Πρώτη, την πίστη, να έχει δηλαδή καθαρή και ειλικρινή πίστη προς τον πνευματικό του πατέρα, τόσο πολύ ώστε να νομίζει ότι βλέπει το Χριστό και ότι σ’ Αυτόν υποτάσσεται, όπως λέει ο Κύριος Ιησούς: «Όποιος ακούει εσάς ακούει εμένα, κι όποιος απορρίπτει εσάς απορρίπτει εμένα· κι όποιος απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που με απέστειλε» (Λουκ. 10, 16)· επίσης: «Ό,τι δεν προέρχεται από πίστη είναι αμαρτία» (Ρωμ. 14:23).

Δεύτερη, την αλήθεια· να είναι δηλαδή αληθινός στα έργα και στους λόγους και στην ακριβή εξομολόγηση των λογισμών του. Γιατί λέει ο Ψαλμωδός: «Θεμέλιο των λόγων σου είναι η αλήθεια» (Ψαλμ. 118:160), και: «Ο Κύριος αρέσκεται στην αλήθεια» (Ψαλμ. 30:24). Και ο Χριστός λέει: «Εγώ είμαι η αλήθεια» (Ιω. 14:6)· μάλιστα λέγεται και Αυτοαλήθεια.

Τρίτη αρετή, να μην κάνει το δικό του θέλημα – γιατί, λέει, είναι ζημία στον υποτακτικό να κάνει το θέλημά του –, αλλά πάντοτε να το κόβει θεληματικά, χωρίς δηλαδή να αναγκάζεται από τον πνευματικό του πατέρα.

Τέταρτη, να μην αντιλέγει και να μη φιλονεικεί καθόλου, γιατί η αντιλογία και η φιλονεικία δεν είναι των ευσεβών. Όπως γράφει και ο ιερότατος Παύλος: «Αν είναι κανένας φιλόνεικος, εμείς πάντως δεν έχουμε τέτοια συνήθεια, ούτε οι Εκκλησίες του Θεού» (Α’ Κορ. 11:16). Το να αντιλέγει λοιπόν κανείς και να φιλονεικεί προέρχεται από φρόνημα δεμένο με απιστία και υπερηφάνεια, όπως έχει λεχθεί ότι ο υπερήφανος αντιλέγει έντονα. Ισχύει και το αντίθετο, δηλαδή το να μην αντιλέγει κανείς και να μη φιλονεικεί προέρχεται από πιστή και ταπεινή διάθεση.

Πέμπτη αρετή που πρέπει να φυλάει ο υποτακτικός είναι η ακριβής και ειλικρινής εξομολόγηση στον γέροντα. Λέει ο θείος Δαβίδ: «Αποφάσισα να φανερώσω στον Κύριο την ανομία μου, κατηγορώντας τον εαυτό μου, και Συ συγχώρησες» κλπ. (Ψαλμ. 31:5). Και ο Ιωάννης της Κλίμακος λέει: «Μώλωπες που φανερώνονται, δε θα προχωρήσουν στο χειρότερο, αλλά θα θεραπευθούν».

Εκείνος που κρατά αυτή την πεντάδα των αρετών με σοφία και επιμέλεια, ας γνωρίζει χωρίς ν’ αμφιβάλλει ότι θα επιτύχει από εδώ ακόμα σαν αρραβώνα τη μακαριότητα των δικαίων.

Και αυτά μεν είναι τα χαρακτηριστικά της αξιομνημόνευτης υπακοής, τα οποία είναι ένα είδος ρίζας και θεμελίου. Άκουσε τώρα και ποιοι είναι οι κλάδοι και ο καρπός και η οροφή. Μας λέει ο Ιωάννης της Κλίμακος: «Από την υπακοή γεννιέται η ταπείνωση, από την ταπείνωση η διάκριση, από τη διάκριση η διόραση, και από αυτήν η προόραση», η οποία είναι έργο μόνο του Θεού και τη δωρίζει, σαν δώρο εξαιρετικό και υπερφυσικότατο, σ’ εκείνους που θεοποιούνται και γίνονται μακάριοι.

