Η κυριώτερη συνέπεια της Αναστάσεως είναι ακριβώς αυτή: Εκεί που πρώτα κυριαρχούσε ο θάνατος, η θλίψη, ο πόνος και η οδύνη, τώρα πλέον κυριαρχεί η αναστάσιμη χαρά, η χαρά εκείνη που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Γι’ αυτό ο Χριστός προεξαγγέλλει στους μαθητές Του ότι, όταν θα τον ξαναδούν μετά από την Ανάσταση, η χαρά τους θα είναι «πληρωμένη», ολοκληρωμένη, και κανείς πλέον δεν θα μπορή να τους την αφαιρέση: «ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:22).

Ποιος άλλος, αλήθεια, από τον Χριστό έχει την δύναμη να μετατρέψη την λύπη σε χαρά; Μόνον ο Χριστός μπορεί να το πετύχη, διότι πολύ απλά είναι ο Ίδιος η χαρά!

Ό,τι είναι ο Χριστός, αυτό δίδει και στους αδελφούς Του. Εφ’ όσον Εκείνος είναι «η πάντων χαρά, το φως, η ζωή και η ανάστασις», μεταφέρει και στους μαθητές Του την ενέργειά Του, το φως, την ζωή και την ανάσταση, κάνοντάς τους έτσι μετόχους, κοινωνούς των θείων ενεργειών Του. Γι’ αυτό και οι χαιρετισμοί του Κυρίου «Ειρήνη υμίν» και «Χαίρετε» προς αυτούς, μετά από την Ανάστασή Του, δεν είναι απλοί χαιρετισμοί «ειρήνης» και «χαράς». Όταν ο Χριστός στέκεται «εν τω μέσω αυτών», αμέσως διαλύεται ο φόβος των μαθητών και γίνονται και αυτοί ειρηνικοί και χαρούμενοι.

Να γιατί οι χαριτωμένοι άνθρωποι του Θεού ζουν διαρκώς τις ενέργειες της Αναστάσεως στην ζωή των, όπως ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ που απηύθυνε μονίμως τον χαιρετισμό «Χριστός ανέστη, χαρά μου», διότι είχε την πεποίθηση ότι η ανάσταση είναι ένα συνεχές γεγονός. Εξ άλλου και η ίδια η Εκκλησία του Χριστού καλείται Εκκλησία της Αναστάσεως, εφ’ όσον θεμελιώνεται πάνω στο φως της Αναστάσεως του Χριστού και βιώνει την Ανάσταση ως συνεχές και επαναλαμβανόμενο γεγονός.

Και βεβαίως σε αυτό ακριβώς διαφέρει η χαρά του Χριστού από την χαρά του κόσμου. Ο Χριστός, η όντως χαρά, δεν εξαρτάται από εξωτερικές προϋποθέσεις και συνθήκες, δεν κλονίζεται από τον χρόνο ούτε από τις διαθέσεις των ανθρώπων, έχει ατελεύτητη διάρκεια και ισχύ. Η χαρά του κόσμου, αντιθέτως, δεν είναι μόνιμη και σταθερή, αλλά μεταβάλλεται αναλόγως των ανθρωπίνων διαθέσεων, συγκυριών και συμφερόντων.

Να γιατί ο Χριστός μάς λέγει: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14:27), διότι η ειρήνη του Χριστού είναι «η πάντα νουν υπερέχουσα», ενώ η των ανθρώπων αποτελεί συνήθως ένα σύντομο διάλειμμα μέσα στην γενική σύγχυση και στην συνέχεια ακολουθεί και πάλι φόβος, ταραχή και ανασφάλεια.

Γι’ αυτό και μεις που ζήσαμε την εμπειρία της Αναστάσεως, που καθαρίσαμε το μυαλό μας, την ψυχή μας και τις αισθήσεις μας, για να δεχθούν μέσα των το φως, ας μην αφήσωμε την προσπάθειά μας να πάη χαμένη. Ας μην ξαναβουτήξωμε στα σκοτάδια του κόσμου, αλλά ας αξιοποιήσωμε την καλή μας εμπειρία.

Έχοντες καταστήσει τους εαυτούς μας δοχεία δεκτικά της θείας χάριτος, ας λειτουργούμε ως συγκοινωνούντα δοχεία ανταλλαγής χαρίτων με τους άλλους αδελφούς, ώστε οι καρποί του Αγίου Πνεύματος να αυξάνωνται και να πληθύνωνται προς δόξα Θεού και όφελος όλο και περισσοτέρων ανθρώπων.

