Είναι, όμως, αξιοπρόσεκτο πως ο υμνογράφος δεν στέκεται μόνον στον γοερό θρήνο του Αδάμ, αλλά παρουσιάζει θαυμάσια και την ικεσία του ιδίου και κάθε έκπτωτου ανθρώπου για ανάκληση της εξορίας και επαναφορά στην γλυκιά αγκαλιά του Πατρός, που τον στερήθηκε δια της πονηρίας του διαβόλου και της δικής του αυτονομήσεως.

Γι’ αυτό, ακριβώς, οι Πατέρες τοποθετούν την ανάμνηση του γεγονότος αυτού ακριβώς πριν από την είσοδο στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, διότι, όσο μεγάλη ήταν η πτώση και η στέρηση, άλλο τόσο μακρύς χρειάζεται να είναι και ο αγώνας για την επανάκτηση των χαμένων αγαθών. Και επειδή ο παλαιός Αδάμ δεν μπόρεσε να αντισταθή στην επιθυμία για απόλαυση του γλυκού καρπού, χρειαζόταν να έρθη ο νέος Αδάμ, για να μας δείξη, με την δική του άσκηση και μάλιστα με την νηστεία του, τον δρόμο για την επανόρθωση της πτώσεως.

Εξ άλλου, η προπαρασκευαστική περίοδος του Τριωδίου αυτόν ακριβώς τον στόχο έχει. Να μας προετοιμάση καταλλήλως, για να εισέλθωμε στο κυρίως στάδιο του αγώνος, που θα οδηγήση και εμάς στην λύτρωση και στην ανάσταση. Έτσι, αφού αντιληφθήκαμε την περασμένη Κυριακή, της «Κρίσεως», ότι για να εισέλθωμε στην Βασιλεία των ουρανών δεν χρειάζονται θυσίες προς τον Κύριο αλλά η δική μας θυσιαστική συμπεριφορά προς τους εν Κυρίω αδελφούς μας, ερχόμαστε, τώρα, αυτήν την Κυριακή, της «Συγγνώμης ή της Συγχωρήσεως», όπως καλείται από τον Εσπερινό της ημέρας, να αλληλοσυγχωρηθούμε, ώστε να χωρέσωμε όλοι στην ουράνια Βασιλεία Του.

Στο σχετικό, μάλιστα, ανάγνωσμα της ημέρας, ο Απόστολος μας καλεί να ενδυθούμε τα όπλα του φωτός, που δεν είναι άλλα από τις αρετές μας, και να πολεμήσωμε ενάντια στον κακό μας εαυτό, για να κερδίσωμε την σωτηρία μας, με την χάρη, βεβαίως, του Σωτήρος Χριστού.

Σ’ αυτόν τον αιώνιο Σωτήρα προσβλέπει και ο πρωτόπλαστος Αδάμ, να του χαρίση και πάλι τον χαμένο Παράδεισο. Μέσα από την δική του πορεία, παρακολουθούμε ολόκληρη την πορεία του ανθρωπίνου γένους από την πτώση μέχρι την ανάσταση. Κατ’ αρχάς, ενθυμούμεθα ότι ο πλάστης μας Κύριος μάς «προσέλαβε χουν εκ της γης», μας «εζώωσε» και μας «ετίμησε», καθιστώντας μας άρχοντες «πάντων ορατών επί της γης», όμως εμείς δεν προσέξαμε και απεκδυθήκαμε οι τάλανες (= οι δύστυχοι) την θεοΰφαντη στολή μας και ντυθήκαμε «τους δερματίνους χιτώνας» και εκπέσαμε από την χώρα του ανέμελου Παραδείσου στον κόσμο του «μόχθου» και της φθοράς.

