* * *

Οι δύο αυτοί άγιοι ήταν δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν στα μέρη της νοτιοανατολικής Θράκης, έζησαν και μαρτύρησαν την εποχή των διωγμών των πρώτων αιώνων.

Οι γονείς τους ήταν φτωχοί άνθρωποι. Δεν μπορούσαν να τους σπουδάσουν. Φρόντισαν να μάθουν τα παιδιά τους μια καλή τέχνη, για να ζήσουν τίμια μέσ’ στην κοινωνία. Στα μέρη τους υπήρχε τότε ένα εργαστήριο, που το διηύθυναν περίφημοι τεχνίτες. Εκεί οι νέοι μάθαιναν πώς να πελεκούν τις πέτρες και να γίνονται λιθοξόοι και χτίστες. Και ένας καλός και τίμιος τεχνίτης είναι ένας πολύτιμος παράγοντας της κοινωνίας και αξίζει πιο πολύ από ένα επιστήμονα, που έμαθε γράμματα όχι για να υπηρετήσει την κοινωνία αλλά για να την εκμεταλλευθεί. Τεχνίτες φιλότιμοι και εργατικοί προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στην κοινωνία. Ναοί, σχολεία και πανεπιστήμια, νοσοκομεία και γηροκομεία, σπίτια, εργοστάσια, γέφυρες και κάθε είδους οικοδομή είναι έργα τεχνιτών. Ευλογημένα ας είναι τα χέρια τους και κανένας ας μην τους περιφρονήσει.

* * *

Στο εργαστήριο, που πήγαν οι δύο νέοι για να μάθουν την τέχνη του λιθοξόου, αρχιτεχνίτες και δάσκαλοί τους ήταν δύο σπουδαίοι άνδρες, ο Πάτροκλος και ο Μάξιμος. Αυτοί οι δύο δάσκαλοι και αρχιτεχνίτες ήταν πιστοί χριστιανοί και στους μαθητές τους προσπαθούν όχι μόνο να διδάξουν την τέχνη, αλλά και να τους μεταδώσουν την πίστη στο Χριστό. Ω, πόσο σπάνιο πράγμα είναι προϊστάμενοι διαφόρων εργαστηρίων να είναι ευσεβείς! Όσοι είχαν την ευτυχία να μάθουν τέχνη κοντά σε ευσεβείς αρχιτεχνίτες, με αίσθημα ευγνωμοσύνης αναφέρουν τα ονόματά τους. Εργαστήριο, που διευθύνεται από πιστό χριστιανό, γίνεται σχολείο Χριστού. Αντίθετα, εργαστήριο, που διευθύνεται από άπιστο και διεφθαρμένο αρχιτεχνίτη, γίνεται αιτία να διαφθείρονται ηθικώς και θρησκευτικώς οι μαθητευόμενοι.

Λαμπρό ήταν το εργαστήριο, που διηύθυναν οι δύο εξαίρετοι άνθρωποι Πάτροκλος και Μάξιμος. Οι νέοι που είχαν την ευτυχία να φοιτήσουν στο εργαστήριό τους έβγαιναν έξοχοι τεχνίτες και πιστοί χριστιανοί. Ήταν περιζήτητοι οι τεχνίτες αυτοί. Αλλά το λαμπρό αυτό εργαστήριο λιθοξόων και κτιστών έκλεισε. Γιατί; Διότι ειδωλολάτρες, που φθονούσαν την πρόοδο του εργαστηρίου, πήγαν και κατήγγειλαν στους άρχοντες, ότι ο Πάτροκλος και ο Μάξιμος είναι χριστιανοί και μαζί με την τέχνη τους διδάσκουν στους νέους και το Χριστό. Ύστερα απ’ την καταγγελία αυτή οι δύο προϊστάμενοι του εργαστηρίου πιάστηκαν, ομολόγησαν με θάρρος την πίστη στο Χριστό και θανατώθηκαν. Πάτροκλος και Μάξιμος τεχνίτες, στεφανώθηκαν από το Χριστό με το στεφάνι του μαρτυρίου.

