Είχε ακούσει πως στην Πελοπόννησο και στα νησιά του Αιγαίου, υπάρχουν ιερά προσκυνήματα και μοναστήρια με ενάρετους μοναχούς και σκέφθηκε να τα περιοδεύσει. Επισκέφθηκε το Μέγα Σπήλαιο, την Αγία Λαύρα, την Ύδρα, την Τήνο, την Πάρο κλπ. Στην Πάρο, στο μονύδριο του Αγίου Γεωργίου βρήκε τον Πνευματικό π. Αρσένιο, που ασκήτευε εκεί και ζωντανός ακόμα τιμόταν σαν όσιος.

Η συνάντησή του με τον άγιο εκείνον ασκητή υπήρξε σταθμός στη ζωή του. Παρακάλεσε μάλιστα να μείνει κοντά του. Ο ασκητής όμως, φωτισμένος όπως ήταν από το Θεό, του υπέδειξε την ασκητική παλαίστρα: Να πας, παιδί μου, καλύτερα στο Άγιον Όρος, στο Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Τον ενίσχυσε πολύ στο ξεκίνημά του. Του έδωσε από την πείρα του σοφές οδηγίες και συμβουλές. Στο τέλος μάλιστα, προείπε πως θα τελειώσει τη ζωή του στους πρόποδες του Άθω, όπως και έγινε.

Η μητέρα του Δημήτρη σ’ όλο αυτό το διάστημα ήταν απαρηγόρητη.

Να φύγει κρυφά! έλεγε και ξανάλεγε. Να φύγει χωρίς να μου πει τίποτε! Αυτό δεν μπορώ να του το συγχωρήσω. Γιατί; Μήπως εγώ δε σέβομαι το Θεό; Γιατί δε ζήτησε την ευχή μου; Ω, Παναγία μου, σε θερμοπαρακαλώ, μην επιτρέψεις να γίνει μοναχός, αν δεν έρθει να με αποχαιρετήσει και να πάρει την ευχή μου.

Μετά την Πάρο ο Δημήτρης επισκέφθηκε την Ικαρία, όπου γνώρισε ενάρετους μοναχούς και έλαβε μεγάλη ωφέλεια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε σαν φωτεινό αστέρι ο Ιερομόναχος Ισίδωρος, μαθητής του θαυμαστού αββά Απολλώ, «του μετά θάνατον ευωδιάσαντος».

Ενώ η ευσεβής μητέρα ικέτευε τη Θεοτόκο, το πλοίο με τον γιό της έφευγε από την Ικαρία, περνούσε τη Χίο και έπλεε προς βορράν. Τότε – πράγμα ανέλπιστο – ένας αντίθετος άνεμος το ανάγκασε να πλεύσει και να προσορμισθεί στο λιμάνι της Σμύρνης.

Ο Δημήτρης, χωρίς να το περιμένει, έπειτα από απουσία εννέα μηνών βρέθηκε στην πατρίδα του. Με τις επίμονες παρακλήσεις κάποιου παλιού φίλου του, που συνάντησε στην προκυμαία, αποφάσισε να επισκεφθεί το σπίτι του. Η μητέρα είδε το γεγονός σαν θαύμα και δεν ήξερε πώς να ευχαριστήσει τη Θεοτόκο, γιατί άκουσε τις προσευχές της. Όταν αργότερα ο γιός της φιλούσε το χέρι της και την αποχαιρετούσε, του ευχήθηκε δακρυσμένη: Τώρα, παιδί μου, πορεύου εν ειρήνη και η χάρις του Θεού να σε προστατεύει στο δρόμο που διάλεξες.

Ας σημειωθεί πως η ευσεβής αυτή γυναίκα απέθανε το 1892 στον Επάνω Μαχαλά της Σμύρνης, αφού αξιώθηκε εξ αποκαλύψεως να προγνωρίσει την ημερομηνία του θανάτου της. Από τέτοιες ευλογημένες και άγιες μητέρες πώς να μη προέλθουν άγιοι βλαστοί!

Το πλοίο, έπειτα από την απρόσμενη παρέκκλιση, συνέχισε κανονικά την πορεία του και περνώντας από τη Λήμνο, κατευθύνθηκε προς το Άγιον Όρος.

Η κορφή του Άθω φάνταζε γεμάτη ιερή μεγαλοπρέπεια στα μάτια του εκστατικού επιβάτη. Οι μεγάλες μονές πρόβαλαν μία-μία σαν κάστρα πνευματικά, που τα έστησαν εκεί οι εραστές του Θεού, προμαχώνες ηρωισμού στον πόλεμο «προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας του σκότους». Και η Θεοτόκος, η Κυρία του τόπου, την Οποία τόσο ευλαβείτο ο Δημήτρης, η Υπέρμαχος Στρατηγός, ενίσχυε από ψηλά με τη χάρη Της τους αγώνες των παιδιών Της.