Χρησιμοποιεί, μάλιστα, ο υμνογράφος το α’ ενικό στην «αφήγησή» του, παρουσιάζοντας, έτσι, τον Αδάμ να θρηνή για λογαριασμό πάντων ημών, εφ’ όσον η δική του έκπτωση στοίχισε σε όλους μας τον Παράδεισο. Έτσι, λοιπόν, στο υπέροχο Δοξαστικό των Στίχων του Εσπερινού της ημέρας, εμφανίζεται ο Αδάμ καθισμένος «απέναντι του Παραδείσου» να θρηνή γοερώς και να λέη: «οίμοι τον απάτη πονηρά πεισθέντα και κλαπέντα και δόξης μακρυνθέντα. Οίμοι τον απλότητι γυμνόν, νυν δε ηπορημένον» (= αλλοίμονο σε μένα που στερήθηκα την πρώτη μου στολή, την απλή γυμνότητα!) Και συνεχίζει ο Αδάμ τον θρήνο του, αναπολώντας νοσταλγικά το χαμένο του δώρο: «Αλλ’ ω Παράδεισε, ουκέτι σου της τρυφής απολαύσω, ουκέτι όψομαι τον Κύριον και Θεόν μου και Πλάστην μου», απελπισμένος πλέον ότι εις γην απελεύσεται, εξ ης και προσελήφθη.

Και εδώ είναι που ο απελπισμένος Αδάμ – με ποια δύναμη, άραγε; – μετατρέπει την απελπισία του σε ικεσία, εκπλιπαρώντας τον προσωποποιημένο Παράδεισο να μεσιτεύση στον Πλάστη του, για να του υπανοίξη τις πύλες (να τις ανοίξη λίγο ή κρυφά), και να αξιωθή «μεταλαβείν του ξύλου της ζωής και της χαράς, ης πρότερον κατετρύφησε» (= υπεραπήλαυσε). Και πάλι: «Παράδεισε αγιώτατε, ικέτευε τω σε ποιήσαντι καμέ πλάσαντι, όπως των σων ανθέων πλησθήσομαι».

Αυτή η επίκληση του Αδάμ προς τον Παράδεισο, «το ωραιότατον κάλλος», «την άληκτον ευφροσύνην και απόλαυσιν», «την δόξαν των δικαίων» αποτελεί ένα αληθινά θαυμάσιο εύρημα του υμνογράφου, με το οποίο αισθητοποιεί την μεγάλη επιθυμία, τον διακαή πόθο του στερημένου να ξαναβρή την πηγή των αγαθών του. Όπως το απολωλός πρόβατο αναζητάει τον ποιμένα του, όπως ο άσωτος αποζητά την επιστροφή του στις αγκάλες του πατρός, έτσι και ο Αδάμ ποθεί τον Παράδεισο να ξαποστάση και να «πληρώση» την πνευματική του δίψα, σαν την έλαφο που προστρέχει να ξεδιψάση στις πηγές των υδάτων.

Και φυσικά ο Κύριος, που αποτελεί την αέναη πηγή των ιαμάτων και χαρίζει πλουσιοπάροχα τα ελέη του σε όλους, πολύ δε περισσότερο σε όσους τα επιζητούν με πόθο, όχι μόνον ακούει την παράκληση των απολωλότων τέκνων του να τους εισαγάγη «πάλιν εις τον Παράδεισον» αλλά λαμβάνει και ο Ίδιος σάρκα και οστά, για να σώση το πλάσμα Του! Έτσι, μέσω της συντελέσεως του όλου μυστηρίου της θείας οικονομίας, «αντεισήγαγε πάλιν δια του Σταυρού και του Πάθους» τους πρώην «αποικισθέντας του Παραδείσου».

Και επειδή «το πρώτον (= παλαιά) δια της του ξύλου βρώσεως» εξοριστήκαμε από τον παραδεισένιο οίκο Του, καλούμαστε τώρα, με την άσκησή μας στην νηστεία, στην προσευχή, στην ταπείνωση και στα έργα του ελέους, να αγωνιστούμε να φθάσωμε στο «Πάσχα το σωτήριον».

Είθε όλοι οι εν Κυρίω πιστοί αδελφοί να ξεκινήσωμε τον πνευματικό μας αγώνα στο στάδιο των αρετών όχι υποκριτικώς ούτε στανικώς, ούτε θρηνούντες μονίμως γοερώς για ό,τι χάσαμε και χάνομε με τις διαρκείς μας πτώσεις, αλλά αγωνιζόμενοι «φαιδρώς», με την βεβαία ελπίδα και την γλυκιά προσδοκία ότι θα αξιωθούμε και εμείς, με την δική μας φιλότιμη προσπάθεια και πολύ περισσότερο με την χάρη του Θεού, να αποκτήσωμε και πάλι τον χαμένο μας Παράδεισο και να κατοικήσωμε μόνιμα στην πλασμένη για εμάς «προ καταβολής κόσμου» ουράνια Βασιλεία Του. Καλό στάδιο και καλή συν-ανάσταση! Αμήν! Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

Θρήνος και ελπίδα

The post Θρήνος και ελπίδα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Οι τα πάντα σοφώς διαταξάμενοι Πατέρες φρόντισαν βεβαίως η είσοδός μας στην κατ’ εξοχήν πνευματική αυτήν περίοδο να γίνεται ομαλά, ώστε και το πνεύμα να προετοιμάζεται με τις κατάλληλες ακολουθίες και το σώμα να ακολουθή με την αντίστοιχη προετοιμασία.

