Για να έχει τέτοιο σταυρό ο άνθρωπος, πρέπει να είναι τύπος Παύλου. Πρέπει να είναι τύπος Ιώβ. Ο Παύλος γράφοντας στους Εβραίους, λέει για τις θλίψεις αυτές· δεν είναι άξιος ο κόσμος για αυτές τις θλίψεις. Εμείς δεν είμαστε Παύλοι, τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους πειρασμούς. Τους φτιάχνουμε μόνοι μας τους σταυρούς. Του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει άγγελος Σατάν, για να τον κολαφίζει, για να μην υπεραίρεται (υπερηφανεύεται) για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά ο Παύλος. Και όταν ανεβεί πνευματικά ψηλά ο άνθρωπος, επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό, ώστε να βρίσκεται σε μετριοφροσύνη. Να αναγκαστεί έπειτα να χαμηλώσει. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά και δεν πρέπει πολλές φορές να λέμε ότι φταίει ο Θεός. Δεν ξέρουμε, αν ένας σταυρός σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι. Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε, είναι ποιος τον έφτιαξε. Τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό. Θα σας πω ένα περιστατικό σχετικό με αυτό.

Στην Αθήνα ήταν μία μητέρα που είχε μία κόρη μόνο. Ο σύζυγος είχε πεθάνει. Η κόρη είχε τάλαντα από τον Θεό. Είχε και ομορφιά και ανάστημα και κυρίως καλή φωνή. Η μητέρα με την πεποίθηση ότι είχε ένα παιδί καναρίνι, μια αηδόνα, όπως θα λέγαμε, σκέφθηκε ότι πρέπει να τη δώσει στον κόσμο. Αυτή πρέπει να σπουδάσει στο εξωτερικό και μάλιστα στην Ιταλία. Την έβλεπε με τα σχέδιά της, πως μία ημέρα αυτή από την Σκάλα του Μιλάνου θα δρέπει εκατομμύρια χειροκροτήματα.

Ήταν μια κοπέλα γύρω στα είκοσι χρόνια και θα έφευγε μόνη της τώρα να πάει στην Ιταλία, για να γίνει καλλιτέχνης. Έχουμε 999 φορές φόβο και μία να επιτύχει. Ετοιμάσθηκαν τα πάντα, μέχρι και το ταξί είχε κανονισθεί που θα ερχόταν το πρωί να τους πάρει. Παρ’ ότι ήρθε το πρωί το ταξί να τους πάρει, δεν ήταν σε θέση να ταξιδεύσουν. Η κόρη δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Παράλυτη η 20χρονη κόρη στο κρεβάτι. Θρήνοι και κοπετοί! Καταλαβαίνετε τώρα όχι τόσο γιατί είναι άρρωστη η κόρη και δεν ξέρουμε τι έχει, όσο γιατί χάνει την καριέρα της. Έχασε τη μοναδική ευκαιρία που μπορούσε να μεσουρανήσει.

Η μητέρα αισθάνεται άσχημα. Αρνείται τον Θεό και αρχίζει να Τον βλασφημεί. Η κόρη από τη Σκάλα του Μιλάνου βρέθηκε στη Βούλα των Αθηνών, στο νοσοκομείο που είναι γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Έμεινε εκεί 4 μήνες. Κανένας γιατρός δεν βρήκε τι είχε. Ξαπλωμένη μια κόρη 1.80 χωρίς να μπορεί κανένας γιατρός να διαγνώσει ότι είχε αυτό.