Εκτός από αυτά, γνώριζε και τούτο· ανάλογα με την ακρίβεια της υποταγής σου βλαστάνει μέσα σου η ταπείνωση, και πάλι ανάλογα με την ταπείνωσή σου η διάκριση, ομοίως και οι άλλες αρετές. Και ν’ αγωνίζεσαι με όλη σου τη δύναμη να τρέχεις χωρίς να πλανάσαι το δρόμο της υπακοής. Και έτσι θα φτάσεις ασφαλώς και στην προχωρημένη αρετή.

Αν όμως χωλαίνεις κάπου στο στάδιο της υποταγής, να ξέρεις ότι δεν θα τελειώσεις καλά τον υπόλοιπο δρόμο που ξεκίνησες, δηλαδή την κατά Χριστόν πολιτεία, ούτε θα στεφανωθείς με το στεφάνι που δίνουν στους νικητές. Αλλά η υπακοή και τα γνωρίσματά της που είπαμε, να σου είναι ένα είδος οδηγός, όπως στους ναυτικούς αυτό που κοιτούν για να κρατούν ίσια την πορεία τους.

Έτσι κοιτάζοντας σταθερά σ’ αυτήν θα μπορέσεις να περάσεις το μέγα πέλαγος των αρετών και να ρίξεις άγκυρα στο ατάραχο λιμάνι της απάθειας. Κι αν σου συμβεί και καμιά θύελλα ή τρικυμία, αυτή θα οφείλεται σε παρακοή σου. Γιατί, όπως λένε οι Πατέρες, εκείνον που έχει αληθινή υπακοή ούτε ο ίδιος ο διάβολος δεν μπορεί να τον βλάψει.

Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Ε’. Εκδόσεις “Το περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2002. «Μέθοδος και κανόνας ακριβής για όσους διαλέγουν την ησυχαστική και μοναστική ζωή», σελ. 31.

Τα σημάδια της αληθινής υποταγής

The post Τα σημάδια της αληθινής υποταγής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Θέλω να το τονίσω αυτό, και να το προσέξουμε, αδελφοί μου, διότι την ευλαβούμεθα την Παναγία και την υμνούμε και την τιμούμε και πόσα δεν λέμε και στους Χαιρετισμούς και στις άλλες ακολουθίες, όπως τιμούμε και όλους τους αγίους, αλλά και τον Θεό τον παρακαλούμε, τον ικετεύουμε και προσευχόμαστε πάλι και πάλι στον Ιησού Χριστό, στην Αγία Τριάδα. Όμως τα πράγματα δείχνουν ότι, ενώ είναι μεγάλη η προσφορά της ψυχής μας από πλευράς ύμνων κλπ. προς την Παναγία, προς τον Τριαδικό Θεό, προς τους αγίους, τελικά δεν γίνεται σ’ εμάς κάτι ανάλογο προς όλη αυτή την προσφορά της ψυχής μας. Δεν γίνεται κάτι ανάλογο. Να το προσέξουμε αυτό.

Έχει πάθει ο άνθρωπος τουλάχιστον στα χρόνια μας ένα δυστύχημα μεγάλο· θρησκευτικός, θρησκευτικότατος, με τους ύμνους του, με τις μελέτες του, με τα διαβάσματά του, με την πίστη του, αλλά όμως δεν συντονίζει, δεν προσπαθεί να συντονίσει τη ζωή του με τα κελεύσματα του Θεού, με τα παραγγέλματα του Θεού, όπως έκαναν όλοι οι άγιοι και πρώτη η Παναγία, η οποία το έκανε και τη βρήκε ο Θεός και την κάλεσε και την έκανε μητέρα του. Βρήκε ο Θεός και τους άλλους έπειτα αγίους, τις άγιες ψυχές. Μπορεί να τις βρήκε τις ψυχές αυτές μέσα στην αμαρτία, μέσα στη λάσπη κλπ., αλλά όμως ήταν αποφασισμένες αυτές οι ψυχές –φάνηκε, το έδειξαν τα πράγματα– να ανταποκριθούν στην κλήση του Θεού και να ζήσουν κατά τον νόμο του Θεού, κατά το θέλημα του Θεού, και να αφήσουν την οποιαδήποτε ζωή και την οποιαδήποτε νοοτροπία και την οποιαδήποτε κατάσταση που είχαν πρώτα και να ζήσουν όπως ήθελε ο Θεός. Γι’ αυτό κλήθηκαν κι αυτοί και έγιναν άγιοι.

