– Έως πότε θα μας απαγορεύεις να βγαίνουμε από το μοναστήρι και να ζητούμε τη βοήθεια του κόσμου για τα εντελώς απαραίτητα; Δεν αντέχουμε άλλο. Μια νύχτα θα υπομείνουμε ακόμη και το πρωί θα φύγουμε. Δεν ήλθαμε εδώ για να πεθάνουμε της πείνας.

Ο άγιος τους παρηγορούσε, τους υπενθύμιζε τις ασκήσεις των παλαιών πατέρων, τους ανέφερε τα λόγια του Χριστού: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά» (Ματθ. 6:26).

Με αφορμή τα λόγια αυτά τους είπε:

– Εάν ο Κύριος φροντίζει για τη διατροφή των πουλιών και των άλλων ζώων, δεν θα φροντίσει για μας; Μια αφορμή ασκήσεως της υπομονής μάς παρουσιάζει και εμείς βαρυγκομούμε τόσο; Εάν υπομείνουμε με υπομονή τη σύντομη αυτή δοκιμασία, θα κερδίσουμε μεγάλα οφέλη. Ο χρυσός με την δοκιμασία μέσα στην φωτιά καθαρίζεται και λάμπει.

Στην συνέχεια προφήτευσε:

– Δοκιμάσαμε για λίγο τη στέρηση, το πρωί θ’ απολαύσουμε την αφθονία.

* * *

Η πρόρρησή του εκπληρώθηκε. Το επόμενο πρωί ένας άγνωστος έστειλε στο μοναστήρι μια μεγάλη ποσότητα φρεσκοψημένου ψωμιού, άφθονα ψάρια και πολλά άλλα μαγειρευμένα φαγητά.

– Αυτά τα στέλνει ένας καλός χριστιανός στον αββά Σέργιο και στους αδελφούς που ζουν μαζί του, είπαν οι απεσταλμένοι.

Οι μοναχοί τους παρακάλεσαν επίμονα να συμφάγουν, εκείνοι όμως αρνήθηκαν λέγοντας ότι τους δόθηκε εντολή να μη καθυστερήσουν καθόλου. Βλέποντας οι αδελφοί την ποσότητα των τροφών κατάλαβαν ότι ο Κύριος τους επισκέφθηκε και με θέρμη εκδήλωσαν την ευγνωμοσύνη τους. Ιδιαίτερη εντύπωση τους έκανε η ασυνήθιστα ωραία γεύση που είχε το ψωμί. Οι τροφές που έλαβαν επαρκούσαν για πολλές ημέρες. Ο όσιος ηγούμενος εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία να διδάξει τους υποτακτικούς του:

– Βλέπετε, αδελφοί, πόσο θαυμαστή είναι η πρόνοια του Θεού. Βλέπετε πόσο πλούσια ανταμοιβή μας έδωσε ο Θεός για την υπομονή που δείξαμε. Ο Κύριος ουδέποτε θα εγκαταλείψει τον άγιο αυτό τόπο και τους πιστούς δούλους Του, που ζουν εδώ και Τον υπηρετούν ημέρα και νύχτα.

Από το βιβλίο: Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ. Έκδοση έκτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2006, σελ. 42.

Η υπομονή του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ

The post Η υπομονή του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η υπομονή στις δοκιμασίες είναι ένα ασφαλές μέσο για να ενωθούμε με τον Θεό. Όσο ο γογγυσμός χωρίζει από τον Θεό, τόσο η υπομονή σφυρηλατεί την ενότητά μας μαζί Του. Αν λοιπόν υπομένεις μ’ ευγνωμοσύνη όλες τις δοκιμασίες για χάρη Του, θα σου ανταποδώσει την αιώνια μακαριότητα.

Μέσω της θλίψεως και της υπομονής εισέρχεσαι στον χώρο της αληθινής γνώσεως και καθαρίζεσαι από το πλήθος των αμαρτιών σου.

