Επειδή μιλήσαμε για τις ασθένειες και τις θεραπείες του Χριστόδωρου, καλό είναι να μνημονεύσουμε και τα συμβάντα στη γυναίκα του Θεοδώρα και τα επισυμβάντα σε αυτήν θαύματα από τους αγίους. Θα ξεκινήσουμε μ’ ένα θαύμα που είναι αξιομνημόνευτο, γιατί μας διδάσκει την βοήθεια προς τους απόντες και την επίσκεψη των αγίων στους μακράν του τεμένους ευρισκόμενους, τους οποίους, ενώ ασθενούν πολύ μακριά από το ναό τους, τους προτρέπουνε να έλθουν εκεί για θεραπεία και να την «εμπορευθούν» περισσότερο από τους θησαυρούς του χρυσού και του αργύρου ή τη λαμπρότητα των πολυτίμων λίθων.

Η γυναίκα είχε πάθει οφθαλμία και υπέμεινε τη νόσο ζώντας στην πόλη μέσα, όπου και το πλήθος των καλύτερων γιατρών την επισκέπτονταν, αν και διακινδύνευαν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι να ηττηθούν από ένα και μόνο νόσημα· γιατί ήταν τόσο δεινή η ασθένεια και μέγας εχθρός των Ασκληπιάδων.

Αλλά αυτή τη μάχη τη διέλυσαν οι άγιοι έλκοντες προς το μέρος τους τη νίκη· ή μάλλον απόδωσαν το δίκιο εξ ίσου, αφού θεράπευσαν το πάθος με την επέμβασή τους, χωρίς μήτε τη νόσο, μήτε αυτούς που ήθελαν να την θεραπεύσουν να λυπήσουν, ως εάν να ήσαν ηττώμενοι αναμεταξύ τους. Όμως ας εκθέσουμε και το τρόπο, με τον οποίον έγινε η σωστή διαιτησία εκ μέρους των αγίων, γιατί παρουσιάζει και προβάλλει την ξεχωριστή προς όλους των Αγίων μας συγκατάβαση:

Εκείνον τον καιρό, που η γυναίκα ασθενούσε στην όραση, και υπήρχε η μάχη των γιατρών προς το νόσημα, πέτυχε να προσληφθεί ως οικονόμος στο τέμενος των αγίων ο Χριστόδωρος, όπως έχουμε αναφέρει. Η Θεοδώρα λοιπόν μόλις το έμαθε, άρχισε αμέσως να διαπληκτίζεται με τον άντρα της και να κακίζει την υπηρεσία αυτή, γιατί έλεγε ότι είναι πολύ μακριά από την πόλη και ότι θα εγκαταλείψουν το σπιτικό τους έρημο· και με κάθε τρόπο αρνιόνταν την έξοδο με όλες αυτές τις προφάσεις, που οι γυναίκες έχουν πάντοτε έτοιμες· και χρησιμοποιούσε το πιο σταθερό και δύσκολα να ανατραπεί επιχείρημα, την ασθένεια των οφθαλμών της, λίγο δε έλειψε να πείσει τον σύζυγό της να παραιτηθεί από το εγχείρημα – τόσο είναι δεινές οι γυναίκες στο να πείθουν τους άντρες τους και προς αυτά που ακριβώς θέλουνε, ακόμη κι αν αυτά είναι τα πλέον φαυλότατα, έχοντας σύμμαχο τη φύση, που τους παρέχει, αν και είναι το ασθενές φύλο, τη δύναμη να το πετυχαίνουν.

Και θα το είχε πετύχει, αν οι άγιοι, ευχαριστημένοι από την επιλογή του Χριστόδωρου, δεν της εμφανίζονταν στον ύπνο της και δεν την προετοίμαζαν να αποδεχθεί να πάει μαζί με τον άντρα της προς το τίμιο και σεβαστό τους τέμενος.

