Ο π. Ιωσήφ ήταν πράγματι πολύ φλογερός και προσεκτικός στο πνευματικό του έργο. Ουδέποτε γελούσε. Δεν ήξερε να μιλά ωραία, ούτε πολύ, ούτε με καλολογίες. Ήξερε όμως να προσεύχεται πολύ, να σιωπά και να διδάσκει τους άλλους νύκτα και ημέρα με τη ζωή του και τα έργα του.

Στην εξομολόγηση ζητούσε από τον καθένα βαθειά ταπείνωση, ομολογία της προσωπικής του ενοχής για όσα έκανε, δάκρυα, ειλικρινή εξαγόρευση και προπαντός αποφασιστικότητα να μην επαναλάβει τα ίδια. Μετά την εξομολόγηση, η οποία μπορούσε να διαρκέσει μέχρι δύο ώρες, έδινε στους εξομολογημένους τις κατάλληλες συμβουλές.

Συνήθως σ’ αυτόν πήγαιναν για εξομολόγηση άνθρωποι που ήταν ζυμωμένοι στα πνευματικά, απελπισμένοι, με βαριά αμαρτήματα και ασθενείς παντός είδους. Για τον καθένα έκανε το παν να τους βοηθήσει πνευματικά. Ήθελε και επεδίωκε όλοι τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους θεραπευμένοι και παρηγορημένοι. Μάλιστα, επειδή ήταν πολύ αυστηρός, τραβούσε κοντά του ανθρώπους που πάσχιζαν να βρουν ένα καλό και άξιο Πνευματικό.

Κάποτε ήλθε ένας χριστιανός από το χωριό Πιπιρίγκ. Ήταν στενοχωρημένος και ταραγμένος.

– Πανοσιώτατε πάτερ, ήλθα να πληρώσω να μου κάνεις μία ειδική θεία Λειτουργία. Είμαι ταραγμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω πρόβλημα με τον κακό γείτονά μου, ο οποίος δεν με καταλαβαίνει καθόλου. Πάντοτε μαλώνουμε. Πάντοτε με ονειδίζει. Πριν λίγες ημέρες έβαλε φωτιά σε μια θημωνιά με σανό για τα ζώα μου. Θέλω λοιπόν να πληρώσω να γίνει μία ειδική ακολουθία. Εάν είμαι εγώ ένοχος, να με παιδεύσει ο Θεός, ενώ, εάν είναι αυτός, να τον κατακεραυνώσει ο Θεός, όπως Εκείνος γνωρίζει…

– Αδελφέ, είναι μεγάλη αμαρτία να προσευχηθείς στον Θεό για την τιμωρία του πλησίον σου. Ο Θεός έδωσε εντολή ν’ αγαπούμε ο ένας τον άλλο, να συγχωρούμε ο ένας τον άλλο και να προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο. Ποτέ δεν μας είπε να εκδικούμαστε τους άλλους.

– Δεν έχω ησυχία, πάτερ. Αυτός ο άνθρωπος θέλει να μου καταστρέψει το σπίτι, την περιουσία, την τιμή και την οικογένειά μου. Με απειλεί, με υβρίζει, μου στήνει ενέδρες. Θέλω να κάνω προσευχή να τον τιμωρήσει ο Θεός, διότι μόνο Αυτός είναι Δίκαιος.

– Αδελφέ, μείνε αυτή την νύκτα μαζί μου. Άλλωστε πλησιάζει να νυκτώσει. Μείνε στο διπλανό κελί. Θα προσευχηθούμε και οι δυό αυτή την νύκτα για τον εχθρό σου. Το πρωί, ό,τι θα μας φωτίσει ο Θεός, θα κάνουμε.

– Θα μείνω, πάτερ, του είπε ικανοποιημένος ο άνθρωπος αυτός.

Την νύκτα εκείνη αυτός ο άνθρωπος βασανιζόταν από τους λογισμούς του. Προσευχήθηκε. Έκανε και μετάνοιες, όπως του είχε πει ο π. Ιωσήφ. Στο όνειρό του είδε ένα φοβερό πράγμα. Πριν ακόμη ξημερώσει, κτυπούσε δυνατά την πόρτα του Γέροντα.

