Κάποιος από την Θεσσαλία είχε από νέος πολύ πόθο να πάει να προσκυνήσει στον ιερό ναό της Ζωοδόχου Πηγής, επειδή άκουγε τη μεγάλη φήμη των πολλών θαυμάτων που γίνονταν σε αυτήν, και υποσχέθηκε με όρκο στην Θεομήτορα να κάνει αυτό το ταξίδι. Όμως εμποδιζόταν από τις πολλές βιοτικές φροντίδες και περιστάσεις, ίσως και από συνέργεια του μισόκαλου δαίμονα, και δεν πραγματοποιούσε την υπόσχεσή του. Αλλά κάποτε, περιφρονώντας κάθε εμπόδιο και τις οικιακές του φροντίδες, μπήκε σε ένα καράβι και έπλεε για την Κωνσταντινούπολη.

Κατά το μέσο όμως της θαλασσοπορίας του αρρώστησε θανάσιμα, γι’ αυτό άραξε στο λιμάνι το λεγόμενο Αθύρας, όπου και πέθανε. Καθώς ψυχομαχούσε, έδωσε παραγγελία στους συντρόφους του, δεσμεύοντάς τους με σφοδρότατες κατάρες, να μην κάνουν σε αυτόν τα επικήδεια έθιμα, μήτε εκεί να τον ενταφιάσουν, αλλά να πάνε το νεκρό του σώμα στον ναό της Ζωοδόχου Πηγής, και εκεί να το ξαπλώσουν και να χύσουν επάνω του τρεις κουβάδες από εκείνο το ιερό νερό, και έπειτα σε εκείνο τον τόπο να το ενταφιάσουν· και παραγγέλλοντας αυτά ξεψύχησε.

Οι συνταξιδιώτες και σύντροφοί του τον πήγαν εκεί κουβαλώντας τον στους ώμους, κατά την παραγγελία του, και αποθέτοντάς τον μπροστά στην Πηγή με τα νεκρώσιμα ενδύματα, έχυσαν επάνω του τρεις κάδους από το αγίασμα. Και πράγματι – είναι φρικτό το διήγημα! – μετά την χύση του τρίτου αντλήματος, σαν να έδωσε σε αυτόν ψυχή το νερό τούτο, αναστήθηκε και πετάχτηκε όρθιος ο νεκρός, γινόμενος σε όλους παράδοξο θέαμα, και το γεγονός φαινόταν σαν φάντασμα στους βλέποντες. Και πλέον όλοι οι σύντροφοί του, γεμάτοι χαρά και αγαλλίαση που τον έβλεπαν ζωντανό, τον ασπάζονταν, δοξάζοντας την Ζωηφόρο Πηγή.

Αυτό το θαύμα μοιάζει πολύ με εκείνο του Λαζάρου, με μόνη διαφορά ότι στην ανάσταση του τετραήμερου Λαζάρου χύνονταν δάκρυα με αναστεναγμούς, ενώ στην ανάσταση του νεκρού τούτου χύθηκε τρεις φορές το νερό της Πηγής. Και επίσης, ότι αυτού του θαύματος ήταν δημιουργός η Μητέρα του Ιησού Χριστού, ενώ στον Λάζαρο ήταν ο ίδιος ο Υιός της.

Αφού λοιπόν αναστήθηκε ο Θεσσαλός, επειδή αξιώθηκε μια τέτοια ευεργεσία, γίνεται μοναχός στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, και ζώντας το υπόλοιπο της ζωής του θεαρέστως, μετέβη στην άλλη ζωή. Ο δε τάφος του ευρίσκεται μπροστά στον ιερό ναό έχοντας επάνω του πλάκα που γράφει αυτό το γεγονός, ώστε να μη διστάζει κανείς για το θαύμα. Και δεν είναι τόσο παράδοξο, επειδή αν πιστεύουμε ότι οι σκιές και τα μαντίλια των αγίων Αποστόλων έκαμαν άπειρα θαύματα, πώς να μην κάμει η Κυρία Θεοτόκος, που είναι ασυγκρίτως ανώτερη εκείνων;

Από το βιβλίο: Νικηφόρου Καλλίστου του Ξανθοπούλου, Σύγγραμμα περί συστάσεως του σεβασμίου Οίκου της εν Κωνσταντινουπόλει ζωοδόχου πηγής, και των εν αυτή υπερφυώς τελεσθέντων θαυμάτων… Εν τω … Ελληνικώ Τυπογραφείω. Εν έτει 1812, σελ. 18 (Θαύμα 9ον).