* * *

Μετά από το μαρτύριο των διδασκάλων τα δύο αδέλφια Φλώρος και Λαύρος άφησαν τα μέρη εκείνα και πήγαν σε άλλα μακρινά μέρη, στην Ιλλυρία και Σλαβονία, και εκεί ασκούσαν την τέχνη τους. Η φήμη τους, ότι ήταν καλοί τεχνίτες, ξαπλώθηκε. Τα δύο αδέλφια έγιναν περιζήτητοι. Όλοι τους ζητούσαν. Τους κάλεσε κι ένας άρχοντας και τους ανέθεσε να σχεδιάσουν και να κτίσουν ένα μεγάλο ειδωλολατρικό ναό. Τα δύο αδέλφια σχεδίασαν το ναό και το σχέδιο άρεσε στον άρχοντα και έδωσε αυτός πολλά χρήματα για να τον κτίσουν. Αλλά τα δύο αδέλφια ήταν χριστιανοί. Πώς θα έκτιζαν ναό ειδωλολατρικό; Δεν θα ήταν και αυτοί, κατά κάποιο τρόπο, υπεύθυνοι για το κτίσιμο ενός ειδωλολατρικού ναού; Δεν θα ήταν προτιμότερο να αρνηθούν; Αλλ’ αυτοί προτίμησαν κάτι άλλο, που αργότερα αποδείχτηκε ότι ήταν ανώτερο και συνετέλεσε στη δόξα του Χριστού. Τι έκαναν;

Τα μεν χρήματα, που τους έδωσε ο άρχοντας, δεν τα κράτησαν για τον εαυτό τους, αλλά τα πήραν και τα μοίρασαν στους φτωχούς. Αυτοί δε τη νύχτα προσεύχονταν στο Θεό, να τους κρατήσει πιστούς και αφοσιωμένους στο θέλημά του, και την ημέρα εργάζονταν με μεγάλη επιμέλεια, και μέσα σε λίγο χρόνο κατόρθωσαν να κτίσουν ένα πολύ ωραίο ναό. Αλλ’ ο ναός αυτός, που προοριζόταν για τη λατρεία των ειδώλων, δεν χρησιμοποιήθηκε για το σκοπό αυτό. Χρησιμοποιήθηκε για τη λατρεία του Χριστού. Πώς;

Οι δύο τεχνίτες στο διάστημα που κτίζανε το ναό δεν σταμάτησαν να διδάσκουν και να οδηγούν ανθρώπους στο Χριστό. Ανάμεσα δε στους ανθρώπους που κατήχησαν και κατόρθωσαν να τους πείσουν να γίνουν χριστιανοί, ήταν και ο ιερεύς των ειδώλων, Μερέντιος στο όνομα. Αυτός και ο γιός του πίστεψαν στο Χριστό. Κατόπιν οι δύο τεχνίτες κάλεσαν τους φτωχούς, που είχαν ελεήσει και τους είχαν κάνει να πιστέψουν στο Χριστό, και δίνοντας πρώτοι αυτοί το παράδειγμα, έσυραν με σχοινιά τα είδωλα, τα γκρέμισαν και τα έκαναν κομμάτια. Και το ναό τον αφιέρωσαν στη λατρεία του Χριστού. Και τέλεσαν λαμπρή τελετή.

* * *

Μεγάλο το κατόρθωμά τους. Ιερεύς των ειδώλων χριστιανός. Είδωλα γκρεμισμένα και ναός ειδωλολατρικός να μετατρέπεται σε ναό χριστιανικό. Τι κατόρθωσαν δύο τεχνίτες, που πίστευαν και είχαν φλογερή αγάπη στο Χριστό!

