Κι εκείνη λοιπόν, επειδή τον Νυμφίο άμεσα δεν μπορούσε να βλέπει, γιατί τα μάτια της ψυχής καλύπτονταν ακόμη από το νέφος του σώματος που ήταν μπροστά, ξεκίνησε να πάει στον οίκο Εκείνου, εννοώ τον ναό του Θεού, για να αντλήσει από κει παρηγοριά στους μεγάλους και φλογερούς πόθους της καρδιάς της. Και ο Χριστός τον δρόμο της αυτόν, τον ορίζει δρόμο ομολογίας γι’ Αυτόν και έτσι στον πιο μεγάλο της πόθο και στους θαυμαστούς της αγώνες δίνει εδώ το ευτυχές τέλος.

Έμπαινε λοιπόν η μάρτυς στην πόλη, γιατί συμμετείχε κι αυτή στους διωγμούς μαζί με τους ευσεβείς, όπως ακριβώς και στην ευσέβεια και στο φρόνημα, προσπερνώντας «το συμβούλιο των παρανόμων» σαν να ‘ταν σωρός από παραπεταμένα άψυχα λιθάρια, χάρις στο αμετάτρεπτο και γενναίο παράστημα της ψυχής της. Αμέσως όμως άρχισε απ’ όλους γογγυσμός εναντίον της με κακές διαθέσεις και βαριά έφεραν το αμετάβλητο φρόνημά της. Γιατί κι αυτοί, όπως λέει ο προφητικός λόγος, «εμίσησαν τον ελέγχοντα στις πύλες και αηδίασαν τον ιερό λόγο» (Αμώς 5:10).

Έτσι και κάποιος απ’ τους υπασπιστές του τυράννου ξέκοψε από τους άλλους με πολλή αναίδεια και πλησιάζει την μάρτυρα. Την πιάνει με τα ανόσια χέρια του και την ρωτά ποια είναι και πού μάλιστα πηγαίνει, φωνάζοντας δυνατά σαν να ‘ταν εκτός εαυτού, γεμάτος μανία.

Εκείνη βέβαια ούτε κι αυτή την ώρα λησμόνησε το σταθερό κι ευγενικό της φρόνημα· δεν δίνει καμιά απάντηση στον αναιδή, αλλά μια σύντομη προσευχή, όσο η περίσταση το επέτρεπε, ψιθυρίζοντας ήρεμα προς τον Θεό επικαλείται την βοήθειά του. Καθώς όμως εκείνος συνέχιζε να θορυβεί και όλο και πιο πολύ σκλήραινε την συμπεριφορά του ζητώντας να μάθει αυτά που της ρώτησε αρχικά, η μάρτυς με την αγαπημένη της συστολή και το παρθενικό της ερύθημα, σύντομα, με παρρησία λέει όλη την αλήθεια και κηρύσσει δημόσια τον εαυτό της δούλη του Χριστού που έκανε τον ουρανό και την γη· προσθέτει μάλιστα πολύ θαρρετά ότι πηγαίνει στον οίκο Εκείνου.

Αυτός όμως, όπως λέει η παροιμία, «όνος ήταν που άκουε λύρα» και παρακινούσε ανόητα αυτήν που ομολογούσε τον αληθινό Θεό, να θυσιάσει στους ανύπαρκτους θεούς· και απειλώντας την με το πρόσταγμα του βασιλιά – απειλή, όπως λένε, που αυτήν δεν την άγγιζε – άρχισε να την τραβά περισσότερο προκλητικά προς τους βωμούς για να κάνει θυσία. Και καθώς μάλιστα επιχειρούσε και την καλύπτρα της κεφαλής της ο μιαρός με τα ανόσια χέρια του να αφαιρέσει, μελετώντας πιθανόν κάτι βέβηλο, ταιριαστό στην κτηνώδη διαγωγή των δικών του θεών, πάνω στην ώρα η μάρτυς ευθύς ένιωσε πλημμύρα από θεϊκό ζήλο και με αηδία περισσή για τους ανίερους λογισμούς και λόγους εκείνου, γεμίζει το στόμα της με σάλιο και το περιχύνει στην αδιάντροπη όψη του, δίνοντάς του την αμοιβή για την οποία και μόνο ήταν εκείνος πραγματικά άξιος.