Διασκευή για την Κ.Ο.

Από τα θαύματα της Ζωοδόχου Πηγής

The post Από τα θαύματα της Ζωοδόχου Πηγής appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Γιατί όμως να μη πούμε και για τον Μηνά, που ήταν κρυμμένος μέσα στην άμμο και να τον κάνουμε γνωστό σε όσους τον αγνοούν, γιατί και τα δικά του είναι άξια γραφής κι όχι να σκεπασθούν απ’ την άμμο και τη λήθη.

 Όπως συνέβη με το δαιμόνιο της ειδωλολατρίας, την Μενουθή, για την οποία είχαν ανεγερθεί τον παλαιό καιρό το τέμενος και οι βωμοί και γινόντουσαν εκεί οι ειδωλολατρικές τελετές, αλλά ήταν επιβλαβής η θέα τους κι η θάλασσα με την άμμο που μετακίνησε τα κάλυψε όλα και ξεχάστηκε η μνήμη της εντελώς.

Έρχεται λοιπόν ο Λύκιος Μηνάς να διαρρήξει το κάλυμμα της άμμου και να μας δείξει το θαυματούργημα που δεν πρέπει να κρύβεται υπό το μόδιο, αλλά πρέπει, εάν μπορεί, να τεθεί στο λυχνοστάτη και από κει να φέγγει.

Ο Μηνάς ήταν από τη Λυκία και από την πόλη Πάταρα, είχε δε μία αρρώστια που δεν θεραπεύονταν εύκολα, αλλά ήταν δυσχερής και δυσθεράπευτη και μάλιστα ακόμη και σήμερα για τους γιατρούς ανίατος, εκτός κι αν ο Θεός τους χαρίσει τη δύναμη να τη θεραπεύσουν. Γιατί έπεσε σε αγιάτρευτη και χρόνια υδρωπικία κι αφού χρόνισε σ’ αυτή την ασθένεια, από τους δυνατούς πόνους των σπλάχνων του κινδύνευε να πεθάνει, ενώ η μεγάλη διόγκωση ολόκληρου του σώματος λίγο χρειάζονταν για να τον αποπνίξει· αλλά ποια η ανάγκη να περιγράψουμε το νόσημα, αφού και μόνον το όνομά του αρκεί για να δώσει σε όλους να καταλάβουν το πόσο επικίνδυνο και μοιραίο είναι για τον άνθρωπο…

Ο Μηνάς όσο ήταν στην αρχή της αρρώστιας, και για τη θεραπεία του φρόντιζε, και γιατρούς προσκαλούσε να τον κουράρουν, και τις εντολές τους έτρεχε να εκτελέσει. Αλλά, καθώς το νόσημα προχώρησε και κανένας γιατρός έρχονταν πια να τον δει πια όταν προσκαλούνταν, βλέποντας πάλι ότι είναι ανίατη η ασθένεια, επιθυμούσε το θάνατο, που μόνος αυτός μπορούσε να τον απαλλάξει από το νόσημα.

Καθώς όμως δεν μπορούσε κανένα από τα δύο να πετύχει, προσφεύγει προς τους Κύρο και Ιωάννη τους μάρτυρες, ζητώντας ένα από τα δύο αυτά, δηλαδή είτε από ελεημοσύνη να τον θεραπεύσουνε, είτε από φιλευσπλαχνία να πρεσβεύσουν για το θάνατο, που θα έδινε οριστικό τέλος στα βάσανά του. Απήλαυσε δε το ένα από τα δύο τελικά, την θεραπεία και την ίαση και μάλιστα κατά τον ακόλουθο τρόπο:

Χαριτωμένη και γεμάτη με τη δύναμη των μαρτύρων ήταν η θεραπεία του, γιατί εμφανισθέντες οι μάρτυρες σ’ αυτόν την ώρα, που κοιμόνταν και γνωρίζοντας ότι άλλες φορές από πόθο ζητούσε να αποκτήσει την υγειά του, άλλοτε δε αποκάμνοντας επιζητούσε το θάνατο και το θάψιμο, τον πρόσταξαν να κάνει και τα δύο, και να απολαύσει την θεραπεία του, αλλά και να θαφτεί μέσα στη γη!!