Αλλ’ αυτό που έκαναν τα δύο αδέλφια Φλώρος και Λαύρος δεν ήταν δυνατό να μείνει μυστικό. Έγινε μπροστά στο λαό. Κι όταν ο άρχοντας έμαθε λεπτομερώς τα καθέκαστα, οργίστηκε, έπιασε τους δύο τεχνίτες, τους έριξε στη φυλακή, τους τυράννησε με σκληρά βασανιστήρια. Τέλος τους έριξε μέσα σ’ ένα πηγάδι και εκεί βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.

* * *

Άγιοι μάρτυρες Φλώρε και Λαύρε, σας παρακαλούμε, πρεσβεύετε στον Κύριο, ώστε όλοι οι ομότεχνοί σας κτίστες να εμπνέονται απ’ την πίστη του Χριστού, που αυτή και μόνο μορφώνει και αναδεικνύει λαμπρούς χαρακτήρες, τίμια μέλη της κοινωνίας και κληρονόμους της βασιλείας των ουρανών!

Από το βιβλίο: Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ. Έκδ. Δ’, Αθήναι 2008.

Οι άγιοι μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος

The post Οι άγιοι μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο π. Ιωσήφ ήταν πράγματι πολύ φλογερός και προσεκτικός στο πνευματικό του έργο. Ουδέποτε γελούσε. Δεν ήξερε να μιλά ωραία, ούτε πολύ, ούτε με καλολογίες. Ήξερε όμως να προσεύχεται πολύ, να σιωπά και να διδάσκει τους άλλους νύκτα και ημέρα με τη ζωή του και τα έργα του.

Στην εξομολόγηση ζητούσε από τον καθένα βαθειά ταπείνωση, ομολογία της προσωπικής του ενοχής για όσα έκανε, δάκρυα, ειλικρινή εξαγόρευση και προπαντός αποφασιστικότητα να μην επαναλάβει τα ίδια. Μετά την εξομολόγηση, η οποία μπορούσε να διαρκέσει μέχρι δύο ώρες, έδινε στους εξομολογημένους τις κατάλληλες συμβουλές.

Συνήθως σ’ αυτόν πήγαιναν για εξομολόγηση άνθρωποι που ήταν ζυμωμένοι στα πνευματικά, απελπισμένοι, με βαριά αμαρτήματα και ασθενείς παντός είδους. Για τον καθένα έκανε το παν να τους βοηθήσει πνευματικά. Ήθελε και επεδίωκε όλοι τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους θεραπευμένοι και παρηγορημένοι. Μάλιστα, επειδή ήταν πολύ αυστηρός, τραβούσε κοντά του ανθρώπους που πάσχιζαν να βρουν ένα καλό και άξιο Πνευματικό.

Κάποτε ήλθε ένας χριστιανός από το χωριό Πιπιρίγκ. Ήταν στενοχωρημένος και ταραγμένος.

– Πανοσιώτατε πάτερ, ήλθα να πληρώσω να μου κάνεις μία ειδική θεία Λειτουργία. Είμαι ταραγμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω πρόβλημα με τον κακό γείτονά μου, ο οποίος δεν με καταλαβαίνει καθόλου. Πάντοτε μαλώνουμε. Πάντοτε με ονειδίζει. Πριν λίγες ημέρες έβαλε φωτιά σε μια θημωνιά με σανό για τα ζώα μου. Θέλω λοιπόν να πληρώσω να γίνει μία ειδική ακολουθία. Εάν είμαι εγώ ένοχος, να με παιδεύσει ο Θεός, ενώ, εάν είναι αυτός, να τον κατακεραυνώσει ο Θεός, όπως Εκείνος γνωρίζει…

– Αδελφέ, είναι μεγάλη αμαρτία να προσευχηθείς στον Θεό για την τιμωρία του πλησίον σου. Ο Θεός έδωσε εντολή ν’ αγαπούμε ο ένας τον άλλο, να συγχωρούμε ο ένας τον άλλο και να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο. Ποτέ δεν μας είπε να εκδικούμαστε τους άλλους.