Αυτό βέβαια εσήμαινε για την μάρτυρα το τέλος των σπουδαίων αγώνων της και αφορμή αμοιβής για τον αξιοθαύμαστο προς τον Χριστό έρωτά της. Γιατί αμέσως ο θηριώδης εκείνος άνθρωπος, που νικημένος τη στιγμή αυτή εξίσου και από την ακολασία και από τον θυμό – καθώς είχε και από το βασιλικό διάταγμα το ελεύθερο – χτυπά καίρια την οσία στο πλευρό και αυτοστιγμεί την αφήνει νεκρή ο όντως νεκρός στην ψυχή, αυτήν που αληθινά ζούσε ενωμένη με τον Χριστό.

Αυτή λοιπόν ευθύς μεταβαίνει στον ποθητό της Νυμφίο και εισέρχεται στους ουρανίους θαλάμους με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, για να καταταγεί στις φρόνιμες παρθένες (Ματθ. 25:1-13) που αγωνιζόταν σ’ όλη της τη ζωή να τις φτάσει και που τις ξεπέρασε σε μεγάλο βαθμό χύνοντας και το αίμα της με το μαρτυρικό της τέλος. Και μ’ αυτό κατακοκκίνισε όχι τις παρειές και το πρόσωπο μόνο, αλλά ολάκερο τον εαυτό της πιο λαμπρά και πιο μόνιμα από κάθε κοκκινάδι και ψεύτικο φτιασίδι. Και το καθαρότατο και παρθενικό εκείνο σώμα το συμμάζεψαν όσια χέρια και το έθαψαν. Αργότερα, όταν ο διωγμός για λίγο υποχώρησε, υψώθηκε και ναός στο σημείο αυτό προς τιμήν της μάρτυρος.

Από το βιβλίο: Αγίου Φιλοθέου Κοκκίνου, “Η οσιομάρτυς Ανυσία εκ Θεσσαλονίκης. Έκδοση Ι. Ησ. “Το Γενέσιον της Θεοτόκου”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2008, σελ. 43.

Το μαρτυρικό τέλος της αγίας Ανυσίας

The post Το μαρτυρικό τέλος της αγίας Ανυσίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Απ’ όπου περνούσε, καταπίεζε και παρενοχλούσε αφόρητα τον ορθόδοξο κλήρο. Πολλούς επισκόπους εξόρισε, άλλους τους θανάτωσε με φρικτά μαρτύρια, κατάσχεσε ναούς για να τους δώσει στους αρειανούς, εισέβαλλε σε εκκλησίες την ώρα της θείας Λειτουργίας και σκότωνε τους συγκεντρωμένους χριστιανούς. Οι κληρικοί συλλαμβάνονταν και υποβάλλονταν σε βασανιστήρια για να παραδώσουν τα τιμαλφή των ναών τους, και όσοι ενέδιδαν και τα παρέδιδαν, υποβάλλονταν σε ακόμη φρικτότερα μαρτύρια με το πρόσχημα ότι είχαν παραδώσει μέρος μόνο των τιμαλφών.

Η σκληρότητα των βαρβάρων δεν είχε όρια· επινοούσαν συνεχώς νέα βάσανα για να αναγκάσουν τους ορθόδοξους χριστιανούς να δεχθούν το βάπτισμα των αρειανών. Άλλους, αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες, οι δήμιοι τους άνοιγαν δια της βίας το στόμα με ξύλα και το γέμιζαν με δυσώδη λάσπη. Άλλους τους έδερναν χτυπώντας τους στο μέτωπο και στα γόνατα με μαστίγια από βούνευρα που έβγαζαν συριγμούς όταν χτυπούσαν. Πολλούς άλλους τους ανάγκαζαν να πιουν θαλασσινό νερό ή ξίδι από ασκούς που τους έβαζαν στο στόμα τους.