Πρόσεχε ωστόσο να μην εκθέτεις θεληματικά τον εαυτό σου σε κινδύνους. Να προσεύχεσαι στον Κύριο με τα λόγια της προσευχής που Εκείνος δίδαξε: «Μη εισενέγκης με εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι με από του πονηρού»! Μην επιδιώκεις εσύ τις δοκιμασίες, για ν’ ασκηθείς τάχα στην υπομονή. «Μη δώης εις σάλον τον πόδα σου, μηδέ νυστάξη ο φυλάσσων σε» (Ψαλμ. 120:3). Μην εκτίθεσαι ο ίδιος σε κινδύνους και πειρασμούς. Να είσαι όμως πάντα έτοιμος να υπομείνεις με ευγνωμοσύνη όσους θα παραχωρήσει ο Θεός.

Ο ίδιος ο Κύριος μας διδάσκει με το παράδειγμά Του. Όταν πριν από το πάθος προσευχόταν στον Πατέρα Του, έλεγε: «Πάτερ μου, ει δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Θυμήσου ακόμη πόσες φορές φυλαγόταν από τους Ιουδαίους και τους ξέφευγε, ή προφυλάσσονταν από τους κινδύνους που τον απειλούσαν. Ήταν όμως έτοιμος πάντα να υποταχθεί στο θέλημα του Πατρός: «πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ» (Ματθ. 26:39).

Ο λόγος για την υπομονή δεν τελειώνει εύκολα. Θυμάμαι πάλι τους λόγους του Κυρίου: «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» (Λουκ. 21:19), «ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 10:22). Αλλά και στο διάστημα της επίγειας ζωής Του ο Κύριος έγινε για μας πρότυπο υπομονής, μακροθυμίας και ανεξικακίας· «ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει, παρεδίδου δε τω κρίνοντι δικαίως» (Α’ Πέτρ. 2:23).

Υπόμεινε κι εσύ με χαρά τα πάντα, για ν’ ακούσεις τη φωνή Του να λέει: «Ότι ετήρησας τον λόγον της υπομονής μου, καγώ σε τηρήσω εκ της ώρας του πειρασμού της μελλούσης έρχεσθαι επί της οικουμένης όλης, πειράσαι τους κατοικούντας επί της γης» (Αποκ. 3:10).

«Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι και εισήκουσε της δεήσεώς μου» (Ψαλμ. 39:1). Ο Κύριος δέχεται σαν θυσία ευάρεστη την ανδρεία υπομονή, ενώ αποστρέφει το πρόσωπό Του από τη μικροψυχία. Οι άνθρωποι της υπομονής ακολουθούν πιστά τα ίχνη Του, οι δειλοί και οι μικρόψυχοι απομακρύνονται από κοντά Του· «πολλοί απήλθον εκ των μαθητών αυτού εις τα οπίσω και ουκέτι μετ’ αυτού περιεπάτουν» (Ιω. 6:66).

Ποιος τραυματισμένος θεράπευσε ποτέ την πληγή του χωρίς υπομονή στον πόνο και στα θεραπευτικά μέσα του γιατρού; Ποιος μπορεί ν’ ακολουθήσει πίσω από τον Χριστό χωρίς να σηκώσει στους ώμους τον σταυρό της υπομονής; Κανένας. Όλοι όσοι Τον ακολούθησαν και Τον ακολουθούν ήταν και είναι έτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν με υπομονή τις δοκιμασίες που οπωσδήποτε θα τους βρουν, καθώς τονίζει και ο σοφός Σειράχ: «Τέκνον, ει προσέρχη δουλεύειν Κυρίω Θεώ, ετοίμασον την ψυχήν σου εις πειρασμόν» (2:1).

«Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. 16:24). Τι μας λέει μ’ αυτά τα λόγια Του ο Κύριος; Ότι όποιος θέλει να βαδίσει στα ίχνη Του πρέπει πρώτα ν’ αρνηθεί τον εαυτό του, δηλαδή τη φιλαυτία του και το θέλημά του, έπειτα να σηκώσει τον σταυρό του, σταυρό υπομονής και ανδρείας, και τέλος να Τον ακολουθήσει.

