Για επιχειρείστε το! Δύσκολο πράγμα. Αγώνας αιματηρός. Και όποιος το επιτύχει ας το μάθει και σε μας.

Εύκολο πράγμα… Διαφωνεί κάθετα ο όσιος Αγάθων. Δύσκολο πράγμα! Λέει ο αββάς: «Δεν υπάρχει άλλος κάματος όπως να προσευχηθείς στον Θεό, γιατί πάντοτε όταν θέλει ο άνθρωπος να προσευχηθεί, ο εχθροί θέλουν να τον ανακόψουν, γιατί γνωρίζουν ότι από πουθενά δεν εμποδίζονται, παρά από το να προσευχηθείς στον Θεό… Το να προσευχηθείς χρειάζεται αγώνα μέχρι τελευταίας αναπνοής» (Γεροντικό 9).

Ο αββάς Ζωσιμάς παρουσιάζεται πιο εφεκτικός και παρηγορητικός: «Το να προσευχηθούμε με βία και με υπομονή γεννάει το να προσευχηθούμε καθαρά [αφοσιωμένα] και με ανάπαυση. Και το μεν, με βία [να προσευχηθούμε, είναι] της προαιρέσεώς [μας], το δε με ανάπαυση, [είναι] της χάριτος» (Μέγα Γεροντικό Πανοράματος Α’ σελ. 200).

Δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η μικρή πρόταση, η ευχή. Όταν την αρχίζουμε, ο νους μας φεύγει πέρα-δώθε. Όπως μας φανέρωσε ο άγιος Αγάθων, οι δαίμονες εξουδετερώνονται από την προσευχή, ώστε κάνουν το παν ν’ αποσπάσουν τον νου και την καρδιά μας. Μας φέρνουν τον λεγόμενο «μετεωρισμό» του νου, την περιπλάνησή του. Και σε χειρότερη βαθμίδα, σκάλα προς τα κάτω, σε αμαρτωλές σκέψεις και επιθυμίες και μίση. Στην ώρα της προσευχής θυμόμαστε προβλήματα και καταστάσεις από καιρό, που έρχονται και ζητούν πιεστικά λύσεις και αντιμετωπίσεις. Πολλές φορές, τότε βρίσκουμε τις καλύτερες και φαεινότερες λύσεις – μας τις σερβίρει ο σκοτεινός σατανάς με το «στανιό». Ακόμα γίνονται πράγματα στον χώρο μας, που διασπούν την προσοχή μας. Χίλιες δυο δυσκολίες. Ο διάβολος φέρνει τα εμπόδια επειδή τον ζεματίζει το όνομα του Ιησού μας.

Εξηγεί ο Ιωάννης ο Καρπάθιος με μια παρομοίωση: «Όπως τον σίδηρο τον κάνει αψηλάφητο η ένωση με τη φωτιά, έτσι οι πυκνές προσευχές παρασκευάζουν τον νου δυνατότερο στον πόλεμο του εχθρού. Για τούτο πάση δυνάμει προσπαθούν [οι δαίμονες] να μας εμβάλλουν οκνηρία στην προσπάθεια της προσευχής, γνωρίζοντάς την ως επίβουλο μεν των εαυτών τους, υπέρμαχο δε του νου [μας]» (Κεφάλαια Παραμυθητικά 76).

Η φλογερή προσευχή ατσαλώνει τον νου κατά των αντικειμένων αφ’ ενός, ενώ αφ’ ετέρου αυτοί δεν τολμούν να τον αγγίξουν, οπότε ούτε και οι μηχανορραφίες τους κατά της προσευχής. Αληθινά, ο χριστιανός που ανάβει την ευχή – και ανάβεται από την ευχή – γίνεται πυρακτωμένο σίδερο.

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…»

The post Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…» appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ας σηκωθούμε και ας ακούσουμε την ιερή αυτή βασίλισσα των αρετών να φωνάζει προς εμάς με δυνατή φωνή και να λέει: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε κι είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω. Σηκώστε πάνω σας τον ζυγό μου και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας – και θεραπεία στις πληγές σας. Γιατί ο ζυγός μου είναι απαλός – και μεγάλων πταισμάτων θεραπευτικός» (Ματθ. 11:28-30).

Όσοι πηγαίνουμε να σταθούμε μπροστά στον Βασιλέα και Θεό και να μιλήσουμε μαζί Του, ας μην προχωρούμε χωρίς να είμαστε προετοιμασμένοι, μη τυχόν μας δει από μακριά να μην έχουμε όπλα και στολή που αρμόζουν για την παρουσία ενώπιον Βασιλέως, και διατάξει τους υπηρέτες και λειτουργούς Του να μας δέσουν και να μας εξορίσουν μακριά από το πρόσωπό Του, και τις δεήσεις μας να τις σχίζουν και να τις πετούν στο πρόσωπό μας.

Όταν ξεκινάς να σταθείς ενώπιον του Κυρίου, ας είναι ο χιτώνας της ψυχής σου όλος υφασμένος με το νήμα, ή μάλλον με το λήμμα (κέρδος), της αμνησικακίας. Ειδεμή, τίποτε δεν θα ωφεληθείς από την προσευχή. Όλο το ύφος της προσευχής σου ας είναι ανεπιτήδευτο, διότι ο τελώνης και ο άσωτος με έναν μόνο λόγο συμφιλιώθηκαν με τον Θεό.

Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, ΚΛΙΜΑΞ. Λόγος εικοστός όγδοος, Περί προσευχής, §§ 1-4.