– Ευλόγησέ με, πάτερ Ιωσήφ.

– Τι είναι παιδί μου, πώς κοιμήθηκες;

– Είδα ένα φοβερό όνειρο. Είδα ότι ήμουν παντού τραυματισμένος και αιματωμένος, στο πρόσωπο, στις πλάτες, στο στήθος, στα χέρια… Μερικοί μαύροι και άγριοι άνθρωποι με κτυπούσαν δυνατά. Αντιλαμβάνομαι ότι έφταιξα ενώπιον του Θεού. Δεν θέλω πλέον να εκδικηθώ τον γείτονά μου, οτιδήποτε και να μου έκανε. Θέλω να συμφιλιωθώ μαζί του.

– Καλά, παιδί μου. Τώρα μπορείς να πας στο σπίτι σου εν ειρήνη.

Όταν κατέβηκε τα βουνά του Κυριακού για να φθάσει σπίτι του, συνάντησε τον γείτονά του. Του ζήτησε συγχώρηση και έτσι συμφιλιώθηκαν.

Παρόμοιες περιπτώσεις τού συνέβαιναν κάθε ημέρα. Κι αυτός δίδασκε τον καθένα, ανάλογα με την περίπτωσή του, και τους έστειλε στα σπίτια τους ειρηνικούς.

Όσοι από τους ασθενείς και δαιμονιζομένους δεν θεραπεύονταν αμέσως, ο π. Ιωσήφ δεν τους επέτρεπε να γυρίσουν σπίτια τους. Τους έδινε λίγο φαγητό και τους συμβούλευε να νηστεύουν και να προσεύχονται. Και ο ίδιος βέβαια νήστευε και προσευχόταν για την υγεία τους. Όσοι και πάλι παρέμεναν αθεράπευτοι, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού, τους έστειλε στα σπίτια τους με την εντολή να εκτελέσουν και κάποιο πνευματικό αγώνισμα. Κατόπιν τους έλεγε να επιστρέψουν πάλι σ’ αυτόν.

Στην κεντρική εκκλησία της Μονής ερχόταν αραιά. Στεκόταν όρθιος δίπλα στον τάφο του αγίου Παϊσίου Βελιτσκόβσκι. Δεν κοίταζε εδώ κι εκεί, αλλ’ ήταν απορροφημένος στην ευχή του Ιησού. Όταν τελούσε την θεία Λειτουργία, έβρεχε την Αγία Τράπεζα με τα δάκρυά του.

Δεν απέκτησε κανένα μαθητή, διότι είχε δοθεί ολοκληρωτικά σ’ όλη τη ζωή του στη βοήθεια των δυστυχισμένων και ασθενών, των ορφανών και πλανεμένων.

Ο γέροντας Ιωσήφ σ’ όλη τη ζωή του δεν αγάπησε τα χρήματα, τις περιουσίες και την κενή και ματαία δόξα του κόσμου. Ό,τι του έδιναν οι Χριστιανοί τα μοίραζε στους άλλους ή τα έδινε στο Μοναστήρι. Με χρήματα που έδινε κατά καιρούς στο Μοναστήρι έγιναν πολλές ανακαινίσεις, όπως στην εκκλησία, στο αρχονταρίκι και στο νοσοκομείο. Ακόμη με τις ελεημοσύνες του βοηθήθηκαν πολλά ορφανά, χήρες, φτωχοί και άλλοι πονεμένοι από διάφορες συμφορές.

Την άνοιξη του 1944, όταν είχε φθάσει ήδη στα 80 χρόνια του, μετά από μία ολιγοήμερη ασθένεια, πέρασε στην αιώνια ζωή, αφήνοντας πίσω του πολλούς ασθενείς να κλαίνε και να ρωτούν: Πού είναι τώρα ο πατέρας και γιατρός μας; Πού είναι ο ερημίτης από την σκήτη Παλαιά Εικόνα;

Πάτερ Ιωσήφ, προσεύχου στον Θεό υπέρ ημών. Αμήν.

