Όταν ο ιδιοκτήτης επέστρεψε από τη Χίο, άρχισε να λέει ότι η αξία του εμπορεύματος που τους άφησε ήταν μεγαλύτερη από το ποσό που του παρέδωσαν και ότι λείπουν τριακόσια γρόσια, τα οποία του τα έκλεψαν και τα θέλει οπωσδήποτε πίσω· ωστόσο δεν υποπτευόταν τόσο τον άλλο χριστιανό, διότι τον είχε στη δουλειά πολλά χρόνια· αντίθετα υποπτευόταν τον Ιωάννη και τον φοβέριζε ότι θα του προξενήσει πολλά δεινά και θα τον βάλει στη φυλακή.

Ο Ιωάννης, που ήταν αθώος, στενοχωρήθηκε και έτρεξε για βοήθεια στον θείο του τον γιατρό, αλλά εκείνος δεν τον δέχθηκε. Έτσι, μη υποφέροντας τη συκοφαντία αυτή, ο Ιωάννης λιγοψύχησε και πήγε στο σεράι, και ζήτησε να μιλήσει στον Μπας αγά, δηλαδή τον Αρχι-αγά, που ονομαζόταν Μερζάναγας. Από αυτόν ζήτησε βοήθεια στον πόνο του· και αυτός άνοιξε το μιαρό του στόμα και τον συμβούλεψε να τουρκέψει, και τότε ο ίδιος θα του δώσει πολλά δώρα και αξιώματα, αφού, όπως είπε, έχει την εύνοια του σουλτάνου και της μητέρας του. Ο Ιωάννης από την στενοχώρια, αλλά και επειδή σκοτίσθηκε από τον διάβολο, δέχτηκε να τουρκέψει, και τότε ο Μπας αγάς το είπε στη μητέρα του σουλτάνου, αυτή στον γιό της, και αμέσως τον έκαναν τούρκο, τον έντυσαν με πολύτιμα ενδύματα και διόρισαν χότζα, για να του μάθει τα τουρκικά γράμματα. Και έγινε χαρά μεγάλη στο βασιλικό σεράι.

Ο πολυέλεος Κύριος όμως, που  ξέρει τα πάντα πριν αυτά γίνουν, ένευσε στην καρδιά του ευλογημένου Ιωάννη και μετά από τρεις μέρες ήρθε στον εαυτό του, μετανόησε και λυπήθηκε πολύ για το κακό που έπαθε. Γι’ αυτό έψαχνε τρόπο και ευκαιρία για να φύγει.

Δώδεκα μέρες αργότερα κατάφερε και έφυγε από το καταραμένο εκείνο παλάτι και πέρασε σε έναν τόπο που λέγεται Μπεμπέκι. Εκεί πήγε στον πνευματικό παπα-Συμεών, στον οποίο εξομολογούνταν πρωτύτερα, και με πολλά δάκρυα του διηγήθηκε τα συμβάντα. Ο πνευματικός πήγε να συμβουλευτεί  έναν γείτονά του Ρώσο έμπορο που ήταν και αυτός πνευματικοπαίδι του, και εκείνος του είπε: «Φέρε τον εδώ, σε δύο μέρες φεύγει καράβι για τη Ρωσία και μπορεί να πάει εκεί». Τον έντυσαν λοιπόν με ρώσικα ρούχα και πήγε στην Κριμαία.

Στην Κριμαία ο Ιωάννης έμεινε δέκα μήνες. Αλλά αν και εκεί δεν είχε καμιά ενόχληση από κανέναν, όμως η συνείδησή του δεν τον άφηνε σε ησυχία για το κακό που είχε πάθει. Γι’ αυτό έβαλε καλό σκοπό να γυρίσει και να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Έτσι μπήκε σε ένα καράβι και γύρισε πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί πήγε στον πνευματικό του και σε έναν ασκητή που λεγόταν Ιερεμίας και φανέρωσε σε αυτούς τον σκοπό του να μαρτυρήσει. Αυτοί τον συμβούλεψαν να πάει στο Άγιο Όρος να διορθωθεί και μετά να κάνει ό,τι τον φωτίσει ο Θεός.