Γι’ αυτό η τριμερής διάταξη του Τριωδίου ομοιάζει με την αντίστοιχη διάκριση των μελών του ανθρωπίνου σώματος. Οι τέσσερις πρώτες Κυριακές του Τριωδίου – «τα άκρα» – προετοιμάζουν τα βήματά μας για την ανηφορική μας πορεία προς την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή – «τον κορμό» –, ώστε μετά από πέντε Κυριακές και διερχόμενοι από τον «λαιμό» της Κυριακής των Βαΐων να περάσωμε στην «κεφαλή», στην κορύφωση των Παθών και στην Ανάσταση.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να αντεπεξέλθουμε επιτυχώς στο αγωνιστικό αυτό πνευματικό στάδιο είναι ο εξοπλισμός μας με τις κατάλληλες αρετές, με κορυφαία την ταπείνωση, την εισαγωγική αλλά και καταληκτική αρετή του Τριωδίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το Τριώδιο ανοίγει με την «υψοποιό» ταπείνωση του Τελώνου και κλείνει με την υψίστη ταπείνωση του «υπηκόου μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού» Κυρίου μας. Μόνον που Εκείνος μας απαλλάσσει από τους φόρους της αμαρτίας, δεχόμενος να πληρώση γι’ αυτές ο ίδιος εξάπαντος δια του τιμίου Του αίματος. Εμείς το μόνον που έχουμε να κάνωμε είναι να θελήσωμε να αγωνιστούμε για την αποβολή των παθών μας, ώστε «νομίμως αθλήσαντες» να λάβωμε τον στέφανο και την χαρά της νίκης, που είναι εξασφαλισμένη, διότι «μεθ’ ημών ο Θεός», ο σύμμαχός μας στον αγώνα και νικητής των παθών και του θανάτου!

Ξεκινώντας, λοιπόν, τον ωραίο αυτόν πνευματικό αγώνα καλούμαστε να εκριζώσωμε πρωτίστως την υπερηφανεία, που είναι η ρίζα και πηγή και μήτηρ της αμαρτίας (Ι. Χρυσόστομος), να αποβάλλωμε την «κακίστην υψηγορίαν» του Φαρισαίου και να μιμηθούμε την «αρίστην ταπείνωσιν» του Τελώνου, διότι μόνον η ταπείνωση μπορεί να μας οδηγήσει στην μετάνοια, όπως και τον άσωτο.

Πράγματι! Μόνον όταν ο άσωτος κατασπατάλησε την ουσία του πατρός, την πνευματική του δηλαδή παρακαταθήκη, και έπεσε πολύ χαμηλά, τότε και μόνον τότε συνειδητοποίησε «πόσων αγαθών εστερήθη και ποίας βασιλείας εξέπεσε», «ήλθε εις εαυτόν» και «αναστάς» επορεύθη την οδό της μετανοίας. Βεβαίως, εκείνον τον ωδήγησε πίσω η ανάμνηση της ζεστής πατρικής εστίας. Πόσοι, όμως, άσωτοι δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο της επιστροφής και «λιμώττουν μη χορταζόμενοι» ή και εάν βρουν την δύναμη να επιστρέψουν, δεν συναντούν κλειστές θύρες ή σκληρές καρδίες;

Εισερχόμενοι βαθύτερα στο νόημα του Τριωδίου διαπιστώνουμε ότι ο Θεός δεν είναι μόνον φιλεύσπλαγχνος πατέρας (Κυριακή του Ασώτου), που δέχεται στις αγκάλες του τον ειλικρινώς μετανοούντα, αλλά και δίκαιος κριτής (Κυριακή των Απόκρεω ή της Κρίσεως), που κρίνει αυστηρά αυτούς που αμελούν συστηματικά για την σωτηρία τους ή αυτούς που αρκούνται μόνον σε λόγια αγάπης αλλά δεν εφαρμόζουν στην πράξη τον λόγο Του: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου και τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

