Διότι ο Θεός όρισε τα βασανιστήρια για τον Διάβολο και τους αγγέλους του, και όχι για μας, αλλά εξαιτίας της πολλής φαυλότητάς μας γινόμαστε κληρονόμοι εκείνων των φοβερών βασανιστηρίων· και όσα απειλήθηκαν για τον φοβερό Δράκοντα, αυτά τα υποφέρουμε οι άνθρωποι με τη θέλησή μας. Διότι λέει, «Φύγετε στο αιώνιο πυρ, που είναι ετοιμασμένο για τον πονηρό Δράκοντα και για τους αγγέλους του» (Ματθ. 25:41). Δε λέει, «για τους ανθρώπους».

Διότι, αν στην παρούσα ζωή υποφέρουν τόσα δεινά και τόσα απερίγραπτα είδη τιμωριών όσοι εδώ κάνουν φαυλότητες, πόσο περισσότερο στη μέλλουσα ζωή θα επιβάλει εκείνο το αλάθητο και αδωροδόκητο δικαστήριο, εννοώ το δικαστήριο του Κριτή, τις τιμωρίες σ’ εκείνους aπου ανόητα αμάρτησαν σ’ αυτόν, δηλαδή σ’ εμάς τους αμαρτωλούς.

Ω, πόσο μεγάλη είναι η τύφλωσή μας! Παρακαλούμε τον Θεό να μας ακούσει και να ανοίξει για μας την θύρα της εισόδου στον εαυτό μας, που εμείς κλείσαμε, εννοώ τη θύρα της ικεσίας.

Τι κάνεις, άνθρωπε, που πάσχεις από ανοησία! Η θύρα του Δεσπότη είναι διαρκώς ανοιχτή για μικρούς και για μεγάλους, και εμείς τον ενοχλούμε να μας ανοίξει, αν και οι ίδιοι την κλείσαμε για τους εαυτούς μας. Διότι στο χέρι μας είναι να την ανοίξουμε και να την κλείσουμε. Αν δεν αμαρτήσουμε, θα μείνει για πάντα ανοιχτή η θύρα της ευσπλαχνίας του Δεσπότη για τους ανθρώπους· αν λοιπόν αμαρτάνουμε, αμέσως κλείνει.

Για να πλησιάσουν στον ίδιο τον Θεό με την προσευχή, ο Θεός δε θα κλείσει τη θύρα για τους δούλους του, αλλά θα μείνει πάντοτε ανοιχτή για κείνους που τον αναζητούν· διότι ο ίδιος είπε και να ζητούν και να ερευνούν και να χτυπούν τη θύρα (Ματθ. 7:7), προσφέροντας πρόθυμα τη δωρεά του σ’ εκείνους που τη ζητούν.

Μη γίνεσαι ο ίδιος σκληρός για τον εαυτό σου, άθλιε, ούτε να λογαριάζεις ανθρώπινη αδυναμία στον Θεό. Αίτιοι είμαστε εμείς, οι οποίοι με την κακία μας υψώνουμε τείχος και κατασκευάζουμε θύρα για τις προσευχές.

Λοιπόν, αφού ειρηνεύσεις, συμφιλιώσου με τον εαυτό σου και ελευθέρωσε από τα δεσμά την ψυχή σου, που την έδεσες. Διότι ο Θεός στέκεται και σε περιμένει ακόμη, ώστε εσύ, άνθρωπε, να συμφιλιωθείς με τον Δεσπότη. Διότι ο ίδιος πάντοτε ποθεί τη δική σου επιστροφή, ώστε αφού ζήσεις με σεμνότητα να σε δεχθεί.

Λοιπόν, ειρήνευσε τον εσωτερικό σου άνθρωπο με τον εξωτερικό, και στο εξής γίνε ελεύθερος από την πικρή δουλεία, και έτσι θα βρίσκεις πάντοτε τη θύρα, που έκλεισες για τον εαυτό σου, ανοιχτή για τις ικεσίες σου. Γι’ αυτό, η δόξα ανήκει στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, τώρα και στους αιώνες. Αμήν.

Από το βιβλίο: ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΕΡΓΑ, τόμος Δ’. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 316.