Έτσι, τρεφόμενοι διαρκώς μέσα στο αναστάσιμο θείο φως, θα μπορούμε και εμείς να αναφωνούμε:

Χριστός Ανέστη! Η χαρά του Χριστού και των αναστημένων ανθρώπων ας είναι και ας παραμένη και δική μας χαρά «νυν και αεί και στους απεράντους αιώνας». Γένοιτο!

Σοφία Μπεκρή

«Ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη…»

The post «Ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη…» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στον Χριστό δόθηκε μετά την Ανάσταση κάθε εξουσία στον ουρανό και στην γη. «Όποια εξουσία είχε αϊδίως ως Θεός, την παίρνει τώρα ως άνθρωπος» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).

Ο αναστημένος Χριστός έφερε στους ταραγμένους και φοβισμένους Μαθητές Του την ειρήνη, που διαλύει τον φόβο και διώχνει το μίσος.

«Πολλές φορές έδωσε ο Θεός ειρήνη στους ανθρώπους, όχι όμως αυτοπροσώπως, αλλά στέλνοντας τους Αγγέλους, τους Προφήτες, τους δικαίους ανθρώπους. Μόνο ο Σωτήρας φάνηκε ο Ίδιος και έδωσε ειρήνη. Οι Άγγελοι, λοιπόν, πρόσφεραν την ειρήνη, ποτέ, όμως, ο Κύριος των Αγγέλων. Αλλά με τους Αγγέλους έστελνε την ειρήνη, κρατούσε, όμως, για τον εαυτό Του την ευαγγελική ειρήνη. Και οι Προφήτες, επειδή δέχθηκαν πολλές φορές από τους Αγγέλους την ειρήνη, επιθυμούσαν πολύ να δεχθούν ειρήνη από τον Κύριο της ειρήνης. Γι’ αυτό και ο Ησαΐας φώναζε: “Κύριε, ο Θεός μας, δώσε μας ειρήνη”. “Όχι με άλλους αλλά εσύ ο ίδιος δώσε μας ειρήνη”. Έπειτα από την παράκληση αυτή ήρθε η απάντηση: “Σας δίνω την δική μου ειρήνη”» (Χρυσοστόμου).

«Στους Μαθητές Του έδωσε ειρήνη για τον υποπτευόμενο (από αυτούς) πόλεμο από τους Ιουδαίους και στις μαθήτριες (Μυροφόρες) έδωσε χαρά, διότι ήταν πολύ λυπημένες» (Ζιγαβηνού). Είναι μεγάλο αγαθό η ειρήνη που έφερε ο Χριστός στην γη με την Γέννηση και την Ανάστασή Του. «Όλο το έργο της παρουσίας Του (Χριστού) είναι η ειρήνη και γι’ αυτήν έκλινε τους ουρανούς, ώστε να κατέλθη στην γη. Έκανε τα δύο μέρη ένα, κατέλυσε το μεσότοιχο του φραγμού και κατάργησε την έχθρα με τον Σταυρό Του. Ολοκληρώνοντας ήδη την σωτήρια Οικονομία, έδωσε στους Αποστόλους Του ως κληρονομία την δική Του ειρήνη σ’ όλο τον κόσμο» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).

Ο αναστημένος Κύριος απέστειλε τους Μαθητές Του να διδάξουν τα Έθνη και να βαπτίζουν όσους πιστεύουν. «Δεν είπε μόνο να διδάσκετε, αλλά και να μαθητεύσετε όλα τα Έθνη. Διότι η μεν διδαχή είναι έργο των Αποστόλων σε εκτέλεση του προστάγματος, το να αποκτούν, όμως, μαθητές και να βαπτίζουν δεν είναι έργο μόνο των διδασκόντων, αλλά της χάριτος και δυνάμεως Αυτού που πρόσταξε» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).

«Αυτήν την δύναμη εννοεί, όταν λέγη στους Μαθητές Του “καθώς με απέστειλε ο Πατέρας έτσι και εγώ στέλνω εσάς” (Ιω. 20:21) και όχι τον (όμοιο) τρόπο, διότι ο Ίδιος απεστάλη από τον ουράνιο Πατέρα Του ως Κύριος. Τους Αποστόλους, όμως, τους ενίσχυσε στην αποστολή τους με το Άγιο Πνεύμα που τους έδωσε, εμφυσώντας στα πρόσωπά τους. Δείχνει με το εμφύσημα ότι Αυτός είναι εκείνος που, όταν δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, “φύσησε στο πρόσωπό του και έγινε ο άνθρωπος ψυχή ζωντανή”· με την παράβαση, όμως, της εντολής ο άνθρωπος έχασε την χάρη. Θέλοντας, λοιπόν, να ανανεώση το δημιούργημά Του και να ξαναδώση το παλαιό δώρο, φύσησε στο πρόσωπο των Αποστόλων, ξαναδίνοντας στο δημιούργημά Του την παλαιά εκείνη δύναμη που του έδινε ζωή. Συγχρόνως εκπληρωνόταν και η προφητεία του προφήτου Ναούμ: “Ανέβηκε από την γη Εκείνος που φυσά στο πρόσωπό σου και σε απαλλάσσει από την θλίψη σου” (Ναούμ 2:2)» (Χρυσοστόμου).

Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο και δόξασε την ανθρώπινη φύση, καθιστώντας την ομόθρονη με τον Πατέρα, και «είναι ο μόνος που έγινε αρχή της μελλοντικής αναστάσεως όλων και ο μόνος που κατέστη απαρχή των νεκρών και Πρωτότοκος από τους νεκρούς και πατήρ του μέλλοντος αιώνος. Και όπως όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, πεθαίνουν δια του Αδάμ, έτσι δια του Χριστού θα ζωοποιηθούν όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, αλλά ο καθένας στην τάξη του» (Αγ. Γρηγ. Παλαμά).

Ο Κύριος το σώμα της ταπεινώσεώς μας θα το μετασχηματίση και θα το κάνη «ομοιόμορφο με το Σώμα της δόξας Του» (Φιλιπ. 3:20), «χωρίς να εννοήται η μεταβολή ως μετάβαση σε άλλη μορφή, αλλά μάλλον ως μετάβαση από την φθορά στην αφθαρσία» (Αγ. Δαμασκηνού).

Τέλος, η Ανάσταση του Κυρίου είναι αναζώωση και επάνοδος της ανθρωπίνης φύσεως, προς την αθάνατη ζωή του πρώτου Αδάμ. Είναι η δημιουργία, η αρχή και η αφετηρία μιας νέας ζωής, «άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχή». Είναι πραγματική μετάβαση και ανύψωση στο κρείττον και τέλειο. «Είναι άλλη γέννηση, άλλος βίος, άλλο είδος ζωής, είναι μεταστοιχείωση της φύσεώς μας» (Αγ. Γρηγ. Νύσσης). «Είναι ανάπλαση της φύσεώς μας, η οποία πλεονεκτεί από την διάπλαση του ανθρώπου στον παράδεισο, γενικά με την πλήρη ατρεψία των όλων και ειδικά με την κατά χάρη άρρητη θέωση των Αγίων» (Αγ. Μαξίμου).

Με την Ανάστασή Του ο Σωτήρ δεν έδειξε μόνο την δόξα Του, όπως στο Θαβώρ, αλλά μαζί με την δόξα Του – το άκτιστο φως – που ανέτειλε από τον κενό Τάφο, έδειξε στους Μαθητές Του το δοξασμένο Σώμα Του με τις νέες ιδιότητες της ζωής του μέλλοντος αιώνος. Έδειξε τον «καινό άνθρωπο». Καινός άνθρωπος είναι ουσιαστικά μόνον ο Θεάνθρωπος, και γίνονται (παρόμοιοι) όλοι όσοι ανήκουν στο σώμα Του και αποτελούν ενεργά μέλη της Εκκλησίας. Αυτός ο νέος, ο χριστοφόρος και χριστοειδής άνθρωπος είναι ο μόνος στο γένος των ανθρώπων αθάνατος, αιώνιος, που δεν γερνά, επειδή η αιωνιότητα και η θεανθρωπότητα δεν γερνούν (Αγ. Ιουστίνου, Δογματική). Στην ατελεύτητη Βασιλεία Του τα πάντα είναι επίσης καινά και «χρόνος ουκ έστι». Εκεί είναι η κοινωνία των κατά χάριν θεωμένων με την Αγία Τριάδα. Τότε τα αναστημένα σώματα θα είναι ντυμένα την ατρεψία, την αφθαρσία και την αθανασία.

Από το βιβλίο: «Η επίγεια ζωή του Χριστού». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Ιαματικά νάματα 11, Θεσσαλονίκη 2022, σελ. 135.

Καρποί της Αναστάσεως

The post Καρποί της Αναστάσεως appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το φως αυτό φωτίζει και χαροποιεί τους Χριστιανούς και όλη την κτίσι, ορατή και αόρατο, «ουρανόν τε και γην και τα καταχθόνια».