Εάν δεν επιθυμούμε, επομένως, να ακούσωμε και εμείς εκείνο το φοβερό «Πορεύεσθε απ’ εμού πάντες οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον», τότε ας σπεύσωμε να μετανοήσωμε εγκαίρως, ώστε να βρεθούμε στα δεξιά του Κυρίου μας και να κερδίσωμε την ουράνια βασιλεία, από την οποία εξέπεσε δια της παρακοής ο προπάτοράς μας Αδάμ και «καθεζόμενος απέναντι του Παραδείσου ωδύρετο και έλεγεν: Οίμοι, τι πέπονθα ο τάλας! μίαν εντολήν παρέβην και των αγαθών παντοίων εστέρημαι» (Κυριακή της Τυρινής ή της αναμνήσεως της εξόδου από τον Παράδεισο).

Με την ελπίδα, τέλος, να αποκτήσωμε και πάλι «την ητοιμασμένην ημίν βασιλείαν προ καταβολής κόσμου» εισερχόμαστε στον κορμό του Τριωδίου, στο στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με την προοπτική της Αναστάσεως. Γι’ αυτό εξ αρχάς ευχόμαστε ο ένας στον άλλον όχι μόνον Καλό στάδιο αλλά και Καλή Ανάσταση, διότι αισιοδοξούμε ότι, αγωνιζόμενοι «νομίμως και ικανώς», θα αξιωθούμε, με την βοήθεια του Θεού, «πάντες κατιδείν και το Άγιον Πάσχα πνευματικώς εναγαλλόμενοι». Αμήν! Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

Οι τέσσερις πρώτες Κυριακές του Τριωδίου

The post Οι τέσσερις πρώτες Κυριακές του Τριωδίου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, όπως και η παραβολή των δέκα παρθένων, είναι κάτι που πρέπει να τρομάζει τους λεγόμενους ανθρώπους της Εκκλησίας. Εδώ η προσευχή ενός ανθρώπου που νηστεύει και κάνει δωρεές στην Εκκλησία δεν εισακούσθηκε, στην περίπτωση μάλιστα των δέκα παρθένων ο Χριστός τούς είπε: «δεν σας γνωρίζω». Είναι τραγικό να νομίζεις ότι είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας και ο Θεός να μην σε ακούει ή να μη σε γνωρίζει καν. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε ο Θεός να εισακούει τις προσευχές μας ή πώς μπορούμε να συστηθούμε στον Θεό; Η απάντηση είναι να διδαχθούμε από τον τελώνη.

Η προσευχή του Φαρισαίου περιέχει κατάκριση («ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί») και αμετροέπεια («νηστεύω δις του σαββάτου και αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι»). «Το στόμα λαλεί εκ του περισσεύματος της καρδίας» (Ματθ. 12:34). Δικαιώνει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, ενώ η Αγία Γραφή γράφει: «ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων» (Ψαλ. 142:2). Δεν αναφέρει τις πτώσεις του στον Θεό, ούτε όσα κάνει τα αποδίδει στην χάρη του Θεού.

Αντίθετα, ο τελώνης έχει συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, μετάνοια και συντριβή. Στέκει μακριά από το ιερό, δεν σηκώνει καν τα μάτια του στον ουρανό, κτυπά το στήθος του. Ψυχικά και σωματικά οδυνάται. Η μετάνοια και η ταπείνωσή του προδίδουν ότι έχει συναίσθηση της παρουσίας του Θεού, αισθάνεται ότι είναι ενώπιόν του. Εκεί οδηγεί η μετάνοια και η ταπείνωση τον άνθρωπο: στην αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Όταν ζεις μακρυά από τον Θεό δεν ενοχλείσαι από τις αμαρτίες σου, αυτοδικαιώνεσαι, βάζεις τον εαυτό σου στην θέση του Θεού και δημιουργείς εντολές, όμως αγνοείς τον Θεό και αυτός σε αγνοεί, δεν σε ξέρει. Πίσω από μια επίφαση ευσεβείας μπορεί να κρύβεται υποκρισία, εγωισμός, δαιμονική υπερηφάνεια. Ο μόνος τρόπος να προσεγγίσεις τον Θεό είναι η συντριβή επειδή τον αγνόησες («το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα» Ψαλ. 50:4), και αυτό είναι μια ομολογία αγάπης. Ομολογείς την θλίψη σου επειδή σε κάποιον που σε αγαπά τόσο και νοιάζεται για σένα, εσύ του ανταπέδωκες κακία, τον έθλιψες και τώρα που ήλθες σε συναίσθηση δεν έχεις μάτια να τον αντικρύσεις.

