Κάθε οικογένεια λεπρών ζει σε κάθε σπιτάκι κτισμένο όμορφα με τούβλα και φροντίζει να καλλιεργεί λίγα κηπουρικά και λίγα καλαμπόκια για την τροφή τους. Παράλληλα τους ενισχύουν και οι Ιεραπόστολοι, τόσο οι Καθολικοί, όσο κατά περιόδους και των άλλων ομολογιών.

Σε μια τέτοια επίσκεψη της Φιλοπτώχου Αδελφότητος της Ενορίας μας πήγα και εγώ. Οι κυρίες της Ενορίας μας είχαν ετοιμάσει από το βράδυ τα φαγητά: κρέας, χόρτα, φασόλια, μπουκάρι (είδος τοπικής τροφής). Πήγαμε με τα παιδιά του Οικοτροφείου μας και μερικούς κατηχητές μας. Τους καλέσαμε κοντά μας. Τους μίλησα. Τους τραγούδησαν τα παιδιά μας. Οι γυναίκες άρχισαν τη διανομή των φαγητών. Κι αυτοί άρχισαν τα δικά τους τραγούδια, τα οποία μας ράγισαν την καρδιά. Δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε τον πόνο μας και τα μάτια μας είχαν αρχίσει να βουρκώνουν.

Σ’ ένα τραγούδι τους έλεγαν: «Είμαστε φτωχοί, είμαστε φτωχοί και δυστυχείς, αλλά δόξα στον Θεό, δόξα στον Θεό». Σε μία άλλη στροφή έλεγαν: «Χέρια και πόδια χάσαμε, χέρια και πόδια χάσαμε, αλλά τον Θεό δεν ξεχάσαμε». Σε μια άλλη στροφή έλεγαν: «Σας ευχαριστούμε, γιατί μας αγαπάτε. Είστε οι πατέρες μας, είστε τα αδέλφια μας».

Ας σημειωθεί ότι τα λόγια τους αυτά είναι αυθόρμητα. Ομοίως και ο σκοπός της μουσικής τους είναι πηγαίος. Εκείνη τη στιγμή που μας είδαν, εκείνη τη στιγμή έφτιαξαν τη μουσική τους μελωδία και τους στίχους.

Κλάψαμε στα κρυφά, όσο ήταν δυνατόν, καθόσον βλέπαμε τ’ αδέλφια μας με ξύλινα παπούτσια, ενώ τα χέρια τους ήταν φαγωμένα από τη λέπρα ή τυλιγμένα με επιδέσμους. Η καχεκτικότητα και η αδυναμία τους είναι αδύνατο να περιγραφούν.

Αρρώστιες και επιδημίες

Στο Κογκό η πλέον διαδεδομένη και θανατηφόρος αρρώστια είναι η ελονοσία. Προέρχεται από τα κουνούπια και τα μολυσμένα νερά του υπεδάφους, τα οποία περιέχουν μεταλλικές ουσίες, μικρόβια και άλλες προσμίξεις. Οι άνθρωποι είναι εγκαταλειμμένοι ουσιαστικά στα χέρια του Θεού και στις φιλάνθρωπες δραστηριότητες των διαφόρων ιεραποστόλων. Χωρίς την συμπαράσταση των λευκών στον τομέα αυτό η θνησιμότητα των κατοίκων θα ήταν σχεδόν ολική.

Οι επιπτώσεις απ’ αυτή την ασθένεια είναι διάφορες. Άλλοι έχουν πονοκέφαλο, άλλοι πονόματο ισχυρό, άλλοι ακατάσχετες διάρροιες, άλλοι πόνους σ’ ολόκληρο το σώμα τους, άλλοι εξασθένηση της αντοχής και αδυναμία βαδίσματος. Μόνο σε μία ημέρα στο χωριό Κισότε, που απέχει από το Κολουέζι είκοσι χιλιόμετρα, πέθαναν πέντε παιδιά. Πάντως δεν υπάρχει ημέρα στην συνοικία των ιθαγενών του Κολουέζι που να μην πεθάνουν πέντε-δέκα άτομα.