Ξεκίνησε λοιπόν με γράμματα των δύο αυτών πατέρων και πήγε στη Μονή Ιβήρων. Από εκεί τον έστειλαν στη Σκήτη του τιμίου Προδρόμου, στον πνευματικό πατέρα Σέργιο, ο οποίος πάλι τον έστειλε στη Σκήτη της Αγίας Άννας, στον ιερομόναχο Βησσαρίωνα που είχε συνοδεύσει και τον νεομάρτυρα Λουκά που είχε μαρτυρήσει πρωτύτερα στη Μυτιλήνη, στις 23 Μαρτίου 1802.

Ο Ιωάννης πήγε χαρούμενος στη Σκήτη της Αγίας Άννας, και όταν συνάντησε τον πατέρα Βησσαρίωνα,  έπεσε στα πόδια του και τα φίλησε, και του διηγήθηκε τη συμφορά του. Έπειτα τον παρακαλούσε να τον δεχθεί στη συνοδία του, για να διορθωθεί με νηστείες και προσευχές, και ό,τι είναι θέλημα Θεού, εκείνο ας γίνει.

Ο πατέρας Βησσαρίων έφερε αρχικά αντιρρήσεις, αλλά ο Ιωάννης τόσα δάκρυα έχυσε και τόσα λυπητερά και ικετευτικά λόγια του είπε, ώστε τελικά πείστηκε και τον δέχθηκε, όμως ζήτησε να είναι μυστικό αυτό το γεγονός. Για περισσότερη ησυχία μάλιστα τον πήγε στη σκήτη του Αγίου Βασιλείου που ονομάζεται Προφήτης Ηλίας.  Εκεί τον έκλεισε σε ένα μικρό κελί, του άφησε ψωμί και νερό και ένα τετραβάγγελο για να διαβάζει, και του έδωσε εντολή να προσεύχεται για σαράντα μέρες. Ο μισόκαλος εχθρός όμως ξεσήκωσε εναντίον του πολλές φοβερές φαντασίες και έτσι μόνο δώδεκα μέρες άντεξε να μείνει στο ήσυχο αυτό κελί. Γύρισε νύχτα στον ιερομόναχο Βησσαρίωνα και του είπε: «Πάτερ, δεν αντέχω να μείνω μόνος, σε παρακαλώ, δέξου με να μείνω μαζί σου».

Ο ιερομόναχος τότε τον έκλεισε σε ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού, του όρισε να κάνει χίλες μετάνοιες το ημερονύκτιο, να λέει κατάλληλες προσευχές και κάθε απόγευμα να τρώει μόνο ψωμί και νερό. Επειδή όμως από την πολλή σκληραγωγία ο Ιωάννης αρρώστησε, ζήτησε να γίνει μοναχός, και ο πατέρας Βησσαρίων τον διάβασε μοναχό ονομάζοντάς τον Ιλαρίωνα. Μόλις έγινε κάπως καλά, συνέχισε τον αγώνα του όπως και πρώτα. Διαβάζοντας μάλιστα το Νέο Μαρτυρολόγιο, άναψε στην καρδιά του σαν φωτιά ο πόθος του μαρτυρίου. Αποστήθισε και μερικές ευχές που υπάρχουν στην αρχή του βιβλίου αυτού και τις έλεγε συχνά, και πολύ ωφελήθηκε από αυτό το βιβλίο.

Ένα πρωί ο Ιλαρίων είπε στον Γέροντά του: «Άγιέ μου Γέροντα, μια χάρη θέλω να σου ζητήσω και σε παρακαλώ μη μου την αρνηθείς». «Τι θέλεις;» τον ρώτησε εκείνος, και ο Ιλαρίων απάντησε: «Εγώ, Γέροντά μου, από τη μία στοχάζομαι τη ματαιότητα του κόσμου του πλάνου και ψεύτη, και από την άλλη συλλογίζομαι την πτώση και το σφάλμα μου. Γι’ αυτό άναψε στην καρδιά μου ο πόθος του γλυκύτατού μου Ιησού και επιθυμώ, όπως αρνήθηκα τον ποιητή και πλάστη μου, έτσι να τον ομολογήσω πάλι Θεό αληθινό».