Από το βιβλίο: Αγιασμένες μορφές της Ορθοδόξου Ρουμανικής Εκκλησίας. Μετάφραση – επιμέλεια υπό αδελφών της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Άθω, 2002.

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

The post Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, ενώ ασπαζόταν το τίμιο Ξύλο, αποφάσισε να ακολουθήσει και εκείνος τον Χριστό έως θανάτου. Τρεις ημέρες αργότερα, μόλις είχε επιστρέψει στο εργαστήριο του μετά τον Εσπερινό, όταν ήρθε ένα τουρκόπουλο να αγοράσει ψωμί. Ο Μιχαήλ το ρώτησε τότε σε αυστηρό τόνο ποια ήταν η πίστη του και αν καταλάβαινε αυτά που πίστευε. Καθώς έτυχε να περνά ένας διδάσκαλος του μουσουλμανικού νόμου, το τουρκόπουλο τον φώναξε σε βοήθεια. Η συζήτηση φούντωσε προσελκύοντας πλήθος πλεραστικών, οι οποίοι τελικά άρπαξαν τον τολμητία χριστιανό και τον οδήγησαν ενώπιον του δικαστή, κατηγορώντας τον Μιχαήλ για βλασφημία κατά του Μωάμεθ. Παρ’ ότι αγράμματος, ο άγιος εξέθεσε με παρρησία τα μυστήρια της Πίστεως ως προς την Αγία Τριάδα και την Ενανθρώπηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο δικαστής τον απειλούσε ότι θα τον καταδικάσει να καεί ζωντανός για τη βλασφημία του, και ο άγιος αναφώνησε: «Πιστεύω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό που είναι Θεός, Υιός Θεού, Δημιουργός του κόσμου και Σωτήρας μου, και είμαι έτοιμος να υποστώ τα πάνδεινα από αγάπη για Εκείνον. Πάρτε λοιπόν τα χρήματά μου και αγοράστε ξύλα για να με κάψετε ζωντανό, γιατί δε θέλω να προσφέρω θυσία στο Θεό μου με δικά σας ξύλα!»

Στη φυλακή, εν αναμονή της θανατώσεως, δέχτηκε τους χριστιανούς που τον επισκέφτηκαν για να τον ενθαρρύνουν, με μεγάλη χαρά, με πρόσωπο μεταμορφωμένο από την θεία χάρη, και τους αποκάλυψε ότι ο Χριστός του είχε εμφανιστεί για να τον απαλλάξει από κάθε φόβο για τα μαρτύρια.

Την Πέμπτη της Διακαινησίμου (21 Μαρτίου 1544), τον έβγαλαν από τη φυλακή για μια ύστατη ανάκριση· ο δικαστής του ξαναδιάβασε τα πρακτικά της ομολογίας πίστεώς του και τον κάλεσε να ασπασθεί την μουσουλμανική πίστη, υποσχόμενος πλεονεκτήματα και τιμές. Ο άγιος του αποκρίθηκε: «Τι θα κέρδιζα με αυτά τα χρήματα και τις τιμές που μου υπόσχεσαι; Άντε, ας μη χάνουμε χρόνο, γιατί βιάζομαι να προσφερθώ θυσία στο Θεό μου, να καώ σαν άρτος εκλογής, πρόσφορο στο θυσιαστήριο της Αγίας Τριάδος!» Τα λόγια αυτά συγκίνησαν τόσο τον δικαστή ώστε αναλύθηκε σε δάκρυα. Συνήλθε όμως γρήγορα και απήγγειλε την καταδίκη.

Ολόκληρη η πόλη συνωστιζόταν στην διαδρομή μέχρι τον τόπο της θανάτωσης, κοντά στον ναό της Υπαπαντής, άλλοι κατά μήκος της οδού, άλλοι πάνω σε στέγες ή σαν πουλιά στα δέντρα, οι μουσουλμάνοι με φωνές μίσους, οι χριστιανοί προσευχόμενοι σιωπηλά για να λάβει ο μάρτυς το στεφάνι της νίκης.