Εκεί πήγαινε μια συντροφιά χριστιανών που μιλούσαν δύο λόγια παρηγοριάς γύρω από το Χριστό. Η κοπέλα αρχίζει να ακούει, ο δε Θεός, πολλές φορές βάζει το χέρι του μπροστά, για να γλυτώσει μια καταστροφή ολοκληρωμένη. Και σιγά σιγά άρχισε να μιλάει στην μητέρα της που συχνά την επισκεπτόταν: «Μαμά, μήπως μας το έκανε για καλό αυτό ο Θεός;» Αυτή με τον εγωισμό της δεν ήθελε να ακούει, επειδή θα ήταν η μητέρα αύριο της μεγάλης καλλιτέχνιδος, τραγουδίστριας κλπ. Δεν ήθελε να ακούει περί Θεού και μιλούσε πολύ σκληρά. Αυτή η συμπεριφορά έθλιβε το κορίτσι και μαζευόταν κάτω από το σεντόνι.

Το αποτέλεσμα, όσο περνούσαν οι ημέρες γιγάντωνε μέσα της η πεποίθηση ότι αυτό που συνέβη, έγινε για καλό. Αυτό της έγινε κτήμα και άρχισε να το πιστεύει. Πλησίαζαν τότε οι ημέρες του Πάσχα και λέει στη μητέρα της: «Μαμά, φέτος λες ότι θα κάνεις μόνη σου Πάσχα; Εγώ σου λέω ότι θα κάνουμε μαζί Πάσχα. Αν εσύ, μητέρα, δεχτείς αυτό που επέτρεψε ο Θεός, τα πράγματα θα αλλάξουν. Εγώ θα γίνω καλά χωρίς θεραπεία. Θα ακολουθήσω μια άλλη καριέρα εδώ πιο ασφαλή, πιο σίγουρη και όχι τόσο επικίνδυνη». Διότι πρέπει να ξέρετε ότι όσο οι άνθρωποι ανεβαίνουν ψηλά, ευκολότερα πέφτουν. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να βρίσκεται κανείς χαμηλότερα και να ανεβαίνει σιγά σιγά, παρά ψηλά και επικίνδυνα.

Μετά από μερικές προσπάθειες της κόρης, η μητέρα άρχισε να το κυκλοφορεί στο μυαλό της, ο εγωισμός της όμως δεν την άφηνε. Της υπέδειξε ότι χθες ήρθε πνευματικός εδώ και εμείς εξομολογηθήκαμε (ήταν το Σάββατο του Λαζάρου), εσύ, μητέρα, πήγαινε έξω και βρες και τακτοποιήσου.  Τελικά τη Μεγάλη Τετάρτη πήγε και εξομολογήθηκε η μητέρα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά τον επιτάφιο πήρε ένα κερί να το πάει στην κόρη της. Η κόρη της είχε κοινωνήσει τη Μεγάλη Πέμπτη. Τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι που πήγε η μητέρα της στο νοσοκομείο, ήταν η κόρη της πίσω από την πόρτα όρθια και την περίμενε. Και αντί να της αφήσει το κερί για την Ανάσταση, την πήρε και πήρανε το εξιτήριο και κάνανε το Πάσχα μαζί στο σπίτι τους. Έβαλε ο Θεός το χέρι Του στην περίπτωση αυτή.

Άλλο περιστατικό. Πετούσε ένα αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη προς Αθήνα. Μέσα στους επιβάτες που θα μετέφερε ήταν και ένας Ταγματάρχης με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Ο στρατιώτης οδηγός άργησε να πάει με το τζιπ να τους πάρει από το σπίτι για το αεροδρόμιο. Μόλις έφτασαν στο αεροδρόμιο, το αεροπλάνο πετούσε. Ο Ταγματάρχης βλαστήμησε την Παναγία και τον Χριστό του στρατιώτη λέγοντας: «Θα βγάλω το πιστόλι να σε σκοτώσω» και άλλα απρεπή. Ο φαντάρος μαζεύτηκε και δημιουργήθηκε κατάσταση. Ζήτησε το λόγο από τους υπευθύνους ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να καθυστερούσαν το αεροπλάνο έστω δύο λεπτά, εφόσον ήξεραν ότι βρισκόταν σε υπηρεσία.