– Δεν έχω ησυχία, πάτερ. Αυτός ο άνθρωπος θέλει να μου καταστρέψει το σπίτι, την περιουσία, την τιμή και την οικογένειά μου. Με απειλεί, με υβρίζει, μου στήνει ενέδρες. Θέλω να κάνω προσευχή να τον τιμωρήσει ο Θεός, διότι μόνο Αυτός είναι Δίκαιος.

– Αδελφέ, μείνε αυτή την νύκτα μαζί μου. Άλλωστε πλησιάζει να νυκτώσει. Μείνε στο διπλανό κελί. Θα προσευχηθούμε και οι δυό αυτή την νύκτα για τον εχθρό σου. Το πρωί, ό,τι θα μας φωτίσει ο Θεός, θα κάνουμε.

– Θα μείνω, πάτερ, του είπε ικανοποιημένος ο άνθρωπος αυτός.

Την νύκτα εκείνη αυτός ο άνθρωπος βασανιζόταν από τους λογισμούς του. Προσευχήθηκε. Έκανε και μετάνοιες, όπως του είχε πει ο π. Ιωσήφ. Στο όνειρό του είδε ένα φοβερό πράγμα. Πριν ακόμη ξημερώσει, κτυπούσε δυνατά την πόρτα του Γέροντα.

– Ευλόγησέ με, πάτερ Ιωσήφ.

– Τι είναι παιδί μου, πώς κοιμήθηκες;

– Είδα ένα φοβερό όνειρο. Είδα ότι ήμουν παντού τραυματισμένος και αιματωμένος, στο πρόσωπο, στις πλάτες, στο στήθος, στα χέρια… Μερικοί μαύροι και άγριοι άνθρωποι με κτυπούσαν δυνατά. Αντιλαμβάνομαι ότι έφταιξα ενώπιον του Θεού. Δεν θέλω πλέον να εκδικηθώ τον γείτονά μου, οτιδήποτε και να μου έκανε. Θέλω να συμφιλιωθώ μαζί του.

– Καλά, παιδί μου. Τώρα μπορείς να πας στο σπίτι σου εν ειρήνη.

Όταν κατέβηκε τα βουνά του Κυριακού για να φθάσει σπίτι του, συνάντησε τον γείτονά του. Του ζήτησε συγχώρηση και έτσι συμφιλιώθηκαν.

Παρόμοιες περιπτώσεις τού συνέβαιναν κάθε ημέρα. Κι αυτός δίδασκε τον καθένα, ανάλογα με την περίπτωσή του, και τους έστειλε στα σπίτια τους ειρηνικούς.

Όσοι από τους ασθενείς και δαιμονιζομένους δεν θεραπεύονταν αμέσως, ο π. Ιωσήφ δεν τους επέτρεπε να γυρίσουν σπίτια τους. Τους έδινε λίγο φαγητό και τους συμβούλευε να νηστεύουν και να προσεύχονται. Και ο ίδιος βέβαια νήστευε και προσευχόταν για την υγεία τους. Όσοι και πάλι παρέμεναν αθεράπευτοι, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού, τους έστειλε στα σπίτια τους με την εντολή να εκτελέσουν και κάποιο πνευματικό αγώνισμα. Κατόπιν τους έλεγε να επιστρέψουν πάλι σ’ αυτόν.

Στην κεντρική εκκλησία της Μονής ερχόταν αραιά. Στεκόταν όρθιος δίπλα στον τάφο του αγίου Παϊσίου Βελιτσκόβσκι. Δεν κοίταζε εδώ κι εκεί, αλλ’ ήταν απορροφημένος στην ευχή του Ιησού. Όταν τελούσε την θεία Λειτουργία, έβρεχε την Αγία Τράπεζα με τα δάκρυά του.

Δεν απέκτησε κανένα μαθητή, διότι είχε δοθεί ολοκληρωτικά σ’ όλη τη ζωή του στη βοήθεια των δυστυχισμένων και ασθενών, των ορφανών και πλανεμένων.