«Για ποιο λόγο», είπαν εμφανιζόμενοι σ’ αυτήν, «εμποδίζεις το σύζυγό σου να υπηρετήσει εκεί που διορίστηκε;» «Γιατί, ποιοι είστε σεις;», ρώτησε τους μάρτυρες. Όταν ο Κύρος είπε: «Εγώ μεν είμαι ο Κύρος, αυτός δε είναι ο Ιωάννης, που σήκωσε μαζί μου το βραβείο της ευσέβειας», εκείνη απάντησε: «Μόνη αιτία είναι η ασθένεια των ματιών μου, γιατί εκεί φτάνοντας, δεν θα έχω πλέον τη βοήθεια των γιατρών».

Όταν άκουσαν αυτήν την πρόφαση οι μάρτυρες, αμέσως εμφανίζουν μπρος στα μάτια της το ιερό τέμενος και των κατακειμένων ασθενών το αμέτρητο πλήθος και έδειχναν και τη νόσο του καθενός, ποια επακριβώς ήταν. «Τι λες; Μαζί με όλους αυτούς δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε και τα μάτια τα δικά σου;» Αυτά λέγοντας την έπεισαν με έργα την πειθώ κατεργαζόμενοι και όχι με ψιλούς λόγους…

Αυτή δε όταν βγήκε από την πόλη, και μόνο που αντίκρισε το τέμενος, την ασθένεια αμέσως απέβαλε, χωρίς να της πονέσουν καθόλου πια τα μάτια της, όχι αυτό και εκείνο να κάνει για να θεραπευθεί, αλλά από μόνη της η θέα της εκκλησίας των Αγίων την έκανε να δρέψει την αμάραντο ίαση· γιατί αρκούσε η γλυκιά μορφή του σηκού να θεραπεύσει και το πάθος το πικρό και να δείξει και των κατοικούντων εκεί Αγίων την αμέτρητη δύναμη.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 113.

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Κάποιος από την Θεσσαλία είχε από νέος πολύ πόθο να πάει να προσκυνήσει στον ιερό ναό της Ζωοδόχου Πηγής, επειδή άκουγε τη μεγάλη φήμη των πολλών θαυμάτων που γίνονταν σε αυτήν, και υποσχέθηκε με όρκο στην Θεομήτορα να κάνει αυτό το ταξίδι. Όμως εμποδιζόταν από τις πολλές βιοτικές φροντίδες και περιστάσεις, ίσως και από συνέργεια του μισόκαλου δαίμονα, και δεν πραγματοποιούσε την υπόσχεσή του. Αλλά κάποτε, περιφρονώντας κάθε εμπόδιο και τις οικιακές του φροντίδες, μπήκε σε ένα καράβι και έπλεε για την Κωνσταντινούπολη.

Κατά το μέσο όμως της θαλασσοπορίας του αρρώστησε θανάσιμα, γι’ αυτό άραξε στο λιμάνι το λεγόμενο Αθύρας, όπου και πέθανε. Καθώς ψυχομαχούσε, έδωσε παραγγελία στους συντρόφους του, δεσμεύοντάς τους με σφοδρότατες κατάρες, να μην κάνουν σε αυτόν τα επικήδεια έθιμα, μήτε εκεί να τον ενταφιάσουν, αλλά να πάνε το νεκρό του σώμα στον ναό της Ζωοδόχου Πηγής, και εκεί να το ξαπλώσουν και να χύσουν επάνω του τρεις κουβάδες από εκείνο το ιερό νερό, και έπειτα σε εκείνο τον τόπο να το ενταφιάσουν· και παραγγέλλοντας αυτά ξεψύχησε.