Δεν είχε τελειώσει αυτός ο αναβρασμός και έρχεται τηλεγράφημα ότι το αεροπλάνο έπεσε στη Μαλακάσα στην Αθήνα. Έγινε σαν λεμόνι ο Ταγματάρχης. Δεν επέτρεψε ο Θεός να πάει, ήθελε την επιστροφή του. Το αποτέλεσμα ήταν πως, όταν είδε ότι το θεωρούμενο κακό ήταν για καλό, άλλαξαν τα πράγματα.

Έχουμε λοιπόν και τέτοιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό αν μας συμβεί κάποιος πειρασμός, κάποια ανέχεια, κάποια ασθένεια, εμείς έχουμε υποχρέωση να μην πούμε ότι ήμαστε άγιοι, ήμαστε Παύλοι, ήμαστε Ιώβ. Να πούμε ότι ήμαστε αμαρτωλοί και εξαιτίας των αμαρτιών μας παιδευόμαστε. Και να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να δούμε, πού και τι στραβό έχουμε κάνει, πού σφάλλουμε και μας πιάνει. Και όπως ο πατέρας και η μητέρα δεν πιάνουνε χωρίς λόγο το μικρό από το αυτί, αλλ’  όταν φταίει, όταν θέλουν να το βάλουν στο σωστό δρόμο, να το βάλουν πάνω από το βιβλίο του, πάνω από τη δουλειά του, έτσι παιδαγωγός πολλές φορές είναι και ο Θεός στον άνθρωπο. Και χαρά στον άνθρωπο, όπως λέει ο Δαβίδ, τον οποίο εκπαιδεύει ο Κύριος σε αυτόν εδώ τον κόσμο και να πει, εγώ υποφέρω λόγω των αμαρτιών μου και φέρω αυτό το σταυρό που έχω.

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 170 (απόσπασμα).

Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός

The post Σταυρός που επιτρέπει ο Θεός appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Τι αγαθό όμως εμπεριέχεται μέσα σε όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν; Επειδή εμείς προξενούμε με τη δική μας θέληση το πραγματικό κακό, την αμαρτία, ο Θεός επιτρέπει να μας βρουν όλα αυτά που είναι οδυνηρά στις αισθήσεις μας και στην ψυχή μας, για να διορθωθούμε. Να σταματήσουμε να διαπράττουμε το «κυρίως κακόν». Γι’ αυτό, λέγει ο άγιος Βασίλειος, ενσκήπτουν «νόσοι πόλεων και εθνών», ξηρασίες και αφορίες της γης και άλλες χειρότερες περιστάσεις του βίου, «της κακίας την αύξησιν περικόπτουσαι». Έχουν επινοηθεί από τον Θεό όλα αυτά «προς αποχήν της αμαρτίας». Μ’ αυτές τις μαζικές μάστιγες ο Θεός σωφρονίζει «την πάνδημον πονηρίαν».

Δεν θα μπορούσε όμως ο Θεός να μας διορθώνει με πιο ήπια μέσα; Μα ο Θεός ξεκινάει πολύ διακριτικά και απαλά. Καθημερινά με χίλιους δυο τρόπους μας στέλνει μηνύματα. Αλλά οι άνθρωποι συνήθως κωφεύουμε. Η καρδιά μας είναι δεμένη με το εφήμερο. Με την απόλαυση της στιγμής. Αναζητεί απεγνωσμένα την επίγεια ευτυχία. Ασωτεύει. Λησμονούμε ότι αληθινή χαρά είναι μόνο η σχέση μας με τον Θεό. Γι’ αυτό έρχονται τα βαρύτερα, δοκιμασίες και θλίψεις, για να μας θυμίσουν ότι πρέπει να επιστρέψουμε ξανά στον Πατέρα μας.