Ο γέροντας Ιωσήφ σ’ όλη τη ζωή του δεν αγάπησε τα χρήματα, τις περιουσίες και την κενή και ματαία δόξα του κόσμου. Ό,τι του έδιναν οι Χριστιανοί τα μοίραζε στους άλλους ή τα έδινε στο Μοναστήρι. Με χρήματα που έδινε κατά καιρούς στο Μοναστήρι έγιναν πολλές ανακαινίσεις, όπως στην εκκλησία, στο αρχονταρίκι και στο νοσοκομείο. Ακόμη με τις ελεημοσύνες του βοηθήθηκαν πολλά ορφανά, χήρες, φτωχοί και άλλοι πονεμένοι από διάφορες συμφορές.

Την άνοιξη του 1944, όταν είχε φθάσει ήδη στα 80 χρόνια του, μετά από μία ολιγοήμερη ασθένεια, πέρασε στην αιώνια ζωή, αφήνοντας πίσω του πολλούς ασθενείς να κλαίνε και να ρωτούν: Πού είναι τώρα ο πατέρας και γιατρός μας; Πού είναι ο ερημίτης από την σκήτη Παλαιά Εικόνα;

Πάτερ Ιωσήφ, προσεύχου στον Θεό υπέρ ημών. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγιασμένες μορφές της Ορθοδόξου Ρουμανικής Εκκλησίας. Μετάφραση – επιμέλεια υπό αδελφών της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Άθω, 2002.

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

The post Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, ενώ ασπαζόταν το τίμιο Ξύλο, αποφάσισε να ακολουθήσει και εκείνος τον Χριστό έως θανάτου. Τρεις ημέρες αργότερα, μόλις είχε επιστρέψει στο εργαστήριο του μετά τον Εσπερινό, όταν ήρθε ένα τουρκόπουλο να αγοράσει ψωμί. Ο Μιχαήλ το ρώτησε τότε σε αυστηρό τόνο ποια ήταν η πίστη του και αν καταλάβαινε αυτά που πίστευε. Καθώς έτυχε να περνά ένας διδάσκαλος του μουσουλμανικού νόμου, το τουρκόπουλο τον φώναξε σε βοήθεια. Η συζήτηση φούντωσε προσελκύοντας πλήθος πλεραστικών, οι οποίοι τελικά άρπαξαν τον τολμητία χριστιανό και τον οδήγησαν ενώπιον του δικαστή, κατηγορώντας τον Μιχαήλ για βλασφημία κατά του Μωάμεθ. Παρ’ ότι αγράμματος, ο άγιος εξέθεσε με παρρησία τα μυστήρια της Πίστεως ως προς την Αγία Τριάδα και την Ενανθρώπηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο δικαστής τον απειλούσε ότι θα τον καταδικάσει να καεί ζωντανός για τη βλασφημία του, και ο άγιος αναφώνησε: «Πιστεύω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό που είναι Θεός, Υιός Θεού, Δημιουργός του κόσμου και Σωτήρας μου, και είμαι έτοιμος να υποστώ τα πάνδεινα από αγάπη για Εκείνον. Πάρτε λοιπόν τα χρήματά μου και αγοράστε ξύλα για να με κάψετε ζωντανό, γιατί δε θέλω να προσφέρω θυσία στο Θεό μου με δικά σας ξύλα!»

Στη φυλακή, εν αναμονή της θανατώσεως, δέχτηκε τους χριστιανούς που τον επισκέφτηκαν για να τον ενθαρρύνουν, με μεγάλη χαρά, με πρόσωπο μεταμορφωμένο από την θεία χάρη, και τους αποκάλυψε ότι ο Χριστός του είχε εμφανιστεί για να τον απαλλάξει από κάθε φόβο για τα μαρτύρια.