Κατά τη μεταφορά των νεκρών τους προηγείται μία ομάδα νέων κοριτσιών που προχωρούν σχεδόν τρέχοντας και τραγουδώντας. Ακολουθεί ο νεκρός, μεταφερόμενος στα χωριά με ποδήλατο και στις πόλεις ενίοτε με αυτοκίνητο, πάντοτε σε ξύλινη κάσα, διότι είναι κρατική εντολή. Και ακολουθούν άλλοι από πίσω.

Σ’ όλους τους τάφους βάζουν σταυρό, και τούτο από χριστιανική επίδραση. Ακόμη και στους ειδωλολάτρες. Δεν βγάζουν ποτέ τους νεκρούς τους. Ενίοτε επάνω στον τάφο μερικών θα δεις αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν στη ζωή τους. Σε κάποιο τάφο είδα τα σκεύη του φαγητού. Σ’ άλλον είδα τις σαγιονάρες του, έτσι τριμμένες, όπως απέμειναν.

Μετά την ταφή επιστρέφουν στο σπίτι των συγγενών του νεκρού και συνεχίζουν τον χορό και το τραγούδι γύρω από ένα τραπέζι, ενώ τα τύμπανα παίζουν τους ρυθμικούς τους σκοπούς. Από την επομένη ημέρα μπαίνουν πάλι στον ίδιο βιοτικό τους ρυθμό. Όλα τα χθεσινά τελείωσαν και σχεδόν ξεχάστηκαν.

Ο παπα-Αγαθόνικος μάς έλεγε ότι σε περιοδεία που έκανε στην Μπουκάμα, τριακόσια χιλιόμετρα μακριά από το Κολουέζι, λόγω επιδημίας ιλαράς, μέσα σε δύο εβδομάδες είχαν πεθάνει τριακόσια παιδιά. Έκανε Ευχέλαιο και παρηγόρησε τους κατοίκους. Πόσο μεγάλη, αλήθεια, είναι η ανάγκη φαρμάκων για τους αδελφούς του Κογκό!

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Στο χωριό των λεπρών

The post Στο χωριό των λεπρών appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Στο Κογκό οι εποχές του έτους είναι δύο: των βροχών και της ξηρασίας. Από τον Οκτώβριο αρχίζουν οι αδιάκοπες καταρρακτώδεις βροχές που σταματούν τον Απρίλιο, και στη συνέχεια για άλλους έξι μήνες ακολουθεί η περίοδος της ξηρασίας, στην οποία δεν πέφτει καμία βροχή. Ανάλογα με αυτές τις εποχές λοιπόν καταρτίζεται και το πρόγραμμα της Ιεραποστολής για τις ετήσιες βαπτίσεις.

Την περίοδο των βροχών γίνονται οι βαπτίσεις των κατηχουμένων των πόλεων. Δίπλα στις εκκλησίες έχουν κατασκευασθεί σταυροειδή βαπτιστήρια, όπου τελείται το Μυστήριο χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστερήσεις.

Την περίοδο της ξηρασίας γίνονται οι βαπτίσεις στα χωριά. Τότε μόνο οι χωμάτινοι δρόμοι είναι ευκολοδιάβατοι με αυτοκίνητο, καθόσον τον καιρό των βροχών μεταβάλλονται σε ποτάμια. Οι βαπτίσεις γίνονται στα ποτάμια, όπου τοποθετείται κάποια εξέδρα για την ευκολότερη κατάδυση των κατηχουμένων.

Το πρόγραμμα μιας τέτοιας περιοδείας απαιτεί πολύ συντονισμό και προετοιμασία. Ετοιμάζονται τα ιερά σκεύη για τη Θεία Λειτουργία και τα Μυστήρια, βαπτιστικοί χιτώνες, νυμφικά ενδύματα. Δίνονται τα καινούργια χριστιανικά ονόματα σε ειδικά χάρτινα καρτελάκια. Δεν θα πρέπει ασφαλώς να παραλειφθούν τα τρόφιμα, το βρασμένο νερό, ρούχα για τον ύπνο, στρώματα και άλλα αναγκαία πράγματα για την εκεί διαμονή των Ιεραποστόλων.