Αυτό είναι που δεν έχει προσέξει και δεν μπορεί να καταλάβει ο σημερινός άνθρωπος, ο σημερινός χριστιανός, κι εμείς, αδελφοί μου. Και απόψε, άσχετα τι έγινε μέχρι αυτή τη στιγμή, καθώς μιλάει ο Θεός –είπαμε, μιλάει ο Θεός, και μακάριος εκείνος που τον ακούει και τον καταλαβαίνει– καθώς είμαστε εδώ στον ναό και ακούμε κλπ., να προσέξουμε τη φωνή του Θεού, να καταλάβουμε τη φωνή του Θεού, και να δείξουν τα πράγματα, να φανεί στα πράγματα, ότι σαν να είμαστε προετοιμασμένοι από χρόνια και απλώς τη φωνή περιμέναμε, για να ανταποκριθούμε, για να πούμε ο καθένας μας· «Ιδού ο δούλος Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Αλλά όντως όμως, όντως από κει και πέρα να γίνει μ’ εμάς ό,τι θέλει ο Θεός, και όχι ό,τι θέλουμε εμείς και ό,τι σκεπτόμαστε εμείς.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Συνάξεις Τριωδίου Β’ “, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 189

Η Παναγία συντόνισε την ζωή της στο παράγγελμα του Θεού.

The post Η Παναγία συντόνισε την ζωή της στο παράγγελμα του Θεού. appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Και ο Κύριος ήλθε στη γη να διορθώσει τα πράγματα και να αποκαταστήσει τον άνθρωπο με την υπακοή στον ουράνιο Πατέρα: «Ιδού ήκω του ποιήσαι, ο Θεός, το θέλημά σου» (Εβρ. 10:9). Ιδού έρχομαι να κάνω το θέλημά Σου, Θεέ μου. Πολλές φορές κατά την επίγειο ζωή Του ο Κύριος θα πει: «Ου ποιώ το θέλημα το εμόν, αλλά το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός» (Ιω. 6:38). Και ούτε να διανοηθούμε ότι το θέλημα του Χριστού ως ανθρώπου δεν ήταν καλό. Δεν τίθεται όμως έτσι το θέμα. Ο Χριστός δεν ήλθε απλώς να κάνει ως άνθρωπος το καλό. Ήλθε να κάνει το θέλημα του Πατέρα, στον Οποίο φάνηκαν ανυπάκουοι οι Πρωτόπλαστοι, και εισήγαγαν στο ανθρώπινο γένος όλα τα δεινά.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Κύριος στον κήπο της Γεθσημανή παρακαλεί τον Θεό Πατέρα λέγοντας: «Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Και είχε τόσο δίκαιο να μη θέλει να πιεί το πικρό ποτήριο του πάθους, γιατί ήταν από κάθε άποψη αθώος και αναμάρτητος. Προσθέτει όμως με απόλυτη υπακοή: «Πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλά ως συ» (Ματθ. 26:39). Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος θα τονίσει χαρακτηριστικά: «…εαυτόν (ο Χριστός) εκένωσε μορφήν δούλου λαβών… γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2:7-8).