Αγωνίσου να παραμείνεις χωρίς μεταπτώσεις σε κατάσταση πνευματικής εγρηγόρσεως, υπομονής και ανδρείας, γιατί μόνο έτσι θα καταβάλεις τον νοητό Αμαλήκ που επιβουλεύεται την ψυχή σου, θ’ απαλλαγείς από βάσανα και θλίψεις και θ’ αξιωθείς των αιωνίων αγαθών, όταν θα επανέλθει ο Κύριος για να κρίνει τον κόσμο.

«Ουαί υμίν τοις απολωλεκόσι την υπομονήν· και τι ποιήσετε όταν επισκέπτηται ο Κύριος;» (Σοφ. Σειράχ 2:14).

Από το βιβλίο: Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 73.

Υπομονή

The post Υπομονή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ας πούμε λοιπόν έτσι πολύ συγκεκριμένα: μπορεί να έχεις μέσα σου ή μάλλον μπορεί το γονίδιό σου να έχει τέτοια στοιχεία μέσα του που να σε κάνουν να έχεις τάση να θυμώνεις ή να σε κάνουν να έχεις τάση επιθετικότητος, τάση να θέλεις να υπερηφανευθείς και ό,τι άλλο. Εσύ όμως απλά, ταπεινά, στέκεσαι ενώπιον του Θεού και λες: «Ό,τι και να συμβαίνει, ο Θεός το ξέρει. Ό,τι και να συμβαίνει είναι μέσα στην όλη δημιουργία του Θεού. Ο Θεός όλα τα ελέγχει. Με ξέρει ο Θεός και ως σύνολο, με ξέρει και με την κάθε λεπτομέρεια που εγώ δεν γνωρίζω. Ο Θεός λοιπόν επέτρεψε, αν θέλετε να το πάρουμε έτσι, να κληρονομήσω τις όποιες προδιαθέσεις και την όποια ψυχοσύνθεση κληρονόμησα, που έχει όλα αυτά που έχει».

Θα ήθελες, π.χ., να είσαι ταπεινός. Και εκείνη την ώρα που το ποθείς έτσι και το θέλεις τόσο πολύ, δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι πέρα για πέρα εγωισμός. Διότι αν θέλεις πράγματι να ταπεινωθείς, αν θέλεις πράγματι να υπακούσεις στον Θεό, να αγαπάς τον Θεό, να δοθείς στη χαρά που δίνει ο Θεός, καθόλου δεν σκανδαλίζεσαι, ό,τι κι αν συμβαίνει, και δεν προβληματίζεσαι γιατί να είναι έτσι και όχι αλλιώς και τι θα κάνω εγώ που είναι έτσι κλπ. Τίποτε. «Όπως έδοξε τω Κυρίω (Ιώβ 1:21). Έτσι τα επέτρεψε ο Θεός. Ο Θεός φαίνεται ήξερε καλά ότι θα ήταν αμφίβολη η σωτηρία μου, αν δεν είχα μέσα μου συνέχεια αυτό το σκουλήκι να με κάνει να θέλω να υπερηφανευθώ, και να χρειάζεται εγώ για την αγάπη του Χριστού να αγωνισθώ να μην κάνω το κέφι του».

Βρίσκεσαι λοιπόν σε σωστό δρόμο, την ώρα που θα πεις: «Για την αγάπη του Χριστού ούτε θα σκανδαλισθώ, που έχω αυτό το πράγμα, ούτε θα λυπηθώ, με την έννοια να πικραθώ και να αφήσω τον εαυτό μου να κυριευθεί από κατάθλιψη. Τίποτε τέτοιο. Θα κάνω τον αγώνα μου. Το να έχω μέσα μου τάση για εγωισμό και λίγο-πολύ να φαίνεται αυτό και στους άλλους, δεν μου περιποιεί τιμή, αλλά αντίθετα με εκθέτει και έτσι με βοηθάει, ώστε να ταπεινωθώ αληθινά».