Τιμούμε σήμερα ιδιαιτέρως την μνήμη των πολλών ορθοδόξων πιστών που κάηκαν ζωντανοί από τους Βανδάλους μέσα στους ναούς, και οι οποίοι μέχρι την τελευταία τους αναπνοή ανέπεμπαν ύμνους και δοξολογούσαν τον Κύριο. Εορτάζουμε επίσης την ένδοξο μνήμη των τριακοσίων πιστών ορθοδόξων χριστιανών της Καρχηδόνας, που προτίμησαν τον θάνατο από τον ρύπο του βαπτίσματος των αρειανών. Μεταξύ αυτών, οι κληρικοί υπέφεραν τα πιο δεινά μαρτύρια. Δύο από αυτούς τους τεμάχισαν με πριόνι και σε εξήντα από αυτούς έκοψαν την γλώσσα· θαυματουργικώς όμως εξακολούθησαν να διακηρύσσουν την ορθόδοξη πίστη με φωνή που ακουγόταν.

Ο θάνατος του Γενσέριχου (454) δεν προσέφερε παρά μια σύντομη ανάπαυλα· οι διάδοχοί του Ουνέριχος (477-484) και Γονθαμούνδος (484-497) συνέχισαν τους διωγμούς με ακόμη μεγαλύτερο μένος. Τέσσερεις χιλιάδες εννιακόσιοι εβδομήντα κληρικοί εκτοπίσθηκαν τότε στην έρημο, στους Μαυριτανούς, εν μέσω απερίγραπτων ταλαιπωριών.

Το 484 ο Ουνέριχος συγκάλεσε στην Καρχηδόνα όλους τους ορθοδόξους επισκόπους, τετρακόσιους εξήντα έξι τον αριθμό, για μια παρωδία θεολογικού διαλόγου με τους αρειανούς. Εκεί τους κατηγόρησε ότι προσπαθούν να αποφύγουν τον διάλογο και απαίτησε να ασπασθούν τον αρειανισμό ή να υποστούν βασάνους και τιμωρίες και να κατασχεθούν οι ναοί τους. Απογυμνωμένοι από κάθε τι, οι ιεράρχες κατάντησαν ανέστιοι και πένητες και μεγάλος αριθμός πιστών υπέστη τότε την θηριωδία των βαρβάρων, που επιδεινώθηκε από λιμό και φονικό λοιμό.

Για περισσότερο από έναν αιώνα, η χριστιανική Αφρική έζησε υπό τον ζυγό των Βανδάλων. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί βρήκαν σχετική ανακούφιση μόνον σε κάποια διαλείμματα των διωγμών και πήραν θάρρος εξαιτίας του ηρωισμού των επισκόπων και των ομολογητών· ξαναβρήκαν την πλήρη ελευθερία τους μόνο μετά την συντριβή των Βανδάλων από τα στρατεύματα του Ιουστινιανού (523-525). Ποτέ όμως η χριστιανοσύνη της Αφρικής δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλαιά της ζωντάνια και ακτινοβολία.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος τέταρτος, Δεκέμβριος. Ίνδικτος, Αθήναι, 2005, σελ. 77.

Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες

The post Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτοί, όταν έφτασαν στην Καππαδοκία, έμαθαν ότι ο Λογγίνος ζούσε ήσυχα αποτραβηγμένος σε ένα από τα πατρικά του κτήματα. Πήγαν αμέσως στο αγρόκτημα και έπιασαν κουβέντα με τον Λογγίνο, χωρίς να ξέρουν ότι είναι εκείνος, για τον οποίο πέρασαν τόσους κόπους και ταξίδεψαν. Γι’ αυτό και τον ρωτούσαν ποιος άραγε να είναι ο Λογγίνος και ποιο να είναι το κτήμα στο οποίο μένει. Την ώρα εκείνη το άγιο Πνεύμα τα φανέρωσε όλα στον Λογγίνο, και αυτός στράφηκε και τους είπε ήσυχα και με φιλική διάθεση: «Ακολουθήστε με και θα σας δείξω αυτόν που ζητάτε».