Να γιατί ίδρυσε ο Κύριος την Εκκλησία Του· για να μάθει ο καθένας μέσα σ’ αυτήν το μάθημα της υπακοής. Οι πρωτόπλαστοι έδωκαν εξετάσεις και απέτυχαν. Ο Κύριος επέτυχε απόλυτα. Μέσα στην Εκκλησία, μιμούμενοι τον Χριστό και βοηθούμενοι από τον Χριστό, οι πάντες πρέπει και μπορούν να μάθουν το μάθημα της υπακοής και να σωθούν. Η υπακοή στην Εκκλησία είναι ένα μαρτύριο, αλλά περιέχει όλες τις αρετές.

Όλοι οι μάρτυρες και όλοι οι άγιοι έφθασαν στην αγιότητα και κέρδισαν τον στέφανο της δόξης, μαθαίνοντας μέσα στην Εκκλησία το μάθημα της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Όλοι όσοι δεν πρόσεξαν αυτήν την αλήθεια, παρά τους κόπους και τους αγώνες που έκαναν, έπεσαν έξω, έμειναν στην πλάνη και χάθηκαν μαζί με τον δραστηριότατο, αλλά και συγχρόνως απόλυτα ανυπότακτο, διάβολο.

Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από τις προσευχές μας, από τις αγάπες μας, από την οποιαδήποτε αρετή μας, από τα μεγαλύτερα καλά μας. Ο Θεός θέλει την υπακοή μας στο θέλημά Του. Μέσα στην υπακοή η αγάπη είναι αληθινή αγάπη, η προσευχή είναι αληθινή προσευχή, η οποιαδήποτε πνευματική μας εργασία και αρετή είναι ευπρόσδεκτη από τον Θεό. Όσο πιο υπάκουος είναι κανείς στον Θεό μέσα στην Εκκλησία Του, τόσο πιο άγιος γίνεται.

Υπακοή στο θέλημα του Θεού σημαίνει από το ένα μέρος να γνωρίσει κανείς τον Θεό αληθινά και σωστά. Ο Θεός απεκάλυψε τον εαυτό Του δια του Ιησού Χριστού. Επομένως δεν μπορεί κανείς να γνωρίσει και να έχει αληθινή κοινωνία με τον Θεό παρά δια του Ιησού Χριστού. Αλλά ο Ιησούς Χριστός ίδρυσε την Εκκλησία Του και σ’ αυτήν παρέδωκε τη θεία Αποκάλυψη. Έτσι στη συνέχεια δεν μπορεί να γνωρίσει κανείς αληθινά τον Χριστό παρά δια της Εκκλησίας Του.

Ο Χριστός άφησε την Παράδοση στους μαθητάς του. Εκείνοι στους δικούς τους μαθητάς και εκείνοι πάλι στους δικούς τους μέχρι σήμερα. Έτσι, υπάρχει μέσα στην Εκκλησία η ίδια Παράδοση, η ίδια θεία Αποκάλυψη. Γι’ αυτό μόνο μέσα στην Εκκλησία υπάρχει η σωτηρία. Γι’ αυτό είχαν πάντοτε οι θεοφιλείς ψυχές φροντίδα να είναι μέσα στην Εκκλησία, να παραλάβουν σωστά την Παράδοση και να ζήσουν τη γνωριμία και κοινωνία με τον Χριστό και τον Θεό, όπως την παραδίδει η Εκκλησία.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Οκτώβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018, σελ. 249.

Υπακοή στον Χριστό  δια της Εκκλησίας: οδός σωτηρίας

The post Υπακοή στον Χριστό  δια της Εκκλησίας: οδός σωτηρίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αν αποκτήσουμε αυτή την αγάπη, είναι η πλέον αληθινή και πνευματική! Αν έχουμε αγάπη, τα έχουμε όλα. Η αγάπη σού δίνει δύναμη να υπομένεις την αρρώστια σου, ακόμη σε καθαρίζει απ’ όλες τις αδυναμίες και τις πειρασμικές ενοχλήσεις σου. Αν έχεις αγάπη για τον Χριστό, υπομένεις τα πάντα: τις ύβρεις, τους εξευτελισμούς, τις συκοφαντίες, όλα… Από την αγάπη γεννιέται η υπομονή. Και τότε δεν αηδιάζεις ούτε και τον πλέον ασθενή. Αντίθετα, η τυχόν δυσοσμία του σού φαίνεται ευωδία. Διότι η μεγαλύτερη εκδήλωση αγάπης είναι να υπηρετείς έναν ασθενή στο όνομα του Ιησού Χριστού. Αν τον διακονείς με υπομονή και αγάπη, αυτός θα σωθεί με τη βοήθειά σου κι εσύ θα σωθείς με αυτόν.