Όταν λοιπόν δεν θα πάρεις ύφος σαν να είσαι αδικημένος ούτε θα πάρεις παραπονιάρικη στάση ενώπιον του Θεού, γιατί να επιτρέψει να έχεις αυτό το πράγμα, αλλά θα πεις: «Αχ, Θεέ μου, όχι μόνο αυτό, αλλά και χειρότερα με άξιζαν», τότε ακριβώς οδεύεις προς τη σωτηρία. Διότι πάντοτε υπάρχει η ελευθερία, η ελευθερία της βουλήσεως, η ελευθερία του ηγεμόνος νου, όπως το ονομάζουν οι Πατέρες.

Μπορεί λοιπόν αυτό το εγώ με την καλή έννοια, ο ηγεμονεύων νους, να πει: «Επέτρεψε ο Θεός αυτό, επέτρεψε ο Θεός εκείνο· και τα επέτρεψε, όχι για να παραδοθώ σ’ αυτά, δηλαδή στην εγωιστική μου διάθεση ή στην τάση που έχω προς κατάθλιψη ή στην εχθρικότητα, που με κάνει κάτι να έχω με τους ανθρώπους. Όχι. Θα κάνω τον αγώνα μου. Ας είμαι ο τελευταίος όλων, ας είμαι ο χειρότερος, ας με θεωρούν έτσι· δεν πειράζει. Θα κάνω τον αγώνα μου». Αυτό είναι το μαρτύριο. Αυτό είναι που περιμένει ο Θεός να δει.

Αν έλθουν τα πράγματα αλλιώς, αν οικονομήσει ο Θεός να δημιουργηθούν καταστάσεις που να χρειασθεί μαρτύριο, όπως τα πρώτα χρόνια, και μας πιάσουν να μας σουβλίσουν κλπ., αυτό είναι άλλο θέμα. Τώρα λοιπόν ο καθένας καλείται να ζήσει αυτό το μαρτύριο, το οποίο όμως είναι γλυκό μαρτύριο. Όλο το θέμα είναι να εννοήσει κανείς την αλήθεια αυτή και να την αποδεχθεί. Δεν χρειάζεται να ξέρει γράμματα ούτε χρειάζεται να ειδικευθεί. Όχι. Απλά-απλά να πιστεύεις ότι ξέρει ο Θεός τι κάνει και πως, ό,τι επέτρεψε ο Θεός, ξέρει γιατί το επέτρεψε. Και να μην αφήσεις μέσα σου –αυτό είναι στο χέρι σου– ούτε πικρία να δημιουργηθεί ούτε παράπονο ούτε σκανδαλισμός ούτε αντίδραση. Ούτε να αρχίσεις να κλαις τη μοίρα σου, γιατί έτσι και όχι αλλιώς. Εμπιστέψου στον Θεό, πάρε την τελευταία θέση και πες ότι είσαι ο χειρότερος των ανθρώπων.

Εδώ, άλλοι έλιωσαν τα κόκκαλά τους στην άσκηση, για να έλθει κάποτε μέσα τους αυτή η πεποίθηση ότι είναι οι τελευταίοι των ανθρώπων. Διότι ο άνθρωπος αν δεν μετανοήσει και δεν ταπεινωθεί έτσι, ώστε να έχει αληθινή μετάνοια και αληθινή ταπείνωση μέσα του, η Χάρις του Θεού δεν μπορεί να έλθει να τον σώσει. Κι εσένα που έχεις τα κουσούρια, τα όποια κουσούρια, σε βοηθούν αυτά το συντομότερο να ταπεινωθείς, το συντομότερο να μετανοήσεις, το συντομότερο να ζήσεις το μαρτύριο αυτό, καθώς όλα αυτά σε καταθλίβουν. Και να το υπομείνεις το μαρτύριο αυτό για την αγάπη του Χριστού και να χαίρεις, όσο κι αν φαίνεται παράξενο.