Τότε λοιπόν ο μακάριος, γεμάτος χαρά μέσα του, σαν να προγευόταν την ηδονή του μελλοντικού μαρτυρίου και σαν να υποδεχόταν, πριν από το μαρτύριο, τον μαρτυρικό θάνατο, έλεγε στον εαυτό του: «Πόσο όμορφος είναι ο ερχομός αυτών που αναγγέλλουν τα καλά! (Ρωμ. 10:15) Τώρα θα δω ανοιχτούς τους ουρανούς, τώρα θα αντικρύσω τη δόξα του Πατέρα, τώρα θα ανεβώ πανευτυχής, με επινίκιες ιαχές και λαμπρά τρόπαια, στην άνω Ιερουσαλήμ, την πατρίδα των αγγέλων και μητρόπολη όλης της χορείας των αγίων! Τώρα θα ξεντυθώ τον χωμάτινο χιτώνα και θα αποβάλω τα δεσμά της σάρκας, που τόσους στεναγμούς προκαλούν, τώρα θα απαλλαγώ από τη φθορά και θα φορέσω με χαρά την αφθαρσία! Φεύγω από την πρόσκαιρη ζωή και την τρικυμία, με τα μεγάλα κύματα και τα φοβερά ναυάγια, και πηγαίνω στο αληθινό και μοναδικό λιμάνι, όπου είναι η αιώνια και χωρίς λύπες ζωή. Να χαίρεσαι, ψυχή μου, καθώς αναχωρείς για τον Πλάστη σου· το πρόσωπό σου να λάμψει, όπως το απαιτεί η περίσταση. Αυτούς που θα σου προξενήσουν τα καλά, Λογγίνε, φιλοξένησέ τους με περιποιήσεις· αυτούς που μας καλούν στο βασιλικό δείπνο ας τους κάνουμε πλούσιο τραπέζι».

Αφού τα είπε αυτά στον εαυτό του ο Λογγίνος, οδήγησε στο σπίτι του τους απεσταλμένους και τους παρέθεσε πλούσιο δείπνο. Μετά από αυτό άρχισε να τους ρωτά για ποιον λόγο ήρθαν και γιατί ψάχνουν τόσο τον Λογγίνο. Εκείνοι, αφού πρώτα τον έβαλαν να ορκιστεί ότι δεν θα φανερώσει σε κανέναν το μυστικό, του είπαν για την επιστολή του Καίσαρα προς τον Πιλάτο και ότι ήρθαν για να αποκεφαλίσουν τον Λογγίνο και δύο από τους στρατιώτες του.

Μόλις ο Λογγίνος έμαθε και ποιοι είναι αυτοί που πρόκειται να πεθάνουν μαζί του, οι στρατιώτες δηλαδή που προτίμησαν τον Χριστό και όχι τη δωροδοκία των Ιουδαίων, αμέσως τους μήνυσε, καθώς είχαν φύγει πριν από λίγο, να έρθουν γρήγορα για να συμμετάσχουν μαζί του στα πιο μεγάλα αγαθά. Και αφού φιλοξένησε έτσι δύο μέρες τους απεσταλμένους του Πιλάτου, την επόμενη τους πήρε μαζί του στο αγρόκτημα και εκεί περίμενε τους δύο που είχε ειδοποιήσει. Όταν έμαθε ότι ήταν πλέον κοντά, αμέσως είπε στους ανθρώπους του Πιλάτου: «Εγώ είμαι ο Λογγίνος που ζητάτε».

Εκείνοι στην αρχή δυσπιστούσαν. Πώς να πιστέψουν ότι αυτός είναι ο μελλοθάνατος, όταν τον έβλεπαν τόσο χαρούμενο μπροστά στον κίνδυνο; Όταν όμως βεβαιώθηκαν ότι αυτός είναι και δεν τους έμεινε καμιά αμφιβολία, λυπήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, και η συνείδηση τους μαστίγωνε πολύ.

«Ω δείπνο που έφερε δυστυχία!» έλεγαν. «Ω φιλοξενία που προξενεί οδύνη! Πώς το έκανες αυτό το πράγμα, φίλε Λογγίνε; Γιατί δέχτηκες στο σπίτι σου αυτούς που ήρθαν για να σε θανατώσουν; Θάνατος θα σου γίνει η φιλοξενία, και θα κάνεις και τον εαυτό σου σφάγιο μετά το τραπέζι. Ληστές σου βγήκαν απροσδόκητα οι φιλοξενούμενοί σου. Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις για να λυπήσεις τόσο αυτούς που πρόκειται να σε σφάξουν; Φύγε λοιπόν, παίρνοντας ως ανταμοιβή του δείπνου την απαλλαγή από τον θάνατο. Δεν αντέχουμε να σηκώσουμε το ξίφος εναντίον σου· κοκκινίζουμε από ντροπή για το τραπέζι· ντρεπόμαστε εσένα που φρόντισες για τη φιλοξενία· παραλύει το χέρι μας για την εκτέλεση· ο νους μας δεν τολμά τον θάνατο του ευεργέτη. Ο κίνδυνος που διατρέχουμε από τον Πιλάτο είναι πιο υποφερτός από τις τύψεις της συνείδησης. Είμαστε έτοιμοι να πάθουμε οτιδήποτε, παρά να δείξουμε τέτοια αχαριστία στον Λογγίνο».