Δεν είναι καλό πράγμα να οργίζεσαι. Η οργή δεν εργάζεται τη δικαιοσύνη του Θεού, ούτε καρποφορεί τους καρπούς της αγάπης. Όταν οργίζεσαι, το Πνεύμα του Θεού και της αγάπης αναχωρεί από κοντά σου κι έρχεται το πνεύμα της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας.

Η υπακοή… Αυτή η αρετή φέρνει μεγάλη ωφέλεια, αδελφέ μου. Δηλαδή, να μη κάνεις ποτέ το θέλημά σου. Ιδιαίτερα, όσοι ζείτε στο μοναστήρι, ποτέ να μη κάνετε το θέλημά σας. Θέλεις λίγο να αναπαυθείς, αλλά πώς, όταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή σε καλούν στην υπακοή; Θέλεις να προσευχηθείς κι αμέσως σε καλούν στην υπηρεσία. Τι πρέπει να κάνεις; Άφησε την προσευχή και πήγαινε.

Να λοιπόν, πώς σου κόβεται το θέλημα. Αλλ’ όταν σε καλούν στο διακόνημα και συ λες με τον νου σου: «Μα, τώρα τον έβαλε ο πειρασμός να με καλέσει; Να θέλω να προσευχηθώ κι εγώ λίγο και δεν υπάρχει τρόπος!»… Αν δεν πας, ο Θεός δεν δέχεται την προσευχή σου, διότι περιφρόνησες τον αδελφό σου και δεν τον βοήθησες με την αγάπη σου.

Σε μένα να έρχεστε εδώ περιστασιακά, αλλά εκεί που μένετε να έχετε τον Πνευματικό σας. Να εξομολογείστε και με την ευλογία του να κοινωνείτε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας.

Κρατείστε τις εντολές του Πνευματικού σας που έχετε. Οπουδήποτε πηγαίνετε να παίρνετε κοντά σας και τον Πνευματικό σας, δηλαδή τις εντολές του, την ευλογία του, τη σκιά του… Μη πηγαίνετε από Πνευματικό σε Πνευματικό, διότι άλλο σου λέει ο ένας, άλλο σου λέει ο άλλος. Αλλά τον βασικό Πνευματικό σου να τον ακούς σαν ν’ ακούς τον Θεό.

Πόσο με δοκίμασε και μένα ο Γέροντας στην υπακοή! Κάποτε με χτύπησε στο κεφάλι κι εγώ ζαλίσθηκα και δεν ήξερα τι να κάνω. Μου έλεγε: «Κάνε αυτό» και το έκανα. Κατόπιν με καλούσε και με φώναζε: «Γιατί το έκανες αυτό;». Ο ίδιος μου έλεγε «κάνε αυτό» και μετά από λίγο πάλι ο ίδιος με ρωτούσε γιατί το έκανα! Άλλοτε με ήλεγχε και κάπου-κάπου μου έδινε ένα δυνατό σκούντημα να ξυπνήσω.

Από το βιβλίο: π. Κων. Κόμαν, Αρχιμ. π. Ιωαννικίου Μπάλαν, Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου, Πνευματικός του Γέροντος Κλεόπα Ηλίε (1897-1990). Μετάφραση-επιμέλεια υπό αδελφών Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Άγιον Όρος 1990.

Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου για την αγάπη και την υπακοή

The post Ο Γέροντας Παΐσιος Ολάρου για την αγάπη και την υπακοή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.