Η θύρα της ευσπλαχνίας του Θεού

The post Η θύρα της ευσπλαχνίας του Θεού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η γη της εργασίας μας είναι η φύση, και γεωργός είναι η προαίρεση. Οι θείες Γραφές είναι σύμβουλοι και διδάσκαλοι, που διδάσκουν στον δικό μας γεωργό, ποιες κακές συνήθειες να ξεριζώσει, και ποιες καλές αρετές να φυτέψει σ’ αυτήν. Όσο όμως προσεκτικός και εργατικός κι αν είναι ο γεωργός μας, χωρίς τη διδασκαλία των θείων Γραφών είναι ανίσχυρος και αδέξιος. Διότι η νομοθεσία των θείων Γραφών δίνει σ’ αυτόν σύνεση και δύναμη, και καλές αρετές, σαν μπόλια από τα κλαδιά της, για να τα μπολιάσει στο δένδρο της ανθρώπινης φύσης· δίνει πίστη στην απιστία, και ελπίδα στην απελπισία, και αγάπη στο μίσος, και γνώση στην άγνοια· προθυμία στην αμέλεια, και δόξα και έπαινο στην αδοξία, αθανασία στη θνητή φύση, και θεία φύση στην ανθρώπινη.

* * *

Αν ποτέ θα θελήσει ο δικός μας γεωργός, από τη θρασύτητά του, να εγκαταλείψει τον διδάσκαλο και σύμβουλό του, εννοώ τις θείες Γραφές, πέφτει σε πλάνη, και σοφίζεται πονηρές σκέψεις, και περιμαζεύει ανόητες συνήθειες, και μπολιάζει στη φύση του αυτά που είναι ξένα για τη φύση του, εννοώ την απιστία και την άγνοια, το μίσος και το φθόνο και την υπερηφάνεια, την κενοδοξία και τη φιλοδοξία και τη γαστριμαργία, τη φιλονεικία και την αντιλογία, και άλλα πολλά τέτοια· όταν δηλαδή εγκαταλείψει τον Νομοθέτη, εγκαταλείπεται απ’ αυτόν.

Αν όμως μετανοήσει και καταδικάσει τον εαυτό του, πέφτοντας στα πόδια του Νομοθέτη, και λέγοντας, «Αμάρτησα, σε εγκατέλειψα», την ίδια στιγμή τον δέχεται ο Νομοθέτης με τη φιλανθρωπία του, και του προσφέρει σύνεση και καλή δύναμη για να καλλιεργήσει πάλι για δεύτερη φορά τη γη της φύσης του, να ξεριζώσει από αυτήν τις κακές συνήθειες και να φυτεύσει στη θέση τους τις καλές αρετές.

Αλλά, και στεφάνια του προσφέρει, και επαίνους του χαρίζει. Έτσι, για παράδειγμα: πεινά σύμφωνα με την ανθρώπινη φύση του, όμως κάνει εγκράτεια, διψά, όμως εξίσου κάνει υπομονή, επιθυμεί, όμως ζει με σωφροσύνη, βαρύνεται από τον ύπνο ή ενοχλείται από την απροθυμία να δοξολογήσει τον Δεσπότη, όμως αγρυπνώντας μεταχειρίζεται βία στον εαυτό του για να υμνολογήσει τον Θεό. Και έτσι στεφανώνεται, επειδή νίκησε τη φύση του και απέκτησε τις αρετές.

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. Α’, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 136.

Η φύση και η προαίρεση του ανθρώπου

The post Η φύση και η προαίρεση του ανθρώπου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Με όμοιο τρόπο και ο μακάριος Παύλος ανακαινίσθηκε μυστικά και, έτσι, δέχθηκε την αποκάλυψη των μυστηρίων του Θεού. Όμως δεν είχε επαναπαυθεί σ’ αυτό. Δέχθηκε βέβαια εν ενεργεία τη χάρη και τη δωρεά της αποκάλυψης του Θεού, αλλά σ’ όλη του τη ζωή βάδιζε τον τραχύ αποστολικό δρόμο της θυσίας, για να ανταποκριθεί κατά το δυνατό στη χάρη που αξιώθηκε, από τότε που συνομίλησε μαζί του ο Κύριος σαν να ‘ταν οικείος Του και τον έστειλε στη Δαμασκό. (389-90)