Απόδοση για την Κ.Ο.

Η ιερή προσευχή, η μητέρα των αρετών

The post Η ιερή προσευχή, η μητέρα των αρετών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο άνθρωπος σώζεται, όταν έχει μέσα του τον Χριστό, όταν χριστοποιείται, όχι κάνοντας απλώς κάποια εξωτερικά πράγματα. Να αγαπήσεις τον Χριστό, να απαρνηθείς τα πάντα και τον εαυτό σου, προκειμένου να έχεις μέσα σου τον Χριστό. Και έχεις μέσα σου τον Χριστό έχοντας το Άγιο Πνεύμα.

Εμείς το αντιπαρερχόμαστε αυτό. Κάτι φταίει από μας και δεν έχουμε μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο. Κατά κανόνα οι χριστιανοί ικανοποιούνται με τα υλικά αγαθά και δεν ζητούν τα πνευματικά αγαθά, το Άγιο Πνεύμα. Η ψυχή μας έγινε σαν κόρα που δεν αφήνει το Άγιο Πνεύμα να μπει μέσα.

Μια ζωή ολόκληρη μαζέψαμε μπάζα μέσα μας. Τάχα και το ένα χρειαζόταν, και το άλλο ήταν πολύτιμο, και το ένα βίωμα και το άλλο βίωμα… Και χρειάζεται να εργασθεί κανείς μέσα του με την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ώσπου σιγά-σιγά να παραμερισθούν τα μπάζα, όλα τα αρνητικά βιώματα, όλα εκείνα τα οποία δεν είναι του Θεού και κάνουν τον άνθρωπο άχαρο, δυστυχή. Οπότε σιγά-σιγά φυγαδεύονται όλα αυτά και ανακαλύπτεται η σπίθα της χάριτος που έχουμε μέσα μας με το βάπτισμα, καθώς ζούμε μέσα στην Εκκλησία και όλο και περισσότερο κάνουμε τις εντολές του Χριστού.

Αυτό μοιάζει με την εργασία που έκαναν παλιά οι νοικοκυρές στα χωριά: αφού πρώτα έβαζαν προσανάμματα στο τζάκι, όπου υπήρχε αποβραδίς μια σπίθα μέσα στη στάχτη και άρπαζε φωτιά, έριχναν μετά και ξύλα, μεγάλωνε η φωτιά, και είχαν συνεχώς μεγάλη φωτιά.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2018”, σελ. 240, 326.

Να εργασθείς μέσα σου με την ευχή

The post Να εργασθείς μέσα σου με την ευχή appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

» Μετά από έξι μήνες ξαναγύρισε. Κατάλαβα τότε ότι η αιτία που έχασε την ευχή ήταν η ζάχαρη. Αυτός είχε την γλυκύτητα της θείας Χαριτος και έπρεπε να περιφρονή τις ανθρώπινες “γλυκύτητες”. Υποχώρησε όμως στην γλυκύτητα της ζάχαρης και ο Θεός του στέρησε για λίγο την θεία παρηγοριά. Άλλοι και ένα τσουβάλι ζάχαρη να φάνε δεν παθαίνουν τίποτε, ενώ αυτός αλλοιώθηκε, γιατί, ενώ είχε την θεία Χάρη, αναζήτησε κάτι άλλο».

Κρυφοί εργάτες της ευχής

Κάποιος μοναχός από την έρημο, όταν ήταν νέος, είχε πόθο να διδαχθή τη νοερά προσευχή. Πήγε στον γερω-Ιωσήφ, έπειτα πήγε στον γερω-Καλλίνικο τον Ησυχαστή, αλλά εκείνος δεν δίδασκε σε κανέναν. Έτσι έψαξε άλλους δασκάλους, οπότε βρήκε κάποιους πατέρες, που καλλιεργούσαν τη νοερά προσευχή. Αυτοί για να κρύβουν την εργασία τους έκαναν σαλότητες. Ενώ δεν κυνηγούσαν ούτε έτρωγαν κρέας, είχαν πάρει κάτι παλαιογκράδες και έδιναν την εντύπωση ότι είναι κυνηγοί.

Τους γνώρισε και είπε τον σκοπό του στον Γέροντα. Τον ρώτησαν πώς ζη, τι ακολουθία κάνει, και είπε ότι την μισή ακολουθία την διαβάζει και την μισή την κάνει με κομποσχοίνι. Είδε ο Γέροντας το ενδιαφέρον του για την ευχή και του έδωσε μερικές οδηγίες για να τις εφαρμόση. Προσπάθησε στο Κελλί του να κάνη ό,τι του είπε και μετά από καιρό ξαναπήγε. Τον ρώτησε ο Γέροντας τι έκανε και αν είδε τον φύλακα άγγελό του. Και όταν είπε «όχι», του απάντησε ότι δεν κάνει για νοερά προσευχή και να συνεχίση να κάνη την ακολουθία, όπως την έκανε.

Ο Γέροντας ήταν νηπτικός και διακριτικός. Κάποτε πήγε να λειτουργηθή σε κάποιο Κελλί. Εκεί οι πατέρες διάβαζαν τον Άγιο Εφραίμ και έκαναν δημόσια εξομολόγηση πριν από την θεία Κοινωνία. Τους είπε ότι δεν είναι σωστό αυτό, γιατί με την ακοή των αμαρτημάτων μολύνεται ο λογισμός τους και οι πατέρες το δέχθηκαν.

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 342.

Η γλυκύτητα της ευχής

The post Η γλυκύτητα της ευχής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.