Όταν η συνοδεία έφτασε μπροστά στην πυρά, άλειψαν τον άγιο με θειάφι, ώστε μόλις άναψαν τη φωτιά, το σώμα του μάρτυρος λαμπάδιασε σαν δαυλός, ή μάλλον σαν κερί ευλαβικό, και δοξολογώντας σιωπηλά τον Θεό ο άγιος Μιχαήλ παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

(*) Από σύγχυση με τον άγιο Μιχαήλ τον Μαυροειδή εξ Ανδριανουπόλεως [17 Φεβρ.], επονομάσθηκε Μαυρουδής.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος έκτος, Φεβρουάριος. Εκδόσεις Ορμύλια, σελ. 218.

Ο άγιος νεομάρτυς Μιχαήλ εξ Αγράφων, τελειωθείς εν Θεσσαλονίκη

The post Ο άγιος νεομάρτυς Μιχαήλ εξ Αγράφων, τελειωθείς εν Θεσσαλονίκη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ο Γεώργιος γεννήθηκε το 1846 στην επαρχία Κυδωνίας, στο χωριό Αλικιανό. Ο πατέρας του, ευλαβής ιερεύς, καταγόταν από ένα μικρό νησί των Κυκλάδων, από τη Φολέγανδρο. Η μητέρα του ήταν Κρητικιά, γυναίκα πολύ πιστή και ευσεβής. Ο μικρός Γεώργιος ανατράφηκε μέσα στο χριστιανικό περιβάλλον της οικογενείας του. Έμαθε και λίγα γράμματα, που πολύ τον ωφέλησαν στη ζωή του. Όταν μεγάλωσε, έγινε αμπελουργός και ήταν πολύ εργατικός. Όλη τη μέρα εργαζόταν, φύτευε και έσκαβε αμπέλια. Και το βράδυ, αν και ήταν κουρασμένος απ’ τη δουλειά της μέρας, δεν κοιμόταν, αν προηγουμένως δεν διάβαζε απ’ τους βίους των αγίων και μαρτύρων. Μέχρι τα μεσάνυχτα αγρυπνούσε και διάβαζε. Και τόσο συγκινιόταν από το διάβασμα της ζωής των αγίων, και μάλιστα των μαρτύρων, ώστε δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Οι γονείς του ανησυχώντας για την υγεία του τού έλεγαν να μην κουράζεται τόσο πολύ, αλλά να κοιμάται νωρίς, γιατί την άλλη μέρα θα είχε εργασία. Αλλ’ ο Γεώργιος απαντούσε: – Δεν ξεκουράζομαι ούτε κοιμάμαι ευχάριστα, αν προηγουμένως δεν χορτάσω από την ανάγνωση των ιερών βιβλίων.

Όταν κάποτε ο Γεώργιος διάβασε το βίο ενός μεγάλου μάρτυρος, τόσο πολύ συγκινήθηκε, ώστε αναστέναξε και είπε: – Χριστέ μου, αξίωσέ με να χύσω και εγώ το αίμα μου για την αγάπη σου… Αλλ’ ο αδελφός του ο Ιωάννης, που ήταν αόμματος, όταν τον άκουσε, τον μάλωσε και του είπε, ότι αυτό που λες είναι μεγάλος λόγος και δεν ξέρουμε τι θα κάνεις όταν κηρυχθεί διωγμός εναντίον των χριστιανών. Αλλά ο Γεώργιος και πάλι έκανε την προσευχή του και επικαλέσθηκε τον Χριστό, για να τον βοηθήσει να χύσει το αίμα του.

Η ευκαιρία που ζητούσε ο Γεώργιος για μαρτύριο του δόθηκε. Το 1886, καθώς είναι γνωστό από την ιστορία του νησιού, ο κρητικός λαός, μη υποφέροντας τη σκλαβιά των Τούρκων, επαναστάτησε εναντίον τους. Στην επανάσταση αυτή προσεχώρησε και ο Γεώργιος. Υπηρετούσε σαν ταχυδρόμος, μεταφέροντας γράμματα από το ένα μέρος στο άλλο. Αλλά σ’ ένα χωριό της Κρήτης, το Φουρνέ, οι επαναστάτες προδόθηκαν και αρκετοί απ’ αυτούς πιάστηκαν. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Γεώργιος. Ο πασάς που τους έπιασε ήταν αιμοβόρος Τούρκος, που μισούσε τους χριστιανούς και τους βασάνιζε.