Τέτοια έλεγαν καταλυπημένοι οι στρατιώτες στον μάρτυρα του Χριστού, τον Λογγίνο, αλλά δεν κατάφερναν να τον πείσουν. Με γενναιότητα ο αληθινά γενναίος τους αποκρίθηκε: «Γιατί, φίλοι μου, θέλετε να με στερήσετε από μεγάλα αγαθά; Γιατί θρηνείτε με τόση λύπη τον θάνατό μου; Αυτό εδώ δεν είναι θάνατος για εμένα αλλά αρχή ζωής. Για εμένα θάνατος είναι μάλλον η εδώ ζωή, επειδή δεν είμαι κοντά στον Κύριό μου και δεν απολαμβάνω την εκεί μακαριότητα. Το τέλος θα μου προξενήσει τέλος των κακών και όχι τέλος της ζωής· αντίθετα, θα με μεταφέρει στην αληθινή αιωνιότητα».

Ενώ ο Λογγίνος έλεγε ακόμη αυτά και άλλα περισσότερα για να πείσει τους ανθρώπους του Πιλάτου να εκτελέσουν τη διαταγή που είχαν πάρει, έφτασαν οι δύο στρατιώτες που είχαν καταδικαστεί μαζί του σε θάνατο. Όταν τους είδε, έλαμψε το πρόσωπό του. Έβαλε το δεξί του χέρι στον τράχηλό τους, τους αγκάλιασε, τους φίλησε με χαρά στα μάτια και είπε: «Χαίρετε, στρατιώτες του Χριστού και κληρονόμοι της βασιλείας, χαίρετε. Η ουράνια πύλη είναι πλέον ανοιχτή για εμάς και άγγελοι θα παραλάβουν τις ψυχές μας και θα τις οδηγήσουν στον μονογενή Υιό». Έπειτα είπε στους απεσταλμένους: «Εκτελέστε τη διαταγή που σας έχουν δώσει». Φόρεσε τότε μια καθαρή ενδυμασία που του έστειλαν από το σπίτι, σαν να ήταν καλεσμένος σε γάμο και βιαζόταν να πάει· γονάτισε μαζί με τους συντρόφους του και ολοκλήρωσαν τον αγώνα – τι μακάριο τέλος! Αποκεφαλίστηκαν λοιπόν και κατατάχθηκαν στις χορείες των μαρτύρων.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση Μ’ (40). Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 343.

Από το μαρτύριο του αγίου Λογγίνου του εκατοντάρχου

The post Από το μαρτύριο του αγίου Λογγίνου του εκατοντάρχου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Το 1921 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε στον Ναό του Αγίου Νικολάου του χωριού Τίμκοβιτς, κερδίζοντας σύντομα με τον ζήλο και τις αρετές του τον σεβασμό και την αγάπη των ενοριτών.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1930 η ΓκεΠεΟυ συνέλαβε τον π. Πέτρο και τον έκλεισε στις φυλακές της πόλης Σλουτσκ με την κατηγορία ότι είχε «σχέσεις με πρώην κρατικούς υπαλλήλους και μ’ αυτούς ασκούσε αντισοβιετική προπαγάνδα». Ενώ ήταν φυλακισμένος, οι μαχητικοί άθεοι του χωριού Τίμκοβιτς σε συνέλευσή τους αποφάσισαν «να εξοντώσουν μαζί με τους κουλάκους (2) και τον παπα-Γκρουντίνσκι για την αντισοβιετική του δραστηριότητα».