Μετά τη Θεία Λειτουργία γράφονται στους καταλόγους των κατηχουμένων τα καινούργια τους ονόματα. Θέματα πολυγαμίας και μαγείας επιλύονται πριν μεταβούν όλοι στο ποτάμι. Οι μεγάλοι εξομολογούνται από το βράδυ. Δίνεται στον καθένα ο βαπτιστικός χιτώνας και ξεκινά η πομπή για το γειτονικό ποτάμι.

Στους Εξορκισμούς οι κατηχούμενοι αρνούνται τον Σατανά με τα χέρια υψωμένα. Στη βάπτιση βαπτίζονται πρώτα τα νήπια, τα παιδιά και μετά οι γυναίκες και οι άνδρες. Κατόπιν τελείται το Ιερό Χρίσμα, καθώς εξέρχονται από το νερό. Ύστερα θ’ απομακρυνθούν για λίγο να φορέσουν τα ρούχα τους και θα προσέλθουν κατά παράταξη όλοι για να λάβουν για πρώτη φορά στη ζωή τους τον Χριστό. Θα φάνε ό,τι έχουν μαζί τους και στη συνέχεια θα τελεσθεί γάμος των ανδρογύνων.

Η τελετή κλείνει πάντοτε με τραγούδια και χορούς των νεοφωτίστων και των συγγενών τους, οι οποίοι και αποχαιρετούν με πολλή ευγνωμοσύνη και χαρά τους αδελφούς Ιεραποστόλους.

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Οι βαπτίσεις στην Ιεραποστολή του Κογκό

The post Οι βαπτίσεις στην Ιεραποστολή του Κογκό appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Η αχανής χώρα του Κογκό, που είναι 18 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα, έχει πλούσια βλάστηση, άφθονα ποτάμια, ορυκτό πλούτο και γονιμότατο έδαφος για κάθε είδους καλλιέργεια. Παρ’ όλα αυτά ο λαός είναι φτωχός. Μεγάλη ήταν και είναι η συμβολή των διαφόρων Ιεραποστολών για την ανακούφισή του, ιδιαίτερα στην παροχή παιδείας και φαρμακευτικού υλικού.

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή αγωνίζεται ν’ αγκαλιάσει τον ιθαγενή, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, προσφέροντάς του φάρμακα και παιδεία δωρεάν. Ακόμη με τα αγαθά του ζωοτροφείου και των αγροκτημάτων της προσφέρει κρέας μία φορά την εβδομάδα στα 50 παιδιά των οικοτροφείων. Κάθε μήνα θα ετοιμάσει φαγητά με κρέας για να τα διανείμει στους ασθενείς των νοσοκομείων, στους φυλακισμένους, στους λεπρούς και στους αναξιοπαθούντες της πόλεως.

Τρεις φορές τον χρόνο θα προσφέρει κρέας σ’ όλους τους εργάτες, τους δασκάλους και τους ιερείς. Ενώ Χριστούγεννα και Πάσχα θα επισκεφθεί όλους τους υπευθύνους των Κρατικών Υπηρεσιών της πόλεως να τους ευχηθεί και να τους δώσει κρέας, τυρί κλπ. Ακόμη Πάσχα και Χριστούγεννα, μετά τη Θεία Λειτουργία, όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Κολουέζι θα παρακαθίσουν σε κοινή τράπεζα φαγητού από τα αγαθά του ζωοτροφείου και της φάρμας. Υπολογίζεται ότι πάνω από 2000 άτομα θα φάνε φαγητό εκείνες τις ημέρες.