Δεν τον απασχολούσε το πού θα πάει. Ο π. Αρσένιος του είχε υποδείξει το στίβο. Ήξερε, λοιπόν, ότι τον περιμένει το Κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος.

Από το βιβλίο: Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές 4. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Έκδοση 11η. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 15.

Η φυγή από τον κόσμο του αγίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη

The post Η φυγή από τον κόσμο του αγίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η αναλλοίωτη διατήρηση της αγίας Ορθοδόξου Παραδόσεως, η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας από τις παραχαράξεις και τους συμβιβασμούς, η αδιάλειπτη προσευχή για τον κόσμο και καθετί που κάνουν οι Αθωνίτες μέσα στη λατρεία του Θεού και για τη σωτηρία του κόσμου, είναι πράγματα μεγάλα και αξιοτίμητα. Αυτά όμως αποκορυφώνονται στην πραγματοποίηση της αληθινής εικόνας της πνευματικής αγάπης που είναι το πιο σπουδαίο που μπορεί να προσφέρει ο Άθως στο σημερινό κόσμο.

Η μοναχική ζωή πραγματοποίησε πάντοτε με την φιλοξενία μια κεφαλαιώδη αρετή πιο μεγάλη κι από την προσευχή και την άσκηση. Στο Άγιο Όρος και ο πιο φτωχός ερημίτης φυλάει κάτι για την

Τα πλήθη των προσκυνητών που έρχονται κάθε χρόνο στον Άθω, δεν έρχονται για να δουν αντικείμενα τέχνης, αρχαιότητες ή μουσεία, από τα οποία είναι γεμάτος ο σημερινός κόσμος, αλλά κάτι εντελώς διαφορετικό. Η σημερινή ανθρωπότητα, γεμάτη έχθρες, απομονωμένη, φθείρεται από την έλλειψη κοινωνίας και θερμής αγάπης και έρχεται να τη δει στον Άθω.

Έρχονται οι προσκυνητές να δουν τα πνευματικά κοινόβια με το πλήθος των αδελφών, οι οποίοι αποδίδοντας οι μεν στους δε μεγαλύτερη τιμή, διαπλάθονται μυστικά μεταξύ τους με τη δύναμη της θεϊκής αγάπης, η οποία καίει μέσα στον καθένα από αυτούς και χύνει έξω αγάπη, χαρά και ειρήνη.

Μερικοί από τους προσκυνητές δεν γνωρίζουν καμιά γλώσσα, με την οποία θα έρχονταν σε απευθείας επικοινωνία με τους μοναχούς. Όμως ούτε που αισθάνονται την ανάγκη. Αυτοί έρχονται να δουν. Όπως ο αδελφός εκείνος που πήγαινε κάθε χρόνο στον όσιο Αντώνιο και δεν τον ρωτούσε ποτέ τίποτε. Αλλά στην απροσδόκητη ερώτηση του Οσίου, ο αδελφός του απαντά απλά: «Μου αρκεί μόνο να σε βλέπω, πάτερ» (Γεροντικό, Αββάς Αντώνιος 27).

Τα πλήθη συρρέουν γύρω από τους προοδευμένους πνευματικά πατέρες και τα μεγάλα κοινόβια, όπως άλλοτε γύρω από τον Κύριο, διότι αισθάνονται τη δύναμη της Χάριτος, η οποία ξεχειλίζει από αυτούς και τα κοινόβια, και αναπνέοντας αυτή την ατμόσφαιρα, αισθάνονται ευχάριστα, ανάλαφροι από ψυχικά φορτία, τα οποία τους πιέζουν, και καθαρίζουν τα μέτωπά τους. Και αυτό είναι το πιο σπουδαίο αγαθό, από το οποίο έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα.

Μ’ αυτή τη διακονία, ο Άθως πορεύεται ήδη προς τη βασιλεία της αγάπης, η οποία αρχίζει από εδώ, προσκαλώντας διαρκώς τον κόσμο στην άνοδο προς τα υψηλά, καθώς η ίδια η όψη του Άθω φανερώνει, σύμφωνα με το λόγο του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος: «Αναβαίνετε, αναβαίνετε, αδελφοί… Δεύτε αναβώμεν εις το όρος Κυρίου και εις τον οίκον του Θεού ημών» (Λόγος 30).

Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 6 (1981), άρθρο: «Η καινή εντολή», σελ. 48 (αποσπάσματα).