Και πρέπει να πούμε εδώ ότι όλα τα μαρτύρια είναι βαριά, όλα τα μαρτύρια στοιχίζουν, όλα τα μαρτύρια προκαλούν πόνο, αλλά όμως φαίνεται ότι το μαρτύριο που περνά κανείς από τον ίδιο τον εαυτό του είναι το χειρότερο, είναι το δυσκολότερο. Και φαίνεται ότι κανένας δεν απαλλάσσεται απ’ αυτό. Ο καθένας, στηριζόμενος βέβαια στην αγάπη του Θεού και στο ότι ο Θεός τα οικονομεί όλα προς το συμφέρον του ανθρώπου, πρέπει να σηκώσει τον εαυτό του, να αντέξει τον εαυτό του, να πάει κόντρα προς όλα εκείνα τα οποία θέλουν να τον βουλιάξουν τον άνθρωπο στην αμαρτία, στην απόγνωση, στην απελπισία.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Το μυστήριο της σωτηρίας», Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2000, σελ. 145 (αποσπάσματα).

Να υπομείνουμε το μαρτύριό μας για την αγάπη του Χριστού

The post Να υπομείνουμε το μαρτύριό μας για την αγάπη του Χριστού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Ιώβ ήταν, όπως ομολογεί ο ίδιος ο Θεός, άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη. Είχε 7 αγόρια και 3 κορίτσια, 10 παιδιά το σύνολο…

Ο Θεός έδωσε την άδεια στον Διάβολο να τον πειράξει, εκτός από του να διασαλεύσει τον νου του. Και άρχισαν οι σκληρές δοκιμασίες, οι μεγάλοι πειρασμοί. Σκοτώθηκαν τα παιδιά του, έχασε όλα τα υπάρχοντά του, στερήθηκε την υγεία του για πολλά χρόνια, και δόξαζε τον Θεό.

Δεν έμεινε στον Ιώβ τίποτε όρθιο. Ούτε φίλοι, ούτε γυναίκα, ούτε παιδιά, ούτε περιουσία, ούτε υγεία, ούτε τίποτε. Του έμεινε μόνο ο νους του, ο οποίος δεν είχε προσβληθεί, και η πίστη στον Θεό. Άνθρωπος ήτανε. Και ο Χριστός μας όταν σήκωσε το Σταυρό, γονάτισε ανεβαίνοντας στο Γολγοθά. Και όταν ήταν σταυρωμένος και ήταν στην κορυφή των πόνων και της οδύνης, για να δείξει ότι ο άνθρωπος έρχεται σε στιγμές που γονατίζει, είπε: «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλιπες;» Όχι ότι είχε την εγκατάλειψη, αλλά απλώς, από ανθρωπίνης πλευράς και επειδή ήθελε με το παράδειγμά του, με τη ζωή του, σαν πρότυπο δικό μας, να δούμε ότι ο άνθρωπος έχει εν μέτρω την αντοχή, την υπομονή και τις γνώσεις. Πεπερασμένος νους, πεπερασμένη η προσπάθεια και η αντοχή του. Και έτσι όπως βρισκόταν και ο Ιώβ σε μια δύσκολη στιγμή, σ’ ένα στρίμωγμα ψυχολογικό, σκέφτηκε και είπε: «Γιατί να με γεννήσεις; Γιατί να γεννηθώ; Να είναι η μέρα που γεννήθηκα καταραμένη και φέγγος ξανά να μην τη φέξει».