Την Πέμπτη της Διακαινησίμου (21 Μαρτίου 1544), τον έβγαλαν από τη φυλακή για μια ύστατη ανάκριση· ο δικαστής του ξαναδιάβασε τα πρακτικά της ομολογίας πίστεώς του και τον κάλεσε να ασπασθεί την μουσουλμανική πίστη, υποσχόμενος πλεονεκτήματα και τιμές. Ο άγιος του αποκρίθηκε: «Τι θα κέρδιζα με αυτά τα χρήματα και τις τιμές που μου υπόσχεσαι; Άντε, ας μη χάνουμε χρόνο, γιατί βιάζομαι να προσφερθώ θυσία στο Θεό μου, να καώ σαν άρτος εκλογής, πρόσφορο στο θυσιαστήριο της Αγίας Τριάδος!» Τα λόγια αυτά συγκίνησαν τόσο τον δικαστή ώστε αναλύθηκε σε δάκρυα. Συνήλθε όμως γρήγορα και απήγγειλε την καταδίκη.

Ολόκληρη η πόλη συνωστιζόταν στην διαδρομή μέχρι τον τόπο της θανάτωσης, κοντά στον ναό της Υπαπαντής, άλλοι κατά μήκος της οδού, άλλοι πάνω σε στέγες ή σαν πουλιά στα δέντρα, οι μουσουλμάνοι με φωνές μίσους, οι χριστιανοί προσευχόμενοι σιωπηλά για να λάβει ο μάρτυς το στεφάνι της νίκης.

Όταν η συνοδεία έφτασε μπροστά στην πυρά, άλειψαν τον άγιο με θειάφι, ώστε μόλις άναψαν τη φωτιά, το σώμα του μάρτυρος λαμπάδιασε σαν δαυλός, ή μάλλον σαν κερί ευλαβικό, και δοξολογώντας σιωπηλά τον Θεό ο άγιος Μιχαήλ παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

(*) Από σύγχυση με τον άγιο Μιχαήλ τον Μαυροειδή εξ Ανδριανουπόλεως [17 Φεβρ.], επονομάσθηκε Μαυρουδής.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος έκτος, Φεβρουάριος. Εκδόσεις Ορμύλια, σελ. 218.

Ο άγιος νεομάρτυς Μιχαήλ εξ Αγράφων, τελειωθείς εν Θεσσαλονίκη

The post Ο άγιος νεομάρτυς Μιχαήλ εξ Αγράφων, τελειωθείς εν Θεσσαλονίκη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Γεώργιος γεννήθηκε το 1846 στην επαρχία Κυδωνίας, στο χωριό Αλικιανό. Ο πατέρας του, ευλαβής ιερεύς, καταγόταν από ένα μικρό νησί των Κυκλάδων, από τη Φολέγανδρο. Η μητέρα του ήταν Κρητικιά, γυναίκα πολύ πιστή και ευσεβής. Ο μικρός Γεώργιος ανατράφηκε μέσα στο χριστιανικό περιβάλλον της οικογενείας του. Έμαθε και λίγα γράμματα, που πολύ τον ωφέλησαν στη ζωή του. Όταν μεγάλωσε, έγινε αμπελουργός και ήταν πολύ εργατικός. Όλη τη μέρα εργαζόταν, φύτευε και έσκαβε αμπέλια. Και το βράδυ, αν και ήταν κουρασμένος απ’ τη δουλειά της μέρας, δεν κοιμόταν, αν προηγουμένως δεν διάβαζε απ’ τους βίους των αγίων και μαρτύρων. Μέχρι τα μεσάνυχτα αγρυπνούσε και διάβαζε. Και τόσο συγκινιόταν από το διάβασμα της ζωής των αγίων, και μάλιστα των μαρτύρων, ώστε δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Οι γονείς του ανησυχώντας για την υγεία του τού έλεγαν να μην κουράζεται τόσο πολύ, αλλά να κοιμάται νωρίς, γιατί την άλλη μέρα θα είχε εργασία. Αλλ’ ο Γεώργιος απαντούσε: – Δεν ξεκουράζομαι ούτε κοιμάμαι ευχάριστα, αν προηγουμένως δεν χορτάσω από την ανάγνωση των ιερών βιβλίων.