Μαρτυρικό τέλος θα είχε και ο Γεώργιος, αλλά κάποιος αξιωματικός Τούρκος, που καταγόταν από τον Αλικιανό και γνώριζε όλη την οικογένειά του, πήρε τον Γεώργιο από το σωρό των αιχμαλώτων και του λέει: – Έλα, Γιωργάκη, κάνε κάτι που θα σου πω και θα γλυτώσεις τη ζωή σου. – Τι είναι αυτό το κάτι; ρώτησε ο Γεώργιος. – Να γίνεις Τούρκος, του είπε ο αξιωματικός.

Στην πρόταση αυτή αμέσως απάντησε ο Γεώργιος, λέγοντας: – Ποτέ δεν πρόκειται ν’ αλλάξω την πίστη μου. Και όλο τον κόσμο να μου χαρίσετε, εγώ την πίστη μου δεν την αλλάζω…

Ο Τούρκος αξιωματικός λυπήθηκε για την άρνησή του αυτή και του λέει: – Όταν ο μικρός μου αδελφός έσπασε το πόδι του, ο πατέρας σου ο ιερεύς τον έκανε καλά. Χρωστώ λοιπόν ευγνωμοσύνη στον πατέρα σου και γι’ αυτό ήθελα να σε σώσω. Αλλά συ δυστυχώς δεν θέλεις. Τουλάχιστον δεν λυπάσαι τους γονείς σου, την αδελφή σου και τον αόμματο αδελφό σου, που θα μείνουν απροστάτευτοι;

Ο Γεώργιος απάντησε: – Αγαπώ τους γονείς μου, την αδελφή μου και τον αδελφό μου· αλλά περισσότερο απ’ αυτούς αγαπώ τον Χριστό. Δεν πρέπει για χάρη εκείνων ν’ αρνηθώ τον Χριστό. Ο Χριστός είναι πανάγαθος και παντοδύναμος Θεός και θα προστατεύσει αυτούς χιλιάδες φορές περισσότερο απ’ ό,τι θα τους προστάτευα εγώ. Στα χέρια του είναι η ζωή μας. Αλλά και κάτι ακόμη έχω να σου πω, συνέχισε ο Γεώργιος· όπως ξέρεις εσύ την οικογένειά μου, έτσι κι εγώ σαν πατριώτης ξέρω την οικογένειά σου. Ο πατέρας σου είναι Τούρκος, αλλά η μάνα σου είναι χριστιανή. Και από αυτήν έχεις ακούσει πολλές φορές το όνομα του Χριστού και γνωρίζεις την πίστη μας. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, να γίνεις κι εσύ χριστιανός.

Τότε κάποιος άλλος, που ήταν μεν χριστιανός, αλλά υπηρετούσε στο στράτευμα των Τούρκων, λέει στον Γεώργιο: – Γιωργάκη, κάνε αυτό που σου προτείνει ο Τούρκος αξιωματικός, κι όταν πας στο χωριό σου πάλι είσαι χριστιανός, διότι και ο Θεός θα σε συγχωρέσει, γιατί βλέπει την ανάγκη…

Ο Γεώργιος όταν άκουσε τα συμβουλευτικά αυτά λόγια εξοργίστηκε και είπε: – Δεν φοβάσαι το Θεό; Πώς τολμάς να μου κάνης μια τέτοια διαβολική πρόταση; Δεν γνωρίζεις τι είπε ο Χριστός γι’ αυτούς που τον αρνούνται; Άκουσε λοιπόν τι λέει: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο». Εάν κάνω, λοιπόν, αυτό που μου λες, το αμάρτημα αυτό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο αν μετανοήσω και χύσω το αίμα μου θα μπορέσω να το ξεπλύνω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χάσω την ευκαιρία αυτή, που μου δίνει η χάρις του Θεού. Μένω σταθερός και ακλόνητος στην απόφασή μου και καμιά ελπίδα να μην έχουν οι Τούρκοι, ότι εγώ μπορεί ν’ αλλάξω την πίστη μου.