Τον Οκτώβριο το 1994, με έξοδα του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης της Ελλάδος, μεταφέρθηκαν ένα τρακτέρ και άλλα γεωργικά μηχανήματα, προσφορά Ορθοδόξων Χριστιανών, μέσω του Ιεραποστολικού Συλλόγου “Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός”, με στρατιωτικό αεροπλάνο στο Λουμπουμπάσι και με προορισμό την Ιεραποστολή του Κολουέζι. Βλέποντας οι κάτοικοι των χωριών να κατευθύνεται προς το Κολουέζι ένα μεγάλο καινούργιο τρακτέρ, πολλοί χειροκροτούσαν κι έλεγαν τραγουδιστά: «Τελείωσε η πείνα στο Κολουέζι. Έρχεται τρακτέρ. Τελείωσε η πείνα».

Την ίδια χρονιά (1994) καλλιεργήθηκαν στη μεγάλη φάρμα 900 περίπου στρέμματα καλαμπόκι. Τον Μάιο – Ιούνιο 1995 η συγκομιδή ήταν θαυμαστή με τη βοήθεια του Θεού και τις ευχές των αγαπητών μας Χριστιανών Ελλάδος και Εξωτερικού. Για τα οικοτροφεία και τις φιλανθρωπίες θα καταναλωθούν τον χρόνο 100 τόννοι καλαμπόκι για την παρασκευή της βασικής τους τροφής, που λέγεται μπουκάρι. Το μπουκάρι το τρώνε αντί του σιταρένιου ψωμιού, εφόσον εκεί δεν ευδοκιμεί το σιτάρι, λόγω αποπνίξεως των στάχεων από τα αγριόχορτα, τα οποία φθάνουν τα τρία μέτρα, και της ελλείψεως λιπασμάτων.

Ο μισθός των εργατών δεν υπερβαίνει εκεί τα 80-120 δολλάρια τον μήνα. Είναι αλήθεια ότι δεν επαρκεί για να ζήσει μία πολυμελής οικογένεια. Όταν η Ιεραποστολή έχει περίσσευμα καλαμποκιού, θα προσφέρει μισό τσουβάλι τον μήνα στους εργάτες της ως ευλογία. Το ίδιο θα κάνει και για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς της, τους οποίους αγωνίζεται πάντοτε παντοιοτρόπως να βοηθήσει. Όχι μόνο με τον λόγο του Θεού και τα Μυστήρια, αλλά και την πρακτική του Ευαγγελίου, που είναι η αγάπη προς τους πονεμένους αδελφούς μας, γίνεται το Ιεραποστολικό μας Έργο.

Περιττεύει να σημειώσουμε πόσοι αδελφοί μας με ποικίλα προβλήματα περιμένουν στη μεγάλη είσοδο της Ιεραποστολής ζητώντας βοήθεια και συμπαράσταση στα προβλήματά τους.

Μια Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, με πλησίασε ο ταμίας του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του ναού της Ιεραποστολής κ. Μωυσής και μου είπε: «Πάτερ, καλό ήταν σήμερα το κήρυγμα του π. Μελετίου για τον εκκλησιασμό, αλλά ακούστε και το δικό μας πρόβλημα. Εσείς ξέρετε ότι μετά τη Θεία Λειτουργία θα πάτε στο τραπέζι και θα βρείτε έτοιμα τα φαγητά. Ρωτήσατε και εμάς, τι θα βρούμε να φάμε μετά τη Λειτουργία; Πώς μπορούμε να ερχόμαστε τακτικά στην εκκλησία, εφόσον κατόπιν θα μείνουμε νηστικοί; Πρέπει κάθε μέρα να ψάχνουμε να βρούμε την τροφή μας».

Από τα παραπάνω λόγια του αφρικανού Χριστιανού μας όλοι καταλαβαίνουμε ότι η Ιεραποστολή δεν είναι μόνο κήρυγμα, αλλά πρώτα συμμετοχή στο δράμα της ζωής του. Και ενθυμούμαστε τα λόγια του αγίου Ισαάκ του Σύρου που λέει: «Αν θέλεις να ωφελήσεις πνευματικά τον συνάνθρωπό σου, πρώτα θα του ετοιμάσεις φαγητό, θα τον περιποιηθείς στις ανάγκες του και μετά θα του μιλήσεις για τον Θεό».