«Εάν θέλεις» του είπαν «ν’ απαλλαγείς από το νόσημα, που σε βασανίζει, σήκω από το τέμενος, βγες έξω και θάψου μέσα άμμο!» αυτός δε, όταν ξύπνησε μετά απ’ το πανέμορφο όνειρο, θεώρησε ότι μάλλον ήταν σύμβολο του επερχόμενου θανάτου του, αλλά επειδή επιθυμούσε, σε αντίθεση με μια επώδυνη ζωή και τα δύο αυτά, είτε την ίαση είτε και το θάνατο, που θα τον απάλλασσε από τους φρικτούς πόνους, γι αυτό και έκανε ότι τον πρόσταξε ο άγιος.

Θάβοντας λοιπόν τον εαυτό του μέσα στην άμμο, αφού βγήκε έξω από το τέμενος, μ’ αυτόν τον τρόπο και την ίαση απέκτησε και ξέφυγε και από τον κίνδυνο του θανάτου, που τον απειλούσε. Γιατί, όταν θάπτονταν μέσα στην άμμο, συνθάπτονταν μαζί του και το νόσημα, αλλά όταν σηκώθηκε από την άμμο, δεν ανέβηκε μαζί με αυτόν και το νόσημα κι έτσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Μηνάς απήλαυσε τη θεραπεία, και αφού ανέπεμψε ευχαριστήριους ύμνους στους αγίους, που τον θεράπευσαν, αναχώρησε για τη Λυκία.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 258.

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Του Ελπίδιου του ‘καναν μάγια κάποιοι από τους πολλούς εχθρούς, που είχε και που ζούσαν και έπρατταν παράνομα, όχι με μαγγανείες να το βάλουν να φάει κάτι, ούτε με κάποιο φαρμάκι, που του ‘δωσαν να πιεί, άλλα χτυπήθηκε κατ’ ευθείαν από ένα δαίμονα και από τότε του δονούνταν συνεχώς το πρόσωπό του, όπου και δέχτηκε το χτύπημα, και καθώς αυτό κουνιούνταν άθελά του και μάλιστα με βίαιο τρόπο, κουνούσε μαζί του και όλο του το κεφάλι με το λαιμό, και ήταν ένα θέαμα που προκαλούσε τον οίκτο και τη συμπάθεια σε όσους το έβλεπαν. Η πληγή του αυτή έμοιαζε με του Κάιν, γιατί κι εκείνος είχε ένα σημάδι στη κεφαλή του, αλλά ενώ το ‘χε για την αδελφοκτονία, που έκανε και από το Θεό, ετούτος ο Ελπίδιος το ‘χε από τον δαίμονα και τον ταλαιπωρούσε πολύ πιο χειρότερα από κείνον. Κι ενώ έπασχε έτσι σκληρά ο Ελπίδιος και ενώπιον όλων φαίνονταν τόσο αξιολύπητος, δεν υπήρχε γιατρός, που θα αναλάμβανε να τον θεραπεύσει, γιατί αυτό το νόσημα ήταν πάνω από κάθε ιατρική τέχνη και ιάσιμο μόνο από το Θεό και από τους θεράποντές του αγίους.

Όταν λοιπόν άκουσαν οι συγγενείς του για τις θαυματουργίες των αγίων Κύρου και Ιωάννου – και πώς να μην άκουαν, αφού ζούσε σε γειτονική χώρα και τα νέα από την Αλεξάνδρεια δεν τα μάθαιναν λιγότερο και από αυτούς τους ίδιους τους Αλεξανδρινούς – τον μεταφέρουν στο τέμενος των αγίων και τον τοποθετούν μπροστά απ’ το μνήματα των μαρτύρων, παρακαλώντας να τον απαλλάξουν απ’ αυτό το περίεργο νόσημα.