Όταν κάποτε ο Γεώργιος διάβασε το βίο ενός μεγάλου μάρτυρος, τόσο πολύ συγκινήθηκε, ώστε αναστέναξε και είπε: – Χριστέ μου, αξίωσέ με να χύσω και εγώ το αίμα μου για την αγάπη σου… Αλλ’ ο αδελφός του ο Ιωάννης, που ήταν αόμματος, όταν τον άκουσε, τον μάλωσε και του είπε, ότι αυτό που λες είναι μεγάλος λόγος και δεν ξέρουμε τι θα κάνεις όταν κηρυχθεί διωγμός εναντίον των χριστιανών. Αλλά ο Γεώργιος και πάλι έκανε την προσευχή του και επικαλέσθηκε τον Χριστό, για να τον βοηθήσει να χύσει το αίμα του.

Η ευκαιρία που ζητούσε ο Γεώργιος για μαρτύριο του δόθηκε. Το 1886, καθώς είναι γνωστό από την ιστορία του νησιού, ο κρητικός λαός, μη υποφέροντας τη σκλαβιά των Τούρκων, επαναστάτησε εναντίον τους. Στην επανάσταση αυτή προσεχώρησε και ο Γεώργιος. Υπηρετούσε σαν ταχυδρόμος, μεταφέροντας γράμματα από το ένα μέρος στο άλλο. Αλλά σ’ ένα χωριό της Κρήτης, το Φουρνέ, οι επαναστάτες προδόθηκαν και αρκετοί απ’ αυτούς πιάστηκαν. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Γεώργιος. Ο πασάς που τους έπιασε ήταν αιμοβόρος Τούρκος, που μισούσε τους χριστιανούς και τους βασάνιζε.

Μαρτυρικό τέλος θα είχε και ο Γεώργιος, αλλά κάποιος αξιωματικός Τούρκος, που καταγόταν από τον Αλικιανό και γνώριζε όλη την οικογένειά του, πήρε τον Γεώργιο από το σωρό των αιχμαλώτων και του λέει: – Έλα, Γιωργάκη, κάνε κάτι που θα σου πω και θα γλυτώσεις τη ζωή σου. – Τι είναι αυτό το κάτι; ρώτησε ο Γεώργιος. – Να γίνεις Τούρκος, του είπε ο αξιωματικός.

Στην πρόταση αυτή αμέσως απάντησε ο Γεώργιος, λέγοντας: – Ποτέ δεν πρόκειται ν’ αλλάξω την πίστη μου. Και όλο τον κόσμο να μου χαρίσετε, εγώ την πίστη μου δεν την αλλάζω…

Ο Τούρκος αξιωματικός λυπήθηκε για την άρνησή του αυτή και του λέει: – Όταν ο μικρός μου αδελφός έσπασε το πόδι του, ο πατέρας σου ο ιερεύς τον έκανε καλά. Χρωστώ λοιπόν ευγνωμοσύνη στον πατέρα σου και γι’ αυτό ήθελα να σε σώσω. Αλλά συ δυστυχώς δεν θέλεις. Τουλάχιστον δεν λυπάσαι τους γονείς σου, την αδελφή σου και τον αόμματο αδελφό σου, που θα μείνουν απροστάτευτοι;

Ο Γεώργιος απάντησε: – Αγαπώ τους γονείς μου, την αδελφή μου και τον αδελφό μου· αλλά περισσότερο απ’ αυτούς αγαπώ τον Χριστό. Δεν πρέπει για χάρη εκείνων ν’ αρνηθώ τον Χριστό. Ο Χριστός είναι πανάγαθος και παντοδύναμος Θεός και θα προστατεύσει αυτούς χιλιάδες φορές περισσότερο απ’ ό,τι θα τους προστάτευα εγώ. Στα χέρια του είναι η ζωή μας. Αλλά και κάτι ακόμη έχω να σου πω, συνέχισε ο Γεώργιος· όπως ξέρεις εσύ την οικογένειά μου, έτσι κι εγώ σαν πατριώτης ξέρω την οικογένειά σου. Ο πατέρας σου είναι Τούρκος, αλλά η μάνα σου είναι χριστιανή. Και από αυτήν έχεις ακούσει πολλές φορές το όνομα του Χριστού και γνωρίζεις την πίστη μας. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, να γίνεις κι εσύ χριστιανός.