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Πώς γίνεται το Ιεραποστολικό Έργο

The post Πώς γίνεται το Ιεραποστολικό Έργο appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Είμαι ο κατηχητής Συμεών της ενορίας της Αγίας Άννης του χωριού Καγιέμπε. Η αδελφή μου ξέρω ότι είναι μάγισσα. Το αντιλήφθηκα αυτό από τότε που βαπτίσθηκα και ερχόταν μέχρι τότε στο σπίτι μου. Κάποτε προσευχόμουν μπροστά στην εικόνα της Αγίας Άννας. Ήλθε η αδελφή μου και με βρήκε να προσεύχομαι. Δεν της άρεσε αυτό που έκανα. Από τότε απαγόρευε στα παιδιά της να με επισκέπτονται. Τους έλεγε: «Μη πηγαίνετε στον θείο σας, διότι έχει ισχυρό δαιμόνιο. Η εκκλησία που ακολουθεί έχει δυνατό αρχηγό και οι μάγοι την φοβούνται πολύ αυτή την Εκκλησία».

Έτσι τα παιδιά της και η ίδια σταμάτησαν να έρχονται στο σπίτι μου. Μάλιστα πήγε και με κατήγγειλε στον δήμαρχο της περιοχής, ότι ενοχλώ τους μάγους με τις προσευχές που κάνω στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Ο δήμαρχος της είπε ότι δεν μπορεί να με διώξει από το σπίτι και το χωριό που μένω.

Προσέξτε μετά τι έκανε η αδελφή μου. Συναντήθηκε με τους άλλους μάγους και συνεργάτες της. Τους υποσχέθηκε να τους δώσει ένα πρόβατο για να ξεμπερδέψουν από τη ζωή ένα παιδί.

Μετά από αρκετές ημέρες, οι μάγοι της υπενθύμισαν τις υποσχέσεις της. Εκείνη τους είπε, ότι θα πάει πρώτα στο Λουμπουμπάσι και έπειτα θα τακτοποιήσει το θέμα.

Αυτή η αδελφή μου είχε σκοπό να τους δώσει το παιδί μου, τη Θέκλα, να κάνουν σύμφωνα με τις δαιμονικές τους συνήθειες την επίκληση των δαιμόνων, για να «πιάσουν» τα μαγικά τους. Τελικά πριν φύγει, άφησε τη Θέκλα, την οποία μάγεψε, και στους μάγους έδωσε την εγγονή μας. Αμέσως το παιδί μας αρρώστησε και ήταν σαν ξερό. Μόνο η καρδιά του λειτουργούσε. Βλέποντας το παιδί μου έτσι το πήγα μπροστά στην Εικόνα του Ιησού Χριστού και έκανα προσευχή.

Έκλαιγα και παρακαλούσα και την Αγία Άννα λέγοντας: «Εσύ είσαι εδώ η καταφυγή μας…». Μετά πήρα το παιδί και πήγα στο ιατρείο. Ο νοσοκόμος του Ερυθρού Σταυρού μου είπε: «Το παιδί θα θεραπευθεί, διότι προσεύχεσθε στον αληθινό Θεό της Ορθοδόξου Εκκλησίας. (Φαίνεται θα ήταν κατηχούμενος αυτός ο νοσοκόμος.)

Η εγγονούλα μας έμεινε στα χέρια των μάγων. Αρρώστησε αμέσως και είχε πόνους στο κεφάλι και στον λαιμό του. Δεν μπορούσε να φάει τίποτε. Πήγε να το επισκεφθεί η μάνα του και οι μάγοι την έδιωξαν. Μετά πήγαν άλλοι συγγενείς του παιδιού και δια της βίας το πήραν και το μετέφεραν στο ιατρείο. Ο νοσοκόμος είπε ότι η αρρώστεια του είναι πολύ δυνατή και πρέπει να αρχίσει τη θεραπεία του.