Η πρεσβυτέρα του π. Πέτρου Ειρήνη του έστειλε ένα γράμμα στη φυλακή, όπου μεταξύ άλλων του έγραφε:

«… Σε παρακαλώ…, αν με αγαπάς, απαρνήσου τα πιστεύματά σου, που κανέναν δεν ωφελούν. Επανειλημμένα σε παρακάλεσα γι’ αυτό και στο παρελθόν. Θυμήσου, τα οκτώ τελευταία χρόνια, πόσους καβγάδες κάναμε, σχεδόν κάθε μέρα, για τη θρησκεία! Τσάκιζα την ψυχή μου για χάρη σου και φορούσα τη μάσκα της πιστής από αφοσίωση σ’ εσένα. Τώρα, όμως, δέν έχω πια δυνάμεις. Κουράστηκα. Δεν πιστεύω σε τίποτα. Για τελευταία φορά σε ρωτώ: Τι προτιμάς, εμένα, που υπάρχω, ή την ανύπαρκτη ιδεοληψία σου; Αν συμφωνήσεις μαζί μου, θα σε ακολουθήσω ως την άκρη του κόσμου, χωρίς να φοβηθώ τις δυσκολίες. Αλλά ανατριχιάζω στη σκέψη και μόνο ότι θα συνεχίσω να είμαι παπαδιά. Δεν μπορώ. Απάντησέ μου τι να κάνω.»

Απαντώντας της ο π. Πέτρος, της έγραψε:

«Αγαπητή μου Ειρήνη,

»Το γράμμα σου με άφησε κατάπληκτο και με λύπησε περισσότερο κι από τη σύλληψή μου. Ηρέμησα κάπως μόνο όταν σκέφτηκα ότι το έγραψες υπό το κράτος του πόνου και της ανάγκης. Ζούμε μαζί εδώ και εικοσι τέσσερα χρόνια. Όλον αυτόν τον καιρό είχες τη δυνατότητα να αντιληφθείς ότι πάντοτε προσπαθούσα να είμαι καθαρός και δίκαιος. Συμβιβασμούς με τη συνείδησή μου ποτέ δεν έκανα. Γνωρίζεις καλά ότι δεν υπήρξα εχθρός της σοβιετικής εξουσίας… Αν, όμως, είναι θέλημα Θεού να δοκιμαστώ, πρέπει να υποταχθώ σ’ αυτό. Γιατί εσύ, λιποψυχώντας μπροστά στη δοκιμασία, με σπρώχνεις σε μιαν άνομη και άτιμη πράξη, μολονότι γνωρίζεις πως η πίστη μου είναι όχι προσποιητή αλλά ειλικρινής; Να αρνηθώ τον Χριστό, Εκείνον που αποτελεί το νόημα όλης της ζωής μου, Εκείνον που τόσες φορές με ευεργέτησε, και να τον εγκαταλείψω τη στιγμή που πλησιάζω στον τάφο; Όχι! Τέτοιο πράγμα δεν μπορώ να κάνω και δεν θα το κάνω για χάρη σου, όσο κι αν σ’ αγαπώ.

»Αγαπητή μου Ειρήνη, κυριάρχησε στον εαυτό σου και μην αφήνεις να σε κυριεύουν οποιεσδήποτε μαύρες σκέψεις…

»Είμαι υγιής και αισθάνομαι καλά, μόνο που καθε τόσο σκέφτομαι εσένα, επειδή γνωρίζω πόσο δυσκολεύεσαι. Σε αγκαλιάζω νοερά και σε φιλώ θερμά. Προσεύχομαι στον Κύριο να σε στηρίξει και να σε φυλάξει από κάθε κακό.»

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1930 ο π. Πέτρος Γκρουντίνσκι καταδικάστηκε σε θάνατο με τουφεκισμό και εκτελέστηκε.

(1) Η επανάσταση του 1905 ήταν η κατάληξη μιας σειράς λαϊκών αντιδράσεων κατά της τσαρικής μοναρχίας, αλλά και προανάκρουσμα των κατοπινών ραγδαίων εξελίξεων, που οδήγησαν στην επανάσταση του 1917.

(2) Ο κουλάκος ήταν εύπορος χωρικός, κάτοχος ενός σχετικά μεγάλου αγροκτήματος. Ως το 1934 οι περισσότεροι κουλάκοι είχαν εκτοπιστεί σε μακρινές περιοχές της Σοβιετικής Ενώσεως ή είχαν συλληφθεί, ενώ τα κτήματά τους είχαν δημευθεί.

Από το βιβλίο: Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι), ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ού αιώνα. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 137.

Ιερομάρτυς Πέτρος (Γκρουντίνσκι)

The post Ιερομάρτυς Πέτρος (Γκρουντίνσκι) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.