Τα μοναστήρια, πύργοι της αγάπης

The post Τα μοναστήρια, πύργοι της αγάπης appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Συνέβη λοιπόν ο κοσμικός να διοριστεί διοικητής της επαρχίας εκείνης και άρχισε να πιέζει τον μοναχό να εγκαταλείψει το κτήμα, ταλαιπωρώντας τον συνεχώς και περνώντας τα ζώα του μέσα από το κτήμα.

Ο αδελφός, βλέποντας τα πράγματα πολύ δύσκολα και επειδή δεν κατόρθωσε να μεταπείσει τον άρχοντα με τα παρακάλια, κατέφυγε τελικά σε κάποιον γέροντα ενάρετο και ονομαστό που ησύχαζε στα μέρη εκείνα. Και πήγε πολλές φορές, ο γέροντας όμως τον έδιωχνε λέγοντάς του να επιστρέψει στο κελλί του.

Όταν ο αδελφός είδε τον άρχοντα έτοιμο να του πάρει το κτήμα, πήγε πάλι στον γέροντα και του λέει: «Για τον Θεό, βοήθησέ με, και γράψε του ή στείλε κάποιον να του μιλήσει». Και επειδή επέμενε ενοχλητικά, γράφει ο γέροντας επιστολή στον άρχοντα που έλεγε τα εξής: «Ο μοναχός είναι μοναχός, για να μην έχει τίποτε με το οποίο μπορούν να τον αδικήσουν. Αν όμως έχει, ας αδικείται, διότι δεν είναι μοναχός». Και γράφοντας απ’ έξω τον αποστολέα και τον παραλήπτη έδωσε την επιστολή στον αδελφό να την πάει στον άρχοντα, το περιεχόμενό της όμως δεν το γνώριζε ο αδελφός.

Πήγε λοιπόν και έδωσε το γράμμα στον άρχοντα. Εκείνος το δέχτηκε με πολλή τιμή και αφού το καταφίλησε το άνοιξε και το διάβασε. Και ρώτησε τον αδελφό: «Ξέρεις τι έγραψε;» Του λέει εκείνος: «Να φύγεις από το κτήμα». Και ο άρχοντας, θαυμάζοντας την αρετή του γέροντα, εγκατέλειψε το κτήμα.

Στο περιστατικό αυτό θαυμάζουμε την αγαθότητα του Θεού και την ιδιότητα της αρετής, τι δηλαδή έγραψε ο γέροντας, χωρίς τίποτε το υβριστικό ή απειλητικό, και πώς ένα τέτοιο γράμμα έπεισε τον άρχοντα να ευσπλαχνιστεί εκείνον που τον παρακαλούσε.

Από το βιβλίο: Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 15.

Το κτήμα του μοναχού

The post Το κτήμα του μοναχού appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αφού μίλησε πρώτα η Γερόντισσα, μετά με την ευλογία της τον ρώτησα κι εγώ κάτι που με προβλημάτιζε και δεν ήξερα πώς να το χειριστώ. Εκείνο τον καιρό ήμουν υπεύθυνη στο Αρχονταρίκι της Μονής και έρχονταν πολλά παιδιά σπουδαστές, φοιτητές, εργαζόμενοι και μιλούσαμε, αφού τους έδινα το καθιερωμένο μοναχικό κέρασμα. Άκουγα τους προβληματισμούς τους και προσπαθούσα να τα βοηθήσω όσο μπορούσα.

Πολλά από αυτά λοιπόν, με ρωτούσαν τι πρέπει να επιλέξουν, τι ν’ ακολουθήσουν στην ζωή τους, τον γάμο ή τον μοναχισμό; Και τα δύο τα ήθελαν, τα έβρισκαν καλά και ευλογημένα, αλλά δεν μπορούσαν να διακρίνουν το θέλημα του Θεού στην δική τους ζωή και λυπόντουσαν. Εγώ τους έλεγα να βρουν τι υπερτερεί μέσα τους περισσότερο κι αυτό ν’ ακολουθήσουν, αλλά και πάλι είχαν τους ενδοιασμούς τους μήπως η επιλογή τους αυτή είναι προσωπική υπόθεση και όχι από τον Θεό και αποτύχουν.

Ρώτησα λοιπόν τον άγιο Πορφύριο, «πώς μπορώ να τους βοηθήσω» και εκείνος απάντησε: «Ξέρεις, παιδί μου, την παροιμία; Ή μικρός-μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Όταν ο άνθρωπος είναι νέος, είναι ξεκούραστος και μπορεί, όταν παντρευτή και κάνη οικογένεια, να τρέξη, να παίξη, να χαρή μαζί με τα παιδιά του. Όταν όμως μεγαλώση δεν έχει την ίδια διάθεση, όπως όταν ήταν νέος. Έτσι και στον μοναχισμό, όταν κάποιος είναι νέος ή νέα, με λίγη προσπάθεια δική της και λίγη της Γερόντισσας μπορεί να γίνη μία καλή μοναχή.