Ο Αναστάς Κύριος έρχεται εν μέσω του λαού Του και εκπληρώνει την υπόσχεσί Του: «η λύπη ημών εις χαράν γενήσεται… και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:20,22).

Η χαρά της Αναστάσεως είναι αναφαίρετος. Είναι η μόνη αληθινή χαρά.

Ο μεγάλος θεολόγος της Εκκλησίας μας άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας εξηγεί ότι ο Κύριος έγινε άνθρωπος «ίνα γένηται της αναστάσεως και της αιωνίου ζωής αρχηγός και πίστωσις, λύσας την απόγνωσιν· ίνα υιός ανθρώπου γενόμενος και της θνητότητος μεταλαβών υιούς Θεού τους ανθρώπους απεργάσηται, κοινωνούς ποιήσας της θείας αθανασίας».

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι λοιπόν ο αρχηγός και η βεβαίωσις της αναστάσεως και της αιωνιότητός μας. Έγινε άνθρωπος και συμμερίστηκε την θνητότητά μας, ώστε να μας κάνη υιούς Θεού κοινωνούς της θείας αθανασίας. Έτσι έλυσε την απόγνωσι.

Πράγματι, ό,τι και να κάνη ο αλύτρωτος από τον θάνατο άνθρωπος, στο τέλος τον περιμένει η απόγνωσις γιατί όλα «θάνατος διαδέχεται». Όλα εκμηδενίζονται και αφανίζονται.

Ο ενωμένος όμως με τον Αναστάντα Ιησού άνθρωπος όσα βάσανα, δοκιμασίες, αρρώστιες, κατατρεγμούς, θανάτους και εάν περάση, στο βάθος έχει χαρά, γιατί γνωρίζει ότι συμμετέχων στον Σταυρό του Κυρίου του συμμετέχει στην Ανάστασι και την αιώνιο ζωή Του.

Τώρα εμείς οι χριστιανοί μπορούμε να αγωνιζόμαστε, να χαιρόμαστε, να εορτάζουμε, να ελπίζουμε. Ο Κύριος μας έλυσε την απόγνωσι.

Χωρίς τον Αναστάντα Ιησού, οι εορτές των ανθρώπων είναι πένθιμες και γι’ αυτό κατ’ ουσίαν δεν είναι εορτές. Είναι προσπάθειες φυγής από την μονοτονία, την πλήξι, την μοναξιά. Είναι θορυβώδεις εκδηλώσεις για να μη ακούεται ο τρομακτικός απόηχος του μηδενός.

Ο Ιησούς Χριστός, που λύει την απόγνωσι, είναι η Εορτή μας, γιατί είναι το Πάσχα μας, η διάβασις από το θάνατο στην ζωή.

Για τον πιστό χριστιανό όλη η ζωή είναι Πάσχα και Εορτή, γιατί όλη η ζωή του φωτίζεται, χαριτώνεται και αγιάζεται από την Χάρι του Αναστάντος. Οι εκκλησιαστικές Εορτές είναι αφετηρίες για να γίνεται όλη η ζωή εορτή.

Πολύ αδικούν τον λαό μας όσοι θέλουν να τον απομακρύνουν από τις Εορτές του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων με άθεες εορτές, αθλητικές, πολιτιστικές, ιστορικές, οικογενειακές. Τον ξαναφέρουν στην απελπισία και στην απόγνωσι.

Στα νέα αναγνωστικά του Δημοτικού Σχολείου πρέπει να επανέλθη ο Χριστός, η Αιωνιότης, οι Εορτές της Ορθοδοξίας και του λαού μας. Αλλοιώς ετοιμάζουμε τα παιδιά δίχως την ελπίδα της εκ νεκρών αναστάσεως.

Στην ελληνορθόδοξο παιδεία μας τα παιδιά μορφώνονται σε «υιούς της Αναστάσεως». Στην άθεο παιδεία σε «υιούς του θανάτου».

Ο ελληνορθόδοξος χριστιανικός λαός μας, παρά τις αδυναμίες του, έχει την ευλογία να είναι λαός της Αναστάσεως. Η κατ’ εξοχήν εορτή των Ελλήνων είναι το Πάσχα. Γι’ αυτό και ο λαός μας έχει πάντα ελπίδα. Συμμαρτυρεί προς τούτο το πλήθος των αγίων Νεομαρτύρων της Τουρκοκρατίας και ο πιστός μάρτυς της ελληνορθοδόξου Παραδόσεώς μας Μακρυγιάννης.