Οι δε άγιοι που δεν αγνοούσαν την επιβουλή των δαιμόνων και θέλοντας να ελεήσουν τον Ελπίδιο, εμφανιζόμενοι σε όραμα, τον θεράπευσαν παραγγέλνοντας να φέρουν νερό από τα Άδυτα, μια λίμνη που απείχε 50 στάδια (περίπου 9 χλμ.) δυτικά από την Αλεξάνδρεια και αφού πρώτα του δώσουν να πιει, να πλύνουν το πρόσωπο και το κεφάλι του πάσχοντος ανθρώπου. Κι αφού έγινε αυτό κι ήταν παράξενο και παράδοξο συνάμα (ένα υλικό τόσο άστατο σαν το νερό να στήσει και να σταθεροποιήσει την κεφαλή και το πρόσωπο, που διαρκώς κουνιούνταν) το νερό, που πάντοτε κινείται ρέοντας από εδώ κι από κει, μετέτρεψε σε ακλόνητο ένα λαιμό, που κλονίζονταν και παράπαιε! Ο Ελπίδιος λοιπόν με αυτόν τον τρόπο αφού θεραπεύθηκε, ευχαρίστησε τους αγίους και επέστρεψε λυτρωμένος στην πατρίδα του.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 250.

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.

Ας αρχίσουμε τα θαύματα με τον Αμμώνιο, γιατί κι αυτός από τους πρώτους υπήρχε της πόλης της Αλεξάνδρειας, ξεχωρίζοντας για τον πλούτο του και για τον καλό του πατέρα, ο οποίος ήταν πατέρας του Ευλόγιου, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, ενώ ο ίδιος διετέλεσε αρχηγός της οκτάβας (1), που με ευσέβεια και χρηστότητα τη διοίκησε μέχρι τέλους.

Αυτός λοιπόν ο Αμμώνιος νέος ακόμη και όντας με τη ομορφιά του το κόσμημα της νεολαίας, έπαθε άσχημη αρρώστια στον αυχένα, την οποία οι γιατροί ορθά την ονομάζουν χοιράδες (2), λέξη που παραπέμπει στους χοίρους, γιατί μοιάζουν με τέτοια ζώα αυτά, που δημιουργούν το νόσημα και κάνουν το λαιμό των άτυχων ανθρώπων σαν κούφιο χοιροστάσι! Αυτές οι χοιράδες περιπλέχτηκαν γύρω από το λαιμό του νέου και σαν έμβρυα, που τρέφονται μέσα στη κοιλιά της μάνας τους, αναπτύχτηκαν σιγά-σιγά και έπνιξαν τον αυχένα, που τον ανάγκασαν να μεγαλώσει μαζί τους κι αυτός, βάζοντας σε μεγάλη περιπέτεια τον νεαρό, με το να τον περισφίγγουν και να τον συμπνίγουν με το τέντωμα του δέρματος.

Ο δε πατέρας, αφού προσκάλεσε τους πιο ονομαστούς από τους γιατρούς, τους επεδείκνυε την αρρώστια του νέου και προσπαθούσε να βοηθήσει το παιδί του προσφέροντας μεγάλες αμοιβές. Αυτοί βέβαια, επειδή εκτιμούσαν πολύ τον Ιουλιανό – γιατί αυτό ήταν το όνομα του πατέρα του – τον διαβεβαίωναν ότι θα φροντίσουν για τον γιο του περισσότερο κι απ’ τον ίδιο, κι από την άλλη, προσδοκώντας τις υψηλές αμοιβές, υπόσχονταν με όρκους ότι θα παράσχουν την ίαση, και τούτο από σεβασμό και τιμή προς τον πατέρα, αλλά και από αγάπη και στοργή προς το παιδί.