Οι συνταξιδιώτες και σύντροφοί του τον πήγαν εκεί κουβαλώντας τον στους ώμους, κατά την παραγγελία του, και αποθέτοντάς τον μπροστά στην Πηγή με τα νεκρώσιμα ενδύματα, έχυσαν επάνω του τρεις κάδους από το αγίασμα. Και πράγματι – είναι φρικτό το διήγημα! – μετά την χύση του τρίτου αντλήματος, σαν να έδωσε σε αυτόν ψυχή το νερό τούτο, αναστήθηκε και πετάχτηκε όρθιος ο νεκρός, γινόμενος σε όλους παράδοξο θέαμα, και το γεγονός φαινόταν σαν φάντασμα στους βλέποντες. Και πλέον όλοι οι σύντροφοί του, γεμάτοι χαρά και αγαλλίαση που τον έβλεπαν ζωντανό, τον ασπάζονταν, δοξάζοντας την Ζωηφόρο Πηγή.

Αυτό το θαύμα μοιάζει πολύ με εκείνο του Λαζάρου, με μόνη διαφορά ότι στην ανάσταση του τετραήμερου Λαζάρου χύνονταν δάκρυα με αναστεναγμούς, ενώ στην ανάσταση του νεκρού τούτου χύθηκε τρεις φορές το νερό της Πηγής. Και επίσης, ότι αυτού του θαύματος ήταν δημιουργός η Μητέρα του Ιησού Χριστού, ενώ στον Λάζαρο ήταν ο ίδιος ο Υιός της.

Αφού λοιπόν αναστήθηκε ο Θεσσαλός, επειδή αξιώθηκε μια τέτοια ευεργεσία, γίνεται μοναχός στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, και ζώντας το υπόλοιπο της ζωής του θεαρέστως, μετέβη στην άλλη ζωή. Ο δε τάφος του ευρίσκεται μπροστά στον ιερό ναό έχοντας επάνω του πλάκα που γράφει αυτό το γεγονός, ώστε να μη διστάζει κανείς για το θαύμα. Και δεν είναι τόσο παράδοξο, επειδή αν πιστεύουμε ότι οι σκιές και τα μαντίλια των αγίων Αποστόλων έκαμαν άπειρα θαύματα, πώς να μην κάμει η Κυρία Θεοτόκος, που είναι ασυγκρίτως ανώτερη εκείνων;

Από το βιβλίο: Νικηφόρου Καλλίστου του Ξανθοπούλου, Σύγγραμμα περί συστάσεως του σεβασμίου Οίκου της εν Κωνσταντινουπόλει ζωοδόχου πηγής, και των εν αυτή υπερφυώς τελεσθέντων θαυμάτων… Εν τω … Ελληνικώ Τυπογραφείω. Εν έτει 1812, σελ. 18 (Θαύμα 9ον).

Διασκευή για την Κ.Ο.

Από τα θαύματα της Ζωοδόχου Πηγής

The post Από τα θαύματα της Ζωοδόχου Πηγής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γιατί όμως να μη πούμε και για τον Μηνά, που ήταν κρυμμένος μέσα στην άμμο και να τον κάνουμε γνωστό σε όσους τον αγνοούν, γιατί και τα δικά του είναι άξια γραφής κι όχι να σκεπασθούν απ’ την άμμο και τη λήθη.

 Όπως συνέβη με το δαιμόνιο της ειδωλολατρίας, την Μενουθή, για την οποία είχαν ανεγερθεί τον παλαιό καιρό το τέμενος και οι βωμοί και γινόντουσαν εκεί οι ειδωλολατρικές τελετές, αλλά ήταν επιβλαβής η θέα τους κι η θάλασσα με την άμμο που μετακίνησε τα κάλυψε όλα και ξεχάστηκε η μνήμη της εντελώς.

Έρχεται λοιπόν ο Λύκιος Μηνάς να διαρρήξει το κάλυμμα της άμμου και να μας δείξει το θαυματούργημα που δεν πρέπει να κρύβεται υπό το μόδιο, αλλά πρέπει, εάν μπορεί, να τεθεί στο λυχνοστάτη και από κει να φέγγει.