Μόλις είδε ο Θεός ότι πάει να γονατίσει, έρχεται και τον κρατάει και του λέει: «Στάσου, ξέρεις γιατί σε έχω δοκιμάσει; Ξέρεις γιατί επέτρεψα όλα αυτά να σου γίνουν; Για να σε αναδείξω άγιο. Για να σε αναδείξω κραταιό παράδειγμα υπομονής σ’ όλες τις γενεές. Και από το δικό σου παράδειγμα και πάθημα να ωφεληθούν οι μεταγενέστεροι άνθρωποι και να στερεωθούν στις δοκιμασίες της ζωής». Και τότε αρχίζει και του κάνει ένα πατρικό και επιστημονικό έλεγχο και τον ερωτά: «Δεν μου λες, όταν εγώ θεμελίωνα τη γη, που ήσουν; Μήπως γνωρίζεις πού είναι οι θησαυροί των νεφελών; Μήπως εκείνο, μήπως το άλλο;»

Απαντάει ο Ιώβ και λέει: «Πρώτα άκουγα με τ’ αυτιά μου ότι είσαι ελεήμων, είσαι, είσαι, είσαι…, αλλά τώρα σε είδα με τα μάτια μου, σε ένιωσα μες στην καρδιά μου και εφαύλισα, δηλαδή εξουδένωσα τον εαυτό μου εσωτερικά και είπα: Δεν είμαι τίποτα άλλο παρά γη και σποδός. Δεν είμαι τίποτα άλλο παρά χώμα και στάχτη που πατιέται. Αυτός είμαι. Δεν έχω τίποτα το σπουδαίο». Και αφού ο Θεός ευλόγησε τον Ιώβ και την πίστη και την ταπείνωσή του, τον καθάρισε αυτομάτως από την ασθένειά του και του έδωσε περισσότερα αγαθά.

Θαυμάζω την διαφορά της προαιρέσεως, της ψυχικής αντοχής, αλλά και την εκ διαμέτρου διαφορά της πίστεως του πολυάθλου Ιώβ με τη σημερινή μας αντοχή και παίρνω από την προσωπική μου άποψη το πόση διαφορά έχουμε. Διότι εκ των πραγμάτων είδαμε ότι ο Ιώβ είχε μια απλή πίστη στο Θεό, με ό,τι έβλεπε απλώς στη φύση, με τη λειτουργία της. Και εμείς, από την άλλη, έχουμε τόσα και τόσα, αναρίθμητα βοηθήματα, αδιάσειστα, ακλόνητα, θεϊκά, αγιοτικά, προσωπικά από τη ζωή και τόσα άλλα, και όμως έχουμε τρομερή διαφορά στην αντιμετώπιση των θλίψεων, των πειρασμών, των δοκιμασιών που υπομένουμε.

Έχουμε το φοβερό παράδειγμα του Χριστού ως πρότυπο. Έχουμε τους αγίους μάρτυρες, τους αγίους Αποστόλους, τους ασκητές. Έχουμε τα βοηθήματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έχουμε τα άγια Μυστήρια και δη αυτό το Μυστήριο που τελεσιουργείται σε κάθε θεία Λειτουργία, που μεταλαμβάνουμε κατά μετάγγιση πνευματική του Σώματος και Αίματος του Χριστού μας δια μέσου του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, μεταλαμβάνουμε Σώμα και Αίμα Χριστού και γινόμαστε ένα με τον Χριστό.

Παραταύτα όμως, ενώ έχουμε όλη αυτή την ασύλληπτη βοήθεια που δεν αριθμείται με τίποτε, βρισκόμαστε μπροστά στον Ιώβ σαν έντομα μπροστά σ’ έναν ελέφαντα. Αυτή είναι η διαφορά μας. Αυτός υπέμεινε τόσα και τόσα μαρτύρια και εμείς, έρχεται ένας πόνος ελάχιστος, μα από δόντι είναι, μα από κάποιο άλλο μέλος του σώματος, ή μια θλίψη από οικογενειακή περιπέτεια ή οτιδήποτε άλλο, και βλέπουμε τους εαυτούς μας, ων πρώτος ειμί εγώ, να γονατίζουμε, να απελπιζόμαστε, να χάνουμε την ελπίδα και να λέμε: «Τώρα, χάθηκα». Ενώ έχουμε τόσα φοβερά παραδείγματα να θεμελιώσουμε τη δική μας πίστη, να αντιμετωπίσουμε τη δοκιμασία, για να πετύχουμε και εμείς έστω και μια ελάχιστη νίκη.