Πάλι τον φέρνουν τον Γεώργιο μπροστά στον Τούρκο αξιωματικό κι αυτός τον ρώτησε τι αποφάσισε. – Ό,τι σου είπα και την πρώτη φορά, αυτό λέω και τώρα και θα το λέω μέχρι τελευταία μου πνοή. Χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός είμαι, και χριστιανός θα πεθάνω. Δεν γίνομαι Τούρκος. Δεν αφήνω τη θρησκεία μου που λάμπει σαν τον ήλιο, για να παραδεχθώ μια θρησκεία που είναι γεμάτη σκοτάδι, πλάνες και προλήψεις. Προτιμώ το φως…

Τότε παραδόθηκε στους δήμιους, για να τον εκτελέσουν. Του έδωσαν ένα μπουκάλι ρούμι για να πιει, αλλ’ αυτός δεν θέλησε. Είπε: – Σας ευχαριστώ. Δεν θέλω. Γιατί έχω να περπατήσω μεγάλο δρόμο και θέλω νάχω καθαρό το μυαλό μου. Ξέρω πού βαδίζω…

Τότε άρχισαν να τον χτυπούν. Οι χριστιανοί έκλαιγαν και αναστέναζαν που έβλεπαν τα βασανιστήριά του, αλλ’ αυτός ήταν βράχος ακλόνητος. Το πρόσωπό του έλαμπε από χαρά, σαν νάταν στην ώρα του γάμου του. – Αυτή τη στιγμή, έλεγε, αισθάνομαι τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου. Σας ευχαριστώ… Και άρχισε το μαρτύριό του. Του έκοψαν χέρια, αυτιά, μύτη, απόκρυφα μέλη, γλώσσα και πόδια, και τέλος του έκοψαν το κεφάλι. Οι Αγαρηνοί εξαφάνισαν το άγιό του λείψανο.

Ω Κρήτη, μεγάλο νησί της πατρίδος! Πόσα λείψανα γνωστά και άγνωστα δεν κρύβουν τα ιερά σου χώματα!

Από το βιβλίο: Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ. Έκδ. Δ’, Αθήναι 2008.

Ο άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος από την Κρήτη

The post Ο άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος από την Κρήτη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1920, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη ο μεγάλος διωγμός της Εκκλησίας, ο π. Ιωάννης συνελήφθη από τους μπολσεβίκους με την κατηγορία των «αντεπαναστατικών ενεργειών κατά της σοβιετικής εξουσίας και της αποκρύψεως αποθεμάτων σιταριού».

Μετά τη σύλληψή του υποβλήθηκε σε δημόσια βασανιστήρια: Του ξερίζωσαν τα γένια, του έβγαλαν τα μάτια και του πριόνισαν τον λαιμό με την αλυσίδα του επιστήθιου σταυρού του. Την ώρα του μαρτυρίου του ο ιερομάρτυς φώναζε στους πιστούς:

– Μην αρνηθείτε τον Θεό!

Ο διάκονος Κωνσταντίνος, συγκλονισμένος από τον φρικτό βασανισμό του π. Ιωάννου, πλησίασε τους βασανιστές και τους ζήτησε να σταματήσουν το απάνθρωπο έργο τους. Εκείνοι τότε έπεσαν πάνω του σαν θηρία και τον έκαναν κομμάτια με τα σπαθιά τους. Ύστερα έβαλαν το πετσοκομμένο σώμα του σ’ ένα τσουβάλι και το πέταξαν στη χαράδρα, δίπλα στο κοιμητήριο, όπου γίνονταν οι εκτελέσεις.

Την ίδια νύχτα, 11 προς 12 Φεβρουαρίου του 1920, ο π. Ιωάννης εκτελέστηκε.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 178.

Ιερομάρτυρες Ιωάννης (Γρανίτωφ) και Κωνσταντίνος (Ζβέρεφ)

The post Ιερομάρτυρες Ιωάννης (Γρανίτωφ) και Κωνσταντίνος (Ζβέρεφ) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.