Ο Γέροντας του αποκρίθηκε: «Έχε υπομονή τρία χρόνια και μείνε εδώ που έγινες καλόγερος και, αν είναι θέλημα Θεού, και αυτό θα γίνει».  Ο Μάρτυρας όμως του είπε: «Τώρα που άναψε η καρδιά μου από θείο έρωτα, τώρα επιθυμώ να πάω». Και ό,τι και να του είπε ο Γέροντάς του, δεν μπόρεσε να τον πείσει. Έτσι πήγε στον δικό του Γέροντα, που ήταν ο Ιωάσαφ ο καλλιγράφος, και στον πνευματικό πατέρα Μεθόδιο, και τους διηγήθηκε τα λόγια του Μάρτυρα. Ήρθαν λοιπόν και οι δύο και είπαν πολλά στον Μάρτυρα, να κάνει λίγη υπομονή και να περιμένει, μήπως και ο λογισμός του είναι από τον διάβολο. Όμως ο Μάρτυρας με δάκρυα παρακαλούσε να μην τον εμποδίσουν. Όταν εκείνοι είδαν τη σταθερότητα του λογισμού του, είπαν: «Κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός· εμείς αυτά σου τα λέμε, επειδή δεν ξέρουμε ποια θα είναι η κατάληξη».

(Συνεχίζεται)

Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 20, έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 73.

Διασκευή για την Κ.Ο.

Ο άγιος νέος Οσιομάρτυς Ιλαρίων ο Κρης (Α’)

The post Ο άγιος νέος Οσιομάρτυς Ιλαρίων ο Κρης (Α’) appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κι εκείνη λοιπόν, επειδή τον Νυμφίο άμεσα δεν μπορούσε να βλέπει, γιατί τα μάτια της ψυχής καλύπτονταν ακόμη από το νέφος του σώματος που ήταν μπροστά, ξεκίνησε να πάει στον οίκο Εκείνου, εννοώ τον ναό του Θεού, για να αντλήσει από κει παρηγοριά στους μεγάλους και φλογερούς πόθους της καρδιάς της. Και ο Χριστός τον δρόμο της αυτόν, τον ορίζει δρόμο ομολογίας γι’ Αυτόν και έτσι στον πιο μεγάλο της πόθο και στους θαυμαστούς της αγώνες δίνει εδώ το ευτυχές τέλος.

Έμπαινε λοιπόν η μάρτυς στην πόλη, γιατί συμμετείχε κι αυτή στους διωγμούς μαζί με τους ευσεβείς, όπως ακριβώς και στην ευσέβεια και στο φρόνημα, προσπερνώντας «το συμβούλιο των παρανόμων» σαν να ‘ταν σωρός από παραπεταμένα άψυχα λιθάρια, χάρις στο αμετάτρεπτο και γενναίο παράστημα της ψυχής της. Αμέσως όμως άρχισε απ’ όλους γογγυσμός εναντίον της με κακές διαθέσεις και βαριά έφεραν το αμετάβλητο φρόνημά της. Γιατί κι αυτοί, όπως λέει ο προφητικός λόγος, «εμίσησαν τον ελέγχοντα στις πύλες και αηδίασαν τον ιερό λόγο» (Αμώς 5:10).

Έτσι και κάποιος απ’ τους υπασπιστές του τυράννου ξέκοψε από τους άλλους με πολλή αναίδεια και πλησιάζει την μάρτυρα. Την πιάνει με τα ανόσια χέρια του και την ρωτά ποια είναι και πού μάλιστα πηγαίνει, φωνάζοντας δυνατά σαν να ‘ταν εκτός εαυτού, γεμάτος μανία.

Εκείνη βέβαια ούτε κι αυτή την ώρα λησμόνησε το σταθερό κι ευγενικό της φρόνημα· δεν δίνει καμιά απάντηση στον αναιδή, αλλά μια σύντομη προσευχή, όσο η περίσταση το επέτρεπε, ψιθυρίζοντας ήρεμα προς τον Θεό επικαλείται την βοήθειά του. Καθώς όμως εκείνος συνέχιζε να θορυβεί και όλο και πιο πολύ σκλήραινε την συμπεριφορά του ζητώντας να μάθει αυτά που της ρώτησε αρχικά, η μάρτυς με την αγαπημένη της συστολή και το παρθενικό της ερύθημα, σύντομα, με παρρησία λέει όλη την αλήθεια και κηρύσσει δημόσια τον εαυτό της δούλη του Χριστού που έκανε τον ουρανό και την γη· προσθέτει μάλιστα πολύ θαρρετά ότι πηγαίνει στον οίκο Εκείνου.