Η όλη ζωή του πολυάθλου Ιώβ ας μας γίνει παράδειγμα φωτεινό στη ζωή μας για ν’ αντιμετωπίζουμε οποιαδήποτε θλίψη, και από οποιαδήποτε πλευρά, με υπομονή και πίστη. «Ως επίστευσας γενηθήτω σοι». Όπως πιστεύουμε, έτσι και μας γίνεται από τον Θεό. Όταν πιστεύουμε ότι μπορούμε, με τη χάρη του Θεού, να ξεπεράσουμε την Α ή Β θλίψη και στενοχώρια και κατάσταση, θα το μπορέσουμε. Δεν θα το μπορέσουμε, αν δεν θα το πιστέψουμε.

Έρχονται και λένε οι σημερινοί άνθρωποι: «Δεν μπορούμε να μεγαλώσουμε τόσα παιδιά». Και βλέπουμε, στο παρελθόν τούς παπούδες μας με τα τόσα παιδιά και με τόση φτώχεια, και τα ξεπερνούσαν και έτρεφαν όλα τα παιδάκια τους. Τώρα εμείς λέμε, ότι δεν μπορούμε. Γιατί υπολογίζουμε τα πράγματα πάνω στις δυνάμεις μας. Γιατί δεν διαθέτουμε ζωντανή πίστη. Στον άνθρωπο, όμως, που πιστεύει, έρχεται η δύναμη του Θεού και η πίστη ενισχύεται και ο Θεός τα οικονομεί.

Εδώ, με φυσική πρόνοια, τα πουλάκια και όλα τα ζώα τα οικονομεί ο Θεός και δεν στερούνται. Εμείς οι άνθρωποι, με τη λογική μας, βάζοντας τα πράγματα με τη λογική και όχι με την πίστη, βγαίνουμε λάθος και επομένως δεν μπορούμε. Έχουμε, όμως και στη σημερινή εποχή παραδείγματα φωτεινά και αξιοπρόσεκτα, με μεγάλη οικογένεια και είναι φτωχοί άνθρωποι.

Μα, θα μου πείτε, ότι εξυπηρετούνται, διαιτώνται λιγότερο, και δεν γίνονται επιστήμονες όλα τα παιδιά.

Ε, βέβαια, δεν μπορούν να γίνουν επιστήμονες, θα γίνουν και τεχνίτες, θα γίνουν και διαφορετικά, πάντως όλα τα παιδιά θα ζήσουνε. Αλλά κάναμε τη ζωή κατά τέτοιο τρόπο, που να μην μπορούμε και εκ του φυσικού, διότι όταν θέλουμε όλα τα παιδιά να σπουδάσουν ή όλα να τους τα δίνουμε ό,τι επιθυμούν, φυσικά το πορτοφόλι δεν επαρκεί, και επομένως στερούμαστε και επομένως βρισκόμαστε παραβάτες της εντολής του Θεού «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, πληρώσατε την οικουμένην», και όλα αυτά.

Λοιπόν, το φωτεινό παράδειγμα και οι πρεσβείες του πολυάθλου μας Ιώβ, που γιορτάζει σήμερα, να μας βοηθήσουν, ώστε τα αθλήματά του, τα στεφάνια του, τα παράσημά του, να μας δώσουν περισσότερη δύναμη και αντοχή, προσπαθώντας, έστω και από μακριά, να τον ακολουθήσουμε και να φτάσουμε και εμείς στον τελικό σκοπό που είναι η κατάπαυσις εις αιώνας αιώνων, η Άνω Ιερουσαλήμ.

Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 17, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 18, άρθρο «Περί πειρασμών και θλίψεων» (απόσπασμα).

Το φωτεινό παράδειγμα του πολυάθλου Ιώβ

The post Το φωτεινό παράδειγμα του πολυάθλου Ιώβ appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.