Τότε κάποιος άλλος, που ήταν μεν χριστιανός, αλλά υπηρετούσε στο στράτευμα των Τούρκων, λέει στον Γεώργιο: – Γιωργάκη, κάνε αυτό που σου προτείνει ο Τούρκος αξιωματικός, κι όταν πας στο χωριό σου πάλι είσαι χριστιανός, διότι και ο Θεός θα σε συγχωρέσει, γιατί βλέπει την ανάγκη…

Ο Γεώργιος όταν άκουσε τα συμβουλευτικά αυτά λόγια εξοργίστηκε και είπε: – Δεν φοβάσαι το Θεό; Πώς τολμάς να μου κάνης μια τέτοια διαβολική πρόταση; Δεν γνωρίζεις τι είπε ο Χριστός γι’ αυτούς που τον αρνούνται; Άκουσε λοιπόν τι λέει: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο». Εάν κάνω, λοιπόν, αυτό που μου λες, το αμάρτημα αυτό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο αν μετανοήσω και χύσω το αίμα μου θα μπορέσω να το ξεπλύνω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χάσω την ευκαιρία αυτή, που μου δίνει η χάρις του Θεού. Μένω σταθερός και ακλόνητος στην απόφασή μου και καμιά ελπίδα να μην έχουν οι Τούρκοι, ότι εγώ μπορεί ν’ αλλάξω την πίστη μου.

Πάλι τον φέρνουν τον Γεώργιο μπροστά στον Τούρκο αξιωματικό κι αυτός τον ρώτησε τι αποφάσισε. – Ό,τι σου είπα και την πρώτη φορά, αυτό λέω και τώρα και θα το λέω μέχρι τελευταία μου πνοή. Χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός είμαι, και χριστιανός θα πεθάνω. Δεν γίνομαι Τούρκος. Δεν αφήνω τη θρησκεία μου που λάμπει σαν τον ήλιο, για να παραδεχθώ μια θρησκεία που είναι γεμάτη σκοτάδι, πλάνες και προλήψεις. Προτιμώ το φως…

Τότε παραδόθηκε στους δήμιους, για να τον εκτελέσουν. Του έδωσαν ένα μπουκάλι ρούμι για να πιει, αλλ’ αυτός δεν θέλησε. Είπε: – Σας ευχαριστώ. Δεν θέλω. Γιατί έχω να περπατήσω μεγάλο δρόμο και θέλω νάχω καθαρό το μυαλό μου. Ξέρω πού βαδίζω…

Τότε άρχισαν να τον χτυπούν. Οι χριστιανοί έκλαιγαν και αναστέναζαν που έβλεπαν τα βασανιστήριά του, αλλ’ αυτός ήταν βράχος ακλόνητος. Το πρόσωπό του έλαμπε από χαρά, σαν νάταν στην ώρα του γάμου του. – Αυτή τη στιγμή, έλεγε, αισθάνομαι τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου. Σας ευχαριστώ… Και άρχισε το μαρτύριό του. Του έκοψαν χέρια, αυτιά, μύτη, απόκρυφα μέλη, γλώσσα και πόδια, και τέλος του έκοψαν το κεφάλι. Οι Αγαρηνοί εξαφάνισαν το άγιό του λείψανο.

Ω Κρήτη, μεγάλο νησί της πατρίδος! Πόσα λείψανα γνωστά και άγνωστα δεν κρύβουν τα ιερά σου χώματα!

Από το βιβλίο: Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ. Έκδ. Δ’, Αθήναι 2008.

Ο άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος από την Κρήτη

The post Ο άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος από την Κρήτη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.