Αυτός όμως, όπως λέει η παροιμία, «όνος ήταν που άκουε λύρα» και παρακινούσε ανόητα αυτήν που ομολογούσε τον αληθινό Θεό, να θυσιάσει στους ανύπαρκτους θεούς· και απειλώντας την με το πρόσταγμα του βασιλιά – απειλή, όπως λένε, που αυτήν δεν την άγγιζε – άρχισε να την τραβά περισσότερο προκλητικά προς τους βωμούς για να κάνει θυσία. Και καθώς μάλιστα επιχειρούσε και την καλύπτρα της κεφαλής της ο μιαρός με τα ανόσια χέρια του να αφαιρέσει, μελετώντας πιθανόν κάτι βέβηλο, ταιριαστό στην κτηνώδη διαγωγή των δικών του θεών, πάνω στην ώρα η μάρτυς ευθύς ένιωσε πλημμύρα από θεϊκό ζήλο και με αηδία περισσή για τους ανίερους λογισμούς και λόγους εκείνου, γεμίζει το στόμα της με σάλιο και το περιχύνει στην αδιάντροπη όψη του, δίνοντάς του την αμοιβή για την οποία και μόνο ήταν εκείνος πραγματικά άξιος.

Αυτό βέβαια εσήμαινε για την μάρτυρα το τέλος των σπουδαίων αγώνων της και αφορμή αμοιβής για τον αξιοθαύμαστο προς τον Χριστό έρωτά της. Γιατί αμέσως ο θηριώδης εκείνος άνθρωπος, που νικημένος τη στιγμή αυτή εξίσου και από την ακολασία και από τον θυμό – καθώς είχε και από το βασιλικό διάταγμα το ελεύθερο – χτυπά καίρια την οσία στο πλευρό και αυτοστιγμεί την αφήνει νεκρή ο όντως νεκρός στην ψυχή, αυτήν που αληθινά ζούσε ενωμένη με τον Χριστό.

Αυτή λοιπόν ευθύς μεταβαίνει στον ποθητό της Νυμφίο και εισέρχεται στους ουρανίους θαλάμους με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, για να καταταγεί στις φρόνιμες παρθένες (Ματθ. 25:1-13) που αγωνιζόταν σ’ όλη της τη ζωή να τις φτάσει και που τις ξεπέρασε σε μεγάλο βαθμό χύνοντας και το αίμα της με το μαρτυρικό της τέλος. Και μ’ αυτό κατακοκκίνισε όχι τις παρειές και το πρόσωπο μόνο, αλλά ολάκερο τον εαυτό της πιο λαμπρά και πιο μόνιμα από κάθε κοκκινάδι και ψεύτικο φτιασίδι. Και το καθαρότατο και παρθενικό εκείνο σώμα το συμμάζεψαν όσια χέρια και το έθαψαν. Αργότερα, όταν ο διωγμός για λίγο υποχώρησε, υψώθηκε και ναός στο σημείο αυτό προς τιμήν της μάρτυρος.

Από το βιβλίο: Αγίου Φιλοθέου Κοκκίνου, “Η οσιομάρτυς Ανυσία εκ Θεσσαλονίκης. Έκδοση Ι. Ησ. “Το Γενέσιον της Θεοτόκου”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2008, σελ. 43.

Το μαρτυρικό τέλος της αγίας Ανυσίας

The post Το μαρτυρικό τέλος της αγίας Ανυσίας appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Απ’ όπου περνούσε, καταπίεζε και παρενοχλούσε αφόρητα τον ορθόδοξο κλήρο. Πολλούς επισκόπους εξόρισε, άλλους τους θανάτωσε με φρικτά μαρτύρια, κατάσχεσε ναούς για να τους δώσει στους αρειανούς, εισέβαλλε σε εκκλησίες την ώρα της θείας Λειτουργίας και σκότωνε τους συγκεντρωμένους χριστιανούς. Οι κληρικοί συλλαμβάνονταν και υποβάλλονταν σε βασανιστήρια για να παραδώσουν τα τιμαλφή των ναών τους, και όσοι ενέδιδαν και τα παρέδιδαν, υποβάλλονταν σε ακόμη φρικτότερα μαρτύρια με το πρόσχημα ότι είχαν παραδώσει μέρος μόνο των τιμαλφών.