Αφού μεταχειριστήκανε, όμως, όλα τα της ιατρικής και σ’ αυτά που είναι πέρα απ’ αυτήν, αν μπορεί να ειπωθεί, αν και προχωρήσανε, δεν κατάφεραν απολύτως τίποτε, γιατί η σωτηρία του παιδιού εξαρτιόταν από τους μάρτυρες. Γι’ αυτό και ο πατέρας του, διώχνοντας τους γιατρούς, προς τους πραγματικούς γιατρούς, τον Κύρο και τον Ιωάννη τον έφερε, των οποίων την τίμια σορό καταβρέχοντας με δάκρυα παρακαλούσε ικετεύοντας να γίνουν βοηθοί στη σωτηρία του παιδιού του και να μη τον παραβλέψουν που κλυδωνίζεται σε τέτοιου είδους τρικυμία. Ο δε πόνος του γέροντα πατέρα έκαμψε τους αγίους που, μη παραβλέποντας τα δάκρυα της προσευχής του, θεράπευσαν τον νέο και από κείνο το φρικτό περιδέραιο τον ελευθέρωσαν.

Θα ήταν άδικο να μην περιγράψουμε και τον τρόπο με τον οποίο έγινε η θεραπεία, καθότι οι άγιοι, επειδή έβλεπαν τον νεαρό να υπερηφανεύεται και να αλαζονεύεται από την έπαρση του πλούτου, δεν αφαίρεσαν τα πρηξίματα του δέρματος πριν και τη φλεγμονή της ψυχής του θεραπεύσουνε, γιατί περισσότερο φροντίζουν για την ίαση και την ανοσία της ψυχής. Βλέποντας λοιπόν τον Αμμώνιο να νοσεί στους διπλούς αυχένες και να πάσχει σ’ αυτόν της ψυχής και σ’ εκείνον του σώματος, με τον εξής τρόπο τον θεράπευσαν. Πρώτα τον διατάζουν να σκουπίσει το χώρο μπροστά από τη σορό τους, για να μάθει μ’ αυτόν τον τρόπο να βλέπει προς τα κάτω, στη γη, από όπου και προήλθε, όπως είπε και ο Θεός στον πρωτόπλαστο Αδάμ «με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου, μέχρις ότου επιστρέψεις στη γη και στο χώμα, από τα οποία προέρχεσαι» (Γεν. 3:19).

Αφού λοιπόν μάραναν την υπερηφάνεια της ψυχής του και αφού τον έμαθαν να δει ποιος πράγματι είναι, στο σωματικό του αυχένα και τις χοιράδες έφεραν το κατάλληλο φάρμακο: τούτο δε ήταν το παντοδύναμο έμπλαστρο από την κηρωτή (3), την οποία τον διέταξαν, αφού την αναμείξει με ψωμί, να την τοποθετήσει γύρω από τον τράχηλο. Και όταν το ‘καμε αυτό ο νεανίας απαλλάχτηκε από το πάθος του, επειδή οι χοιράδες δεν μπορούσαν να αντέξουν πολλές μέρες ενάντια στο φάρμακο αυτό, γιατί όταν τέθηκε το φάρμακο πάνω τους, σαν κάποιος να τις κατεδίωκε ή να τις μαστίγωνε, βγήκαν και διαρρηγνύοντας το δέρμα έπεσαν κάτω, μπρος στο μνήμα. Ήταν δε 67 τον αριθμό, όπως έλεγαν αυτοί που τις μέτρησαν, εκείνοι δε που διακονούσαν τον ναό, τις κρέμασαν να αιωρούνται εμπρός στο μνήμα των αγίων, υποδεικνύοντας τη δύναμη των αγίων και παρακινώντας όλους σε ευχαριστίες προς τον Θεό. Ο δε Αμμώνιος στο διπλό νόσημα που είχε, ψυχικό και σωματικό, διπλή λαμβάνοντας και την ίαση, επέστρεψε σπίτι του υγιέστατος.