* * *

Ο Σωτήρας και Κύριός μας, όταν μιλούσε για «πολλές μονές», εννοούσε τα διάφορα πνευματικά επίπεδα των ανθρώπων που ζουν στο χώρο της ανάπαυσης του Θεού, δηλαδή τις διακρίσεις και τις διαφορές των πνευματικών χαρισμάτων, στα οποία εντρυφούν ανάλογα με την πνευματική τους κατάσταση. Γιατί ο Κύριος δεν εννοούσε, λέγοντας «πολλές μονές», διάφορους τόπους, αλλά διάφορες τάξεις χαρισμάτων. Όπως γίνεται με τον αισθητό ήλιο, που ο καθένας μας τον χαίρεται και τον απολαμβάνει ανάλογα με την καθαρότητα και τη δύναμη των οφθαλμών του.

Προσέξτε τι γίνεται με το λυχνάρι μέσα σ’ ένα σπίτι. Ενώ το λυχνάρι είναι ένα, το φως του, χωρίς να μοιράζεται σε δυνατό και αδύνατο, δεν έχει σε όλα τα σημεία την ίδια δύναμη. Έτσι και στο μέλλοντα αιώνα, όλοι οι δίκαιοι κατοικούν στον ίδιο και αδιαίρετο χώρο, και ο καθένας, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση, φωτίζεται από τον ένα νοητό Ήλιο, το Χριστό· και απολαμβάνει την ευφροσύνη, ενώ ζει με τους άλλους στον ίδιο αέρα, στον ίδιο τόπο, στο ίδιο κάθισμα, και βλέπει τα ίδια πράγματα και σχήματα. Και δε σκέφτεται την οπτική δύναμη του πλαϊνού του, ούτε του ανώτερου, ούτε του κατώτερου· γιατί βλέποντας την ανώτερη χάρη του διπλανού του, συνειδητοποιεί το δικό του υστέρημα, και αυτό τον κάνει να λυπάται και να αδημονεί.

Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει εκεί, όπου δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε στεναγμός. Εκεί ο καθένας ευφραίνεται μέσα στην ψυχή του ανάλογα με τη χάρη της πνευματικής του κατάστασης. Ωστόσο, η θεωρία των μυστηρίων του Θεού είναι μία, και η χαρά που νιώθουν όλοι είναι ίδια, γιατί λείπει η σύγκριση. Άλλη κατάσταση, εκτός από τις δύο αυτές, δεν υπάρχει ανάμεσά τους. Η μία είναι η βασιλεία των ουρανών, και η άλλη η κόλαση. (224-5)

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνου Καρακόλη, Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 75.

(Οι αριθμοί στο τέλος κάθε λήμματος αντιστοιχούν στις σελίδες του ελληνικού κειμένου: «Του Οσίου Πατρός ημών Ισαάκ, Επισκόπου Νινευΐ, του Σύρου, Τα Ευρεθέντα Ασκητικά», Λειψία 1770, Ανατυπούμενα επιμελεία Ιωακείμ Σπετσιέρη, Ιερομονάχου. Αθήναι.)

Η βίωση της βασιλείας του Θεού εδώ και στον ουρανό

The post Η βίωση της βασιλείας του Θεού εδώ και στον ουρανό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Όλα τα προσφέρει και όλα τα μοιράζει με το παραπάνω. Γιατρεύει τα τραύματα των ψυχών μας και μακροθυμεί, όταν παραβαίνουμε τις εντολές του. Θέλει να γίνουμε όλοι εμείς κληρονόμοι της βασιλείας του. Ακόμη θέλει να επαινείται από τον ίδιο και η προαίρεσή μας, διότι θα θεραπεύει μόνη της τα εύκολα και απλά νοσήματα της ψυχής, επειδή τα βαριά και δυσκολοθεράπευτα τα θεραπεύει ο ίδιος.