Ο Θεός δρα μόνο θεραπευτικά

Όπως ο γιατρός πολεμάει και αφαιρεί από το σώμα την αρρώστια, αλλά δεν είναι αυτός που βάζει την αρρώστια μέσα στο σώμα, έτσι και ο Θεός. «Αναιρεί το κακόν», αλλά δεν είναι αυτός που προκαλεί το κακό. Για τις τομές (εγχειρήσεις), τους καυτηριασμούς και τους ακρωτηριασμούς που κάνει ο γιατρός, δεν είναι ο ίδιος αίτιος αλλά η νόσος. Έτσι και «οι των πόλεων αφανισμοί» και όλα τα άλλα κακά έχουν ως αιτία την αμετρία των αμαρτιών μας και όχι τον Θεό. Ο γιατρός μάχεται την αρρώστια και όχι τον άρρωστο, έστω και αν του προκαλεί πόνους και οδύνη, και μάλιστα θεωρείται και ευεργέτης του, επειδή με αυτά τον θεραπεύει. Έτσι και ο Θεός είναι όντως αγαθός, επειδή με τις δοκιμασίες περιορίζει την αμετρία του κακού και εξασφαλίζει σε όλους τη σωτηρία. Ο γιατρός, όσο κι αν ταλαιπωρεί, δεν τιμωρεί τον άρρωστο. Ό,τι κάνει, είναι για να τον θεραπεύσει. Έτσι και ο Θεός. Είναι αρρώστια η αμαρτία και ο αμαρτωλός ασθενής. Ό,τι κάνει ο Θεός, είναι για να τον θεραπεύσει, όχι να τον τιμωρήσει.

Οι δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός είναι οι χειρουργικές επεμβάσεις του για τη διόρθωση του κακού. Είναι το χειρουργικό του νυστέρι με το οποίο επεμβαίνει θεραπευτικά. Επεμβαίνει ο Θεός, δεν αφήνει το κακό ανεξέλεγκτο. Ποτέ όμως δεν δρα τιμωρητικά, αλλά μόνο για να ωφελήσει τον αμαρτάνοντα. Για να διορθώσει και να περιορίσει το κακό από το οποίο νοσεί ο άνθρωπος. «Μάλλον ουδέ κολάζει, αλλά διορθούται μόνον» (Άγιος Ιω. ο Χρυσόστομος). Ακόμα και ο θάνατος του αμαρτωλού, που φαίνεται σαν τιμωρία Θεού, είναι ευεργεσία προς τον αμαρτάνοντα. Όταν εξαντληθεί κάθε άλλο μέσο για διόρθωσή του, όταν αποκλεισθεί κάθε πιθανότητα μετανοίας του, ο παντογνώστης Θεός τού επιφέρει θάνατο, «ίνα μη το κακόν αθάνατον η». Για να σταματήσει κάποτε να αμαρτάνει και αυτός. Να μη συνεχίζει επ’ άπειρον να επιβαρύνει τη θέση του.

[Μια αναγκαία παρένθεση εδώ: Υπενθυμίζουμε, ότι η αγιογραφική και πατερική γλώσσα είναι ανθρωπομορφική, συγκαταβατική στην ανθρώπινη ασθένεια. Η χρήση των όρων «τιμωρία», «κόλαση», «θυμός ή οργή Θεού», όπως και πολλών άλλων συναφών, είναι εντελώς καταχρηστική. Απευθύνεται προς τον άνθρωπο που πνευματικά βρίσκεται στο επίπεδο του δούλου ή του μισθωτού, για να τον διεγείρει στη μετάνοια. Δεν έχει να κάνει με την πραγματική φύση του Θεού, που είναι τέλειος, απαθής, δεν οργίζεται και δεν έχει καμμιά τιμωρητική διάθεση μέσα του. Κάθε επέμβαση του Θεού είναι καθαρά θεραπευτική και παιδαγωγική, γίνεται μόνο όταν από αυτήν πρόκειται να προκύψει πνευματική ωφέλεια για τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι «ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών και το συμφέρον πάσιν απονέμων». Με βαθειά σοφία και απέραντη αγάπη ενεργεί και οικονομεί τα πάντα για το καλό μας. Κυβερνά τον κόσμο, επεμβαίνει, περιορίζει και ελέγχει το κακό, αλλά πάντα με αγάπη, οι ενέργειές του είναι διορθωτικές και θεραπευτικές, ποτέ τιμωρία, ακόμα και για τον αμετανόητο, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Είναι γιατρός, πατέρας, παιδαγωγός, αλλά ποτέ τιμωρός με το νομικό πνεύμα της ανθρώπινης δικαιοσύνης, που απαιτεί την τυφλή εφαρμογή του σχήματος «παράβαση-τιμωρία».

«Ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό. Είναι, ας πούμε, εδώ νερό, εκεί φωτιά. Είμαι ελεύθερος να διαλέξω. Βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι. Το βάζω στη φωτιά, καίγομαι» (Άγιος Πορφύριος). Μέσα στο πνεύμα αυτό ο Θεός είναι και ο τελικός κριτής των πάντων, αλλά η κρίση του δεν είναι τιμωρία, όπως φρονούν μερικοί, μεταφέροντας στον Θεό τον τρόπο της ανθρώπινης δικαιοσύνης. «Ο Θεός ου κολάζει τινά εν τω μέλλοντι», αλλά ο άνθρωπος διαλέγει ελεύθερα αν θα μετέχει ή όχι στη ζωή του Θεού. «Έστιν ουν η μεν μετοχή του Θεού τρυφή, η δε αμεθεξία κόλασις» (Άγ. Ιω. ο Δαμασκηνός)].

Απόσπασμα από το άρθρο: ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΜΕ; (α), Σαρακοστή 2020.

«Αντιύλη» – Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα.

Για ποιο σκοπό παραχωρούνται οι δοκιμασίες;

The post Για ποιο σκοπό παραχωρούνται οι δοκιμασίες; appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Κύριος με όλη τη διδασκαλία του μας προτρέπει να εισέλθουμε στους πειρασμούς· διότι είπε: «Μέσα από πολλές θλίψεις πρέπει να περάσετε, για να εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών» (Ιω. 16:33), και «στον κόσμο που ζείτε θα έχετε θλίψη, και με την υπομονή σας θα κερδίσετε τις ψυχές σας» (Λουκ. 21:19), και άλλα πολλά όμοια. Πώς λοιπόν μας λέγει: «Προσεύχεσθε να μην εισέλθετε σε πειρασμούς»; (Λουκ. 22:40)

Ο Κύριος εδώ μας λέει να προσευχόμαστε να μην εισέλθουμε σε πειρασμούς απιστίας. Προσευχήσου, λέει, να μην εισέλθεις στους πειρασμούς της υψηλοφροσύνης, που οδηγεί στη δαιμονική βλασφημία κατά του Πνεύματος, και της υπερηφάνειας. Προσευχήσου να μην παραχωρήσει ο Θεός και πέσεις σε πειρασμό φανερού πολέμου με το διάβολο εξαιτίας των κακών ενθυμήσεων που τριγυρίζουν στο μυαλό σου. Προσευχήσου να μη φύγει από κοντά σου ο άγγελος της σωφροσύνης σου, για να μην ανοίξει εναντίον σου ο φλογερός πόλεμος της σαρκικής αμαρτίας και δεν αντέξεις και χάσεις τη χάρη του Θεού. Προσευχήσου να μην εισέλθεις σε πειρασμό και ανάψεις από οργή εναντίον κάποιου, ή σε πειρασμό διψυχίας και δισταγμού στο να κάνεις το θέλημα του Θεού· γιατί η ψυχή απ’ αυτούς τους πειρασμούς εισέρχεται διά της βίας σε μεγάλο αγώνα.