Εκείνη η ημέρα ήταν Κυριακή και εμείς μόλις είχαμε τελειώσει την ακολουθία του Εσπερινού το απόγευμα. Ήλθε η γυναίκα μου Μάρθα και μου είπε τα δυσάρεστα νέα. Λυπήθηκα πολύ. Μπήκα μέσα στο σπίτι και έπεσα σε προσευχή μπροστά στην Αγία Άννα. Της είπα: «Δος μου χρόνο να πάω να επισκεφθώ το παιδάκι, την εγγονή μας». Πήγα με πολύ πόνο. Βρήκα το παιδάκι, το οποίο μόνο ανέπνεε. Έκανα λίγη προσευχή. Ο γιατρός μού είπε ότι χρειάζεται ορός. Είχα μαζί μου 1000 φράγκα κογκολέζικα (3 δολλάρια), αλλά ο ορός κόστιζε 2500 φράγκα. Είπα στους γονείς του να βρουν άλλα 1500 φράγκα για να πάρουμε τον πρώτο ορό.

Πράγματι, ο γιατρός έβαλε τον πρώτο ορό και μετά μας είπε ότι χρειάζονται ακόμη άλλοι τέσσερεις. Του είπα ότι δεν έχω άλλα χρήματα σπίτι μου. Τότε μας είπε: «Πάρτε το παιδί και πηγαίνετε σπίτι σας. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την θεραπεία του…».

Πήγαμε στο σπίτι. Μαζί μας φιλοξενούσαμε τον κατηχητή της πόλεως Ντιλόλο, Στέφανο, μέχρι που να βρει μέσο να συνεχίσει το ταξίδι του. Μας παρηγόρησε και μας είπε θα κάνουμε μαζί προσευχή για το παιδί.

Στο μεταξύ τα παιδιά της αδελφής μου, της μάγισσας, είχαν αλλάξει συμπεριφορά απέναντί μου. Είχαν έλθει σπίτι μου και είπαν: «Ξέρουμε ποιος οδήγησε το παιδί σ’ αυτό το χάλι».

Η μητέρα του παιδιού έστειλε δύο συγγενείς της στον μάγο της κεντρικής πόλεως Μουτσάτσα. Ο μάγος τους είπε μία παροιμία: «Μέλι στο πόδι, πείνα στο στομάχι».

– Πώς θα πάει η κατάστασις του παιδιού; τον ρώτησαν. Εκείνος είπε:

– Η μητέρα του παιδιού είναι μάγισσα. Τώρα που θα γυρίσετε, θα βρείτε το παιδί πεθαμένο. Πριν αναχωρήσουν, κάλεσαν ένα συγγενή τους που μόλις είχε έλθει από τη Ζάμπια και είχε μαζί του το μαγικό φάρμακο που λέγεται Κικόντο. Του είπαν ότι το παιδί πέθανε εξαιτίας του ορθόδοξου κατηχητή, διότι αυτός έχει πολλή μαγική δύναμη. Αυτό το φάρμακο που έφερα, τους είπε, ακόμη και κάτω από το νερό να το κρύψω, μόνο ένας νεκρός ή ένας πάστορας προτεστάντης θα μπορέσει να το βγάλει.

Όλοι αυτοί λοιπόν με φώναξαν και μου είπαν:

– Η αδελφή σου έχει φύγει για το Λουμπουμπάσι. Τον θάνατο του παιδιού εσύ τον έχεις προκαλέσει.

– Εγώ, τους είπα, είμαι κατηχητής. Δεν είναι δυνατόν να κάνω φάρμακα και να σκοτώνω ανθρώπους.

Αυτός ο μάγος από τη Ζάμπια μου είπε:

– Αυτό το φάρμακο Κικόντο, που έχω φτιάξει, θα οδηγήσει το φέρετρο με το παιδί μέσα στο σπίτι σου. Και, αν δεν το σκότωσες εσύ, θα φύγει και θα πάει να αποκαλύψει τον φονιά του.