Η μετάνοια είναι επιστροφή στην αγάπη και δεν μπορεί να μη συνοδεύεται από δάκρυα. Η μετάνοια είναι ο θρίαμβος της αγάπης και τα δάκρυα είναι κατά τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο ο κλαυθμός του μωρού που επιστρέφει στο στήθος της μάνας του να θηλάσει. «Συγχώρεσέ με, Κύριε» είναι τα μόνα λόγια που επανενώνουν τον σύνδεσμο που έσπασε και αποκαθιστούν την αποδοχή της αγάπης, που πάντα εκπέμπει ο Θεός. «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;» Όσο περισσότερο η πληγωμένη από την μετάνοια ψυχή εξομολογείται στον Κύριο τόσο βαθαίνει η σχέση αγάπης μας μαζύ του.

Η μετάνοια είναι ένα δώρο του Θεού στις ψυχές που μπορούν να το αποδεχθούν, το πρώτο βήμα για την θέωση κατά τους Πατέρες, δηλαδή την επιστροφή στην αγάπη. Ο Θεός παραχωρεί ώστε η αληθινά μετανοούσα ψυχή να αισθάνεται την παρουσία του Θεού, να φλέγεται από θείο έρωτα, να ζει ουράνιες καταστάσεις. Γι’ αυτόν το λόγο οι Πατέρες ομιλούν για χαρμολύπη, για την μυστική πληροφορία που έχει η ψυχή του μετανοούντος ότι ο Θεός δέχθηκε την προσευχή του και τα δάκρυα της μετανοίας του έπλυναν τον ρύπο της αμαρτίας.

Ω, ευλογημένη μετάνοια και ω, ευλογημένη ταπείνωση που πηγάζει απ’ αυτήν. Ο Κύριός μας αυτό εκήρυξε: «Μετανοείτε…». Ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής αυτό εκήρυξε: «Μετανοείτε…». Αν ο Χριστός περιπατούσε ανάμεσά μας στις μέρες μας αυτό θα εκήρυττε: «Μετανοείτε…». Δηλαδή: «Επιστρέψτε σε μένα, ανταποκριθείτε στην αγάπη μου, αγαπήστε με, μην αγαπάτε τον εαυτό σας μόνο».

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Δωροθέου Τζεβελέκα, ΔΙΗΓΗΣΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΣΟΥ (η αγάπη του Θεού στα κυριακάτικα Eυαγγέλια). Θεσσαλονίκη 2015

«Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ»

The post «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αλλά όταν λέγει αγάπη εδώ ο Κύριος, εννοεί όλες τις αρετές. Γιατί κανείς δεν μπορεί να έχει την αγάπη – την αληθινή αγάπη – άμα δεν έχει και τις άλλες αρετές. Και γι’ αυτό λοιπόν μας καλεί όλους σήμερα να ερωτήσουμε τον εαυτό μας, εάν έχουμε αυτή την αγάπη, την οποία ζητάει από εμάς ο Θεός και η οποία είναι «πλήρωμα νόμου» (Ρωμ. 13:10), κατά τον θείο λόγο. Και εάν έχουμε αυτή την αγάπη, έχομε και ελπίδα σωτηρίας, αν δεν την έχουμε, ούτε ελπίδα σωτηρίας έχουμε.

Και πώς τώρα εμείς εδώ ως Μοναχοί θα μπορέσουμε να εκφράσουμε την αγάπη μας προς τους αδελφούς;

Με το να προσπαθούμε να μη τους στενοχωρούμε, να μη τους πικραίνουμε. Γιατί ασφαλώς το να γίνεσαι αφορμή να πικράνεις τον αδελφό σου με την απρόσεκτη συμπεριφορά σου είναι ένας λόγος ο οποίος δείχνει έλλειψη αγάπης. Να αναπαύουμε τους αδελφούς. «Ανέπαυσες τον αδελφό σου, ανέπαυσες τον Θεό». Να μη κατακρίνουμε, διότι και η κατάκριση είναι έλλειψη αγάπης.