Αυτό σημαίνει ο λόγος «Προσεύχεσθε να μην εισέλθετε σε πειρασμούς». Όσο για τους πειρασμούς του σώματος, αυτούς να ετοιμάζεσαι να τους υποδεχθείς ολόψυχα, και να πλεύσεις μέσα στη θάλασσα αυτών των πειρασμών με όλες τις δυνάμεις σου, και γέμισε με δάκρυα πόνου και αγάπης τα μάτια σου, για να μη φύγει από κοντά σου η χάρη του Θεού, που σε φυλάει. Χωρίς πειρασμούς η πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο δε φανερώνεται, και είναι αδύνατο, χωρίς αυτούς, να αποκτήσεις παρρησία στο Θεό, και να μάθεις τη σοφία του αγίου Πνεύματος και, ακόμη, δε θα μπορέσει να στεριωθεί μέσα στην ψυχή σου ο θεϊκός πόθος.

Προτού να έρθουν οι πειρασμοί, ο άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό σαν ξένος. Από τότε όμως που θα εισέλθει σε πειρασμούς για την αγάπη του Θεού, και δεν αλλάξει γνώμη, έχει το Θεό, να πούμε, υποχρεωμένο απέναντί του, και ο Θεός τον λογαριάζει για γνήσιο φίλο Του. Διότι πολέμησε και νίκησε τον εχθρό του, για να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού.

Και πάλι, προσευχήσου να μην εισέλθεις στον πειρασμό το φοβερό του διαβόλου, γιατί φοβάσαι μήπως πέσεις στην έπαρση και στην αλαζονεία· αλλά να δέχεσαι τις σωματικές θλίψεις, γιατί αγαπάς το Θεό και θέλεις να σε στηρίξει η δύναμή Του και να νικήσει μέσα στην ψυχή σου τους εχθρούς Του. Προσευχήσου να μην εισέλθεις σ’ αυτούς τους πνευματικούς, πειρασμούς, για να μην υπερισχύσουν οι κακοί λογισμοί και οι κακές πράξεις σου· αλλά να περιμένεις τις σωματικές θλίψεις, για να δοκιμασθεί η αγάπη σου για το Θεό και να δοξασθεί η δύναμή Του μέσα στην υπομονή σου. Του Θεού είναι η δόξα και η δύναμη εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. (186-7)

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνου Καρακόλη, Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 115.

(Οι αριθμοί στο τέλος κάθε λήμματος αντιστοιχούν στις σελίδες του ελληνικού κειμένου: «Του Οσίου Πατρός ημών Ισαάκ, Επισκόπου Νινευΐ, του Σύρου, Τα Ευρεθέντα Ασκητικά», Λειψία 1770, Ανατυπούμενα επιμελεία Ιωακείμ Σπετσιέρη, Ιερομονάχου. Αθήναι.)

Προσεύχεσθε να μην εισέλθετε σε πειρασμούς

The post Προσεύχεσθε να μην εισέλθετε σε πειρασμούς appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας. Είναι η εμπειρία που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας: «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ. 8:34). Αλλά δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν αντικρύσουμε τον Σταυρό του, το Σταυρό που εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός του Σταυρός, όχι ο δικός μας, είναι εκείνος που μας σώζει. Ο δικός του δίδει νόημα και δύναμη στους άλλους.

Ο Σωτήρ μας ανέβηκε πάνω στον Σταυρό, πικράθηκε, πόνεσε, σταυρώθηκε, αλλά και δοξάσθηκε. Έτσι κι εμείς. Πρέπει να πονέσουμε, να νεκρωθούμε, να σταυρωθούμε για να συνδοξασθούμε με τον Χριστό: «…δεύτε ουν και ημείς κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδόναις, ίνα και συζήσωμεν αυτώ…».