Η σκληρότητα των βαρβάρων δεν είχε όρια· επινοούσαν συνεχώς νέα βάσανα για να αναγκάσουν τους ορθόδοξους χριστιανούς να δεχθούν το βάπτισμα των αρειανών. Άλλους, αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες, οι δήμιοι τους άνοιγαν δια της βίας το στόμα με ξύλα και το γέμιζαν με δυσώδη λάσπη. Άλλους τους έδερναν χτυπώντας τους στο μέτωπο και στα γόνατα με μαστίγια από βούνευρα που έβγαζαν συριγμούς όταν χτυπούσαν. Πολλούς άλλους τους ανάγκαζαν να πιουν θαλασσινό νερό ή ξίδι από ασκούς που τους έβαζαν στο στόμα τους.

Τιμούμε σήμερα ιδιαιτέρως την μνήμη των πολλών ορθοδόξων πιστών που κάηκαν ζωντανοί από τους Βανδάλους μέσα στους ναούς, και οι οποίοι μέχρι την τελευταία τους αναπνοή ανέπεμπαν ύμνους και δοξολογούσαν τον Κύριο. Εορτάζουμε επίσης την ένδοξο μνήμη των τριακοσίων πιστών ορθοδόξων χριστιανών της Καρχηδόνας, που προτίμησαν τον θάνατο από τον ρύπο του βαπτίσματος των αρειανών. Μεταξύ αυτών, οι κληρικοί υπέφεραν τα πιο δεινά μαρτύρια. Δύο από αυτούς τους τεμάχισαν με πριόνι και σε εξήντα από αυτούς έκοψαν την γλώσσα· θαυματουργικώς όμως εξακολούθησαν να διακηρύσσουν την ορθόδοξη πίστη με φωνή που ακουγόταν.

Ο θάνατος του Γενσέριχου (454) δεν προσέφερε παρά μια σύντομη ανάπαυλα· οι διάδοχοί του Ουνέριχος (477-484) και Γονθαμούνδος (484-497) συνέχισαν τους διωγμούς με ακόμη μεγαλύτερο μένος. Τέσσερεις χιλιάδες εννιακόσιοι εβδομήντα κληρικοί εκτοπίσθηκαν τότε στην έρημο, στους Μαυριτανούς, εν μέσω απερίγραπτων ταλαιπωριών.

Το 484 ο Ουνέριχος συγκάλεσε στην Καρχηδόνα όλους τους ορθοδόξους επισκόπους, τετρακόσιους εξήντα έξι τον αριθμό, για μια παρωδία θεολογικού διαλόγου με τους αρειανούς. Εκεί τους κατηγόρησε ότι προσπαθούν να αποφύγουν τον διάλογο και απαίτησε να ασπασθούν τον αρειανισμό ή να υποστούν βασάνους και τιμωρίες και να κατασχεθούν οι ναοί τους. Απογυμνωμένοι από κάθε τι, οι ιεράρχες κατάντησαν ανέστιοι και πένητες και μεγάλος αριθμός πιστών υπέστη τότε την θηριωδία των βαρβάρων, που επιδεινώθηκε από λιμό και φονικό λοιμό.

Για περισσότερο από έναν αιώνα, η χριστιανική Αφρική έζησε υπό τον ζυγό των Βανδάλων. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί βρήκαν σχετική ανακούφιση μόνον σε κάποια διαλείμματα των διωγμών και πήραν θάρρος εξαιτίας του ηρωισμού των επισκόπων και των ομολογητών· ξαναβρήκαν την πλήρη ελευθερία τους μόνο μετά την συντριβή των Βανδάλων από τα στρατεύματα του Ιουστινιανού (523-525). Ποτέ όμως η χριστιανοσύνη της Αφρικής δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλαιά της ζωντάνια και ακτινοβολία.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος τέταρτος, Δεκέμβριος. Ίνδικτος, Αθήναι, 2005, σελ. 77.

Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες

The post Οι άγιοι Μάρτυρες εν Αφρική, υπό των Βανδάλων θανατωθέντες appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Αυτοί, όταν έφτασαν στην Καππαδοκία, έμαθαν ότι ο Λογγίνος ζούσε ήσυχα αποτραβηγμένος σε ένα από τα πατρικά του κτήματα. Πήγαν αμέσως στο αγρόκτημα και έπιασαν κουβέντα με τον Λογγίνο, χωρίς να ξέρουν ότι είναι εκείνος, για τον οποίο πέρασαν τόσους κόπους και ταξίδεψαν. Γι’ αυτό και τον ρωτούσαν ποιος άραγε να είναι ο Λογγίνος και ποιο να είναι το κτήμα στο οποίο μένει. Την ώρα εκείνη το άγιο Πνεύμα τα φανέρωσε όλα στον Λογγίνο, και αυτός στράφηκε και τους είπε ήσυχα και με φιλική διάθεση: «Ακολουθήστε με και θα σας δείξω αυτόν που ζητάτε».

Τότε λοιπόν ο μακάριος, γεμάτος χαρά μέσα του, σαν να προγευόταν την ηδονή του μελλοντικού μαρτυρίου και σαν να υποδεχόταν, πριν από το μαρτύριο, τον μαρτυρικό θάνατο, έλεγε στον εαυτό του: «Πόσο όμορφος είναι ο ερχομός αυτών που αναγγέλλουν τα καλά! (Ρωμ. 10:15) Τώρα θα δω ανοιχτούς τους ουρανούς, τώρα θα αντικρύσω τη δόξα του Πατέρα, τώρα θα ανεβώ πανευτυχής, με επινίκιες ιαχές και λαμπρά τρόπαια, στην άνω Ιερουσαλήμ, την πατρίδα των αγγέλων και μητρόπολη όλης της χορείας των αγίων! Τώρα θα ξεντυθώ τον χωμάτινο χιτώνα και θα αποβάλω τα δεσμά της σάρκας, που τόσους στεναγμούς προκαλούν, τώρα θα απαλλαγώ από τη φθορά και θα φορέσω με χαρά την αφθαρσία! Φεύγω από την πρόσκαιρη ζωή και την τρικυμία, με τα μεγάλα κύματα και τα φοβερά ναυάγια, και πηγαίνω στο αληθινό και μοναδικό λιμάνι, όπου είναι η αιώνια και χωρίς λύπες ζωή. Να χαίρεσαι, ψυχή μου, καθώς αναχωρείς για τον Πλάστη σου· το πρόσωπό σου να λάμψει, όπως το απαιτεί η περίσταση. Αυτούς που θα σου προξενήσουν τα καλά, Λογγίνε, φιλοξένησέ τους με περιποιήσεις· αυτούς που μας καλούν στο βασιλικό δείπνο ας τους κάνουμε πλούσιο τραπέζι».

Αφού τα είπε αυτά στον εαυτό του ο Λογγίνος, οδήγησε στο σπίτι του τους απεσταλμένους και τους παρέθεσε πλούσιο δείπνο. Μετά από αυτό άρχισε να τους ρωτά για ποιον λόγο ήρθαν και γιατί ψάχνουν τόσο τον Λογγίνο. Εκείνοι, αφού πρώτα τον έβαλαν να ορκιστεί ότι δεν θα φανερώσει σε κανέναν το μυστικό, του είπαν για την επιστολή του Καίσαρα προς τον Πιλάτο και ότι ήρθαν για να αποκεφαλίσουν τον Λογγίνο και δύο από τους στρατιώτες του.

Μόλις ο Λογγίνος έμαθε και ποιοι είναι αυτοί που πρόκειται να πεθάνουν μαζί του, οι στρατιώτες δηλαδή που προτίμησαν τον Χριστό και όχι τη δωροδοκία των Ιουδαίων, αμέσως τους μήνυσε, καθώς είχαν φύγει πριν από λίγο, να έρθουν γρήγορα για να συμμετάσχουν μαζί του στα πιο μεγάλα αγαθά. Και αφού φιλοξένησε έτσι δύο μέρες τους απεσταλμένους του Πιλάτου, την επόμενη τους πήρε μαζί του στο αγρόκτημα και εκεί περίμενε τους δύο που είχε ειδοποιήσει. Όταν έμαθε ότι ήταν πλέον κοντά, αμέσως είπε στους ανθρώπους του Πιλάτου: «Εγώ είμαι ο Λογγίνος που ζητάτε».