Ο Μηνάς ήταν από τη Λυκία και από την πόλη Πάταρα, είχε δε μία αρρώστια που δεν θεραπεύονταν εύκολα, αλλά ήταν δυσχερής και δυσθεράπευτη και μάλιστα ακόμη και σήμερα για τους γιατρούς ανίατος, εκτός κι αν ο Θεός τους χαρίσει τη δύναμη να τη θεραπεύσουν. Γιατί έπεσε σε αγιάτρευτη και χρόνια υδρωπικία κι αφού χρόνισε σ’ αυτή την ασθένεια, από τους δυνατούς πόνους των σπλάχνων του κινδύνευε να πεθάνει, ενώ η μεγάλη διόγκωση ολόκληρου του σώματος λίγο χρειάζονταν για να τον αποπνίξει· αλλά ποια η ανάγκη να περιγράψουμε το νόσημα, αφού και μόνον το όνομά του αρκεί για να δώσει σε όλους να καταλάβουν το πόσο επικίνδυνο και μοιραίο είναι για τον άνθρωπο…

Ο Μηνάς όσο ήταν στην αρχή της αρρώστιας, και για τη θεραπεία του φρόντιζε, και γιατρούς προσκαλούσε να τον κουράρουν, και τις εντολές τους έτρεχε να εκτελέσει. Αλλά, καθώς το νόσημα προχώρησε και κανένας γιατρός έρχονταν πια να τον δει πια όταν προσκαλούνταν, βλέποντας πάλι ότι είναι ανίατη η ασθένεια, επιθυμούσε το θάνατο, που μόνος αυτός μπορούσε να τον απαλλάξει από το νόσημα.

Καθώς όμως δεν μπορούσε κανένα από τα δύο να πετύχει, προσφεύγει προς τους Κύρο και Ιωάννη τους μάρτυρες, ζητώντας ένα από τα δύο αυτά, δηλαδή είτε από ελεημοσύνη να τον θεραπεύσουνε, είτε από φιλευσπλαχνία να πρεσβεύσουν για το θάνατο, που θα έδινε οριστικό τέλος στα βάσανά του. Απήλαυσε δε το ένα από τα δύο τελικά, την θεραπεία και την ίαση και μάλιστα κατά τον ακόλουθο τρόπο:

Χαριτωμένη και γεμάτη με τη δύναμη των μαρτύρων ήταν η θεραπεία του, γιατί εμφανισθέντες οι μάρτυρες σ’ αυτόν την ώρα, που κοιμόνταν και γνωρίζοντας ότι άλλες φορές από πόθο ζητούσε να αποκτήσει την υγειά του, άλλοτε δε αποκάμνοντας επιζητούσε το θάνατο και το θάψιμο, τον πρόσταξαν να κάνει και τα δύο, και να απολαύσει την θεραπεία του, αλλά και να θαφτεί μέσα στη γη!!

«Εάν θέλεις» του είπαν «ν’ απαλλαγείς από το νόσημα, που σε βασανίζει, σήκω από το τέμενος, βγες έξω και θάψου μέσα άμμο!» αυτός δε, όταν ξύπνησε μετά απ’ το πανέμορφο όνειρο, θεώρησε ότι μάλλον ήταν σύμβολο του επερχόμενου θανάτου του, αλλά επειδή επιθυμούσε, σε αντίθεση με μια επώδυνη ζωή και τα δύο αυτά, είτε την ίαση είτε και το θάνατο, που θα τον απάλλασσε από τους φρικτούς πόνους, γι αυτό και έκανε ότι τον πρόσταξε ο άγιος.

Θάβοντας λοιπόν τον εαυτό του μέσα στην άμμο, αφού βγήκε έξω από το τέμενος, μ’ αυτόν τον τρόπο και την ίαση απέκτησε και ξέφυγε και από τον κίνδυνο του θανάτου, που τον απειλούσε. Γιατί, όταν θάπτονταν μέσα στην άμμο, συνθάπτονταν μαζί του και το νόσημα, αλλά όταν σηκώθηκε από την άμμο, δεν ανέβηκε μαζί με αυτόν και το νόσημα κι έτσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Μηνάς απήλαυσε τη θεραπεία, και αφού ανέπεμψε ευχαριστήριους ύμνους στους αγίους, που τον θεράπευσαν, αναχώρησε για τη Λυκία.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 258.