Τώρα, που περνάμε την αγία αυτή περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ομοιάζουμε με οδοιπόρους, οι οποίοι βαδίζουν σ’ ένα σκληρό και μακρυνό δρόμο. Κατάκοποι καθώς είναι, όταν βρουν ένα δροσερό δέντρο κάθονται να ξαποστάσουν λίγο και προχωρούν μετά ξανανιωμένοι στο υπόλοιπο της οδοιπορίας. Έτσι κι εδώ. Στον καιρό της νηστείας και στον επίμονο δρόμο της, φυτεύτηκε από τους αγίους Πατέρες, σαν ευσκιόφυλλο δένδρο, ο ζωηφόρος Σταυρός για να μας ξεκουράσει και να μας κάνει γερούς κι ανάλαφρους για τον υπόλοιπο κόπο και αγώνα. Ή, για αν δώσουμε και ένα άλλο παράδειγμα: όταν έρχεται ένας βασιλιάς, πριν απ’ αυτόν πορεύονται τα διακριτικά του γνωρίσματα, τα σκήπτρα, τα σύμβολά του και ύστερα εμφανίζεται ο ίδιος χαρούμενος για τη νίκη και μαζί του χαίρονται και όλοι οι υπήκοοί του, έτσι και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που σε λίγο θα μας δείξει τη νίκη Του κατά του θανάτου Του και θα εμφανιστεί μετά δόξης την ημέρα της Αναστάσεως, μας στέλνει πρώτα το σκήπτρο Του, τη βασιλική σημαία, το ζωοποιό Σταυρό, ώστε να μας προετοιμάσει να δεχτούμε και τον ίδιο τον Βασιλιά και να Τον δοξάσουμε για τη νίκη.

Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πικρία που νοιώθουμε από την νηστεία, μας ενισχύει στην πορεία μας στην έρημο έως ότου φτάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή Του… Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλον Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο, γι’ αυτό και οι Θείοι Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσον της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή, να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια, αλλά ζωογονούμαστε.

Όλη η ζωή του αληθινού Χριστιανού είναι μία απάρνηση του κακού εαυτού του – καθώς λέγει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο – και μία σταύρωση. Αν θέλουμε να λεγόμαστε αληθινοί Χριστιανοί, οπαδοί και ακόλουθοι του Πρώτου Εσταυρωμένου και Αρχηγού της Πίστεώς μας, πρέπει να σηκώνουμε με υπομονή, αλλά και με χαρά τον Σταυρό μας. Χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει αληθινός Χριστιανός.

Ο Σταυρός του Χριστιανού είναι οι θλίψεις, οι αρρώστιες, οι περιφρονήσεις, οι διωγμοί, οι συκοφαντίες, τα πικρά και υβριστικά λόγια, οι νηστείες, οι αγρυπνίες, οι αγώνες με τα πάθη και τον παλαιό άνθρωπο, οι πειρασμοί, οι προερχόμενοι από τον διάβολο και από τον κόσμο και τόσα άλλα.

Ένας νέος πήγε κάποτε να εξομολογηθεί στον Όσιο Ποιμένα.

– Το σώμα μου, γέροντα, έχει ατονήσει πια από την άσκηση, αλλά τα πάθη μου δεν εννοούν να υποχωρήσουν.

– Τα πάθη, παιδί μου, του αποκρίθηκε ο σοφός Πατήρ, μοιάζουν με τα σκληρά αγκάθια, που για να τα ξεριζώσεις πρέπει να ματώσουν τα χέρια σου.

Αυτός είναι ο Σταυρός του Χριστιανού, αλλά από ένα σταυρό φθάνει κανείς στην ανάσταση.

«Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν».

Αυτός είναι ο λόγος που κάνει τον Απόστολο Παύλο να θεωρεί το Σταυρό του Κυρίου σαν το μοναδικό καύχημά του: «Όσο για μένα, δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από το Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το Σταυρό που απάνω του πέθανε ο κόσμος για μένα, αλλά κι εγώ για τον κόσμο».

Ζωοποιός, κοσμοσωτήριος και παντοδύναμος ο Σταυρός του Κυρίου μας. Η χάρις του στηρίζει, αλλά και μεταμορφώνει τους ανθρώπους…

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 74.

Σταυρός πιστών το στήριγμα

The post Σταυρός πιστών το στήριγμα appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.