Εκείνοι στην αρχή δυσπιστούσαν. Πώς να πιστέψουν ότι αυτός είναι ο μελλοθάνατος, όταν τον έβλεπαν τόσο χαρούμενο μπροστά στον κίνδυνο; Όταν όμως βεβαιώθηκαν ότι αυτός είναι και δεν τους έμεινε καμιά αμφιβολία, λυπήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, και η συνείδηση τους μαστίγωνε πολύ.

«Ω δείπνο που έφερε δυστυχία!» έλεγαν. «Ω φιλοξενία που προξενεί οδύνη! Πώς το έκανες αυτό το πράγμα, φίλε Λογγίνε; Γιατί δέχτηκες στο σπίτι σου αυτούς που ήρθαν για να σε θανατώσουν; Θάνατος θα σου γίνει η φιλοξενία, και θα κάνεις και τον εαυτό σου σφάγιο μετά το τραπέζι. Ληστές σου βγήκαν απροσδόκητα οι φιλοξενούμενοί σου. Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις για να λυπήσεις τόσο αυτούς που πρόκειται να σε σφάξουν; Φύγε λοιπόν, παίρνοντας ως ανταμοιβή του δείπνου την απαλλαγή από τον θάνατο. Δεν αντέχουμε να σηκώσουμε το ξίφος εναντίον σου· κοκκινίζουμε από ντροπή για το τραπέζι· ντρεπόμαστε εσένα που φρόντισες για τη φιλοξενία· παραλύει το χέρι μας για την εκτέλεση· ο νους μας δεν τολμά τον θάνατο του ευεργέτη. Ο κίνδυνος που διατρέχουμε από τον Πιλάτο είναι πιο υποφερτός από τις τύψεις της συνείδησης. Είμαστε έτοιμοι να πάθουμε οτιδήποτε, παρά να δείξουμε τέτοια αχαριστία στον Λογγίνο».

Τέτοια έλεγαν καταλυπημένοι οι στρατιώτες στον μάρτυρα του Χριστού, τον Λογγίνο, αλλά δεν κατάφερναν να τον πείσουν. Με γενναιότητα ο αληθινά γενναίος τους αποκρίθηκε: «Γιατί, φίλοι μου, θέλετε να με στερήσετε από μεγάλα αγαθά; Γιατί θρηνείτε με τόση λύπη τον θάνατό μου; Αυτό εδώ δεν είναι θάνατος για εμένα αλλά αρχή ζωής. Για εμένα θάνατος είναι μάλλον η εδώ ζωή, επειδή δεν είμαι κοντά στον Κύριό μου και δεν απολαμβάνω την εκεί μακαριότητα. Το τέλος θα μου προξενήσει τέλος των κακών και όχι τέλος της ζωής· αντίθετα, θα με μεταφέρει στην αληθινή αιωνιότητα».

Ενώ ο Λογγίνος έλεγε ακόμη αυτά και άλλα περισσότερα για να πείσει τους ανθρώπους του Πιλάτου να εκτελέσουν τη διαταγή που είχαν πάρει, έφτασαν οι δύο στρατιώτες που είχαν καταδικαστεί μαζί του σε θάνατο. Όταν τους είδε, έλαμψε το πρόσωπό του. Έβαλε το δεξί του χέρι στον τράχηλό τους, τους αγκάλιασε, τους φίλησε με χαρά στα μάτια και είπε: «Χαίρετε, στρατιώτες του Χριστού και κληρονόμοι της βασιλείας, χαίρετε. Η ουράνια πύλη είναι πλέον ανοιχτή για εμάς και άγγελοι θα παραλάβουν τις ψυχές μας και θα τις οδηγήσουν στον μονογενή Υιό». Έπειτα είπε στους απεσταλμένους: «Εκτελέστε τη διαταγή που σας έχουν δώσει». Φόρεσε τότε μια καθαρή ενδυμασία που του έστειλαν από το σπίτι, σαν να ήταν καλεσμένος σε γάμο και βιαζόταν να πάει· γονάτισε μαζί με τους συντρόφους του και ολοκλήρωσαν τον αγώνα – τι μακάριο τέλος! Αποκεφαλίστηκαν λοιπόν και κατατάχθηκαν στις χορείες των μαρτύρων.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση Μ’ (40). Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 343.

Από το μαρτύριο του αγίου Λογγίνου του εκατοντάρχου

The post Από το μαρτύριο του αγίου Λογγίνου του εκατοντάρχου appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.