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Του Ελπίδιου του ‘καναν μάγια κάποιοι από τους πολλούς εχθρούς, που είχε και που ζούσαν και έπρατταν παράνομα, όχι με μαγγανείες να το βάλουν να φάει κάτι, ούτε με κάποιο φαρμάκι, που του ‘δωσαν να πιεί, άλλα χτυπήθηκε κατ’ ευθείαν από ένα δαίμονα και από τότε του δονούνταν συνεχώς το πρόσωπό του, όπου και δέχτηκε το χτύπημα, και καθώς αυτό κουνιούνταν άθελά του και μάλιστα με βίαιο τρόπο, κουνούσε μαζί του και όλο του το κεφάλι με το λαιμό, και ήταν ένα θέαμα που προκαλούσε τον οίκτο και τη συμπάθεια σε όσους το έβλεπαν. Η πληγή του αυτή έμοιαζε με του Κάιν, γιατί κι εκείνος είχε ένα σημάδι στη κεφαλή του, αλλά ενώ το ‘χε για την αδελφοκτονία, που έκανε και από το Θεό, ετούτος ο Ελπίδιος το ‘χε από τον δαίμονα και τον ταλαιπωρούσε πολύ πιο χειρότερα από κείνον. Κι ενώ έπασχε έτσι σκληρά ο Ελπίδιος και ενώπιον όλων φαίνονταν τόσο αξιολύπητος, δεν υπήρχε γιατρός, που θα αναλάμβανε να τον θεραπεύσει, γιατί αυτό το νόσημα ήταν πάνω από κάθε ιατρική τέχνη και ιάσιμο μόνο από το Θεό και από τους θεράποντές του αγίους.

Όταν λοιπόν άκουσαν οι συγγενείς του για τις θαυματουργίες των αγίων Κύρου και Ιωάννου – και πώς να μην άκουαν, αφού ζούσε σε γειτονική χώρα και τα νέα από την Αλεξάνδρεια δεν τα μάθαιναν λιγότερο και από αυτούς τους ίδιους τους Αλεξανδρινούς – τον μεταφέρουν στο τέμενος των αγίων και τον τοποθετούν μπροστά απ’ το μνήματα των μαρτύρων, παρακαλώντας να τον απαλλάξουν απ’ αυτό το περίεργο νόσημα.

Οι δε άγιοι που δεν αγνοούσαν την επιβουλή των δαιμόνων και θέλοντας να ελεήσουν τον Ελπίδιο, εμφανιζόμενοι σε όραμα, τον θεράπευσαν παραγγέλνοντας να φέρουν νερό από τα Άδυτα, μια λίμνη που απείχε 50 στάδια (περίπου 9 χλμ.) δυτικά από την Αλεξάνδρεια και αφού πρώτα του δώσουν να πιει, να πλύνουν το πρόσωπο και το κεφάλι του πάσχοντος ανθρώπου. Κι αφού έγινε αυτό κι ήταν παράξενο και παράδοξο συνάμα (ένα υλικό τόσο άστατο σαν το νερό να στήσει και να σταθεροποιήσει την κεφαλή και το πρόσωπο, που διαρκώς κουνιούνταν) το νερό, που πάντοτε κινείται ρέοντας από εδώ κι από κει, μετέτρεψε σε ακλόνητο ένα λαιμό, που κλονίζονταν και παράπαιε! Ο Ελπίδιος λοιπόν με αυτόν τον τρόπο αφού θεραπεύθηκε, ευχαρίστησε τους αγίους και επέστρεψε λυτρωμένος στην πατρίδα του.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 250.

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.