Όμως μετά κάποιο χρονικό διάστημα, επειδή και πάλι έπεσε σε υπερηφάνεια και λησμόνησε τα όσα έπαθε, και πάλι άρχισε να παιδεύεται από αρρώστια και με τα επιτίμια των αγίων να διδάσκεται να σκέφτεται και να φρονεί τα καλύτερα, γιατί ασθένησε όχι ελαφρά από το στομάχι του και κινδύνεψε να πεθάνει. Οι γιατροί την αρρώστια αυτή την ονόμασαν κολικευμό, γιατί είδαν διαφορά από τον πόνο του στομάχου και ήταν και πιο εκτεταμένη, αφού δεν ήταν δυνατόν να καταπιεί κάτι που να μην το βγάλει αμέσως, επειδή δεν μπορούσε η κοιλιά του να δεχθεί κάτι από το στομάχι αποστελλόμενο και να του δώσει διέξοδο. Αλλά, αν και οι γιατροί, και μάλιστα απ’ αυτούς οι πιο μορφωμένοι και οι πιο επιτηδευμένοι στους λόγους και στις εκφράσεις, μπόρεσαν να μάθουν τι ήταν αυτό το νόσημα, όμως, παρότι πολύ το επιθυμούσαν, δεν μπόρεσαν και να το θεραπεύσουν, ώστε και να απολαύσουν μία πολύ υψηλή αμοιβή, και με την επιτυχία να αποκτήσουν μεγαλύτερη δόξα.

Γι’ αυτό κατανοώντας όλα αυτά ο Αμμώνιος και μη βλέποντας καμιά ωφέλεια από αυτούς, εκτός από το να γνωρίσει πολύ καλά την ασθένεια τη δικιά τους απέναντι στην αρρώστια και ότι στα λόγια μεν είναι ικανότατοι για να τον θεραπεύσουν, όμως είναι τελείως ανίκανοι στην πράξη, προς τον Κύρο και τον Ιωάννη πηγαίνει, αναγνωρίζοντάς τους ως τους μόνους μετά από τον Θεό γιατρούς για το νόσημά του, γι’ αυτό και γρήγορα θεραπεία και ίαση αποκομίζει, ως άξια πληρωμή της πίστης και της εμπιστοσύνης του προς εκείνους.

Και για μεν το στομάχι του το καθάρσιο ήταν λάδι με κερί από την κηρωτή, τα οποία ακριβώς με το φεγγοβόλημα του πυρός τη σορό των λειψάνων καταυγάζουνε, για δε την κενοδοξία της ψυχής οι μάρτυρες βρήκαν το καταλληλότερο φάρμακο, γιατί, αφού του εμφανίστηκαν τη νύχτα σε όραμα, τον διέταξαν τη μαλακή και μακριά εσθήτα να βγάλει από πάνω του, να βάλει δε τραχιά ένδυση, μία που γίνεται από στουπιά και την ονομάζουνε σάκο, γιατί μοιάζει στη σκληρότητα με το σάκο που φορούν οι πολύ φτωχοί, επειδή είναι πολύ φτηνή και ευτελής.

Μ’ αυτήν λοιπόν τη στολή, αντί της μαλθακής και πολυτελούς φορεσιάς, του έδωσαν εντολή να μεταφέρει πόσιμο νερό για τους άρρωστους αδελφούς, όχι μία στάμνα φέρνοντας στους ώμους, αλλά δύο, και ότι δεν θα θεραπευθεί προτού εκτελέσει το πρόσταγμα! Αυτός δε, αφού έκανε των αγίων τη διαταγή και το νερό μετέφερε φορώντας τα ρούχα που είπαμε, τη θεραπεία που του υποσχέθηκαν απόλαυσε.

Έτσι λοιπόν ο Αμμώνιος, αφού γλύτωσε από αυτή την ασθένεια, τους γιατρούς αυτής της ασθένειας, αλλά και τους διώκτες της προηγούμενης αφού εξύμνησε μες από την καρδιά του, επέστρεψε στη πόλη του.

(1) Οκταβάριος: θέση αξιωματούχου στο βυζ. διοικ. σύστημα, που έχει σχέση με την είσπραξη των φόρων· μτγν. ο εισπράκτωρ του φόρου της οκτάβας, του ενός ογδόου· οκτάβα, μτγν. κ. νεώτ. φόρος του ενός ογδόου (Λεξικό ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ).

(2) Χοιράδες: εξογκώματα των αδένων του λαιμού.

(3) Κερί από τη λαμπάδα παρά το μνήμα των αγίων.

Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 97.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

The post Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη appeared first on Κοινωνία Ορθοδοξίας.