Όσοι μάχεσθε για τον αθεϊσμό, μη προσπαθήτε να τον επιβάλετε στον λαό μας. Σεβασθήτε την παράδοσι και την ελευθερία του. Πιστεύω ότι η αθεΐα δεν εκφράζει ούτε τον ιδικό σας βαθύτερο εαυτό, αφού και σεις είστε βαπτισμένοι και προέρχεσθε από τα σπλάχνα του ορθοδόξου λαού μας.

Αφήστε τον λαό μας να είναι αναστάσιμος, ορθόδοξος, να ελπίζη και η ζωή του να είναι Εορτή. Μη σκοτώνετε την ελπίδα από τους ανθρώπους.

Αδελφοί μου, «δεύτε λάβωμεν Φως εκ του Ανεσπέρου Φωτός και δοξάσωμεν Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών».

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

Άγιον Πάσχα 1984

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Γεωργίου, Καθηγουμ. Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου, ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ. Έκδ. Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2005, σελ. 31.

Ο αναστάς Ιησούς η ελπίδα μας

The post Ο αναστάς Ιησούς η ελπίδα μας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Δεν βλέπομεν φανερά την ανάστασιν; Όταν κοιμώμεσθεν δεν είμεσθεν ωσάν αποθαμένοι; Ο ύπνος τι είναι; Μικρός θάνατος. Και ο θάνατος τι είναι; Μεγάλος ύπνος. Και καθώς το σιτάρι οπού πίπτει εις την γην ανίσως και δεν βρέχη να σαπηθή να γίνη ωσάν χυλός δεν φυτρώνει, έτσι και ημείς οπού αποθνήσκομεν και θαπτόμεθα εις την γην.

Ανίσως και δεν εθάπτετο πρώτον εις τον τάφον ο Χριστός μας, δεν μας επότιζε την ζωήν την αιώνιον και την ανάστασιν. Δεν βλέπετε φανερά τα χόρτα, πώς τα ανασταίνει ο Θεός από την γην κάθε ημέραν; Γνώσιν δεν έχομεν, χριστιανοί μου, να στοχαζώμασθε τα πάντα, ειδέ όλα μας τα εχάρισεν ο Θεός.

Όθεν δια το παρόν, αδελφοί μου, σας παρακαλώ να ειπήτε και δια τους απεθαμένους τρεις φορές: Ο Θεός συγχωρήσοι και ελεήσοι αυτούς.

Επήγεν ο Κύριος εις την κόλασιν και έβγαλε τον Αδάμ και την Εύαν και το γένος τους, αναστήθηκε την τρίτην ημέραν, εφάνη ένδεκα φορές εις τους αγίους Αποστόλους, έγινε χαρά εις τον ουρανόν, χαρά εις την γην, χαρά εις όλον τον κόσμον, φαρμάκι και σπαθί δίστομον εις την καρδίαν των Εβραίων και μάλιστα του διαβόλου.

Πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να χαιρώμεσθεν και να ευφραινώμεσθεν πάντοτε, μα περισσότερον την Κυριακήν οπού είναι η Ανάστασις του Χριστού μας. Διατί Κυριακήν ημέραν έγινε ο Ευαγγελισμός της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, Κυριακήν ημέραν έγινε η Γέννησις και η Ανάστασις του Χριστού μας, Κυριακήν ημέραν μέλλει να αναστήση ο Κύριος όλον τον κόσμον.

Πρέπει και ημείς να εργαζώμεθα τες έξι ημέρες δια ετούτα τα μάταια, τα γήινα και ψεύτικα πράγματα και την Κυριακήν να σχολάζωμεν, να πηγαίνωμεν εις την Εκκλησίαν και να στοχαζώμεσθεν τες αμαρτίες μας, τον θάνατον, την Κόλασιν, τον Παράδεισον, να στοχαζώμεσθεν την ψυχήν μας, οπού είναι τιμιωτέρα από όλον τον κόσμον και όχι να πολυτρώγωμεν και να πολυπίνωμεν, να κάνωμεν αμαρτίες, ούτε να εργαζώμεσθεν και να πραγματευώμεσθεν και να κάνωμεν λισιβερίσια την Κυριακήν.

Εδώ πώς πηγαίνετε, χριστιανοί μου, την φυλάγετε την Κυριακήν σας; Αν είστενε χριστιανοί, να την φυλάγετε.

Από το βιβλίο: Μαρία Αλ. Μαμασούλα, Ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2016, σελ. 310.

Ανάστασις, χαρά εις όλον τον κόσμον

The post Ανάστασις, χαρά εις όλον τον κόσμον appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.