Με πήραν και πήγαμε μαζί εκεί που ήταν το φέρετρο. Με εντολή του μάγου σηκώθηκε το φέρετρο κολλημένο στις πλάτες τεσσάρων μεταφορέων και πήρε τον δρόμο τρέχοντας προς το σπίτι μου. Μου είπε ο μάγος:

– Τώρα πάμε στο σπίτι σου. Θα δούμε τι θα κάνει το φέρετρο. (σ.σ. Το φέρετρο κινείται με δαιμονική δύναμη και εξουσία.)

Εγώ του είπα: «Ο Θεός είναι Ζωντανός».

Το φέρετρο μπήκε στην αυλή, όπου βρίσκεται και η λασποκαλύβα-εκκλησία της Αγίας Άννης και στάθηκε ακίνητο στις πλάτες των μεταφορέων του. Ο μάγος τού είπε: «Δώσε μας δρόμο. Πού θα βαδίσουμε;» Τότε εγώ έπιασα σφικτά τον σταυρό που φορούσα στον λαιμό μου και είπα:

– Φύγε, σατανά, από εδώ. Εδώ είναι το προαύλιο της εκκλησίας της Αγίας Άννης.

Το φέρετρο τράβηξε κοντά του τους τέσσερεις και επέστρεφε προς τα πίσω. Μπήκε στον κεντρικό δρόμο και γρήγορα-γρήγορα ήλθε στην αγορά του χωριού μας. Με ταχύτητα μπήκε στο σπίτι του μάγου Σαμουκούλι. Τον πλησίασε, τον κτύπησε και τον έριξε κάτω. Μετά έφυγε μαζί με το πλήθος των ανθρώπων που το ακολουθούσαν με φωνές και αλαλαγμούς. Μετά έλεγαν:

– Τώρα θα πάμε να συλλάβουμε τον ορθόδοξο κατηχητή.

Γι’ αυτό πήραν πέτρες και ξύλα. Με έβριζαν και μου έλεγαν:

– Σήμερα θα πεθάνεις κι εσύ με όλη την οικογένειά σου.

Ο μάγος μου είπε:

– Έχεις και συ διάβολο μέσα σου.

Με κράτησαν ακίνητο σ’ ένα μέρος και με έβριζαν με απειλές να με κτυπήσουν. Τότε φώναξα την Αγία Άννα και είπα:

– Αγία Άννα, πολέμησε τους αοράτους εχθρούς και προστάτεψέ με…

Κατόπιν το φέρετρο έπεσε κάτω από τις πλάτες των τεσσάρων και άνοιξε. Το ξαναπήραν οι τέσσερεις και πήγε και κτύπησε το σπίτι μιας άλλης γυναίκας που απέδειξε ο διάβολος ότι ήταν κι αυτή μάγισσα και συνεργάτις στον θάνατο του παιδιού. Μετά το φέρετρο μπήκε στο δωμάτιο της αδελφής μου, της μάγισσας. Έμεινε επάνω στο κρεββάτι. Τότε οι άνθρωποι πέταξαν τα ξύλα και τις πέτρες και ζητούσαν συγγνώμη, διότι έκαναν λάθος.

Τα παιδιά της αδελφής μου αισθάνθηκαν ντροπή, διότι δεν ήμουν εγώ ο μάγος, αλλά η μάνα τους και αδελφή μου.

Μετά ήλθε η αστυνομία, τους συνέλαβε και τους οδήγησε στη φυλακή. Ήσαν τρία άτομα που συνεργάσθηκαν για τον φόνο του παιδιού. Τους ζήτησαν για πρόστιμο 10.000 φράγκα κογκολέζικα, δηλαδή 30 δολάρια.

Από το βιβλίο: Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτου, Η δράσις της μαγείας στην Αφρική. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 150.

Η Αγία Άννα με βοήθησε στον πόλεμο με τους μάγους

The post Η Αγία Άννα με βοήθησε στον πόλεμο με τους μάγους appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.