Γιατρεύει τα τραύματα του οκνηρού ανθρώπου, επειδή αυτός ανοίγει το στόμα του να τον δοξολογήσει. Και συγχωρεί τις αμαρτίες του αμαρτωλού, για να τον διεγείρει στην προθυμία. Τον αδύνατο στην πίστη, τον ακούει και ανταποκρίνεται γρήγορα στις ανάγκες του, για να μη λιποψυχήσει· στους καρτερικούς και εκείνους που χτυπούν την πόρτα του ελέους του με υπομονή, προσφέρει και τα δύο μαζί: και τη θεραπεία και την αμοιβή. Μπορούσε βέβαια να γιατρέψει όλα τα τραύματα των ψυχών μας, και με τη βία να μας μεταστρέψει και να μας κάνει αγαθούς, αλλά δεν το θέλει, για να μη στερηθεί από τους επαίνους του η προαίρεσή μας.

Εμείς λοιπόν αμελούμε να επικαλούμαστε το όνομά του, για να μας βοηθήσει και να μας προστατεύσει, ενώ αυτός μας αγαπά και μας ευσπλαχνίζεται. Ο ίδιος μας ελευθέρωσε και φώτισε τα μάτια του νου μας. Ο ίδιος πρόσφερε σ’ εμάς τη γνώση που αναφέρεται στη θεότητά του, και μας έδωσε να γευθούμε από τη γλυκύτητά της, για να τον ζητούμε συνεχώς.

Μακάριος είναι εκείνος που γεύθηκε από την αγάπη του και έκανε τον εαυτό του έτοιμο να γεμίζει πάντοτε από την αγάπη αυτή, διότι με το να γεμίσει ο ίδιος από τέτοια αγάπη, δεν ανέχεται άλλη αγάπη μέσα του.

Αγαπητοί, ποιος δε θα αγαπήσει έναν τέτοιο Δεσπότη; Ποιος δε θα προσκυνήσει και δε θα δοξολογήσει την αγαθότητά του; Ποια μάλιστα απολογία θα έχουμε κατά την ημέρα της κρίσεως, αν αμελήσουμε; Ή, τι θα πούμε σ’ αυτόν· ότι δεν ακούσαμε; Ή ότι δε γνωρίσαμε και δε μάθαμε;

Τι ήταν να κάνει αυτός και δεν το έκανε για χάρη μας; Από το αμέτρητο ύψος της Θεότητας, και από τον ευλογημένο κόλπο του Πατρός δεν κατέβηκε και ήρθε σ’ εμάς τους ανθρώπους; Ενώ ήταν αόρατος Θεός, δεν εμφανίσθηκε σ’ εμάς; Και ενώ ήταν πυρ αθάνατο, δεν έγινε άνθρωπος για χάρη μας;

Και δε ραπίσθηκε, για να μας ελευθερώσει; Ω, για το γεμάτο φόβο και τρόμο παράδοξο γεγονός! Χέρι από λάσπη, που πλάσθηκε από χώμα της γης, έδωσε ράπισμα στον Δημιουργό του ουρανού και της γης. Εμείς όμως οι ελεεινοί και ταλαίπωροι, που είμαστε χοϊκοί και θνητοί και στάχτη, δεν ανεχόμαστε μεταξύ μας ούτε ένα λόγο.

Ενώ είναι αθάνατος, δεν απέθανε για χάρη μας, για να μας ζωοποιήσει; Δε θάφτηκε, για να μας αναστήσει μαζί του; Από τα δεσμά του Εχθρού μας ελευθέρωσε, βάζοντας στα δεσμά εκείνον, και δίνοντας σ’ εμάς την εξουσία να πατούμε επάνω του.

Επικαλεσθήκαμε ποτέ το όνομά του, και δε μας άκουσε; Κτυπήσαμε την πόρτα του ελέους του, και δε μας άνοιξε; Αν μάλιστα συνέβη και να αργήσει κάποτε, άργησε για να αυξηθεί ο μισθός μας.

Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τ. Α’, Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 138, 140.

Μακάριος εκείνος που γεύθηκε την αγάπη του Θεού

The post Μακάριος εκείνος που γεύθηκε την αγάπη του Θεού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.