»Εσείς όμως, για να μην χάνουν τον χρόνο τους, θα τους λέτε να παίρνουν άδεια από την δουλειά τους (εάν εργάζωνται) ένα διάστημα (τουλάχιστον ένα μήνα) και να πηγαίνουν σ’ ένα Μοναστήρι να δοκιμάζουν την ζωή εκεί, αλλά όχι να μένουν στον ξενώνα για ξεκούραση. Να τις βάζη η Γερόντισσα μέσα στο πρόγραμμα της Μονής και να είναι μαζί με τις μοναχές στις Ακολουθίες, στην τράπεζα, στα διακονήματα και σε όλο το πρόγραμμα, ώστε να μπορέσουν να δουν, να ζήσουν και να ξεκαθαρίσουν την κλίση τους ευκολώτερα. Αν κάποια παιδιά συναντούν δυσκολίες από το σπίτι τους για να πάνε στο Μοναστήρι αυτές τις ημέρες, να λένε στους γονείς τους ότι πάνε για να ξεκουραστούν και για να μάθουν μία τέχνη (π.χ. αγιογραφία ή κέντημα).

»Τότε θα δήτε ότι το παιδί που δεν έχει κλίση για τον μοναχισμό, αφού περάσουν δεκαπέντε μέρες αρχίζει να δυσανασχετή και ν’ αναζητά τον κόσμο. Νοιώθει όπως το λιοντάρι μέσα στο κλουβί, που δεν βλέπει την ώρα ν’ ανοίξη η πόρτα και να φύγη. Βέβαια και σ’ αυτήν την περίπτωση δεν είναι κακό να καθήση ο νέος ή η νέα όλον τον μήνα, γιατί σίγουρα θ’ αποκομίση κάτι καλό από το Μοναστήρι που θα το μεταφέρη αργότερα στην δική του οικογένεια. Έχουμε μάλιστα ανάγκη και από καλούς οικογενειάρχες και από καλούς μοναχούς.

»Τελειώνοντας ο μήνας, η Γερόντισσα οφείλει να την καλέση και αφού την σταυρώση στο μέτωπο να της πη: “Το διάστημα δοκιμής τελείωσε. Πήγαινε τώρα, παιδί μου, πίσω στην οικογένειά σου και συνέχισε τον αγώνα σου. Είδες και μόνη σου ότι δεν μπορείς να παραμείνης στο Μοναστήρι. Βρες έναν καλό νέο να δημιουργήσης μία χριστιανική οικογένεια”.

»Τότε, συνέχισε ο άγιος Πορφύριος, κι αν ακόμη αποτύχη στον γάμο της δεν θα την ενοχλήση ο λογισμός της ότι ήταν για μοναχή και δεν έγινε, αφού το είδε στην πράξη ότι δυσκολεύτηκε ακόμη και για ένα μήνα να παραμείνη στο Μοναστήρι.

»Η νέα όμως που έχει κλίση για τον μοναχισμό, όταν περάσουν οι δεκαπέντε μέρες στο Μοναστήρι, αρχίζει να συνδέεται με τον χώρο και να την ελκύη η ζωή αυτή. Τελειώνοντας όμως ο μήνας, η Γερόντισσα κι αυτήν να την καλέση κι αφού την σταυρώση στο μέτωπο να της πη: “Παιδί μου, πρέπει να επιστρέψης στο σπίτι σου. Αν θέλης όμως και σε ελκύη η μοναχική ζωή μπορείς να ξαναέρθης στο Μοναστήρι πάλι τα Χριστούγεννα”.

»Μετά πάλι να φύγη και να την καλέση το Πάσχα, μετά το Δεκαπενταύγουστο. Κι αν η νέα θελήση να παραμείνη στο Μοναστήρι, να δοκιμαστή με αγάπη και ανοχή από την Γερόντισσα και την αδελφότητα για τρία χρόνια κι, αν παραμείνη, γίνεται μοναχή, διαφορετικά φεύγει».

Πράγματι, τηρώντας αυτήν την συμβουλή του οσίου Πορφυρίου και συμβουλεύοντας έτσι τα παιδιά, πολλά από αυτά βρήκαν την κλίση τους και διάλεξαν είτε τον γάμο, είτε τον μοναχισμό. Όσα μάλιστα επέλεξαν τον έγγαμο βίο, έχουν καλές σχέσεις με το Μοναστήρι μας και εξυπηρετούν την αδελφότητα με αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» (απόσπασμα από το “β’. Πώς γνώρισα τον άγιο Πορφύριο”).

Ο άγιος Πορφύριος συμβουλεύει σχετικά με τον μοναχισμό

The post Ο άγιος Πορφύριος συμβουλεύει σχετικά με τον μοναχισμό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.