Να προσευχόμαστε για τους αδελφούς που έχουν ανάγκη, αλλά και για όλο τον κόσμο. Εμείς μπορούμε δια της προσευχής να επισκεφθούμε τους εν φυλακαίς, τους εν ασθενείαις, τους πτωχούς αδελφούς. Με την προσευχή μας να τους ανακουφίσουμε εξίσου αποτελεσματικά, και περισσότερο απ’ ό,τι θα τους ανακουφίζαμε αν πηγαίναμε αυτοπροσώπως να τους παρηγορήσουμε. Πόσα δεν προλαβαίνει πραγματικά η προσευχή, και πόσο δεν βοηθάει η προσευχή μία πονεμένη ψυχή! Και το έχουμε δει αυτό στην πράξη. Οσάκις μας παρακαλούν να κάνουμε προσευχή για κάποιο αδελφό μας ασθενή ή εμπερίστατο, εάν εμείς με ταπείνωση και πόνο προσευχηθούμε και κάνουμε και καμία Θεία Λειτουργία, καμία Παράκληση, βλέπουμε αμέσως ότι έχει αποτέλεσμα η προσευχή.

Αλλά και η φιλοξενία, την οποία ασκούν οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, και αυτή είναι εκδήλωση αγάπης. Δεν πάμε εμείς προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη· έρχονται οι άνθρωποι σε μας. Και δεν έχουν τόσο ανάγκη υλική, όσο έχουν ανάγκη πνευματική. Και γι’ αυτό τα Μοναστήρια προσφέρουν την φιλοξενία, για να βοηθήσουν πνευματικώς τους ανθρώπους. Και οι αδελφοί, που είναι τεταγμένοι προς τούτο εξ ονόματος της Μονής να προσφέρουν την φιλοξενία, το κάνουν και πρέπει να το κάνουν με πολλή αγάπη, δεχόμενοι τον κάθε αδελφό, όσο και αν είναι μακριά από τον Θεό, όσο και αν είναι μολυσμένος στην ζωή του ή όσο και αν είναι ταλαιπωρημένος στην ζωή του, εν τω ονόματι του Χριστού. Και ο μισθός μετά και η αμοιβή θα είναι για όλους τους αδελφούς, και η ευλογία θα έλθει σε όλη την αδελφότητα.

Ώστε, πατέρες και αδελφοί μου, με αυτούς τους τρόπους ας προσπαθούμε να καλλιεργούμε την αγάπη, αλλά και κυρίως διώχνοντας από την ψυχή μας κάθε αρνητικό συναίσθημα που μπορεί να έλθει προς τους αδελφούς, είτε αυτό είναι ψυχρότητα, είτε αυτό είναι οτιδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα που διώχνει την αγάπη από την ζωή μας. Και αν πικράνουμε κανένα αδελφό καμιά φορά λόγω της αδυναμίας μας και ασθενείας μας, να μη περάσει πολλή ώρα, αλλά να πάμε να του βάλουμε μετάνοια, να τον αναπαύσουμε, να του ζητήσουμε συγχώρηση, ώστε και ο αδελφός να είναι αναπαυμένος και εμείς να είμαστε εντάξει απέναντι του Θεού.

Ας ασχοληθούμε σήμερα με το θέμα αυτό. Ας είναι εκεί η σκέψη μας. Πρώτον μεν σκέψη μετανοίας, ότι δεν έχουμε εκπληρώσει τον νόμο της αγάπης, τον οποίο περιμένει από μας ο Θεός, αλλά και δεύτερον η προσευχή και η ικεσία μας προς τον Θεό: «Κύριε, δώσε μας εκείνη την αγάπη την οποία περιμένεις από εμάς. Κύριε, δώσε μας εκείνη την αγάπη, που αν την έχουμε, έχουμε και ελπίδα σωτηρίας. Και δείξε μας, Κύριε, τρόπους, πώς αυτή την αγάπη να την εκδηλώσουμε στους αδελφούς μας και σε όλους τους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη».

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές του Τριωδίου και περί αρετών (των ετών 1981-1991) Γ’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2017, σελ. 39.

Για την Κυριακή της Απόκρεω

The post Για την Κυριακή της Απόκρεω appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.