολουθίας, αυτά έχε συνεχώς στο στόμα σου και στην καρδιά σου. Με αυτή την επίκληση του ονόματος του Θεού θα βρεις ανάπαυση, θα κατορθώσεις την κάθαρση σαρκός και πνεύματος και θα σκηνώσει μέσα σου το Πνεύμα το Άγιο, η πηγή όλων των αγαθών, και θα σε οδηγεί στην αγιοσύνη, με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα».

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Βίος, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 48.

Ο όσιος Σεραφείμ στο έργο του γέροντος

The post Ο όσιος Σεραφείμ στο έργο του γέροντος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στους πνευματικούς του αγώνες πρόσθετε ο άγιος ασκητής και την χειρωνακτική εργασία στο ύπαιθρο. Πολύ πρωί προ της αυγής, όταν όλα ακόμη κοιμούνται, λέγοντας την ευχή του Ιησού μάζευε ξύλα ανάμεσα από τα μνήματα και τα μετέφερε κοντά στο κελί του. Μια φορά τον αντιλήφθηκε ένας δόκιμος της μονής που είχε ως διακόνημα να σημαίνει το εγερτήριο και γεμάτος χαρά του έκανε εδαφιαία μετάνοια και καταφιλώντας τα πόδια του ζήτησε την ευλογία του. Ο όσιος Σεραφείμ τον ευλόγησε και του είπε: «Περίφραξε τον εαυτό σου με σιωπή και πρόσεχε».

Αφού πέρασε έγκλειστος πέντε περίπου χρόνια, ο όσιος άλλαξε σε μερικά σημεία την εξωτερική όψη της έγκλειστης πολιτείας του: η πόρτα του κελιού του ήταν τώρα ανοικτή και ο καθένας μπορούσε να τον επισκεφθεί, μόνο που εκείνος δεν απαντούσε στις ερωτήσεις, κρατώντας την υπόσχεση της σιγής και συνεχίζοντας τις πνευματικές του ενασχολήσεις.

Ο τότε επίσκοπος του Ταμπώφ Ιωνάς, που επισκεπτόταν συχνά την μονή του Σάρωφ, επιθύμησε κάποτε να δει κατά πρόσωπο τον π. Σεραφείμ. Με το σκοπό αυτό ήλθε στο κελί του· άλλα ο όσιος, εκπληρώνοντας πιστά τις υποσχέσεις του ενώπιον του Θεού και προστατεύοντας τον εαυτό του από την ανθρωπαρέσκεια, δεν διέκοψε ούτε αυτή την φορά την σιγή και τον εγκλεισμό του. Για τον όσιο δεν είχε έλθει προφανώς η ώρα να εγκαταλείψει τον έγκλειστο βίο. Έτσι το εννόησε και ο επίσκοπος, ο όποιος απέρριψε την πρόταση του ηγουμένου Νήφωνος να παραβιάσουν την πόρτα, λέγοντας: «Μη τυχόν σφάλουμε». Και άφησε τον όσιο εν ειρήνη.

Αλλά σύντομα μετά το περιστατικό αυτό ήλθε όντως η ώρα για τον όσιο Σεραφείμ να εγκαταλείψει ολοκληρωτικά την εξάσκηση του εγκλείστου βίου και της σιγής. Με πλήρη αυταπάρνηση, υπομονή, ταπείνωση και ακαταίσχυντη πίστη διάνυσε την οδό του κοινοβιάτη, του ερημίτη, του στυλίτη, του ησυχαστή και του εγκλείστου, απόκτησε μεγάλη καθαρότητα ψυχής και αξιώθηκε υψηλών χαρισμάτων από το Θεό. Και τότε, κατά το θέλημα του Κυρίου, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την ησυχία και, ενώ εξακολουθούσε να ζει ολοκληρωτικά εν τω Θεώ και για τον Θεό και η ζωή του ισοδυναμούσε με την τελεία απόταξη του κόσμου, άρχισε την διακονία προς τον κόσμο αυτό με την αγάπη του, με τα θεόσδοτα χαρίσματα της διδασκαλίας, της διορατικότητας, της θαυματουργίας και των ιαμάτων, με την πνευματική καθοδήγηση, την προσευχή, την παρηγοριά και τις συμβουλές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ανέλαβε ο όσιος Σεραφείμ το υψηλό έργο του γέροντος (στάρετς), την πνευματική πατρότητα, στο οποίο και τελείωσε την πολύμοχθη και αγία του ζωή.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Βίος, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 46.

Οι πνευματικές ενασχολήσεις του οσίου Σεραφείμ

The post Οι πνευματικές ενασχολήσεις του οσίου Σεραφείμ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.